"อือ..."
ฉันพยายามลืมตาขึ้นมา ท่ามกลางความหนักอึ้งราวกับร่างกายยังไม่อยากตื่น
"อ่ะ! ตื่นแล้วเหรอ? ค่อยๆ นะ ไม่ต้องรีบฝืนตัวเองมากนะ"
ในขณะที่สายตาของฉันยังพร่ามัว ฉันได้ยินเสียงของสาวอีเรียผมดำคนนั้นเอ่ยขึ้นมา
"เดี๋ยวฉันขอจัดการธุระตรงนี้ก่อน แล้วจะไปหานะ"
ฉันมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าเธอจะพาฉันมานอนพิงอยู่ที่ขอบผนังถ้ำ มีผ้าคลุมผืนใหญ่คลุมรอบตัวฉันอยู่
ฝูงสัตว์ประหลาดก่อนหน้านี้... มีสภาพที่ดูไม่ดีกว่าก่อนหน้านี้มากนัก เธอคนนี้น่าจะชำแหละพวกมันเพื่อเอาวัสดุไปขายต่อในเมืองสินะ...
"เอาล่ะ! มาดูสิว่าเธอเป็ใครกันแน่~"
เธอพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาฉันหลังจากชำแหละและเก็บของที่้าเสร็จแล้ว
"ก่อนอื่นเลย ฉันชื่อว่า 'วิวาเช' นะ! 'วิวาเช อจิลลูเซีย' ยินดีที่ได้รู้จัก! จะเรียกฉันว่า 'วิเวียร์' ก็ได้นะ~"
เธอนั่งลงตรงหน้าฉันก่อนจะแนะนำตัวเอง ดูเหมือนเธอจะชื่อว่าวิวาเชสินะ
"แล้วเธอล่ะ? เธอชื่ออะไร? แล้วมาทำอะไรอยู่ที่นี่?"
วิวาเชพูดพร้อมวางมือบนไหล่ฉันก่อนจะสบตากับฉันตรงๆ ฉันสะดุ้งก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยแล้วจ้องมองเธอกลับไป
"อ่ะ! ขอโทษทีๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอกลัวนะ"
วิวาเชรีบลดมือลงจากไหล่ของฉันก่อนจะยกมือขึ้นมาสะบัดไปมาในอากาศราวกับจะปฏิเสธความผิดที่ตัวเองเพิ่งทำ
"มาเริ่มกันใหม่ั้แ่แรกเลยดีกว่า แฮะๆ เธอชื่ออะไรเหรอ?"
เธอถามฉันอีกครั้งหนึ่งด้วยนํ้าเสียงที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนขึ้น
"อ-อะ..."
ฉันพยายามเปล่งเสียงออกมาแต่สิ่งที่ออกมามีเพียงเสียงที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์
"อา-"
แต่ว่าอย่างน้อยฉันเริ่มพูดได้บ้างแล้ว แม้ว่าจะยังไม่มากก็ตาม
"ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนก็ได้นะ"
วิวาเชที่เห็นว่าฉันพยายามจะพูดแต่ไม่สำเร็จสักทีเลยรีบยกมือขึ้นมาห้ามฉันไว้ก่อนจะเอ่ยต่อ
"เอาเป็ว่าเดี๋ยวฉันจะถามเธอ แล้วเธอคอยพยักหน้าตอบฉันก่อนก็แล้วกัน ถ้าเธอเข้าใจที่ฉันพูดละก็ พยักหน้านะ"
ฉันนิ่งไปสักพัก ก่อนจะพยักหน้าตอบเธอไปหลายที
"โอ้! ดีๆ อย่างน้อยเราก็คุยกันรู้เื่ล่ะนะ ถ้าเธอฟังได้แต่ภาษาเฟรเซียน คงเป็ปัญหาสำหรับฉันน่าดูเลยละนะ ฮ่า ฮ่า"
วิวาเชดูโล่งใจกับคำตอบที่ได้รับมาก
ภาษาเฟรเซียน... ดูเหมือนท่านแม่จะเคยเล่าว่านั่นเป็ภาษากลางของทวีปนี้ ภาษาที่เผ่าพันธุ์ที่เรียกว่ามนุษย์นิยมใช้กัน... สินะ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเราใช้ภาษาอะไรกันอยู่ ไว้เดี๋ยวค่อยถามเธออีกทีก็แล้วกัน
"ต่อไปๆ เธอมีชื่อว่าอะไรเหรอ?"
เธอกล่าวพร้อมกับจ้องมาที่ดวงตาของฉัน
ชื่อ... นั่นสินะ ฉันคือใครกันล่ะ?
"อืม..."
ฉันพยายามนึกอีกครั้งว่าชื่อของฉันคืออะไรแต่ไม่ว่าจะคิดยังไงก็คิดไม่ออกเลยสักนิด นั่นสินะ... ั้แ่จำความได้ ฉันกับเธอคนนั้นก็ไม่เคยเรียกกันด้วยชื่อเลยแม้แต่ครั้งเดียวด้วยซ้ำ
วิวาเชที่เห็นว่าฉันพยายามนึกแต่ยังไม่ได้คำตอบสักทีก็พูดแทรกขึ้นมา
"งั้นเหรอ ไม่รู้สินะ... เฮ้อ— กะไว้แล้วเชียว"
วิวาเชถอนหายใจออกมา ดูเหมือนเธอจะพอเดาคำตอบของฉันได้ั้แ่แรกแล้วล่ะนะ
"งั้นคำถามต่อไป เธอมาทำอะไรอยู่ที่นี่...ก็คงจะตอบไม่ได้เหมือนกันใช่ไหมเนี่ย?"
เธอถามพร้อมยิ้มแหยๆ ดูไม่ค่อยมั่นใจในคำตอบของฉันเท่าไรนัก
"อือ อือ-"
ฉันพยักหน้าให้กับคำตอบของเธอพร้อมกับส่งยิ้มเลียนแบบเธอเล็กน้อยกลับไป
"เฮ้อ— ไม่ต้องมายิ้มตามฉันก็ได้เพราะนี่มันไม่ใช่เื่ที่ดีเลยนะ... เอาเป็ว่าก่อนอื่นลองดูที่สร้อยคอของเธอดูก่อนสิ"
วิวาเชถอนหายใจอีกครั้งก่อนที่จะชี้มาที่สร้อยรอบคอของฉัน ฉันเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าสวมสร้อยคออยู่จึงก้มหน้าลงมองตามที่วิวาเชบอก มันเป็สร้อยคอสีเทาๆ มีจี้รูปหน้าของสัตว์บางอย่างห้อยอยู่ ััของมันเย็นเฉียบเหมือนกับพื้นถ้ำรอบตัวฉันแต่ว่าเรียบลื่นกว่ามาก ตรงด้านหลังของจี้มีตัวอักษรแปลกๆ เขียนไว้อยู่ด้วย แต่ว่าฉันไม่เข้าใจความหมายของมัน
"นั้นน่ะเป็ชื่อนะ มันเป็ตัวอักษรภาษา 'อีริเนียน' ที่พวกเราใช้คุยกันอยู่ มันอ่านว่า 'เรย์เน่ วานาแกน'"
'เรย์เน่ วานาแกน' งั้นเหรอ...?
ฉันไม่คุ้นชื่อนี้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็ชื่อของใคร แต่ถ้ามันถูกสลักไว้บนสร้อยคอของฉัน... ก็อาจเป็ของฉันจริง ๆ
"ฉันไม่รู้ว่านี่เป็ชื่อของเธอ หรือชื่อของครอบครัวหรือคนรู้จักของเธอหรอกน่ะ แต่ว่าตอนนี้ฉันจะเรียกเธอว่า 'เรย์เน่' ตามนี้ไปก่อนนะ เข้าใจไหมเรย์เน่"
วิวาเชเอ่ยต่อ พร้อมกับเน้นเสียงตรงชื่อของฉัน
"อือ อือ—"
ฉันเงยหน้าขึ้นมองวิวาเชก่อนจะพยักหน้าตอบเธอกลับไป
'เรย์เน่' สินะ... ชื่อของฉัน ฟังดูน่ารักดีเหมือนกันแฮะ
"อีกเื่หนึ่งนะเรย์เน่ เกี่ยวกับเผ่าและนามสกุลของเธอ..."
วิวาเชเริ่มพูดถึงประเด็นใหม่ต่อจากเื่ชื่อ
"เธอมีนามสกุลนะ คนสามัญธรรมดาเขาไม่มีกันหรอกนะถ้าไม่ได้มีตำแหน่งอะไรหรือเพราะมีผลงานอะไรมาก่อนนะ"
"หืม—?"
ฉันเอียงคออย่างสงสัยกับคำพูดของวิวาเช เพราะเธอเองก็มีนามสกุลเหมือนกันนี่นา
"หืม? ฉันน่ะเหรอ?"
"ว-วิ... มีชื่อ"
ฉันเริ่มที่จะเรียบเรียงคำพูดได้บ้างแล้วเลยลองถามเธอกลับไป แม้ว่าจะยังไม่เป็ประโยคที่สมบูรณ์แต่ก็หวังว่าเธอจะเข้าใจ
"เอะ เอะ เอะ! พ-พูดได้แล้ว! เก่งมากๆ!"
วิวาเชทำท่าทางดีใจก่อนจะยื่นมือเข้ามาลูบหัวฉันเบา ๆ แต่ไม่นานเธอก็รีบชักมือกลับไป
"แอะแฮ่ม... ขอโทษทีพอดีไม่คิดว่าจะคุยกับเธอได้รู้เื่เร็วขนาดนี้น่ะ กลับเข้าเื่กันก่อนๆ"
เธอกระแอมไปสักพักก่อนจะพูดต่อ
"เธอคงสงสัยล่ะสิว่าฉันเป็คนใหญ่คนโตมาจากไหนใช่ไหมล่ะ!"
วิวาเชพูดอย่างร่าเริง
"อือ— สง... สัย วิ"
ฉันพยายามเปล่งเสียงถามเธอ แม้จะยังพูดได้ไม่คล่องก็ตาม
"จริงๆ แล้วน่ะ— ฉันไม่ได้มีอะไรแบบนั้นเลย! ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ!"
เธอหัวเราะเสียงดัง
"แค่พอดีว่าเมื่อก่อนต้นตระกูลของฉันเคยดูแลพื้นที่แถบใต้มาก่อน แต่ว่าตอนหลังต้องลี้ภัยามาอยู่แถบนี้น่ะ ตอนนี้ก็เป็แค่คนสามัญธรรมดาที่มีนามสกุลไปแล้วล่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ—"
เธอหัวเราะอย่างร่าเริงระหว่างที่พูดไปด้วย
"เอาล่ะๆ กลับมาต่อกันจริงๆ ดีกว่า!"
"อย่างที่ฉันบอก อย่างแรกคือเื่นามสกุลของเธอ ส่วนเื่ต่อไปคือเผ่าพันธุ์ของเธอ"
วิวาเชพูดพลางจ้องมองฉันก่อนจะกล่าวต่อ
"เท่าที่ฉันรู้ เธอน่าจะเป็อีเรียเผ่าหมาป่า ซึ่งแถบตะวันออกที่เราอยู่กันตอนนี้แทบไม่ค่อยเห็นเผ่าของเธอเลยนะ ส่วนใหญ่อาศัยอยู่กันในอาณาจักร 'ไนฟีร์เรียร์' แถวๆ เทือกเขา 'สเล็ตเฮอริเซีย' น่ะ"
"ม-ไม่... เข้า... ใจ"
ฉันที่ยังไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร จึงถามเธอกลับไปด้วยความสับสน
"ง่ายๆ เลยคือ อีเรียเผ่าของเธอไม่ได้หาได้ง่ายๆ ในแถบนี้น่ะ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังถูกผนึกอยู่ในอะไรบางอย่างที่ 'สุสานเฟราลิอา' นี้ด้วยนั่นยิ่งทำให้เื่นี้แปลกมากๆ เลยล่ะ"
"อื้อ... แป... ลก..."
"เอาเป็ว่า เดี๋ยวฉันขอไปเก็บของก่อนนะ แล้วเดี๋ยวจะพาเธอไป 'หมู่บ้านฟัลนาเรีย' ที่ฉันอยู่"
"จากนั้นค่อยคิดกันอีกทีว่าจะเอายังไงกับเธอต่อดี รอเดี๋ยวนะ!"
หลังจากที่วิวาเชพูดจบ เธอก็ลุกขึ้นแล้วเริ่มทยอยเก็บของที่เธอวางไว้
สิ่งที่วิวาเชพูดก็ถูกต้องทุกอย่าง ทุกสิ่งเกี่ยวกับตัวฉันเต็มไปด้วยเื่แปลกๆ เต็มไปหมด แต่กลับไม่มีคำตอบอะไรเลย ฉันไม่มีทางเลือก... นอกจากต้องหวังพึ่งเธอไปก่อน
ระหว่างที่รอวิวาเช ฉันลองลุกขึ้นยืนแล้วเดินเล่นสำรวจรอบๆ ถ้ำ ่แรกๆ นั้นมันยากมากเลยล่ะเพราะขาของฉันยังไม่มีแรงแต่พอพยายามทำไปเรื่อยๆ ก็เริ่มขยับได้สะดวกขึ้น เมื่อเริ่มชินกับการเคลื่อนไหวแล้ว ฉันจึงเดินไปดูเศษผลึกคริสตัลที่แตกกระจายอยู่ก่อนหน้านี้ มันใสมาก... ใสจนฉันเห็นภาพสะท้อนของใครบางคนในนั้น ในภาพสะท้อนนั้นฉันเห็นตัวของฉันเอง... เด็กสาวที่มีผิวขาวนวลงดงาม ดวงตาสีแดง ผมสีน้ำเงินยาว และหูกับหางที่ดูนุ่มฟู
นี่คือ... ฉันเหรอ?
ฉันยกมือขึ้นััใบหน้าของตัวเอง ภาพสะท้อนในคริสตัลขยับตามทุกการเคลื่อนไหวของฉัน
น่ารักจัง... โดยเฉพาะขนที่นุ่มฟูตรงใบหูกับหางของฉัน
ร่างกายของฉันไม่ได้ดูบอบบางมากนัก แต่ก็รู้สึกถึงน้ำหนักในบางจุดเหมือนกัน—โดยเฉพาะ่อก ที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ส่วนเื่ความสูง... ฉันดูจะสูงพอๆ กับวิวาเช แต่่อกของเธอเหมือนจะ... เล็กกว่าหน่อย? หูกับหางของเธอก็เหมือนกัน อีกอย่างที่ฉันสังเกตเห็นคือ ฉันไม่ได้สวมอะไรเลยนอกจากผ้าคลุมที่ยืมจากวิวาเชมา แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้รู้สึกหนาวเลยเมื่อเทียบกับตอนที่ยังอยู่ข้างในคริสตัลนี้หรือเทียบกับวิวาเชที่ดูจะหนาวจนตัวสั่นเลย
"ฮืม~ หืม~ หืม~"
ฉันตัดสินใจลองฮัมเพลงออกมาดูในระหว่างที่รอวิวาเชเพราะไม่ต้องออกเสียงคำยากๆ ออกมา การฮัมเพลงจึงง่ายกว่าการพูดตามปกติ วิวาเชที่ได้ยินเสียงฉันฮัมเพลงก็หยุดเก็บของและหันกลับมาฟังฉันสักครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเก็บของต่อ แต่ฉันสังเกตเห็นว่าหูของเธอส่ายไปตามจังหวะที่ฉันฮัมเพลงด้วยล่ะ
ผ่านไปสักพัก วิวาเชก็เก็บของของเธอเสร็จพร้อมทั้งจัดการพวกซากศพต่างๆ จนเรียบร้อย ฉันค่อยๆ ลดจังหวะของเพลงที่ฮัมอยู่ลง หลังจากเห็นว่าเธอเก็บของเสร็จแล้ว
"เฮ้อ— เอาล่ะ! เสร็จสักที ขอโทษที่ให้รอนานนะ เรย์เน่"
วิวาเชปัดเหงื่อออกจากใบหน้า พลางถอนหายใจออกมา
"เสียงที่เธอฮัมออกมาเพราะมากเลยล่ะ แค่ได้ยินฉันก็รู้สึกหายเหนื่อยเลย!"
ฉันรู้สึกว่าหน้าอกของฉันเริ่มร้อนขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว หางของฉันสะบัดไปมาด้วยความดีใจจากคำชมของวิวาเช
วิวาเชที่เห็นฉันดีอกดีใจ ก็ยิ้มให้ฉันกลับ
"เอาล่ะๆ เราไปกันเลยไหม ไปหมู่บ้านฟัลนาเรียกัน!"
"หมู่บ้าน... ฟัล... นาเรีย?"
"ใช่แล้วล่ะ เดี๋ยวพวกเราจะเดินเท้าขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือจากตรงนี้ ประมาณชั่วโมงกว่าๆ อาจจะไกลสำหรับเธอหน่อย แต่ก็พยายามเข้านะ ถ้าไม่ไหวก็บอกได้ พวกเราจะได้พักกัน"
วิวาเชชี้ไปในทิศที่พวกเรากำลังจะเดินไป
"แล้วก็... เธอพอจะช่วยแบกของส่วนนี้ไปด้วยได้ไหม? ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ—"
เธอพูดพร้อมกับชี้กลับไปที่กระเป๋าอีกใบ ซึ่งใส่วัสดุจากพวกสัตว์ประหลาด ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ออกมา
"เอ๊ะ?"
ฉันเอนคอเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกหรือเปล่า
"บ-บ-บ แบบว่าฉันเสียดายของน่ะ! วัสดุพวกนี้มันขายได้เยอะเลย ต-ค-ค แต่ว่า... ถ้าไม่ไหวก็ไม่เป็ไรนะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ— เดี๋ยวฉันค่อยกลับมาเอาวันหลังนี้ก็ได้"
วิวาเชพูดไปพร้อมกับส่ายตัวไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน
ช่วยไม่ได้สินะ หลังจากนี้ฉันต้องหวังพึ่งวิวาเชด้วย ถ้าเธอขอมาอย่างน้อยฉันก็ควรตอบรับเธอ
"ได้... สิ"
ฉันตอบเธอกลับไป ก่อนจะก้มลงหยิบกระเป๋าอีกใบมาสะพายไว้ที่ด้านหลังตามเธอ
"อ่ะ...! จ-จะดีเหรอ? เธอพึ่งเดินไหวได้ไม่นานเองนะ"
"ก็วิ... วา... เช... ขอร้อง"
"เรียกฉันว่าวิเวียร์ก็พอเรย์เน่..."
เธอพูดด้วยใบหน้าสำนึกผิด
"อือ... วิเวียร์"
"ฉัน... ขอบคุณนะ มันอาจจะ... ไม่สิ มันเห็นแก่ตัวมากที่ฉันขอเธอแบบนี้ แต่..."
"ไม่เป็... ไรนะ วิเวียร์ แล้วก็ขอบคุณ... ที่ช่วยดูแล"
ฉันพอจะเข้าใจว่าเธอ้าของพวกนี้ไปขายเพื่อหาเงิน เลยไม่อยากทิ้งของไว้ที่นี่ จึงขอให้ฉันช่วย อีกอย่างฉันเริ่มชินกับการขยับไปมาแล้วล่ะนะ แค่นี้...
"แค่นี้... ฉันไม่เป็ไร..."
แค่หนักนิดหน่อยเอง แล้วก็เดินไม่นาน
"อือ... ขอบคุณนะ"
"ไปกัน... เถอะ... ไปหมู่บ้านฟัลนาเรีย"
"อื้อ! ตามฉันมาได้เลย!"
วิเวียร์พูดด้วยน้ำเสียงที่กลับมาร่าเริงอีกครั้งก่อนจะออกเดินไปข้างหน้า ฉันจึงเดินตามหลังเธอไป... ออกจากถ้ำนี้ ไปสู่หมู่บ้านฟัลนาเรีย
3K
