ในวันอาทิตย์ที่จะถึงยูกิโกะได้วันหยุดหนึ่งวันเพราะร้านที่ทำงานต้องปิดปรับปรุงภายใน ดังนั้นยูกิโกะจึงเสนอให้โชคได้เลือกบ้าง ว่าวันหยุดนี้อยากให้ยูกิโกะพาไปเที่ยวที่ไหนผ่านดวงตาของเธอ
แน่นอนว่าถ้าพูดถึงญี่ปุ่น โชคก็ต้องอยากเห็นูเาไฟฟูจิ ยูกิโกะเมื่อรู้อย่างนี้ก็ตบปากรับคำโชคโดยทันที
และเมื่อวันเดินทางมาถึง ตอนเจ็ดโมงเช้ายูกิโกะก็ขึ้นรถไฟความเร็วสูงไปยังสถานีที่อยู่ใกล้กับูเาไฟฟูจิ
และเมื่อไปถึงยูกิโกะก็บอกดักไว้ก่อนเลยว่าจะเดินเที่ยวแค่บริเวณรอบๆ คงไม่ไปปีนูเาแน่ๆ โชคที่เข้าใจดีเพราะสิ่งที่โชคอยากเห็นก็แค่วิวูเาฟูจิจากที่ไกลๆก็พอ
ยูกิโกะเดินไปตามเส้นทางสำหรับนักท่องเที่ยว ที่นี่มีผู้คนค่อนข้างมาก แต่เหมือนกับว่ายูกิโกะนั้นไม่ได้สนใจผู้คนเ่าั้เลย เธอเดินเหมือนคนเหม่อลอย เหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
“ เธอคิดอะไรอยู่ ”
“ ออ โทษทีนะ คิดถึงเื่เก่าๆน่ะ ”
“ เื่อะไรเหรอ พอจะเล่าได้ไหม แต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็อะไรนะ ”
ถ้าเป็เมื่อก่อนยูกิโกะก็คงไม่ยอมเล่าเื่ส่วนตัวให้ฟัง แต่ตอนนี้ยูกิโกะเชื่อและสนิทใจกับโชคมากๆ ดังนั้นเธอเลยยอมเล่าเื่เมื่อก่อนที่นี่ให้โชคได้ฟัง
เส้นทางนี้ยูกิโกะจำได้เมื่อก่อนที่พ่อเธอยังอยู่ ครอบครัวของเธอได้มาเที่ยวที่นี่ ตอนนั้นเป็่เวลาที่มีความสุขมากๆ
ครั้งหนึ่งยูกิโกะเคยบอกกับพ่อของเธอไว้ว่า ถ้าเธอโตขึ้นเธอจะพ่อกับแม่ของเธอไปขึ้นูเาฟูจิ ตอนนั้นพ่อกับแม่ของเธอหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขและตอบตกลงกับเธอไว้
พอมาวันนี้พอยูกิโกะจำเื่พวกนี้ได้ เธอกลับไม่เหลือโอกาศที่จะทำตามคำพูดของเธอในวันนั้นได้อีกแล้ว นี่เป็่เวลาที่เธอคิดถึงผู้เป็พ่อมากๆ ซึ่งเธอก็พูดเื่นี้ตรงๆให้กับโชตได้ฟัง
โชครู้และเข้าใจหัวอกเธอดี ดังนั้นเวลานี้จึงอยากจะแลกเปลี่ยนความรู้สึกกับเธอบ้าง สองสามปีก่อนพ่อของโชคก็ได้ซื้อคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ให้ในวันเกิด วันนั้นโชคดีใจมากๆ และสัญญากับพ่อว่าจะตั้งใจเรียนให้มาก และเมื่อโตขึ้นถ้าพ่อยากได้อะไรโชคก็จะซื้อให้ แต่วันนี้ก็ทำไม่ได้แล้วเช่นกัน
ทั้งสองคนนั้นต่างคนต่างเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่าย การสูญเสียความรักจากพ่อแม่นั้นเป็อะไรที่น่าเศร้า แต่อย่างไรชีวิตนี้ของทั้งสองคนก็ยังคงต้องเดินทางกันต่อไป อย่างน้อยเวลานี้ทั้งสองคนก็เหมือนมีกันและกัน ค่อยให้กำลังใจและเป็ห่วงเป็ใย ถึงแม้ในชีวิตจริงทั้งคู่นั้นจะอยู่ไกลแสนไกล และไม่มีโอกาศได้พบเจอกันเลยสักครั้งก็ตาม
ยูกิโกะพูดขอโทษ ทั้งๆที่วันนี้ตั้งใจพามาเที่ยวแท้ๆ กลับทำให้เสียบรรกาศ ดังนั้นยูกิโกะตอนนี้จึงทำตัวร่าเริงขึ้น และเริ่มตั้งใจนำพาโชคเดินเที่ยวผ่านสายตาของเธอ
่บ่ายๆหลังจากยูกิโกะเดินเที่ยวจนครบรอบก็ได้นั่งรถไฟความสูงกลับ โชคเองก็สังเกตุได้ว่าวันนี้ยูกิโกะดูร่าเริงกว่าวันอื่นๆ นั้นก็คงเพราะเธอได้ออกไปใช้ชีวิตของนอก ได้ออกไปพักผ่อน เลยทำให้เธอเป็ตัวของตัวเองมากขึ้น
“ ยูกิโกะ เปิดกล้องหน้าดูตัวเองสิ ”
“ ทำไมเหรอ มีอะไรติดบนหน้าฉันอย่างนั้นเหรอ ”
“ ไม่มีหรอก แต่เปิดดูก่อน ”
“ อืม..ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกตินะ ”
“ วันนี้เธอดูน่ารักและสดใสกว่าทุกวันนะ เธอรู้ตัวหรือเปล่า ”
ยูกิโกะเจอคำนี้เข้าไปก็ยิ้มใหญ่ก่อนจะควบหน้าจอมือถือลง ถึงแม่ตอนนี้จะมีข้อความจากโชคส่งเข้ามาแต่เธอก็ไม่เปิดอ่านอีก
“ เป็อะไร ”, “ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ”
“ ไม่มีอะไรหรอก ถึงสถานีปลายทางแล้วล่ะ ”
ยูกิโกะเก็บมือถือและลุกเดินออกจากขบวนรถไฟ วันนี้ก็นับว่ายูกิโกะนั้นมีความสุขมากๆ
ก่อนยูกิโกะจะกลับบ้านวันนี้ก็ได้แวะไปหาอามิที่บ้าน นั้นก็เพราะคืนนี้ทั้งสองคนมีนัดไปดูหนังด้วยกัน
ระหว่างที่ยูกิโกะอยู่บ้านอามิ แม่ของอามินั้นก็ต้อนรับยูกิโกะอย่างดี จนกระทั้งใกล้ค่ำก็เดินมาส่งทั้งสองคนหน้าบ้าน ยูกิโกะเห็นแบบนี้แล้วก็หวลนึกถึงแม่ตัวเองสมัยก่อน ตอนนั้นแม่ของเธอก็ดีอย่างนี้ มาเดี๋ยวนี้แทบไม่แม้แต่จะเหลียวมามองเธอเลยด้วยซ้ำ
ในโรงหนังโชคก็ต้องนั่งดูร่วมด้วยกับทั้งสองคนผ่านดวงตาของยูกิโกะ ถึงแม้ภาพจะชัดเจนมากแต่ปัญหาก็คือโชคไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แต่โชคนั้นก็อยู่ดูจนกระทั้งจนจบเื่
เมื่อยูกิโกะกับอามิต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับ คืนนี้ยูกิโกะก็พยายามอย่างมากที่จะต้องมาอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับหนังที่ได้ไปดูกันมา
ทั้งสองคนนั้นพิมพ์ข้อความหากันจนดึกจนยูกิโกะต้องขอตัวนอนก่อนเพราะต้องตื่นแต่เช้าไปเรียนในวันพรุ่งนี้
เช้าวันต่อมาก็เกิดเื่ไม่คาดคิดขึ้น ระหว่างที่โชคกำลังขับรถไปเรียนที่สถาบัน ซึ่งเป็เวลาเดียวกันที่ยูกิโกะกำลังจ้องมองโชคอยู่
สี่แยกบริเวณหน้าสถาบันการศึกษาของโชคเวลานี้มีรถสัญจรไปมาไม่มากเท่าไรนัก แต่ขณะที่โชคจอดรถติดไฟแดงอยู่ๆก็มีรถเสียหลักพุ่งตรงเข้ามาหาโชคอย่างกระทันหัน
ยูกิโกะที่เห็นอย่างนั้นก็ร้องลั่นจนทุกคนในห้องเรียนต่างหันมามอง ยูกิโกะเองรู้ตัวแล้วว่าตัวเองนั้นยังอยู่ในห้องเรียน เธอจึงพยายามตั้งสติ แต่ร่างกายของเธอนั้นก็ยังสั่นไม่หยุดจากภาพที่เห็น
ยูกิโกะรู้ตัวแล้วตอนนี้ตาซ้ายแต่บอดแล้ว นั้นก็แปลว่าโชคกำลังหมดสติอยู่แน่ๆ และเธอก็หวังว่าโชคแค่หมดสติจริงๆ ไม่อยากให้เื่มันเลวร้ายมากไปกว่านี้เลย
วันนี้ยูกิโกะดูกระวนกระวายไม่มีสมาธิในการเรียน อามิเพื่อนสนิทที่เห็นก็อดที่จะไม่ถามเธอ ยูกิโกะเองก็ยอมเล่าเื่ให้อามิฟังว่าเช้านี้โชคประสบอุบัติเหตุ จนตอนนี้ยังติดต่อไม่ได้เลย
อามิที่เป็ห่วงเพื่อนก็ได้แต่ปลอบโยนยูกิโกะ เพราะเธอเองก็ไม่รู้จะช่วยยูกิโกะในเวลานี้ได้ยังไง
ทุกนาทีของวันนี้ล้วนผ่านไปอย่างเชืองช้า ยูกิโกะเฝ้ารอให้ตาข้างซ้ายของเธอนั้นสว่างขึ้นมา แต่ไม่ว่าอย่างไรดวงตาของเธอนั้นก็มืดบอดไร้แสงสว่างจากโชคอีก
ไม่ว่ายูกิโกะจะเรียนหรือทำงานวันนี้เธอก็ไม่ร่าเริง เธอยังคงเฝ้ารอให้โชคนั้นฟื้นขึ้นมา เธอภาวนาตลอดเวลาขอให้ดวงตาของซ้ายของเธอนั้นกลับมามองเห็นอีกครั้ง
ตอนที่ยูกิโกะเข้านอนเธอก็พยายามโทรหาและส่งข้อความไปให้โชค แต่เธอก็รู้ดีว่ายังไงโชคก็คงไม่ตอบกลับมาหาเธออย่างแน่นอน
จะยังไงคืนนี้ยูกิโกะก็ไม่สามารถขมตานอนได้ เมื่อความคิดมีเสี้ยวหนึ่งที่คิดว่าโชคอาจจะเสียชีวิตแล้วเธอก็ทุกข์ใจมากๆ ยูกิโกะร้องไห้ออกมาโดยไร้เสียง เธอยกสองมือขึ้นมากุมเอาไว้เหนืออกและภาวนาให้โชคนั้นอย่าเป็อะไรเลย
ยูกิโกะเข้าแอปฟ้าและพิมพ์ข้อความทิ้งไว้บนโปรไฟล์ของโชคเอาไว้ก่อนจะนอน เธอหวังว่าพรุ่งนี้เช้าจะใครสักคนมาตอบข้อความของเธอ
“ ฉันเป็เพื่อนของโชค โชคเป็ยังไงบ้าง ? ”
1K
