23
แพ้ชนะ
เปรี้ยง!!ทันทีเซริน่าเหนี่ยวไกปืนออกไปเสื้อผ้าสีขาวสะอาดและใบหน้าของไอรีนเปื้อนไปด้วยผงสีฟ้าสร้างความใให้กับทั้งไอรีนและลอว์เรนซ์ให้เป็อย่างมาก เพราะทั้งสองคนไม่คิดว่าเซริน่าที่ได้คำว่าป้องกันจะเป็คนโจมตีซะเองแบบนี้ไอรีนที่เมื่อตั้งสติได้แล้วก็รีบเอื้อมมือขึ้นจับใบหน้าของตนและเอกออกมาดูก็พบว่าใบหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นสีฟ้า ไอรีนทำท่าเหมือนกับว่าอยากจะกริ๊ดออกมาอย่างเต็มที่ก็โดนเซริน่าพูดดักคอเอาไว้ซะก่อน
“แบบนี้ถือว่ารุ่นพี่ออกจากการทดสอบแล้วใช่ไหมคะ”เซริน่าหันหน้าไปถามทางลอว์เรนซ์ที่กำลังยืนใอยู่ข้างๆไอรีนและเสียงเรียกของเซริน่าจึงทำให้เขาเรียกสติกลับคืนมาได้
“มันก็ใช่แบบนี้ก็ถือว่าไอรีนโดนฆ่าแล้ว เธอคงต้องออกไปรอที่ห้องประชุมแล้วละไอรีน”ลอว์เรนซ์พูดพร้อมๆกับพยายามกลั้นขำอย่างเต็มที่
“กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!”ไอรีนที่เห็นท่าทางกลั้นขำของเพื่อนบวกกับอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นจากการที่ใบหน้าเปื้อนผงสีฟ้าก็กริ๊ดออกมาเต็มที่อย่างสะกดอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ ไอรีนพุ่งตัวจะเข้าโจมตีเซริน่าอีกครั้งแต่ในครั้งนี้ไม่เหมือนกับในรอบแรกเพราะลอว์เรนซ์เองก็เหนื่อยที่จะคอยห้ามแล้วเพราะถ้าหากว่าไม่ปล่อยให้ไอรีนได้รู้ว่าพลังของเธอแตกต่างจากเซริน่ามากแค่ไหนเธอก็คงจะหาเื่เซริน่าอยู่เรื่อยๆ เขาจึงตัดสินใจที่จะปล่อยให้เพื่อนสาวข้างๆตัวพุ่งเข้าโจมตีเซริน่าอย่างไม่มีการห้ามใดๆทั้งสิ้น
เมื่อเซริน่าเห็นว่ารุ่นพี่สาวพุ่งตรงเข้ามาทางเธอโดยหวังที่จะโจมตีเธอเต็มที่เซริน่าก็ได้แต่ถอดหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจเพราะเองก็ไม่ค่อยอยากจะมีเื่อะไรกับใครสักเท่าไหร่แต่ดูเหมือนว่าถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างกับรุ่นพี่คนนี้เื่ก็คงไม่จบง่ายๆแน่ๆ ทันทีที่เห็นว่าไอรีนเข้าใกล้ตัวของเธอจนเหลือระยะห่างเพียงแค่ครึ่งเดียวเซริน่าก็ตรึงเขตแดนทันที จนไอรีนหยุดกึก !!
และไม่ว่าไอรีนจะพยายามขยับตัวมากแค่ไหนตัวเธอก็ไม่สามารถขยับได้เลยกลับกันยิ่งพยายามขยับมากแค่ไหนตัวของเธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกอะไรมัดอยู่มากแค่นั้นเธอทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่จะพูดออกมา…
“รุ่นพี่จะหยุดหาเื่หนูได้ไหมคะแล้วหนูจะปล่อยพี่ไป”เซริน่าถามไอรีนด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบเพราะเธอเบื่อหน่ายกับการทะเลาะวิวาทด้วยเื่ที่ไม่เป็เื่เช่นนี้แต่สายตาที่ไอรีนมองกลับไปยังเซริน่านั้นยังคงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอย่างไม่ยอมแพ้และเห็นได้ชัดว่าหากว่าเซริน่าปล่อยไปตอนนี้รุ่นพี่สาวตรงหน้าก็คงจะหาเื่เธอต่ออยู่ดี
“สรุปก็คือจะไม่ยอมเลิกราใช่ไหมคะ” เซริน่าถามซ้ำและแววตาของไอรีนก็ตอบกลับมาอย่างชัดเจนว่าใช่ !
“เฮ่อจริงๆหนูก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะคะ แต่รุ่นพี่เลือกเองนะ” ทันทีที่เซริน่าพูดจบเธอก็ยกมือขึ้นแตะไปที่บริเวณหน้าผากของไอรีนและดึงเอาพลังเวททั้งหมดของไอรีนออกมาซึ่งสิ่งนั้นสร้างความเ็ปให้กับไอรีนเป็อย่างมากเหมือนกับว่าเธอกำลังถูกผ่าตัดสดๆโดยที่ไม่มียาชาหรือยาสลบเป็ตัวช่วย…..
แต่ไม่ว่าไอรีนจะเ็ปมากแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถส่งเสียงใดๆออกมาได้เลยนอกจากเสียงที่อยู่ภายในลำคอที่กำลังร่ำร้องและน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างและส่งสายตาอ้อนวอนให้รุ่นน้องสาวตรงหน้าหยุดการกระทำนี้แต่สายตาที่เซริน่ามองกลับมานั้นคือความเ็าและไร้ความรู้สึก เพราะถือว่าเธอนั้นได้บอกให้รุ่นพี่สาวคนนี้หยุดหาเื่เธอแล้วแต่รุ่นพี่คนนี้กลับหาเื่เอง ถ้าไม่สั่งสอนให้รู้จักความเ็ปบ้างเธอก็คงถูกรุ่นพี่คนนี้หาเื่ตลอดทั้งปีแน่ๆ
เซริน่าใช้เวลาอยู่ประมาณ10 นาทีก็ดึงพลังเวทในตัวของไอรีนออกมาจนหมดไอรีนที่ตอนนี้มีสภาพล้มทั้งยืนไม่สามารถคุมร่างกายของตัวเองได้เลยทั้งน้ำตาและน้ำลายเลอะเปรอะเปื้อนเต็มไปหมดในตอนนี้พลังเวทสีแดงได้อยู่ที่ฝ่ามือของเซริน่าเป็ที่เรียบร้อยแล้วเซริน่ามองพลังนั้นก่อนที่จะบีบให้มันสลายหายไปและหันไปพูดกับรุ่นพี่สาวตรงหน้า
“หนูเตือนรุ่นพี่แล้วนะคะว่าให้หยุดแต่รุ่นพี่เลือกที่จะไม่หยุดเอง และหนูขอเอ่ยวาจาสิทธิ์ไว้ตรงนี้ว่าถ้าหากรุ่นพี่คิดหรือแม้แต่จะพยายามที่จะหาเื่หนูหรือพี่ชายหรือคนรอบข้างตัวของหนูละก็รุ่นพี่จะต้องพบเจอกับความเ็ปแสนสาหัสมากกว่านี้อีก 100 เท่า จำเอาไว้ให้ดีนะคะ รุ่นพี่ไอรีน” เซริน่าพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ที่เ็าและด้วยวาจาสิทธิ์ที่เซริน่าได้เอื้อนเอ่ยออกมานั้นไอรีนก็ได้แต่พยักหน้ารับทั้งน้ำตาอย่างที่ไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้เลยเซริน่าที่เห็นว่ารุ่นพี่สาวนั้นรับรู้แล้ว เธอก็ปลดเขตแดนที่เธอตรึงเอาไว้ออกและร่างของไอรีนที่ยืนอยู่ก็ล้มลงทันทีลอว์เรนซ์ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปรับร่างของไอรีนเอาไว้ได้ทันเวลา
ลอว์เรนซ์มองไปที่ใบหน้าของเซริน่าด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดอย่างไม่เชื่อในสายตาตัวของเขานั้นพอจะรู้อยู่แล้วว่าทั้งเซริน่าและเซริออสนั้นมีพลังที่แข็งแกร่งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่สามารถสู้ได้เลยแต่นึกไม่ถึงว่าพลังของเซริน่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ และเขาก็คิดไว้ในใจเลยว่าต่อให้ชาตินี้ทั้งชาติเขาก็ไม่มีวันไปทำให้สองพี่น้องคู่นี้ไม่พอใจเด็ดขาด…..
“ไอรีนจะกลับมาเป็ปกติได้ไหม”ลอว์เรนซ์ตัดสินใจถามออกไปเพราะอาการของเพื่อนสาวที่อยู่ในอ้อมกอดตอนนี้ดูท่าทางย่ำแย่และสาหัสมากเซริน่าหันไปมองร่างนั้นสลับกับมองหน้าลอว์เรนซ์และเริ่มปรับสีหน้าให้เป็ปกติก่อนจะตอบว่า
“กลับไปเป็ปกติได้ค่ะแต่คงต้องใช้เวลาหน่อยรุ่นพี่ไม่ต้องเป็ห่วงหรอกค่ะ”เซริน่าตอบด้วยรอยยิ้มราวกับว่าไม่เคยมีเหตุการณ์เมื่อครู่นี้เกิดขึ้นมาก่อน
“งั้นเหรอถ้างั้นไอรีนคงหาเื่เธอไม่ได้สักพักนั่นแหละ”ลอว์เรนซ์พึมพำกับตัวเองเบาๆแต่ก็ดังพอที่เซริน่าจะได้ยินว่ารุ่นพี่หนุ่มตรงหน้ากำลังพูดอะไรอยู่เซริน่าจึงเผยรอยยิ้มที่เย็นะเืที่คนพบเจอนั้นจะต้องฝันร้าย…ถ้าเพราะหากเป็รอยยิ้มในตอนปกติรอยยิ้มของเซริน่าจะงดงามราวกับเทพธิดาแต่ถ้าเป็รอยยิ้มในตอนที่อารมณ์ของเธอกำลังขุ่นมัวแล้วละก็รอยยิ้มนั้นจะกลายเป็รอยยิ้มของปีศาจในทันที….ลอว์เรนซ์ที่เห็นรอยยิ้มนั้นก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันทีอย่างไม่มีสาเหตุและเขาก็สาบานกับตัวเองเป็ครั้งที่ 100 ว่าจะไม่มีทางทำให้เซริน่าไม่พอใจเป็อันขาด
“รุ่นพี่ลอว์เรนซ์ไม่ต้องเป็ห่วงหรอกค่ะต่อให้หายดีแล้วรุ่นพี่ไอรีนก็คงไม่มาหาเื่หนูอีกแล้ว รุ่นพี่วางใจเถอะค่ะ”เซริน่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มของปีศาจนั้นในขณะที่ลอว์เรนซ์ได้แต่พยักหน้าเบาๆโดยที่ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก
“ถ้างั้นหนูขอตัวนะคะหนูต้องไปทำภารกิจที่ได้รับไว้ รุ่นพี่ลอว์เรนซ์ก็รีบพารุ่นพี่ไอรีนไปพักเถอะค่ะ”เมื่อเซริน่าพูดจบเธอก็โค้งตัวเป็การบอกลารุ่นพี่ลอว์เรนซ์และเดินจากไปลอว์เรนซ์โค้งรับและทันทีที่เห็นว่ารุ่นน้องสาวเดินห่างออกไปจนลับสายตาแล้วก็ก้มมองร่างของไอรีนที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนของตนก็ได้แต่ถอดหายใจออกมา
“ฉันเตือนเธอแล้วนะไอรีนครั้งนี้เธอคงได้บทเรียนที่แสนสาหัสเลยละ”ลอว์เรนซ์พึมพำออกมาและเดินตรงไปยังห้องประชุมทันที
เซริน่าที่เดินสำรวจตามห้องต่างๆเพื่อตรวจความเรียบร้อยว่าเหตุการณ์ทุกอย่างยังคงปกติอยู่โดยในระหว่างทางก็จะเจอเหล่าเพื่อนๆที่ได้รับหน้าที่ในการป้องกันเช่นเดียวกับเซริน่าคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่อย่างไม่ประมาทเพราะสามารถโดนบุกโจมตีได้อยู่ตลอดเวลาเธอจึงเลือกที่จะคอยสอดส่องจากทางไกลเพราะสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวได้ชัดเจนกว่า เมื่อตัดสินใจดังนั้นเธอจึงเคลื่อนตัวไปยังดาดฟ้าของปราสาทหลังนี้และเธอก็ได้เห็นว่ามีการต่อสู้จากหอทางด้านซ้ายแต่เพียงแค่ครู่เดียวเหตุการณ์ทุกอย่างก็สงบลงเป็ปกติและก็มีการปะทะเกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ ทั้งจากผู้ป้องกันที่ป้องกันผู้บุกรุกหรือการต่อสู้กันเองระหว่างหัวขโมยและผู้บุกรุกก็ตามเธอดูสถานการณ์อยู่พักใหญ่ๆจนตัดสินใจได้ว่าควรจะไปอยู่ที่จุดไหนที่การป้องกันอ่อนแอที่สุดและในที่สุดเธอก็พบว่าหอทางด้านขวานั้นมีการป้องกันที่อ่อนแอที่สุดและโดนรุกหนักที่สุดเช่นกัน เมื่อเห็นดังนั้นเธอก็ไม่รอช้ารีบเคลื่อนตัวไปทางทิศนั้นโดยทันที
เมื่อเธอไปถึงทุกอย่างดูเงียบไปหมดเงียบจนเธอได้ยินลมหายใจของตนเองและพบร่องรอยของการต่อสู้ที่มีทั้งสีฟ้าและสีแดงเปรอะเปื้อนอยู่ตามกำแพงเต็มไปหมดจนเซริน่าแอบคิดว่าน่าสงสารคนทำความสะอาดหลังจากทดสอบเสร็จเหลือเกินเธอเดินไปเรื่อยๆ เข้าห้องนู้น ออกห้องนี้ แต่ก็กลับไม่พบคนเลยแม้แต่คนเดียว มันเป็เพราะอะไรกันน่ะ
และในตอนนั้นเองที่เซริน่าได้ยินเสียงฝีเท้าของคนย่องเดินมาเข้าทางข้างหลังของเธอคนคนนั้นพยายามที่จะจับตัวของเธอเอาไว้แต่เซริน่านั้นหลบได้ทันและหันหน้าไปเผชิญกับบุคคลปริศนานั้นเธอก็พบว่าคนคนนั้นก็คือคารอสนั้นเอง….
“ทำไมฉันต้องมาเจอนายที่นี่ด้วยนะ”เซริน่าอุทานออกมา อย่างอารมณ์เสีย เพราะหลังจากรุ่นพี่ไอรีนแล้วเธอก็ไม่อยากที่จะปะทะพลังหรือคารมกับใครอีกถ้าไม่จำเป็จริงๆ
“คราวนี้เธออยู่คนเดียวรึไง”คารอสถามหน้านิ่งและกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อหาตัวของใครบางคนที่มักจะอยู่ข้างๆหญิงสาวตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา
“แล้วนายเห็นคนอื่นรึไงเล่า”เซริน่าตอบกลับ ทำให้คารอสที่กำลังมองรอบๆตัวอยู่หยุดกึกและหันหน้ามาจ้องหน้าหญิงสาวพร้อมๆกับรอยยิ้มที่ดูเ้าเล่ห์จนเซริน่าเผลอถอยหลังกลับไป1 ก้าวโดยที่ไม่รู้ตัวและเมื่อคารอสที่ได้ยินคำตอบของหญิงสาว เขาก็เอื้อมมือไปจับเข้ากับมือของอีกฝ่ายที่ทำท่ากำลังจะถอยหลังหนีให้หยุดเอาไว้ไม่ไปไหน
“จะหนีไปไหนละ”คารอสถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้ม ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายอย่างปกปิดไม่มิดแล้วยิ่งเขาเห็นว่าเธอทำหน้าเลิ่กลั่กเพราะทำตัวไม่ถูก เขาก็แอบขำออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว
“ไม่ได้จะหนีไปไหนสักหน่อย!! แล้วนายจะขำอะไรมีอะไรน่าตลกรึไง”เซริน่าตอบกลับด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ที่เกิดจากการเขินอายและความโมโหปนๆกันไปพร้อมๆกับพยายามสะบัดมือที่โดนคารอสจับให้ออกจากการเกาะกุมนี้แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามสะบัดมันออกมากแค่ไหน เขาก็ยิ่งจับมันแน่นมากขึ้นเท่านั้น
“นี่นายปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้นะ !! นายมันมือตุ๊กแกรึไงปล่อย!!” เซริน่าเริ่มะโด้วยความหงุดหงิดแต่คารอสก็ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือของเธอออก
“เธอ…ได้ปืนสีอะไร”คารอสถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเ้าเล่ห์ และคำถามนั้นเองที่ทำให้เซริน่าเริ่มฉุกคิดได้ว่านี่อาจจะเป็โอกาสของเธอก็ได้
“นายบอกมาก่อนสิว่าได้สีอะไร”เซริน่าถามกลับด้วยสีหน้าที่จริงจังและท่าทางที่นิ่งลงคารอสเงียบลงไปครู่เดียวก่อนจะตอบออกมาว่า
“ฉันได้สีแดง”และทันทีที่คารอสตอบกลับมาว่าตัวของเขาได้สีแดงนั้น เซริน่าก็หยิบปืนที่เธอเหน็บเอาไว้ที่ข้างตัวขึ้นมายิงคนตรงหน้าทันทีและนั้นก็ทำให้เธอหลุดจากการเกาะกุมของคารอสได้สำเร็จ
ทันทีที่คารอสกำลังจะโดนผงสีฟ้ายิงเข้ามาที่บริเวณใบหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัวเขาก็หลบได้ทันเวลาพอดิบพอดี และทันทีที่หญิงสาวตรงหน้าของเขาหลุดจากการเกาะกุมเธอก็สาดะุใส่เขาแบบไม่ยั้ง นั้นทำให้เขาคิดว่าได้ตกหลุมของเซริน่าเข้าซะแล้วดูเหมือนว่าหญิงสาวคนนี้จะเ้าเล่ห์มากกว่าที่เข้าคิดไว้มากนัก….
132
