ตอนที่ 15
วูบ…
การเฝ้ารอเกทในเวลาที่้าให้มันปรากฏนั้นช่างเป็่เวลาที่แสนยาวนานเสมอ แต่หลังจากเกทที่เชื่อมต่อกับดวงดาวของเผ่าโกเลมถูกปิดไปเป็เวลา 3 เดือน ในที่สุดประตูมิติบานใหม่ก็ปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้าของเมืองเสียที แถมการต่อสู้ 2 ครั้งที่ผ่านมาก็ทำให้จูนตระหนักได้ว่าการต่อสู้หลังจากผ่านการเลื่อนระดับโลกมาต่างก็เป็การต่อสู้ที่ยากลำบากมากกว่าสมัยก่อนอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะเป็กองทัพสัตว์ทะเลที่มาพร้อมเวทมนตร์เปลี่ยนพื้นที่ให้กลายเป็โลกใต้น้ำ หรือเผ่าโกเลมที่นำทัพโดยโกเลมที่แข็งแกร่งจนแทบจะฟันแทงไม่เข้าก็ตาม เพราะฉะนั้นจูนจะต้องไม่ประมาทศัตรูที่กำลังจะพบเจอโดยเด็ดขาดแม้เธอจะอยากเก็บเลเวลให้พี่ฝนขนาดไหนก็ตาม
ตุบ…
ต่อหน้าท่าทีระมัดระวังของจูนและเหล่าซอมบี้ ภาพของศัตรูที่กำลังเดินผ่านทะลุประตูมิติเข้ามากลับทำให้จูนรู้สึกใจหายวาบขึ้นมาทันทีเพราะเงาร่างที่กำลังเดินทะลุผ่านประตูเข้ามานั้นช่างละม้ายคล้ายกับร่างกายของมนุษย์แบบจูนไม่มีผิด หรือว่า…
“หยุดก่อน…” จูนสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะสั่งให้เหล่าซอมบี้รอดูท่าทีเอาไว้อย่าเพิ่งขยับไปไหน หากโลกที่กำลังเชื่อมต่ออยู่ตอนนี้คือโลกใบเดิมของเธอมันก็เท่ากับความหวังของเธอประสบความสำเร็จแล้ว แต่มันก็หมายความว่าเธอจะไม่สามารถเลื่อนระดับเลเวลของพี่ฝนได้แล้วไม่ใช่เหรอ เพราะเธอคงไม่สามารถฆ่าเพื่อนร่วมโลกของเธอเพื่อเก็บค่าประสบการณ์ได้หรอก
วืด…
ดูเหมือนความกังวลของจูนในครั้งนี้จะเสียเปล่าไปเสียหน่อย แม้เงาร่างของศัตรูในครั้งนี้จะเหมือนกับมนุษย์ แต่ไม่ว่าพวกมันจะเดินออกห่างจากประตูเท่าไหร่ร่างกายของพวกมันก็ยังเป็สีดำเหมือนเดิม แถมพอพวกมันเริ่มเคลื่อนไหวจริงๆ ร่างกายของพวกมันกลับแยกออกเป็เส้นๆเหมือนหนวดปลาหมึกเสียอย่างนั้นทำเอาจูนแทบจะปล่อยความคิดก่อนหน้านี้ให้ลอยหายไปแทบไม่ทัน
“เ้าพวกไร้อารยะจงฟัง พวกข้าคือตัวแทนแห่งมหากองทัพเก้าหนวด ข้าได้รับมอบหมายอำนาจจากท่านจอมทัพมาเพื่อยื่นโอกาสศิโรราบให้กับพวกเ้า จงหมอบกราบและสรรเสริญนายแห่งหนวดทั้งเก้าเสีย” เ้าเอเลี่ยนปลาหมึกสีดำชูหนวดที่ดันมีถึง 9 หนวด ขึ้นฟ้าก่อนจะเชิดหน้าสั่งให้พวกจูนหมอบคลานเพื่อยอมแพ้เสียอย่างนั้น
ฉับ!!
อีกฝ่ายหาเื่กันอย่างเห็นได้ชัด แม้จะมีช่องให้เจรจาได้แต่บังเอิญว่าจูนตอนนี้อยากจะได้ค่าประสบการณ์มากกว่าการเจรจาอยู่นิดหน่อยก็เลยไม่รอช้าสั่งให้ชายหนุ่มหัวหน้ากลุ่มซอมบี้มนุษย์หมาป่าอย่าง วิสต้า ให้เข้าไปตัดหนวดที่กำลังชูขึ้นฟ้าอย่างอาจหาญให้ขาดเป็ชิ้นๆ
“พะ… พวกแก เข้าใจหรือไม่ว่าการกระทำเช่นนี้หมายความเยี่ยงไร หากโจมตีข้ามหากองทัพอีกฟากฝั่งจะไม่ปรานีพวกเ้าอีกต่อไปนะ” เ้าปลาหมึกหนวดขาดคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวหารู้ไม่เลยว่าคำพูดของมันกลับทำให้จูนรู้สึกดีใจเสียด้วยซ้ำ เพราะมันหมายความว่าอีกฝั่งของประตูมีกองทัพกำลังรอเข้ามาในเกทอยู่ นั่นหมายความว่าตอนนี้จูนสามารถฆ่าพวกเอเลี่ยนปลาหมึกพวกนี้ให้กลายเป็ค่าประสบการณ์ได้ทั้งหมดโดยไม่ต้องห่วงเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์เกทเบรค
“อ๊าก” เสียงร้องโหยหวนของเหล่าเอเลี่ยนปลาหมึกหลังจากโดนกลุ่มที่เคยเป็มนุษย์หมาป่าเข้าไปจัดการเสียหมดในพริบตา ท่าทางความเร็วของพวกเอเลี่ยนปลาหมึกจำค่อนข้างต่ำเลยตามความเร็วของพวกมนุษย์หมาป่าที่เป็หน่วยที่รวดเร็วที่สุดของจูนไม่ทันเลยสักนิด แถมร่างกายก็ยังเปราะบางมากเมื่อเทียบกับพวกโกเลม แค่พวกวิสต้าใช้กรงเล็บเฉือนไม่กี่ทีร่างของพวกปลาหมึกก็นอนล้มลงตายกับพื้นซะแล้ว
“เชิญขอรับองค์ราชินี” การต่อสู้รอบแรกที่จบลงในชั่วพริบตามาพร้อมกับเครื่องบรรณาการที่วิสต้านำกลับมาให้ เืของเอเลี่ยนปลาหมึกพวกนี้เป็สีใสและเหนียวอย่างกับยางของว่านหางจระเข้เลย โชคดีจริงๆที่ตอนนี้จูนไม่จำเป็ต้องเอาเืพวกนี้เข้าปากอีกต่อไปแล้ว
วูบ…
หยดเืหยดหนึ่งไหลออกมาจากปลายนิ้วของจูนก่อนจะเข้าไปผสมกับเืของเผ่า 9 หนวดอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับเข้ามาในร่างของจูนอีกครั้งเพื่อทำการวิเคราะห์พันธุกรรมของพวกเอเลี่ยนปลาหมึกและทำการดูดซับสกิล…
ติ๊ง!!
[ การกลายพันธุ์ล้มเหลว สกิลงอกใหม่ ของเผ่า 9 หนวดไม่สามารถเข้ากันได้กับสกิลหัวใจแห่งอารันซาได้ ]
ดูเหมือนเ้าพวกเอเลี่ยนปลาหมึกพวกนี้จะมีสกิลงอกร่างกายใหม่ที่มีผลเหมือนกันกับสกิลหัวใจแห่งอารันซา แต่เท่าที่ดูความเร็วในการงอกหนวดใหม่ของเ้าตัวหัวหน้าแล้วท่าทางสกิลงอกใหม่ของพวกมันจะอ่อนด้อยกว่าหัวใจแห่งอารันซาหลายขุมก็เลยไม่สามารถทำการกลายพันธุ์ได้แบบนี้สินะ แถมเลเวลของพวกมันก็ยังอยู่แค่ระดับ 80 เท่านั้น ท่าทางจูนจะต้องไปคาดหวังการเลื่อนเลเวลให้พี่ฝนจากมหากองทัพอะไรนั่นซะแล้ว
“แล้วแกจะต้องเสียใจ” เ้าหัวหน้าเอเลี่ยนปลาหมึกที่เหลืออยู่ตัวเดียวจ้องมองมาทางพวกซอมบี้มนุษย์หมาป่าอย่างเคียดแค้นก่อนที่มันจะใช้ขนนกสีฟ้าเพื่อหนีออกจากเกทไปและทำให้ภารกิจของพวกมันล้มเหลวจนประตูมิติสีแดงกลับกลายมาเป็สีขาวอีกครั้งเสียแล้ว
“หลังจากนี้คงต้องระวังเื่การใช้ขนนกด้วยสินะ” จูนมองจุดที่เ้าเอเลี่ยนปลาหมึกเคยอยู่ด้วยท่าทีสนใจ เกือบลืมไปเลยว่าโลกระดับสูงขึ้นก็สามารถหาซื้อไอเทมได้เหมือนกันกับโลกของจูน มันก็ไม่แปลกที่พวกฮันเตอร์ที่บุกเข้ามาจะมีไอเทมสำหรับเอาชีวิตรอดติดตัวมาด้วยแบบนี้ ท่าทางครั้งต่อไปที่จับตัวผู้เหลือรอดเอาไว้สำหรับปิดเกทพวกเธอต้องคอยระวังไม่ให้คนที่โดนจับใช้งานขนนกเพื่อหนีเอาไว้ด้วย
.
.
.
วูบ….วูบ… วูบ….
แม้ท่าทีของเ้าหัวหน้าปลาหมึกของกลุ่มแรกจะน่าตลกไปหน่อย แถมยังอ่อนแอมากเมื่อเทียบกับเผ่าอื่นๆที่จูนเจอมาั้แ่การเลื่อนระดับของโลก แต่สิ่งที่มันขู่เอาไว้ก็มีความจริงอยู่ด้วยเพราะ มหากองทัพ ที่มันพูดถึงก็ดูยิ่งใหญ่สมกับการใช้คำว่า มหากองทัพ จริงๆ เพราะจำนวนเอเลี่ยนปลาหมึกที่ทะลักออกมาจากประตูมิติในรอบที่ 2 นั้นกลับมีจำนวนมหาศาลมากกว่าปาร์ตี้แรกหลายร้อยเท่า
“แบบนี้มันน่าขนลุกเหมือนกันนะเนี่ย” พี่ฝนมองไปทางกลุ่มก้อนสีดำที่มีสภาพเหมือนน้ำมันกำลังรั่วลงมหาสมุทรไม่มีผิด แถมน้ำมันพวกนั้นยังมีหนวดยุบยับขยับไปมาอีกต่างหาก
“องค์ราชินี ให้พวกเราจู่โจมเลยหรือไม่ขอรับ” พี่นิลหันมองทางกองทัพเอเลี่ยนที่ยังคงหลั่งไหลออกมาจากประตูมิติราวกับจะไม่มีวันหมด หากปล่อยให้พวกมันเข้าประตูมาเรื่อยๆมีหวังกองทัพของพวกมันจะกินพื้นที่เมืองส่วนนอกเอาไว้ครึ่งหนึ่งแน่ๆ
“จำนวนขนาดนี้คงไม่ต้องห่วงเื่ค่าประสบการณ์แล้วสินะ ถ้าอย่างนั้นเริ่มโจมตีได้เลย” จูนออกคำสั่งเริ่มโจมตีผ่านสกิลบัญชาการโดยให้เหล่าซอมบี้ธรรมดาเข้าไปร่วมาด้วยเพราะจำนวนของศัตรูนั้นค่อนข้างมากทีเดียว หากจะให้เหล่าซอมบี้จากโลกอื่นรับมืออย่างเดียวอาจจะเกิดความผิดพลาดได้ ทว่า… ครั้งนี้จูนไม่ได้ให้พี่ฝนออกไปด้วยเพราะจูนอยากจะรอดูผลลัพธ์ว่าหากค่าสติปัญญาของพี่ฝนฟื้นกลับมาพี่ฝนจะได้สติหรือเปล่า
เปรี้ยง!!
เพราะมีการปะทะกันมาก่อนแล้วทำให้การต่อสู้แทบจะเริ่มทันทีที่พวกวิสต้าเข้าไปปะทะเลยทีเดียว แม้จำนวนจะเยอะกว่าเดิมมากแต่เลเวลของพวกเอเลี่ยนปลาหมึกกลับไม่เยอะเท่าไหร่ แม้แต่ซอมบี้ธรรมดาก็ยังรับมือพวกมันแบบตัวต่อตัวได้สบายทำให้เื่จำนวนฝ่ายจูนยังคงได้เปรียบมากกว่าอยู่ดี ต่อให้พวกมันยกกองทัพมาหลักหมื่นแต่ซอมบี้ที่จูนควบคุมอยู่ตอนนี้มันมากกว่าหลักแสนเสียอีก
“แปลกจัง ทำไมพวกเราบุกไม่เข้าล่ะ” หลังจากการต่อสู้เริ่มไปได้พักใหญ่ พี่หยกที่ประจำการอยู่ข้างๆจูนเสมอกลับเริ่มขมวดคิ้วด้วยท่าทีสงสัย การรบครั้งนี้กินพื้นที่กว้างมากทำให้แต่ละจุดสามารถรุกคืบได้มากน้อยแตกต่างกันไป แต่สิ่งที่ทำให้พี่หยกสงสัยก็คือจุดที่ไม่มีพวกเลเวลสูงๆอย่างพี่นิลหรือวิสต้ากลับแทบจะบุกทะลวงเข้าไปไม่ได้เลยทั้งๆที่เลเวลของพวกเอเลี่ยนปลาหมึกก็ไม่ต่างจากกลุ่มแรกแท้ๆ
“เป็ที่การประสานงานนะสิ เ้าพวกนั้นร่วมมือกันได้ดีกว่าพวกเราเห็นๆเลย” พี่ฝนชี้ให้พี่หยกมองเห็นพวกเอเลี่ยนปลาหมึกที่อยู่แนวหน้า พวกมันมีหนวด 9 หนวดก็จริงแต่เวลาพวกมันอยู่ด้วยกันพวกมันจะประสานกันโจมตีและป้องกันได้อย่างยอดเยี่ยมจนน่าใ หรือว่าแต่เดิมแล้วความแข็งแกร่งของพวกมันคือการรวมกันเป็กลุ่มสินะ
“จริงด้วย เป็กระบวนการรบที่น่าสนใจมาก” พี่หยกเฝ้ามองการต่อสู้ของพวกเอเลี่ยนปลาหมึกอย่างสนใจ ท่าทางพวกเธอจะดูถูกพวกมันเกินไปหน่อย ที่แนวหน้าของพวกมันมีการป้องกันที่ยอดเยี่ยมมาก และเวลาโจมตีพวกมันก็แทบจะมุ่งมายังเป้าหมายเดียวกันเสมอทำให้เหล่าซอมบี้ของจูนเสียเปรียบอย่างชัดเจน
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องปรับแผนกันหน่อย” จูนที่เฝ้ามองการต่อสู้อยู่ด้านหลังเองก็สังเกตเห็นสถานการณ์ในตอนนี้เหมือนกัน ทั้งๆที่จูนเป็ผู้บังคับบัญชาคนเดียวของเหล่าซอมบี้แท้ๆ แต่ความสามัคคีของพวกเอเลี่ยนปลาหมึกกลับมากกว่า ท่าทางพวกมันจะมีความสามารถในการสื่อสารที่ยอดเยี่ยมกว่าสกิลบัญชาการแน่ๆ แต่น่าเสียดายที่พวกมันต้องมาเจอโลกของซอมบี้ แถมจูนยังสังเกตเห็นจุดอ่อนที่ใช้เล่นงานพวกมันได้แล้ว
ติ๊ง!!
[ ทำการเปลี่ยน พลทหารเก้าหนวด เลเวล 65 เป็ซอมบี้ได้สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์…. ]
ทันทีที่จูนสั่งปรับเปลี่ยนแผน เหล่าซอมบี้ที่เริ่มใช้อาวุธในการต่อสู้กันเป็หลักก็ละทิ้งอาวุธและกลับมาใช้งานดั้งเดิมของเหล่าซอมบี้ในทันที ซึ่งอาวุธนั้นก็คือฟันและเชื้อไวรัสที่จะเปลี่ยนศัตรูเป็ซอมบี้นั่นเอง แถมความสามัคคีของพวกเอเลี่ยนปลาหมึกยังกลายเป็พิษเสียแล้ว เพราะเวลาที่แนวหน้าของพวกมันได้รับาเ็ พวกมันจะสลับตำแหน่งให้แนวหน้ากลับไปรักษาตัวภายในฝูงทันที แต่วิธีนั้นสำหรับจูนก็ไม่ต่างจากการพาเชื้อเข้าไปในศูนย์กักกันโรคเลย
“อ๊าก…” ใช้เวลาไม่นานเหล่าซอมบี้เอเลี่ยนปลาหมึกก็เริ่มทำงาน พอมีเอเลี่ยนปลาหมึกจำนวนหนึ่งกลายเป็ซอมบี้ภายในกองทัพที่เบียดเสียดกันขนาดนั้นก็เป็ไปไม่ได้เลยที่จะควบคุมเชื้อเอาไว้ และกว่าพวกมันจะเริ่มรู้ตัวว่าเชื้อไวรัสซอมบี้คืออะไร กองทัพของพวกมันก็เริ่มปั่นป่วนเสียแล้ว
ฉึกๆๆๆๆ
จูนเองก็ไม่ปล่อยให้สถานการณ์สับสนตอนนี้จบลงง่ายๆแต่อย่างไร จูนปล่อยเืของตัวเองออกมาแล้วเปลี่ยนมันให้กลายเป็ฝนธนูพุ่งเข้าไปโจมตีทั้งกองทัพเป็วงกว้าง แน่นอนว่าฝนธนูไม่สามารถฆ่าพวกเอเลี่ยนได้มากมายนัก แต่ตัวที่โดนเืของจูนเข้าไปก็จะติดเชื้อทันที ทำให้กองทัพของพวกมันยิ่งกระสับกระส่ายจนพวกซอมบี้เริ่มรุกคืบเข้าไปได้อย่างรวดเร็วพร้อมๆกับเสียงแจ้งเตือนเื่ค่าประสบการณ์ที่ดังอยู่ภายในหัวของจูนอย่างต่อเนื่อง แบบนี้พี่ฝนก็น่าจะได้รับค่าประสบการณ์ไปเยอะเลยสินะ…
“...” จำนวนเอเลี่ยนปลาหมึกที่ฆ่าและเปลี่ยนเป็ซอมบี้มีมากมายมหาศาลจริงๆ เผลอเพียงครู่เดียวเลเวลของพี่ฝนก็ขึ้นมาถึง 115 แล้ว ขาดอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้นค่าสติปัญญาของพี่ฝนก็จะหายติดลบแล้ว
ติ๊ง!!
[ แม่ทัพซอมบี้ ฝน ทำการฟื้นฟูค่าสติปัญญาสำเร็จ ทำการติดตั้งสกิล จิตสำนึก ]
[ ติดตั้งสกิล จิตสำนึก สำเร็จ ท่าน้าจะฟื้นฟูอัตลักษณ์ของ แม่ทัพซอมบี้ ฝน หรือไม่ ]
จูนรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินข้อความที่ระบบกำลังแจ้งเข้ามา แม้จะมีเื่สงสัยอยู่นิดหน่อยว่าทำไมการฟื้นคืนสติของจูนกับพี่ฝนถึงต่างกัน แถมระบบยังทำการสอบถามเื่การฟื้นฟูอัตลักษณ์ด้วย แต่คำถามเ่าั้มันไม่สำคัญเท่ากับเื่ที่เธอจะได้เจอพี่ฝนจริงๆอีกครั้งอยู่แล้ว
“ตกลง…” หากจะให้เดา… การฟื้นฟูอัตลักษณ์ก็คงจะเป็การฟื้นฟูลักษณะนิสัยดั้งเดิมของพี่ฝนคืนกลับมาพร้อมกับสติปัญญาด้วย ซึ่งจูนต้องตอบตกลงอยู่แล้วเพราะมันคือเป้าหมายั้แ่แรก เพียงแต่ระหว่างกำลังรอให้สกิลทำงาน ภายในหัวของจูนก็มีเื่ตีกันวุ่นไปหมด พี่ฝนจะฟื้นคืนกลับมาแบบไหนกัน จะจำอะไรไม่ได้เลย หรือจำทุกอย่างได้ทั้งหมดกันนะ? แล้วถ้าจำได้พี่ฝนจะคิดอย่างไรกับการที่จูนบังคับร่างของเธอมาเนิ่นนานขนาดนี้ พี่ฝนจะโกรธเธอหรือเปล่า…
ติ๊ง!
[ การฟื้นฟูอัตลักษณ์เสร็จสิ้น ]
[ ค้นพบข้อมูลที่สอดคล้อง ฟื้นฟูสกิล วิชาดาบพิรุณโปรย เรียบร้อยแล้ว ]
กึก…
ทันทีที่การฟื้นคืนอัตลักษณ์สำเร็จ ร่างของพี่ฝนก็หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดเพราะจูนได้ตัดการบังคับควบคุมของสกิลบัญชาการซอมบี้ออกจากตัวพี่ฝนทั้งหมด แต่การหยุดชะงักของพี่ฝนก็เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเท่านั้นเพราะทันทีที่คำสั่งของจูนหายไป ร่างกายของฝนก็เริ่มขยับด้วยตัวเองอีกครั้งทั้งยังเลื่อนสายตากลับมามองทางจูนอีกด้วย
หมับ!!
“อื้อ…” สิ่งแรกที่พี่ฝนทำหลังจากฟื้นคืนสติก็คือการดึงร่างของจูนเข้ามากอดอย่างแแ่จนใบหน้าของจูนถูกหน้าอกของพี่ฝนบีบบี้จนแทบจะหายใจไม่ออก แน่นอนว่าการขาดอากาศหายใจฆ่าจูนไม่ได้และการกอดก็เป็สัญญาณที่ดีเสียด้วย
“จูนเนี่ย… ขี้อ้อนกว่าที่คิดนะ ทำไมสมัยก่อนถึงไม่ยอมอ้อนพี่ตรงๆบ้างล่ะ” พี่ฝนหัวเราะออกมาด้วยท่าทีมีความสุข เพราะความทรงจำในร่างซอมบี้ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมายังคงอยู่ภายในสมองของเธอ และภาพความทรงจำที่ย้อนกลับเข้ามาในหัวทั้งหมดนั้นก็มีภาพของจูนที่เข้ามาขอกอดเธอหลายต่อหลายครั้ง แถมยังอ้อนเธอเยอะกว่าสมัยเป็ฮันเตอร์เสียอีก โดยเฉพาะ่แรกๆที่พวกเธอกลายเป็ซอมบี้ จูนแทบจะตัวติดกับคู่ข้าวใหม่ปลามันเลย
“ขอบคุณนะจูน เป็เพราะเธอแท้ๆพี่ถึงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หลังจากนี้พวกเรามาใช้ชีวิตด้วยกันนะ” พี่ฝนคลายอ้อมกอดลงเล็กน้อยก่อนจะซบลงที่ไหล่ของจูนเพื่อััความอบอุ่นจากอีกฝ่ายอย่างเต็มที่ เพราะมีความทรงจำทั้งหมดฝนก็เลยรู้ว่าจูนเหงาแค่ไหน เด็กตัวน้อยที่เป็สมาชิกใหม่ของปาร์ตี้ในตอนนั้นต้องแบกรับเื่หนักหนาเกินตัวไปมาก ช่างเป็เด็กน้อยที่น่าเห็นใจเหลือเกิน
“พี่ฝน…” ร่างกายของจูนสั่นเทาไปหมดพร้อมกับน้ำตาที่ทำท่าจะเอ่อล้นออกมา สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้วจริงๆ เธอฟื้นคืนชีพพี่ฝนกลับมาได้จริงๆ
ตูม!!
ระหว่างกำลังซาบซึ้ง อยู่ๆร่างของเอเลี่ยนปลาหมึกตัวหนึ่งก็ถูกเหวี่ยงมาจากในเมืองก่อนจะกระแทกเข้ากับพื้นใกล้ๆกับพวกจูนจนแหลกเละไม่มีชิ้นดีเสียอย่างนั้น แม้จะเคยชินกับภาพสยดสยองแล้วแต่มันก็ขัดบรรยากาศสุดๆเลย
“องค์ราชินี…ข้าน้อยก็ไม่อยากรบกวนหรอกเ้าค่ะ แต่ว่าศัตรูเริ่มรับมือกับเชื้อไวรัสของเราได้แล้วเ้าค่ะ” พี่หยกกระแอมกระไอออกมาเล็กน้อยก่อนจะชี้ให้จูนหันไปมองทางสนามรบที่กำลังชุลมุนกันอยู่ตรงหน้า ก่อนหน้านี้พวกเอเลี่ยนปลาหมึกยังวุ่นวายทำอะไรไม่ถูกอยู่เลย แต่ตอนนี้พวกมันกลับแยกพวกพ้องที่กลายเป็ซอมบี้ออกมาอย่างรวดเร็ว แถมยังทำสิ่งที่จูนไม่คาดคิดมาก่อนอีกด้วย
“อ๊ะ….” จูนแหงนหน้ามองร่างของเอเลี่ยนปลาหมึกขนาดั์ที่เกิดจากการรวบตัวกันของเอเลี่ยนปลาหมึกหลายร้อยตัวอย่างตกอกใ พวกมันประสานหนวดเข้าด้วยกันก่อตัวเป็ร่างกายขนาดใหญ่เสียอย่างนั้น แถมแขนของพวกมันยังประสานกันอย่างเหนียวแน่นจนพวกที่อยู่เปลือกนอกไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย พอพวกข้างนอกโดนแพร่เชื้อพวกมันก็กลายเป็ซอมบี้ทันที แต่เพราะมันขยับไปไหนไม่ได้และกลายเป็เหมือนชั้นิัเท่านั้นทำให้พวกมันหันไปกัดพวกที่อยู่ข้างในไม่ได้และหยุดการแพร่เชื้อเอาไว้ที่ภายนอกเพียงอย่างเดียว นี่มันการตอบโต้ที่เหนือความคาดหมายมาก นอกจากจะต้องรู้ใจกันแล้วพวกข้างนอกยังเสียสละตัวเองทันทีโดยไม่คิดจะร้องขอชีวิตเลยสักนิด
“จูน พี่ขอจัดการเ้านั่นได้หรือเปล่า” พี่ฝนที่เพิ่งจะฟื้นคืนสติกลับมาจ้องมองร่างกายขนาดั์ของร่างรวมปลาหมึกด้วยท่าทีตื่นเต้น แม้จะได้รับความทรงจำที่ผ่านมาทั้งหมดแต่นี่ก็เป็ครั้งแรกที่ฝนได้ควบคุมร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าเดิมจนร่างเก่าเทียบไม่ติดด้วยตัวเอง ตอนนี้ฝนรู้สึกตื่นเต้นกับพลังที่ได้รับมาสุดๆเลย
876
