ทะลุมิติไปรวยในยุค 70 ด้วยห้างสรรพสินค้าส่วนตัว

ตอนที่34 : งานกลางคืนที่ได้เงินดีกว่า

เช้าวันต่อมาหลินซูเหยาไม่ได้เปิดสมุดเมื่อคืนซ้ำ

สิ่งที่ยังไม่มีคำตอบไม่ได้เปลี่ยนเพียงเพราะอ่านมันหลายครั้ง

เธอกินไข่ต้มหนึ่งฟองกับนมอุ่นในห้างแล้วออกมาทำงาน

ที่ลานมีผู้หญิงสามคนนำของที่ตากเองมาวางตามนัด

หลินซูเหยาดูตัวอย่างทีละตะกร้า

ตะกร้าแรกแห้งดีแต่มีเศษรากมาก

ตะกร้าที่สองสะอาดแต่บางก้านยังชื้น

ตะกร้าที่สามคุณภาพใกล้กับชุดที่สหกรณ์รับก่อนหน้า

“ของพี่ชุดนี้ได้ค่ะ”เธอบอกคนที่สาม “สองชุดนี้แก้อีกนิดก็ได้เหมือนกัน”

หญิงคนแรกถอนหายใจ“ถ้าต้องมานั่งคัดละเอียดทุกครั้งจะคุ้มไหม”

“ถ้าของที่เสียถูกหักน้ำหนักมากกว่าค่าแรงที่ใช้คัดก็ยังคุ้มค่ะ”

“รู้ได้ยังไง”

ซูเหยาหยิบสมุดเล็กออกมา

เธอไม่ได้พูดลอย ๆแต่เอาผลจากการคัดของจริงมาเปรียบเทียบให้ดู

เมื่อก่อน วัตถุดิบสิบชั่งต้องคัดทิ้งเกือบสองชั่ง

แต่หลังจากคัดคุณภาพตั้งแต่ต้นของเสียกลับเหลือไม่ถึงหนึ่งชั่ง

แค่เปลี่ยนวิธีคัด ของที่เคยต้องทิ้งก็ลดลงเกือบครึ่ง

ต่างกันเท่าไรทุกคนมองเห็นเอง

หัวหน้ากลุ่มยืนฟังอยู่ข้างๆ

“ถ้าหลายบ้านทำได้แบบนี้ของรวมรอบหนึ่งจะมากขึ้นโดยไม่ต้องเก็บเพิ่ม”

หลินซูเหยาพยักหน้า“ใช่ค่ะ”

คนรับของจากสหกรณ์มาถึงตอนสายเขาตรวจตัวอย่างแล้วบอกให้รวมตะกร้าที่ผ่านเข้าชุดเดียวกัน

ครั้งนี้ของจากสามบ้านรวมกันได้มากกว่าของส่วนตัวของซูเหยาหลายเท่า

เงินทั้งหมดไม่ใช่ของเธอ

แต่เมื่อยอดถูกจ่ายให้เจ้าของแต่ละบ้านอย่างถูกต้องซูเหยากลับมองภาพตรงหน้านานกว่าตอนรับสามหยวนของตัวเอง

เงินเริ่มหมุนผ่านระบบที่เธอช่วยออกแบบ

คนหนึ่งได้เงินกลับบ้านมากกว่ารอบก่อนเพราะของเสียถูกหักน้อยลง

อีกคนถามว่าจะเอามาส่งอีกได้วันไหน

คนรับของพูดว่า

“ถ้าสัปดาห์หน้ามีมากกว่านี้ให้บอกผมก่อน ผมจะเอากระสอบมาเพิ่ม”

หัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้น“ถ้าจะทำต่อ ต้องไม่ให้คนคิดว่าซูเหยาเป็นคนรับเงินแทนสหกรณ์นะ”

“ใช่ค่ะ”เธอตอบทันที “เงินของใครต้องลงชื่อคนนั้น น้ำหนักของใครต้องแยกคนนั้นฉันช่วยเรื่องเกณฑ์คุณภาพได้แต่ไม่ถือเงินแทน”

ชายสูงวัยมองเธอครู่หนึ่ง

“คิดถึงเรื่องนี้ก่อนด้วยหรือ”

“เคยมีคนรับของแทนฉันจนฉันไม่รู้ว่าอะไรเป็นของตัวเองค่ะ”

คำตอบทำให้เขาไม่ถามต่อ

ซูเหยาจึงกำหนดง่ายๆ ว่า ของแต่ละบ้านผูกเชือกคนละปมและมีเศษกระดาษเขียนชื่อไว้ก่อนชั่ง

วิธีหยาบมากเมื่อเทียบกับระบบในชีวิตก่อน

แต่เหมาะกับสิ่งที่มี

นี่คือคำตอบที่ชัดกว่าคำชม

หลินซูเหยาไม่จำเป็นต้องออกเก็บเองทุกกำ

สิ่งที่ต้องทำคือรักษามาตรฐานให้คนซื้อยังอยากรับ

เธอไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันบ้านอีกฝั่งของหมู่บ้านกำลังเลือกเงินอีกแบบหนึ่ง

หลินต้าจวงกินข้าวเย็นเร็วผิดปกติ

หวังชุนฮวามองสามีที่เปลี่ยนเสื้อแล้วถาม

“จะไปไหนอีก”

“รับจ้างขนของ”

“ของหน่วยผลิต?”

“ไม่ใช่”

“แล้วของใคร”

เขาวางชาม“ถามทำไม”

หญิงวัยกลางคนเม้มปาก

งานกลางคืนแบบนี้เริ่มจากกระสอบสองสามใบไม่มีแต้มงาน ไม่มีชื่อในบัญชี แต่จ่ายเงินสดทันที

ช่วงหลังของหนักขึ้นระยะทางไกลขึ้น และค่าจ้างก็สูงขึ้นตาม

หลินต้าจวงคิดว่าเป็นของหลบระบบ ของตลาดมืดหรือของที่เจ้าของไม่อยากให้เจ้าหน้าที่เห็น

เขาไม่สนใจตราบใดที่เงินถึงมือ

ก่อนออกจากบ้านหลินต้าจวงเปิดช่องเล็กใต้เสื่อหยิบเงินที่เก็บไว้ออกมาดู

เงินจากงานกลางคืนรวมกันเริ่มมากกว่าแต้มงานหลายสัปดาห์

เขานับซ้ำแล้วเก็บกลับ

เงินพวกนี้ซื้อธัญพืชได้

ซื้อผ้าได้

อาจใช้ให้หลินเทียนโย่วแต่งงานในอนาคตได้

เหตุผลเหล่านี้ทำให้คำว่าเสี่ยงดูเบาลงทุกครั้ง

หวังชุนฮวาเคยบอกให้เลิกตั้งแต่งานเริ่มไกลขึ้น

แต่เขากลับคิดว่าถ้าคนอื่นกล้าจ่ายมาก แปลว่างานมีค่ามาก ไม่ใช่แปลว่าอันตรายกว่า

คืนนี้ชายคนเดิมรออยู่หลังโรงสี

“ช้ากว่านี้อีกนิดก็ไม่ต้องมา”

“ของอยู่ไหน”

อีกฝ่ายเปิดผ้าคลุมเกวียน

มีลังไม้สี่ใบกับกระสอบอีกสองใบ

“เอาไปจุดเดิม?”

“จุดใหม่”

“ไกลกว่า”

“เงินก็มากกว่า”

คำตอบทำให้หลินต้าจวงหยุดเถียง

จุดใหม่อยู่เลยทางตัดไปอีกช่วงหนึ่ง

ต้องผ่านทางดินที่กลางคืนแทบไม่มีคนใช้

ต้าจวงถาม“ทำไมต้องเปลี่ยนที่”

ชายสูบบุหรี่ตอบ“จุดเดิมคนผ่านเยอะ”

“เมื่อก่อนก็ไม่เห็นเป็นอะไร”

“เมื่อก่อนคือเมื่อก่อน”

คำตอบทำให้ต้าจวงเงียบ

ระหว่างเดินไปจุดใหม่มีเสียงรถจากถนนใหญ่ดังมาไกล ๆ

ชายสูบบุหรี่ดับตะเกียงทันที

ทุกคนหยุดโดยไม่ต้องสั่ง

หลินต้าจวงยืนนิ่งอยู่ในความมืดใจเต้นแรงจนได้ยินเอง

เสียงรถผ่านไปโดยไม่เลี้ยวเข้ามา

ตะเกียงถูกจุดใหม่

ชายคนนั้นทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่หลินต้าจวงเริ่มเข้าใจว่าเหตุใดค่าจ้างคืนนี้ถึงสูง

มันไม่ใช่เพราะของหนักกว่าอย่างเดียว

เขาเริ่มรู้แล้วว่างานนี้มีคนตัดสินใจอยู่เหนือคนที่ยืนตรงหน้าอีกชั้นแต่ยิ่งรู้ก็ยิ่งไม่อยากถาม

เขายกลังแรกขึ้น

หนักกว่ากระสอบธัญพืชและน้ำหนักไม่เคลื่อนเหมือนของเม็ดด้านใน

แสงตะเกียงจากเกวียนวูบผ่านด้านข้างลัง

มีเลขสั้นๆ กับเครื่องหมายพิมพ์สีเข้ม

ไม่ใช่ชื่อร้าน

ไม่ใช่ตราสหกรณ์

เขาเอื้อมมือจะปัดฝุ่นดูให้ชัด

ชายสูบบุหรี่คว้าข้อมือ

“อย่าเปิดอย่าถาม”

หลินต้าจวงดึงมือกลับ “ฉันยังไม่ได้เปิด”

“เห็นเครื่องหมายแบบนี้ก็ทำเป็นไม่เห็น”

“แล้วถ้ามีคนถาม”

“ก็บอกว่าไม่รู้”

หลินต้าจวงมองเงินมัดเล็กที่อีกฝ่ายยื่นเป็นค่ามัดจำ

มากกว่างานสามคืนก่อนรวมกัน

ความไม่สบายใจยังอยู่

แต่สุดท้ายเขาก็ก้มลงยกลังต่อ

เพราะเงินมากขึ้น

เพราะคิดว่าแค่ขน

และเพราะยังเชื่อว่าตราบใดที่ไม่รู้ว่าของข้างในคืออะไร เรื่องนั้นก็ไม่เกี่ยวกับตัวเอง

ระหว่างขากลับหลินต้าจวงผ่านทางแยกที่มองเห็นไฟไกล ๆจากค่ายทหาร

เขาเร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว

งานหลายคืนก่อนยังทำให้รู้สึกเหมือนฉวยโอกาสหาเงินเพิ่ม

คืนนี้เป็นครั้งแรกที่เขาไม่อยากเจอคนในเครื่องแบบแม้จะไม่มีใครเรียก

ความกลัวชนิดนี้ทำให้เขาหงุดหงิด

เขาบอกตัวเองว่าไม่ได้ขโมยของจากค่ายไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าขนอะไร

แต่คำแก้ตัวที่ต้องพูดกับตัวเองมากกว่าหนึ่งครั้งเริ่มไม่น่าเชื่อเหมือนเดิม

เมื่อกลับถึงบ้านเกือบรุ่งต้าจวงไม่ได้นอนทันที

เขานับเงินอีกครั้ง

มันมากกว่าทุกครั้ง

แต่คราวนี้ความรู้สึกตอนเห็นมันต่างจากคืนก่อน

เงินไม่ได้ทำให้สบายใจ

กลับทำให้สงสัยว่าคนจ่ายกำลังซื้อความเงียบของเขาแพงขึ้นเรื่อย ๆ หรือไม่

เขาเก็บเงินใต้เสื่อแล้วล้างมือคราบดำตรงเล็บยังออกไม่หมด

หวังชุนฮวาพลิกตัวบนเตียงถามงัวเงียว่า“กลับมาแล้วหรือ?”

“อืม”

“คุ้มไหม”

หลินต้าจวงมองมือของตัวเอง

“คุ้ม”เขาตอบ

แต่คืนนั้น เขานอนลืมตาอยู่บนเตียงอีกนานกว่าจะหลับ