เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        เมื่อตัดสินใจได้แล้วหมี่หลันเยว่ก็คลายความกังวลลง เธอเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเองและแบกรับเรื่องราวต่างๆ ได้ เมื่อเห็นท่าทีของน้องสาวหมี่หลันหยางก็วางใจได้เช่นกัน น้องสาวของเขาไม่ใช่คนที่น่าเป็นห่วงแถมยังเข้มแข็งกว่าเขาเสียอีก ในเรื่องนี้ เขายึดน้องสาวเป็นแบบอย่างเสมอมา

        ทุกคนเห็นว่าเรื่องราวคลี่คลายลงแล้วก็ผ่อนคลายตามไปด้วย พวกเขานั่งคุยกันถึงรายละเอียดปลีกย่อยต่างๆหมี่หลันเยว่นำสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นมาวิเคราะห์ร่วมกัน ช่วยกันอุดช่องโหว่ไม่นานแผนการปฏิบัติการก็ถูกวางขึ้น

        หมี่หลันหยาง เฉียนหย่งจิ้น หลินเผิงเฟยและหนิวเถียจู้ทั้งสี่คนยังไม่ง่วง ในช่วงฤดูร้อนฟ้ามืดช้าเด็กหนุ่มวัยรุ่นต่างก็มีพลังงานเหลือล้น พวกเขาจึงอยากคุยโม้โอ้อวดกันต่ออีกหน่อยแต่หมี่หลันเยว่อยากพักผ่อนให้เพียงพอ เธอจึงกลับห้องพักไปก่อน ทิ้งให้พวกเขาสี่คนคุยกันต่อในห้องของหมี่หลันหยาง

        เมื่อกลับมาถึงห้องหมี่หลันเยว่ก็ไปแช่น้ำในห้องน้ำอีกครั้งหลังอาหารกลางวันเธอแค่ชำระล้างร่างกายอย่างง่ายๆ ตอนนั้นจิตใจของเธอว้าวุ่นเกินไปไม่มีอารมณ์จะดื่มด่ำกับความหรูหราทางวัตถุที่หาได้ยากในยุคนี้แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว หมี่หลันเยว่ได้จัดการกับอารมณ์ของตัวเองเรียบร้อยแล้วดังนั้นจึงต้องปรนเปรอตัวเองให้เต็มที่

        เมื่อปรับอุณหภูมิน้ำได้ที่หมี่หลันเยว่ก็ลงไปแช่ตัว มันสบายเหลือเกินเธอไม่เคยคิดเลยว่าบ้านสกุลเจิ้งจะมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่อยู่ในห้องพักแขกด้วยซ้ำแถมหัวฝักบัวก็ยังมีน้ำอุ่นให้ใช้ตลอดเวลาหมี่หลันเยว่ไม่เคยได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้ แม้กระทั่งในศตวรรษที่ 20ในอีกหลายสิบปีต่อมา

        แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าสิ่งอำนวยความสะดวกแบบนี้ไม่แพร่หลายในช่วงศตวรรษที่20แต่เป็นเพราะสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวเธอไม่อำนวย ครอบครัวอื่นๆต่างก็ใช้กันไปหมดแล้วแต่ครอบครัวของหมี่หลันเยว่ยังคงรักษาสภาพการดำรงชีวิตขั้นพื้นฐานไว้ได้เท่านั้นไม่อย่างนั้น หมี่หลันเยว่ในชาตินี้คงไม่ยืนกรานที่จะไม่หวนกลับไปสู่เส้นทางเดิมสภาพการดำรงชีวิตแบบนั้นช่างน่ากระอักกระอ่วนใจ

        การแช่น้ำสบายเกินไปทำให้หมี่หลันเยว่เกือบจะผล็อยหลับไปเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้หมี่หลันเยว่ตื่นจากภวังค์ ต้องขอบคุณที่เธอแช่น้ำอยู่ถ้าอาบน้ำฝักบัว คงไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูแน่ๆ แต่ก็ไม่แน่ ถ้าอาบน้ำฝักบัวเธอก็คงไม่เกือบจะหลับไป

        หมี่หลันเยว่ไม่เคยคิดเลยว่าในเวลาอันสั้นๆนี้ เธอจะคิดถึงเรื่องไร้สาระมากมายขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะผ่อนคลายจริงๆ

        "ใครคะ รอสักครู่นะคะ กำลังไปค่ะ"

        เสียงของเจิ้งซวี่เหยามาจากนอกประตู

        "หลันเยว่ ฉันเอง ไม่เป็นไร ฉันรอได้"

        เจิ้งซวี่เหยาคิดว่าหลันเยว่คงขึ้นเตียงไปแล้วดังนั้นจึงต้องใช้เวลาแต่งตัว เขาจึงไม่รีบร้อน

        เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองจะรบกวนการพักผ่อนของหมี่หลันเยว่ตอนนี้เพิ่งจะหนึ่งทุ่มกว่าๆ ในช่วงฤดูร้อนแบบนี้ ยังอีกนานกว่าจะถึงเวลานอนแต่เมื่อหมี่หลันเยว่มาเปิดประตู เจิ้งซวี่เหยาเห็นผมที่เปียกชุ่มของเธอเขาก็รู้ว่าเธอเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ

        "ขอโทษทีฉันไม่คิดว่าเธอกำลังอาบน้ำอยู่ รบกวนเธอหรือเปล่า"

        นี่เป็นการรบกวนจริงๆความสับสนในใจของเจิ้งซวี่เหยาค่อยๆ ปะทุขึ้นแน่นอนว่าความสับสนนี้ไม่ได้เกิดจากการรบกวนการอาบน้ำของใครบางคนเท่านั้น

        หมี่หลันเยว่ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จบนใบหน้าเล็กๆ มีสีชมพูระเรื่อ ดวงตาคู่โตเป็นประกายชุ่มชื้นส่วนผมที่เปียกชุ่มกลับทำให้เธอมีเสน่ห์แบบผู้หญิงที่เติบโตแล้วทั้งชวนฝันและแฝงความเย้ายวน เจิ้งซวี่เหยารู้สึกว่าเขาไม่สามารถมองเธอต่อไปได้ไม่อย่างนั้น หัวใจของเขาจะเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เขา กลัวว่าตัวเองจะตกหลุมรัก

        "อาจารย์เจิ้ง เชิญข้างในก่อนนะคะมาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ"

        คำว่า ‘อาจารย์เจิ้ง’ช่วยปลดปล่อยเจิ้งซวี่เหยาจากความคิดฟุ้งซ่านของเขา ใช่แล้วเด็กสาวตรงหน้าเขาคนนี้ ยังเป็นเด็กสาวอายุเพียงสิบห้าปีเท่านั้นแถมยังเป็นนักเรียนของเขาอีกด้วย เขาต้องเป็นคนที่ไร้มนุษยธรรมขนาดไหนถึงได้มีความคิดที่น่าละอายเช่นนั้น

        "อ้อ ฉันจะมาบอกว่าแม่ฉันเพิ่งโทรศัพท์คุยกับเพื่อนของแม่เรื่องซื้อห้องแถวน่ะ"

        ดวงตาของหมี่หลันเยว่เป็นประกายขึ้นทันทีความชุ่มชื้นที่พร่ามัวเมื่อครู่หายไปหมด เหลือไว้แต่ประกายเจิดจ้าทำให้หัวใจของเจิ้งซวี่เหยาเต้นดังขึ้นอีกครั้ง

        "เชิญนั่งข้างในก่อนนะคะเราคุยกันข้างในดีกว่า"

        เด็กสาวหันหลังเดินเข้าไปในห้องพักสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวบริสุทธิ์ มีรอยยับย่นเล็กน้อยน่าจะรีบร้อนคว้าออกมาจากกระเป๋าเดินทางแล้วสวมเข้าไปเด็กหญิงวัยสิบห้าปีมีรูปร่างสูงโปร่ง ทำให้ดูสง่างาม

        เจิ้งซวี่เหยาไม่รู้ว่าเขาควรจะก้าวเท้าเข้าไปหรือไม่เขาไม่เคยมีความรู้สึกกระวนกระวายใจแบบนี้มาก่อน ไม่ว่าผู้หญิงตรงหน้าจะสวยแค่ไหนเขาก็ไม่เคยรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขนาดนี้แต่เด็กสาวตรงหน้าเขายังอายุเพียงสิบห้าปี ยังเป็นเด็กสาวที่ยังไม่โตเต็มที่เขาเห็นความเย้ายวนใจมาจากไหนกัน

        "อาจารย์เจิ้ง เชิญนั่งค่ะดื่มน้ำก่อนนะคะ"

        ตอนนี้หมี่หลันเยว่นั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขกแล้วเนื่องจากเป็นห้องพักแขก พื้นที่จึงไม่ใหญ่มากดังนั้นจึงมีเก้าอี้พิงหลังเพียงสองตัว ตรงกลางเป็นโต๊ะน้ำชาเล็กๆหมี่หลันเยว่ได้เอื้อมมือผลักน้ำที่รินไว้แล้วไปไว้ข้างโต๊ะน้ำชาใกล้กับเก้าอี้อีกตัว

        "อ้อ เดี๋ยวฉันไป"

        เจิ้งซวี่เหยากัดฟันเดินเข้าไปในห้องพักของหมี่หลันเยว่เขาไม่เคยรู้เลยว่าการเดินอยู่ในบ้านของตัวเอง จะทำให้เขาลำบากขนาดนี้

        หมี่หลันเยว่ไม่ได้คาดหวังเลยว่าอาจารย์เจิ้งคนนี้จะมีความคิดสับสนมากมายเกี่ยวกับเธอเธอยังคงยิ้มแย้ม ไม่ถือตัวต่อหน้าเจิ้งซวี่เหยา ใช้มือลูบผมแล้วหยิบยางรัดผมมารวบผมอย่างง่ายๆ

        เธอรวบผมเพียงเพราะผมยังเปียกอยู่วางไว้บนคอแล้วไม่สบายตัว แต่เจิ้งซวี่เหยาหน้าแดงขึ้นมา ผมที่รวบขึ้นอย่างลวกๆทำให้หมี่หลันเยว่ดูโตขึ้นหลายปีคอที่ขาวผ่องที่เปิดออกมาก็ทำให้ใจของเจิ้งซวี่เหยาสั่นไหว เจิ้งซวี่เหยาหลับตาลงนี่เป็นการทดสอบที่เข้มงวดต่อจิตใจของเขาจริงๆ

        "อาจารย์เจิ้ง เป็นอะไรไปคะ"

        หมี่หลันเยว่เห็นว่าเจิ้งซวี่เหยาหลับตาลงกะทันหันคิดว่าเขาไม่สบาย

        "ไม่สบายหรือเปล่าคะ"

        หมี่หลันเยว่ถามด้วยความเป็นห่วงตอนนี้เจิ้งซวี่เหยาได้ตั้งสติแล้ว ลืมตาขึ้น และยิ้มออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

        "สาวน้อย ถึงเธอจะยังเด็กแต่การที่เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จแบบนี้ ก็ทำให้คนสับสนเล็กน้อยได้เหมือนกันนะ"

        การประชดประชันตัวเองของเจิ้งซวี่เหยาเมื่อได้ยินในหูของหมี่หลันเยว่ก็เป็นเพียงเรื่องตลก เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะไม่ได้รู้สึกว่าเจิ้งซวี่เหยามีความคิดที่น่ารังเกียจเกี่ยวกับเธอ ในใจของเธออาจารย์เจิ้งผู้ใจดีที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือคนนี้ เป็นคนดีที่หาได้ยากไม่มีทางที่จะมีความคิดที่ต่ำต้อยอย่างแน่นอน แม้แต่ความชื่นชมแบบนี้ก็ยังถูกนำมาพูดกันต่อหน้า

        "ไม่คิดเลยว่าอาจารย์เจิ้งจะมีมุมนี้ด้วยฉันไม่กล้ารับคำชมของอาจารย์หรอกค่ะ อาจารย์เจอโลกมาเยอะแล้ว ก็คงเจอสาวๆ สวยๆไม่น้อย จะมาสนฉันที่เป็นเด็กสาวหน้าจืดๆ ได้ยังไง แค่อยากรู้ว่าแฟนอาจารย์ในอนาคตจะเป็นผู้หญิงที่สวยขนาดไหนกันนะ"

        เดิมทีแค่อยากใช้เรื่องตลกปรับสภาพจิตใจของตัวเองไม่คิดว่าเด็กสาวจะตอบสนองอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ซึ่งกลับทำให้ทั้งสองคนไม่มีความรู้สึกโรแมนติกใดๆ อีกต่อไปเจิ้งซวี่เหยายิ้มกว้างขึ้นเขาก็บอกแล้วว่าเด็กสาวคนนี้มักจะมีพลังในการคลี่คลายจิตใจของผู้คน จะให้ความสบายใจแก่คุณในเวลาที่เหมาะสมที่สุด

        "หลันเยว่แม่ฉันเพิ่งโทรศัพท์หาป้าหมิ่น คุยกันเรื่องที่จะไปดูบ้านพรุ่งนี้น่ะ"

        เจิ้งซวี่เหยากลัวว่าตัวเองจะสับสนอีกครั้งเขารีบกลับเข้าสู่ประเด็นหลัก ทำให้หมี่หลันเยว่จริงจังขึ้นมาเช่นกันสายตาของเธอตรงและเคร่งขรึม ฟังอย่างตั้งใจ

        "จากที่ฟังป้าหมิ่นพูดเขาอยากจะขายในราคาดีๆ เลยพยายามรักษาราคาไว้ ไม่ให้ตกแต่ไม่คิดว่าเรื่องทำเอกสารไปต่างประเทศจะราบรื่นผิดปกติ เขาเลยรีบน่ะเธอเข้าใจไหม"

        เมื่อมองใบหน้าเล็กๆสีชมพูของหมี่หลันเยว่ที่แดงก่ำ เจิ้งซวี่เหยาก็รู้ว่าคำพูดของเขาเสียเปล่าเด็กสาวฉลาดขนาดนี้ การชี้แนะของเขาชัดเจนขนาดนี้เธอควรรู้ว่าจะทำอย่างไรในวันพรุ่งนี้ แบบนี้ก็ดีแล้ว ในใจของเจิ้งซวี่เหยาเขาไม่อยากทำให้หมี่หลันเยว่ผิดหวัง

        "ขอบคุณอาจารย์เจิ้งพรุ่งนี้ฉันจะพยายามค่ะ"

        เมื่อได้รับไพ่ตายใบใหญ่ขนาดนี้แล้วถ้าพรุ่งนี้เธอทำได้ไม่ดี ก็โทษใครไม่ได้แล้วเมื่อคิดว่าพรุ่งนี้เธออาจจะได้เป็นเจ้าของห้องแถวในใจกลางปักกิ่งหมี่หลันเยว่ก็รู้สึกใจเต้นแรง

        "แล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่งอย่าพลั้งปากพูดออกไปนะ แม่ฉันบอกว่าครั้งนี้เธออุตส่าห์เจรจาให้คนมาดูบ้านได้ผู้ใหญ่ของเขาไม่อยากออกหน้า เลยส่งเด็กๆ มาสองสามคนดังนั้นแม่ฉันบอกให้ป้าหมิ่นคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีฉันหวังว่าเธอก็จะคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีเช่นกัน นี่เป็นก้าวแรกสู่ความสำเร็จของเธอ"

        หมี่หลันเยว่พยักหน้าอย่างหนักแน่นอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ เดินไปมาบนพื้นสองรอบเพื่อควบคุมอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเอง ท้ายที่สุดนี่คือข่าวดีครั้งใหญ่เมื่อกี้ในใจยังกังวลเกี่ยวกับวันพรุ่งนี้อยู่เลย ไม่คิดว่าข่าวดีจะมาเร็วขนาดนี้

        ด้วยความช่วยเหลือจากอาจารย์เจิ้งและแม่เจิ้งเรื่องนี้แทบจะแน่นอนแล้วว่าสามารถคว้ามาได้ถ้าหมี่หลันเยว่ยังสามารถนั่งอยู่ได้ในตอนนี้ ก็คงจะแสร้งทำเกินไปแล้วหมี่หลันเยว่ยังไม่ใจเย็นถึงขนาดนั้น

        ยิ่งไปกว่านั้น ต่อหน้าอาจารย์เจิ้งเธอก็ไม่ได้คิดที่จะแสร้งทำอะไรมากนักการผ่อนคลายอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้ต่างหากคือสิ่งที่เธอคิดว่าควรจะเป็นในใจของหมี่หลันเยว่ เจิ้งซวี่เหยาช่วยเธอไว้มากเกินไปเกือบจะเหมือนญาติสนิทที่อบอุ่น ดังนั้นความระแวดระวังเพียงเล็กน้อยที่แทบมองไม่เห็นที่เธอเคยมีต่อเจิ้งซวี่เหยาในขณะนี้ก็สลายหายไปจนหมดสิ้น

        เจิ้งซวี่เหยามีความสุขมากที่หมี่หลันเยว่เป็นตัวของตัวเองและสบายใจต่อหน้าเขานั่นแสดงให้เห็นว่าเด็กสาวไว้วางใจเขาแต่ชุดกระโปรงสีขาวที่พลิ้วไหวตรงหน้าก็ยังคงทำให้เขาวอกแวกอยู่เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถควบคุมอารมณ์นี้ได้นานแค่ไหน แต่เขาก็รู้ว่าเขาและเด็กสาวอายุสิบห้าปีไม่เหมาะสมกัน

        ดังนั้นปล่อยให้เธอสั่นไหวอยู่ในใจต่อไปเถอะ เขาแค่เก็บความสั่นไหวนี้ไว้ในใจก็พอจากนั้นก็ดูแลเธอให้ดี ดูแลเธอให้ดี ช่วยเหลือเธอให้ดี รักเธอให้ดีแล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วก็ไม่ควรมีอะไรเกิดขึ้น เมื่อคิดเช่นนี้เจิ้งซวี่เหยาก็รู้สึกโล่งอก แต่ก็มีความเจ็บปวดเล็กน้อยเขาไม่ควรจะดีใจที่ใจสั่นไหวเป็นครั้งแรกกับเด็กสาวที่สดใสและบริสุทธิ์ขนาดนี้