ปริวัฒน์กล่าว ก่อนจะออกแรงลากแขนหญิงสาวพาเดินไปที่รถคันหรูราคากว่าสิบล้านของตนที่จอดอยู่อีกทาง
“นี่คุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้น่ะ”
หญิงสาวคัดค้านเสียงแข็งพร้อมกับขืนตัวไว้และแกะมือของเขาออกจากต้นแขนของตนไปด้วยแต่สุดท้ายก็ดูเหมือนทุกสิ่งที่เธอได้พยายามทำนั้นมันจะไม่มีผลอะไรเลยเพราะเสียเปรียบเขาทั้งทางด้านรูปร่างและเรี่ยวแรง สุดท้ายก็ถูกเขาลากไปจนถึงรถและจับยัดเข้าไปไว้ข้างในนั้นจนได้
“อย่าคิดวิ่งหนีลงมาเป็อันขาด ไม่งั้นจะหาว่าผมไม่เตือน”
เขาขู่เสียงเข้มถึงสิ่งที่รู้ว่าเธอคิดจะทำ ก่อนปิดประตูรถด้านนั้นแล้วก็เดินอ้อมไปขึ้นด้านคนขับก่อนจะขับออกไป
“นี่คุณต้องกำลังเมาอยู่แน่ๆ”
หญิงสาวต่อว่าการกระทำของเขาอย่างฉุนเฉียวไม่พอใจ
“นิดหน่อยน่า แต่ผมมั่นใจน่ะ ว่าผมรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”
“แล้วนี่คุณกำลังทำอะไร”
“ต้องให้ผมบอกหมดทุกเื่เลยหรือไงหึ คิดเอาเองบ้างไม่ได้เหรอคนสวย”
เขากล่าวด้วยท่าทางรื่นรมย์จนน่ามั่นไส้
“คุณมันต้องเป็พวกโรคจิตแน่ๆ”
เสียงของหญิงสาวชักจะแหวดังขึ้นทุกทีจนชายหนุ่มเริ่มจะแสบแก้วหู
“จุ๊ๆๆ เบาๆน่า ผมกำลังใช้สมาธิในการขับรถอยู่น่ะ”
เขาทำเสียงปราม
“แต่ฉันไม่้าจะไปไหนกับคุณทั้งนั้น”
“ทำไม บ้านของผมมันมีอะไรน่ากลัวมากนักงั้นเหรอ”
คำกล่าวของเขาทำให้หญิงสาวถึงกับชะงักไปเหมือนกัน เพราะทีแรกคิดว่าเขาจะพาไปไหนที่ไม่ดี แต่ก็นั้นแหละที่บ้านของเขาก็ใช่ว่าจะปลอดภัย เพราะนั้นมันยิ่งเป็ถิ่นของเขาโดยตรงเสียด้วยซ้ำ เธอหาเหตุผลในแง่ร้ายมาขัดแย้งความคิดในแง่ดีของตัวเองจนได้
“จะยังไงก็ช่าง ฉันไม่้าจะไปไหนกับคุณทั้งสิ้น จอดรถให้ฉันลงเดี๋ยวนี้ ฉันจะกลับบ้านฉัน”
“คุณนี่ดื้อชะมัด”
เขาบ่นพึมพำ
“คุณก็อย่ามายุ่งกับฉันสิ”
“เห็นจะไม่ได้ บอกตรงๆนะว่าคุณเป็ผู้หญิงคนเดียวที่ผมอยากยุ่งด้วยมากที่สุดเลยในตอนนี้”
เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย แต่คนฟังถึงกับเต้นผาง
“บ้า คุณมันบ้าที่สุดเลย จอดรถเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะกลับ”
“กลับไปยังไงไม่ทราบ นี่เรามาห่างจากร้านที่รถของคุณจอดอยู่ตั้งสี่ห้ากิโลแล้วมั้ง คุณจะเดินย้อนกลับไปไหวเหรอ เอาเถอะน่า ไปกับผมอย่างร้ายที่สุด คุณก็จะมีผัวแค่คนเดียวเท่านั้น แต่ถ้าคุณลงเดินย้อนกลับไปตอนนี้น่ะ รูปร่างหน้าตาและการแต่งตัวอย่างคุณ ผมว่าไม่เกินหนึ่งร้อยเมตร คุณต้องได้ผัวเป็โขยงแน่ จะเอาแบบนั้นไหมล่ะ”
เขากล่าวพร้อมปรายตามองเนินอกอวบขาวสล้างของเธอที่โผล่พ้นเสื้อคอกว้างนั้นออกมาประกอบคำพูด
มาลาลินต้องกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้หลุดเสียงกรี้ดออกมาใส่หน้าเขา ทั้งๆที่อยากทำที่สุด แต่ที่กลั้นไว้เพราะรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร
ปริวัฒน์ลอบยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นม้าสาวตัวงามจอมพยศนั่งเงียบมาได้ตลอดทางจนถึงคฤหาสน์ของตน
“ไป เข้าไปในบ้านกันก่อน”
ชายหนุ่มบอกเมื่อจอดรถในโรงจอดก่อนเปิดประตูลงไปแต่เมื่อไม่เห็นหญิงสาวลงตามมาเขาจึงทำท่าถอนใจก่อนเดินไปเปิดประตูให้แล้วก็บ่น
“คุณนี่มันจริงๆเลยน่ะ รู้ไหมว่าคนระดับผมไม่เคยต้องมาเป็คนเปิดประตูรถให้กับใคร”
“ฉันก็ไม่ได้ใช้คุณนี่”
หญิงสาวย้อนขณะมองเมินไม่หันไปทางเขา
“โอเคๆ ผมยอมแพ้ก็ได้ แล้วก็ลงมาเสียทีสิ”
“ไม่ ฉันจะกลับ”
หญิงสาวยืนยันหนักแน่น
“ถ้าคุณไม่ยอมลงมาดีดี ผมก็จะอุ้มคุณไป”
958
