จันทร์กระซิบคลื่น

        หลายสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ที่มีนาบุกเข้ามาในชีวิตของพีทและอันนาทุกอย่างดูเหมือนติดอยู่ในวงจรความตึงเครียดที่ไม่มีวันสิ้นสุด พีทกับอันนาตกลงกันว่าจะเก็บเรื่องคืนนั้นไว้เป็นความลับเพราะรู้ดีว่าการบอกให้พี่นิวหรือใครก็ตามรู้จะทำให้พี่นิวเครียดไปมากกว่าเดิมแต่ไม่ว่าจะพยายามหลีกหนีมากแค่ไหน มีนาดูเหมือนจะหาทางกลับเข้ามาในชีวิตของทั้งสองได้เสมอ

มันเริ่มต้นในค่ำคืนที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพี่นิวชวนพีทและอันนา ไปร้านประจำของพวกเขา บรรยากาศคึกคัก ดนตรีสนุกสนานและทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นปกติ

แต่คืนนี้ พีทสังเกตเห็นรอยฟกช้ำจางๆ บนแขนของอันนา มันเห็นได้ชัดขึ้นใต้แสงไฟสลัวของร้าน

            “อันนา” พีโน้มตัวเข้าไปใกล้พูดเสียงเบาพอที่จะไม่ดึงความสนใจจากคนอื่น “รอยพวกนี้มันอะไรกัน?”

            เธอตัวแข็งทื่อดึงแขนเสื้อปิดอย่างรวดเร็ว “ไม่มีอะไร ฉันแค่ซุ่มซ่ามตอนทำงานเท่านั้นเอง” เธอพูดพร้อมโบกมือเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ

            พีทไม่ได้กดดันเธอต่อ “ดูแลตัวเองดี ๆหน่อยสิ”

            เธอพยักหน้า แต่รอยยิ้มบาง ๆของเธอไม่ได้ทำให้ความกังวลในใจพีทหายไปมากนัก

ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้ด้วยดีจนกระทั่งพีทรู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนไป

แล้วพีทก็เห็นเธอเข้าอย่างจัง

มีนาเดินเข้ามาในร้านดึงดูดทุกสายตาโดยไม่ต้องพยายาม เธอสวมชุดเดรสสีแดงที่รัดรูปพอดีตัวราวกับมันถูกออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ผมของเธอถูกจัดทรงอย่างสมบูรณ์แบบริมฝีปากทาสีแดงเข้ม และรองเท้าส้นสูงทำให้ทุกก้าวของเธอดูมีพลัง

เมื่อสายตาพีทและมีนาสบกันเธอยิ้ม มันไม่ใช่รอยยิ้มอบอุ่นที่เขาจดจำได้จากสมัยมัธยมแต่มันคือบางสิ่งที่ทำให้ท้องไส้พีทปั่นป่วน

            “จริงป่ะเนี่ย?” อันนาพึมพำข้าง ๆ ฉัน“มันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง?”

            “ไม่มีทาง” พีทพูดขึ้นไม่เชื่อในสายตาตัวเอง

พี่นิวสังเกตเห็นเธอทันทีและพีทก็รู้สึกได้ว่าเธอเกร็งตัวอยู่ข้าง ๆ เขา

            เธอหันมามองพีทด้วยดวงตาที่คมกริบ “นายรู้ไหมว่าเธอจะมาที่นี่?”

            “ไม่รู้” พีทตอบทันที “ผมจะไปรู้ได้ไง?”

แต่ความสงสัยของพี่นิวชัดเจนริมฝีปากของเธอบีบแน่นในขณะที่มีนาเดินตรงเขาไปหาพีทเสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นเหมือนนับถอยหลังสู่หายนะ

            “หวัดดี พีท”มีนาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลื่น สายตาของเธอจับจ้องพีทนานเกินกว่าที่ควรก่อนจะเลื่อนไปหาอันนา “อันนา… และนี่ก็พี่นิว ใช่มั้ย? ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

            ขากรรไกรของนิวเกร็งแน่น “เธอมาที่นี่ทำไม?”

            มีนายิ้มอย่างไร้เดียงสา “ก็แค่ออกมากับเพื่อนๆ เลยคิดว่าควรแวะมาทักทายหน่อยเท่านั้นเอง”

ระหว่างที่เธอพูดเธอวางมือเบา ๆ บนแขนพีท เขาขนลุกไม่ใช่จากความรู้สึกดีใจ แต่เป็นความไม่สบายใจ

            “มีนา” พีทพูด พร้อมถอยหลังเล็กน้อย “เราว่ามันไม่โอเคนะ”

            เธอเอียงหัว ยิ้มอีกครั้ง “ฉันรบกวนเหรอ?ขอโทษทีนะ?”

            ก่อนที่พีทจะตอบ เธอหัวเราะเบา ๆเหมือนสถานการณ์ทั้งหมดนี้ทำให้เธอสนุก “ไม่เป็นไร อย่าปล่อยให้ฉันขัดจังหวะเลยพวกเธอสนุกกันต่อเถอะ”

และเธอก็เดินจากไป

พีทคิดว่ามันจะจบลงแค่นั้นแต่เมื่อเขากลับมาจากห้องน้ำ พี่นิวก็หายไป

            “พี่นิวอยู่ไหน?” พีทถามอันนา

            “เธอออกไปแล้ว” อันนาพูด “เธอไม่พูดอะไรเลยแค่เดินออกไปไม่บอกใครเลย”

พีทรีบออกตามไปหาเธอแต่ถูกอันนาห้ามไว้

            “เดี๋ยวก่อน” เธอพูด “เราต้องจัดการเรื่องมีนาก่อน”

พีทมองดูอันนาตรงเข้าไปหามีนาซึ่งนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเธอในมุมหนึ่ง ดูผ่อนคลายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “มีนา มาคุยกันหน่อย” อันนาพูด น้ำเสียงจริงจังขณะที่เธอคว้าแขนมีนาและพาเธอออกไปข้างนอก

            “เธอกำลังทำบ้าอะไรของเธอ?” อันนาถามน้ำเสียงของเธอเริ่มโมโห “ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ด้วย?”

            มีนาไม่ได้สะทกสะท้านเลยแต่ดูเหมือนจะสนุกอีกต่างหาก “ฉันทำอะไรเหรอ?”

            “เลิกแกล้งทำเป็นไม่รู้ได้แล้ว”อันนาตะคอก “เธอรู้ดีว่าเธอกำลังทำอะไรลงไป เธอทำเกินไปนะ”

            มีนาโน้มตัวเข้าไปใกล้อันนากระซิบเสียงเบา “ทำไมเธอถึงโกรธขนาดนี้เหรอ? เธอโกรธแทนพี่นิว… หรือโกรธเพราะอะไรกันนะ?”

ดวงตาของอันนาเบิกกว้างความโกรธของเธอถูกแทนที่ด้วยความตกใจเพียงชั่วครู่

ก่อนที่เธอจะตอบพีทก็ก้าวเข้ามาระหว่างพวกเขา

            “พอเถอะ” พีทพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อันนาเรากลับกันเถอะ”

มีนายิ้มให้เขาก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในร้าน

หลังจากมีนาจากไปพีทกับอันนารีบไปที่อพาร์ตเมนต์ของพี่นิว ทันทีที่ทั้งคู่ไปถึง พี่นิวเปิดประตูด้วยสีหน้าที่เย็นชาเธอกอดอก ยืนอยู่ในท่าที่ปิดกั้นทุกอย่าง

พีทพยายามอธิบายบอกทุกอย่างเกี่ยวกับมีนา แต่คำพูดของเขาดูไร้ค่าเมื่อเทียบกับความผิดหวังในดวงตาของเธอ

            “พี่ต้องการเวลา พีท” เธอพูดน้ำเสียงของเธอเบา “พี่จัดการเรื่องนี้ตอนนี้ไม่ได้”

เมื่อพีทกลับถึงอพาร์ตเมนต์พีททิ้งตัวลงบนเตียง ความเหนื่อยล้าครอบงำเขา

แล้วโทรศัพท์ของพีทก็สั่นมีข้อความจากมีนา

มันเป็นรูปถ่ายที่จงใจยั่วยวนเกินคำบรรยายพร้อมคำบรรยายใต้ภาพว่า:

“คิดถึงฉันหรือยัง?”

กรามพีทเกร็งแน่นขณะจ้องหน้าจอเรื่องนี้ต้องจบลงพรุ่งนี้ พีทตัดสินใจว่าเขากับอันนาต้องเผชิญหน้ากับมีนาและจัดการเรื่องนี้ให้ได้ไม่ว่าเธอกำลังวางแผนอะไร มันกำลังทำลายทุกสิ่งที่พีทสร้างไว้ และเขาจะไม่ปล่อยให้เธอพังชีวิตของเขาไปมากกว่านี้อีกแล้วอย่างน้อย เขาก็ต้องรู้ว่าเธอทำไปทำไม