หวังซุนชายหนุ่มที่ไม่ได้เื่พาบุตรสาวของตนเดินทางกลับไปที่บ้านนอกมันอยู่ห่างไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนักสถานที่แห่งนี้นั้นมันคือสถานที่ความทรงจำวัยเด็กในความทรงจำที่เลือนรางท่านพ่อของตนได้สั่งตนเอาไว้ถ้าหากว่าภายในอนาคตตนมีความเดือดร้อนใจอะไรให้เดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้
สถานที่แห่งนี้คือหมู่บ้าน หลินอัน มันคือสถานที่สุดแสนจะเงียบสงบถูกล้อมรอบไปด้วยทุ้งหญ้าสีเขียวมีผู้คนประชากรอาศัยอยู่ที่นี่หลายร้อยคน
“นายน้อยหวังซุน ท่านเดินทางมาที่นี่ได้อย่างไร” น้ำเสียงของชายชราที่เป็ผู้นำหมู่บ้านแห่งนี้กล่าวออกมาด้วยความใเขาไม่คิดไม่ฝันว่าตนเองจะได้พบเจอใบหน้าของนายน้อยผู้นี้เร็วถึงขนาดนี้
“ตาแก่ นี่เ้ารู้จักข้าด้วยอย่างงั้นเหรอ” ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะผ่านเื่ราวมามากแต่ตัวของเขานั้นก็ไม่ทิ้งลักษณะนิสัยที่ดั้งเดิมน้ำเสียงและกิริยาท่าทางของเขานั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสเช่นดังเดิม
“ขอรับนายน้อย ข้าเป็ข้ารับใช้ของนายท่านหวังหม่าผู้เป็บิดาของท่าน เชิญนายน้อยเข้าไปพักผ่อนภายในหมู่บ้านก่อนขอรับ” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความนอบน้อมเป็อย่างมากยามที่พบหน้ากับหวังซุน เพราะดูเหมือนว่าตัวของเขานั้นจะติดหนี้บุญคุณหวังหม่าผู้เป็บิดาของหวังซุนไม่ใช่น้อยๆเลย
“ชิ เร็วๆ เข้าลูกของข้าเริ่มที่จะหนาวแล้วพวกเ้ามัวแต่ชักช้าอะไรกันอยู่ จงเตรียมสุราอาหารให้ข้าด้วยวันนี้ข้าเหนื่อยมากแล้ว” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่หยาบกระด้างและเอาแต่ใจ
“ขอรับนายน้อย” ผู้นำหมู่บ้านตอบรับคำพูดของชายหนุ่มอย่างว่าง่ายเขารีบสั่งลูกน้องของตนจัดเตรียมที่พักและสุราอาหารโดยทันที
“ชิ ไอ้เด็กนี่มันอะไรของมัน มาถึงก็สั่งเอาสั่งเอา” ลูกน้องของผู้นำหมู่บ้านบางคนเริ่มที่จะชักสีหน้าแสดงความไม่พอใจออกมาหมู่บ้านแห่งนี้นั้นแต่เดิมเป็สถานที่เงียบสงบ เขามาถึงได้ไม่นานดูเหมือนว่าความวุ่นวายก็เริ่มที่จะบังเกิดแล้ว
“เ้าโง่ รีบหุบปากของเ้าซะ เ้าไม่รู้เหรอว่านายน้อยหวังผู้นี้เป็ใครเขาเป็บุตรชายเพียงคนเดียวของท่านหวังหม่าที่ดินทั่วทั้งหมู่บ้านแห่งนี้นั้นล้วนแล้วแต่เป็ของท่านหวังหม่าทั้งสิ้นเ้าอยากที่จะถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านแห่งนี้อย่างงั้นรึ” ชาวบ้านคนหนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดสหายของตนเขาจึงรีบดุด่ามันไปทันทีเพราะตัวของเขานั้นไม่อยากที่จะซวยด้วย
“บัดซบทำไมเ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้ เกิดไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมได้ยินคำพูดของข้าเข้าข้าจะทำยังไง” ถึงแม้ว่าจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของหวังซุนแล้วเขาก็อดไม่ได้อยู่ดีที่จะพูดจาเหน็บแนมออกมา
“หุบปาก หุบปากเดียวนี้โว้ย ข้าไม่อยากที่จะซวยไปด้วย” เขารีบเอามืออุดปากเ้าคนปากเสียผู้นี้ในทันที
ผู้ใหญ่บ้านได้จัดสถานที่ที่คิดว่าดูดีที่สุดให้กับหวังซุนได้พักอาศัย สถานที่แห่งนี้มันเป็เพียงแค่บ้านไม้เก่าที่สุดแสนจะธรรมดาเท่านั้นชายหนุ่มปากมากผู้นี้นั้นก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะดูจากสภาพแวดล้อมของหมู่บ้าน พวกเขาก็คงที่จะสามารถจัดเตรียมดูแลตนได้แค่นี้ก็ยังดีกว่าที่ตนจะต้องนอนกลางดินกินกลางทรายอยู่ข้างถนน เขาจ้องมองบุตรสาวด้วยความอ่อนโยนดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะหลับฝันไปแล้ว
“สุราอาหารขอรับนายน้อย” ผู้นำหมู่บ้านถือสุราอาหารมาให้หวังซุนด้วยตัวของเขาเอง ดูเหมือนว่าตัวของชายหนุ่มนั้นไม่ได้รู้ถึงสถานที่แห่งนี้ว่าแท้ที่จริงแล้วท่านพ่อของเขานั้นเป็เ้าของสถานที่แห่งนี้แทบทั้งหมด แน่นอนว่าเกี่ยวกับเื่นี้ผู้นำหมู่บ้านตั้งใจที่จะบอกเล่าต่อเขาในวันพรุ่งนี้เพราะดูเหมือนว่าคืนนี้นั้นมันจะดึกมากแล้วมันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะคุยกัน
“ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าได้แล้วข้าจะดื่มกินแล้ว้าพักผ่อนจงอย่ามารบกวนข้าและบุตรสาว” ชายหนุ่มได้ไล่ผู้นำหมู่บ้านออกไปให้พ้นๆหน้าตน
“ขอรับนายน้อย” ผู้ใหญ่บ้านตอบรับแล้วก็รีบเดินหันหลังกลับไปในทันทีทิ้งไว้ให้ชายหนุ่มดื่มด่ำกับสุรายามค่ำคืนค่ำคืนภายในวันนี้นั้นมีอากาศที่หนาวเย็นเป็อย่างมาก
“ท่านปู่ ทำไมท่านต้องเอาอกเอาใจเ้าหมอนี่ด้วย ถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะหล่อเหลาหน้าตาดีแต่ลักษณะนิสัยของเขานั้นช่างหยาบกระด้างนัก” หญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาสวยสดงดงามนางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่พอใจเป็อย่างมากที่ตัวของหวังซุนนั้นเสียมารยาทต่อท่านปู่ของนาง
“ซิ่วอิง ครอบครัวของเขานั้นมีบุญคุณต่อพวกเรามากเ้าอย่าได้เสียมารยาทต่อนายน้อยเป็อันขาด” ชายผู้แก่ชรากล่าวสั่งสอนหลานสาวที่น่ารักของตน
“ชิ แต่ข้าไม่ชอบลักษณะนิสัยของเขาเลย” ซิ่วอิง นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความขุ่นเคืองเป็อย่างมาก
ทางด้านตัวของหวังซุนนั้นเขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่านิสัยที่หยาบกระด้างและถือเนื้อถือตัวของเขานั้นสร้างความรู้สึกที่ขุ่นเคืองต่อผู้คนมากมายขนาดไหนบางทีนี่อาจเป็ความเคยชินของเขา ค่ำคืนในวันนี้ถึงแม้ว่าจะมีสภาพอากาศที่หนาวเย็นเขาก็คงดื่มสุราตรงหน้า
“รสชาติห่วยเป็บ้าเลย น้ำล้างเท้ายังดูดีซะกว่าอีก” หวังซุนกล่าวออกมาแต่ตัวของเขานั้นก็ยังคงยกซดยกแล้วยกอีกจนสีหน้าของเขานั้นแดงก่ำ สุราของที่นี่นั้นมีฤทธิ์แรงเป็อย่างมากเดิมที่ร่างกายของเขานั้นก็มีความอ่อนแออยู่แล้วบวกกับความบอบช้ำทางจิตใจจนทำให้ร่างกายของเขานั้นรับไม่ไหวจนขาดใจตายในที่สุดในขณะเดียวกันบุตรสาวที่น่ารักของเขาก็นอนอยู่เคียงข้างโดยที่สาวน้อยผู้ไร้เดียงสาผู้นี้นั้นไม่ได้รู้ตัวเลยว่าท่านพ่อที่แสนดีของนางนั้นได้จากโลกนี้ไปแล้วหลงเหลือก็แต่เพียงร่างที่ไร้ิญญาถึงแม้ว่าจิติญญาของหวังซุนจะหลุดลอยออกจากร่างไปแล้วแต่ร่างกายของเขานั้นยังคงอุ่นอยู่มีจิติญญาดวงหนึ่งที่ล่องลอยมาจากสถานที่ไกลแสนไกลจนเข้าร่างของชายผู้นี้
3K
