บทที่ 15 คำโกหกสีขาวและค่ำคืนที่ยาวนาน
เสี้ยววินาทีแห่งการตัดสินใจ
เกือบ...เกือบจะสายเกินไป...
วินาทีที่ซูอันอันสบตากับเสิ่นอวี่หาน...โลกทั้งใบพลันหยุดหมุน นี่ไม่ใช่สายตาของชาวนาผู้เ็า...ไม่ใช่สายตาของบุรุษที่ห่างเหิน มันคือสายตาของนักล่า...สายตาของพยัคฆ์ที่เห็นคู่ของมันาเ็
มันคือ...ความตื่นตระหนก
“เ้าเป็อะไร!”
เสียงคำรามที่สั่นเครือนั้นตอกย้ำสิ่งที่นางเห็น
มือใหญ่ที่หยาบกร้านของเขายื่นมา...และหยุดชะงักกลางอากาศ... ไม่กล้าแตะต้องตัวนาง... ราวกับกลัวว่านางจะแตกสลาย
“อันอัน! ตอบข้า!”
“ข้า...ข้าปวดท้อง... ท่านสามี...” นางกระซิบเสียงสั่น “ข้า... ข้ากลัว... ลูก...”
“ครืด...”
ความเ็ปบิดเกร็งระลอกใหม่พุ่งเข้าโจมตีช่องท้องของนางอย่างไร้ความปรานี
“อึ่ก!”นางกัดริมฝีปากล่างจนห้อเื
เสิ่นอวี่หานผุดลุกขึ้นจากเตียงในทันที!
“ข้าจะไปตามท่านแม่!”
“ไม่!”
เสียงของซูอันอันแหลมสูงขึ้นมาอย่างลืมตัวนางยื่นมือที่สั่นเทาไปคว้าแขนเสื้อของเขาไว้
ในเสี้ยววินาทีนั้น...สมองของวิศวกรหลินอันอันทำงานเร็วกว่าความเ็ปนางมองเห็นความตื่นตระหนกและความเป็ห่วงในดวงตาของเขาชัดเจนและตระหนักได้ทันทีถึงผลที่จะตามมา
‘หากเขารู้ว่าข้าปวดท้องเพราะลูก...หากเขารู้ว่าครรภ์นี้ไม่มั่นคง...’
นางมองเห็นอนาคตของตนเองชัดเจน...
‘ข้าจะถูก"ห้าม"... เขาต้องห้ามข้าทำสิ่งต่างๆ แน่! ห้ามเข้าป่า... ห้ามทำงาน...ห้ามสานรองเท้า... ห้ามทำฟองเต้าหู้... เขาจะกักขังข้าไว้บนเตียง...ให้ข้านอนนิ่งๆ เพื่อ "บำรุงครรภ์"’
‘แผนการตุนเสบียง...แผนการหาเงิน... แผนการเตรียมของใช้สำหรับเด็ก... ทุกอย่างจะพังทลาย!’
‘ข้าจะกลายเป็นกน้อยในกรงทอง...ไม่สิ... ต้องเรียกว่า "นกป่วยในกรงไม้ผุ"’
เื่แบบนั้น...นางยอมไม่ได้!
‘ในยุคสมัยที่โหดร้ายนี้...การนอนนิ่งๆ คือการรอความตาย!’
‘ข้าต้อง...เข้าไปในมิติ! ข้าต้องดื่มน้ำพุ!’
น้ำพุิญญานั่น...มันบรรเทาอาการแพ้ท้องของนางได้... มันจะต้องรักษาอาการปวดเกร็งนี่ได้เช่นกัน!
‘ต้องแยกตัวออกจากเขา...ชั่วคราว... ข้าต้อง... โกหก!’
“ท่าน...ท่านสามี...” นางพยายามปรับลมหายใจ พยายามคลายมือที่บีบท้อง... เปลี่ยนไปกุมที่"กระเพาะ" แทน
“ข้า...ข้าคิดว่า...” นางเค้นเสียง
“ข้า...กินอะไรผิดสำแดง... คงเป็เพราะอากาศร้อน... อาหาร... มันบูด”
เสิ่นอวี่หานขมวดคิ้ว...ความตื่นตระหนกในแววตาเขาเจือจางลง... ถูกแทนที่ด้วยความสงสัย
‘กินผิดสำแดง?’
ั์ตาของเสิ่นอวี่หานหรี่ลง...เขาเห็นชัดเจน... มือของนางกุม "ท้องน้อย"... ไม่ใช่"กระเพาะ"
เขาเห็นเหงื่อที่แตกพลั่ก...และความหวาดกลัวต่อ "การสูญเสีย" ที่ฉายชัดในดวงตานางเมื่อครู่...
นาง... โกหกข้า
เหตุใดนางต้องโกหกเื่ที่เกี่ยวกับลูก?
“ข้าจะไปต้มน้ำขิงให้เ้า”เขากล่าวเสียงเรียบ... กลับสู่โหมดเยือกเย็น
“ไม่...ไม่ต้องเ้าค่ะ!” นางรีบห้าม “ข้า... ข้าแค่... ทนไม่ไหว...อากาศในห้องนี้มันอบอ้าวเกินไป... ยิ่งอยู่ใกล้... ยิ่งร้อน”
ใช่! นี่คือทางออก!
“ข้า...ข้าจะไปนอนกับซินอี้!”
การหลบหนีและสายตาที่จับจ้อง
คำประกาศของนาง...แขวนอยู่ในความเงียบงันของห้อง
จะไปนอนกับซินอี้?
เสิ่นอวี่หานยืนนิ่งดุจรูปสลักหิน...นี่คือคำโกหกที่... โง่เง่าสิ้นดี นางปวดท้องเพราะอาหารเป็พิษ...แต่แทนที่จะให้สามีดูแล... นางกลับจะหนีไปนอนกับน้องสาว?
นางกำลัง"หนี" ข้า
ความสงสัยในใจเขาพุ่งสูง...
นางมีความลับ...ความลับเื่น้ำ... ความลับเื่เต้าหู้... และตอนนี้...ความลับเื่อาการเจ็บป่วย...
หรือว่า...ครรภ์นี้...
ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวแวบเข้ามาในหัวของเสิ่นอวี่หาน...หรือว่าครรภ์นี้... มีปัญหา? หรือว่า...มันไม่ใช่อย่างที่ข้าคิด... ไม่... เขาปัดความคิดนั้นทิ้งไป...เขาจำได้แม่นยำ... คืนนั้น...
นางแค่...ไม่ไว้ใจข้า
ความรู้สึกขุ่นมัว...และ "หงุดหงิด" ที่เขาเพิ่งรู้สึกเมื่อบ่าย...บัดนี้มันแปรเปลี่ยนเป็ความโกรธกรุ่น...
ข้าคือสามีของนาง...ข้าคือพ่อของลูกนาง แต่นางกลับเลือกที่จะโกหกข้า!
“ข้า...ข้าไปนะเ้าคะ”
ซูอันอันพยายามยันตัวลุกขึ้น...นางต้องแสดงให้แเี ความเ็ประลอกใหม่จู่โจม แต่นางกัดฟัน...บีบเหงื่อเย็นๆ ที่ผุดขึ้นมา...
นางต้องไป...ต้องไปให้พ้นจากสายตาคู่นี้...
“เ้า...ปวดท้องเพราะอาหารเป็พิษ”
เสิ่นอวี่หานเอ่ยขึ้นช้าๆ...เสียงของเขาราบเรียบจนน่าขนลุก “แต่กลับมีแรงเดินไปถึงห้องของซินอี้...เช่นนั้นรึ”
เขา...กำลังท้าทายข้า!
ซูอันอันหันขวับมาเผชิญหน้าเขา...นางใช้ความโกรธ ที่ถูกจับได้ กลบเกลื่อนความเ็ป
“ใช่เ้าค่ะ!”นางสวนกลับ “ข้าทนความร้อนในห้องนี้ไม่ไหว! ข้าอยากไปหาที่เย็นๆ... หรือท่าน...จะห้ามข้า?”
นี่คือการ‘ชิงลงมือก่อน ย่อมได้เปรียบ!’ [1]
ทั้งสองจ้องตากันเขม็ง...
เสิ่นอวี่หานมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ดื้อรั้น...แต่ก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว... นางกำลังกลัว...นางไม่ได้กลัวข้า... นางกลัว"บางสิ่ง" เขากำหมัดแน่น... เขา... ในฐานะ....อดีต...ไม่เคยต้องอดทนกับผู้ใดถึงเพียงนี้... แต่เขา... ในฐานะเสิ่นอวี่หานพ่อของเด็กในท้องนาง...
เขาถอนหายใจ...ไอสังหารที่แผ่ออกมาเมื่อครู่จางหายไป
“ไปเถิด”
เขาพูดเพียงคำเดียว...แล้วหันหลังให้ กลับไปนั่งลงบนขอบเตียง
ซูอันอันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง...เขายอม? นางไม่รอช้า...นางรีบคว้าหมอนใบเล็กของนาง... แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่ง... หนีออกจากห้องนั้น... ทุกย่างก้าวความเ็ปบีบรัดช่องท้อง...
อดทนไว้...อดทนไว้...
นางไม่ได้ยินเสียงประตูด้านหลังที่ถูกปิดลง
นางไม่ได้เห็น...ว่าทันทีที่นางลับสายตา ร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนเตียง...ก็ทุบกำปั้นลงบนเสาเตียงอย่างรุนแรง!
ตึง!
...นางมีความลับ...และข้า... ต้องรู้ให้ได้!
ที่หลบภัยชั่วคราว
“พี่สะใภ้?”
เสิ่นซินอี้ขยี้ตางัวเงีย...เมื่อเห็นร่างของซูอันอันยืนตัวสั่นอยู่ที่ประตู
“เกิดอะไรขึ้นเ้าคะ?ท่าน... ทะเลาะกับพี่ใหญ่รึ?”
“เปล่า...เปล่า” ซูอันอันพยายามยิ้ม
“ข้า... แค่...ร้อนน่ะ... ห้องเ้าร่มกว่า... ข้าขอนอนด้วยคนได้หรือไม่”
ซินอี้แม้จะงุนงง... แต่ก็ขยับที่นอนบนแคร่ไม้ไผ่เล็กๆ ให้นางอย่างว่าง่าย
“ได้สิเ้าคะ...แต่... มันจะเบียดท่านหรือเปล่า”
“ไม่เป็ไร...ขอบใจเ้ามาก”
ซูอันอันล้มตัวลงนอน...นางหันหลังให้ซินอี้... และหันหน้าเข้าหากำแพงดิน
นางต้องรอ...
นางต้องรอให้ซินอี้หลับ...ข้าต้องรอ...ความเ็ปที่ท้องน้อย... ยังคงบีบรัดเป็ระยะ...มันไม่รุนแรงเท่าครั้งแรก... แต่มันไม่หายไป
มันคือสัญญาณเตือน...เหงื่อเย็นๆไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง...
ข้าเครียดเกินไป...ข้าทำงานหนักเกินไป... ข้า... ขาดสารอาหาร...
นางนึกถึงข้าวต้มฟ่างใสแจ๋วเมื่อเย็น...ไม่พอมันไม่พอสำหรับลูก...นางหลับตาลง... กอดท้องของตัวเองไว้แน่น...
ลูกแม่...อดทนไว้นะ... แม่กำลังจะช่วยเ้า...
เวลาผ่านไปราวกับชั่วนิรันดร์...
นางได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของซินอี้...เด็กสาวหลับไปแล้ว
นางค่อยๆ...ค่อยๆ... พลิกตัว
นางมองไปที่ประตูห้อง...เขา... จะแอบดูข้าหรือไม่?
นางส่ายหัวกับตัวเอง...ไม่... คนอย่างเขา...เ็าและหยิ่งทระนงถึงเพียงนั้น...เขาไม่ใช่คนที่จะทำอะไรลับๆ ล่อๆ
เขาจะรอ...รอจนข้าจนมุม... รอให้ข้าเผยพิรุธออกมาจนดิ้นไม่หลุด แล้วค่อยมาคาดคั้นข้าทีเดียว
เขาคงคิดว่าข้าหนีไปไหนไม่รอด...
นางรวบรวมสมาธิ...
ข้าต้องไปเดี๋ยวนี้!
นางหลับตา...เพ่งจิตไปที่จี้หยกหงส์...
ฟุ่บ!
ร่างกายของนางหายไปจากแคร่ไม้ไผ่...เหลือเพียงหมอนที่ยุบตัวลง...
การค้นพบที่สั่นะเื
...และในห้องนอนของนางเอง...
เสิ่นอวี่หาน...ที่ไม่ได้ขยับตัวเลยนับั้แ่นางออกไป.....พลันลืมตาขึ้นในความมืด! แหวนัดำบนนิ้วของเขา...ที่เคยสั่นสะท้านและอุ่นวาบเมื่ออยู่ใกล้นาง...
บัดนี้... มัน นิ่งสนิท
การเชื่อมต่อ..."ความรู้สึก" ที่เขาััได้ถึงตัวตนของนาง... มันขาดสะบั้นลง!
ราวกับว่า...นางหายไปจากโลกใบนี้!
นาง... หายไป...
ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วสันหลังของอดีตจักรพรรดิ...มันคือความกลัวที่เขาไม่เคยััมาก่อน...
เขากระโจนออกจากเตียง...ไม่แม้แต่จะสวมรองเท้า... พุ่งตรงไปยังห้องของซินอี้!
ปัง!
เขาเปิดประตูเข้าไป...
“อ๊า!”
ซินอี้สะดุ้งตื่นสุดตัว“พี่... พี่ใหญ่!”
สายตาของเสิ่นอวี่หานกวาดไปที่เตียง....ว่างเปล่ามีเพียงหมอนของนาง... ที่ยังคงอุ่น...
“พี่... พี่ใหญ่...พี่สะใภ้... นาง...”
“นางไปไหน!”
“ข้า...ข้าไม่ทราบ... นางยังนอนอยู่ตรงนี้เมื่อครู่...” ซินอี้ตัวสั่นงันงก...นางไม่เคยเห็นพี่ใหญ่มีท่าทีน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน
แต่เมื่อตั้งสติได้ความเป็ห่วงพี่สะใภ้ก็แล่นเข้ามาในหัวใจ นางรีบร้องออกมาอย่างร้อนรนจนเสียงสั่น
“พี่ใหญ่! ข้า...ข้าจะรีบไปตามหาพี่สะใภ้เดี๋ยวนี้เ้าค่ะ! นาง... นางอาจจะแค่ไปเข้าห้องน้ำ!”
ซินอี้ทำท่าจะผวาลงจากเตียงเพื่อวิ่งออกไปดูด้วยความหวาดวิตกนางกลัวว่าพี่สะใภ้ที่กำลังปวดท้องอาจจะไปเป็ลมเป็แล้งอยู่ที่ไหนสักแห่ง
เสิ่นอวี่หานยืนนิ่งอยู่กลางห้อง...เขาไม่ได้รอฟังคำแก้ตัวเ่าั้
หายไป...ท่ามกลางอากาศธาตุ...
เขาพุ่งออกไปนอกเรือน...ะโเรียกชื่อนาง
“อันอัน!ซูอันอัน!”
ไม่มี...
หลังเรือน...ว่างเปล่า
หน้าบ้าน...มีเพียงแสงจันทร์ซีดเซียว...
นาง... ถูกลักพาตัว? ไม่...ไม่มีร่องรอยการต่อสู้
นาง... หนีไป? ไม่...นางกำลังท้อง... และนางเจ็บป่วย...
หรือว่า?...
เขากลับมายืนนิ่งที่ห้องของซินอี้...มองที่นอนที่ว่างเปล่า
สตรีของข้า...แท้จริงแล้ว... คือปีศาจ... หรือภูตผีกันแน่...
ในมิติหงส์...
ซูอันอันล้มลงข้างบ่อน้ำพุ...นางไม่รับรู้ถึงความโกลาหลที่เกิดขึ้นภายนอก
นางจ้วงน้ำพุิญญาขึ้นมาดื่ม...ดื่ม... และดื่ม...
ไอเย็นที่หอมหวานไหลผ่านลำคอ...ลงสู่ช่องท้อง...
ความเ็ปที่บีบรัด...ค่อยๆ... คลายตัว
...หายแล้ว...
นางนอนหอบหายใจอยู่บนผืนดินสีดำ...
รอดแล้ว... ลูก...รอดแล้ว...
นางรอด...แต่การกระทำของนางในค่ำคืนนี้
ได้จุดไฟแห่งความสงสัยที่ใหญ่หลวงที่สุด...ในใจของสามีนางเสียแล้ว
[1]ชิงลงมือก่อน ย่อมได้เปรียบ หมายถึงการเป็ฝ่ายเริ่มโจมตีก่อนเพื่อชิงความได้เปรียบ หรือควบคุมสถานการณ์
21K
