ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่47 "นายน้อยซวยแล้วเรา"

'โลกอสูรเป็นแบบนี้นั่นหรือ...'กริชเพชรขมวดคิ้วคิดในใจ เขาทำท่าทีงวยงงคล้ายสงสัย จนหญิงสาวต้องอธิบายต่อ

"นี่เป็นความจริงนะนายน้อยยิ่งผู้มีอำนาจมากเหมือนเสด็จพ่อของนายน้อย ถ้าท่านเป็นจอมกษัตริย์ท่านสามารถมีพระชายาได้เป็นสิบๆ องค์ ถ้านางพอใจหรือท่านพอใจบางทีการยึดครองเมือง ยึดครองอาณาจักรก็ริบเอาลูกเมียพวกเชลย มาเป็นคู่ครองได้ถ้าต้องการ ความนัยก็คือใครเข้มแข็งกว่าผู้นั้นย่อมมีสิทธิ์ทุกอย่าง

ไม่มีใครจะกล้าบังอาจขัดขืนเรื่องความรักก็เป็นเรื่องรองลงมา เพราะชีวิตมันยืดยาวนานถ้าไม่ถูกฆ่าตายเสียก่อน ดังนั้นสตรีในโลกอสูร จึงมีอิสระเท่าเทียมกับผู้ชายคือใครเก่งกาจ มีความสามารถ เฉลียวฉลาดกว่า ก็สามารถเลือกผู้อ่อนด้อยที่ตัวเองชื่นชอบ ไม่ว่าหญิงหรือชาย..." หนิงหนิงอธิบายให้ชายหนุ่มฟัง พร้อมกับเดินนำหน้ากริชเพชรไปยืนอยู่ ข้างแท่นขนาดใหญ่ที่สูงเกือบสามเมตร ด้านบนมีกระดูกต้นขาขนาดใหญ่วางไว้มันค่อนข้างสมบูรณ์

"อันนี้มันเป็นอาวุธอสูรชนิดใดหรือ..."

ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่องคุยกับหญิงสาว

"นี่คืออาวุธอสูรประเภทคชสารระดับเทพเชียวล่ะนายน้อย ผู้ที่ร่ายคาถาเปิดมิติต้องมีกายอสูรระดับเจ็ด และเปิดม่านมิติรัศมีกว้าง หนึ่งร้อยฟุต จึงจะเรียกวิญญาณอสูรชนิดนี้ออกมาได้ ข้ารู้สึกว่านายน้อยสามารถทำได้แล้ว ท่านสนใจรึ..."

กริชเพชรยังจำคำพูดของท่านอาหญิงได้ จึงสนใจอยากไปดูศิลาอสูรสักครั้งหนึ่งก่อนค่อยตัดสินใจ

"เอาอย่างนี้พวกเราเข้าไปด้านในสุดเถอะ ข้าอยากรู้ว่าอาวุธชิ้นที่ใครๆ ก็ไม่สามารถเอาออกไปได้ มันเป็นลักษณะยังไงอยากรู้เหมือนกัน.."

กริชเพชรบอกภูตสาวประจำตัวของเขา

ทั้งสองต่างเดินตรงเข้าไปหาได้ สนใจอาวุธที่วางเรียงรายกันอย่างมากมายไม่ สุดท้ายก็มาถึงหน้าห้องหนึ่งหลังสุด มันมีม่านบาเรียรัศมีขนาดเท่าตัวคนกั้นอยู่ กริชเพชรยกป้ายอาญาสิทธิ์ขึ้นแสงสีทองพุ่งวาบเข้าไปถูกม่านบาเรีย มันก็เปิดออกทันที

"ไปหนิงหนิงเราเข้าไปดูกัน..."

กริชเพชรเดินนำหน้าหญิงสาวเข้าไปในห้อง มันมีแสงสลัวๆ สีน้ำเงินอ่อนเหมือนท้องทะเลปกคลุมไปทั่ว กลิ่นอายความลึกลับเก่าคร่ำครึโบราณได้ปกคลุมอยู่ด้านใน

กริชเพชรมองไปด้านหลังสุดมีก้อนหินขนาดใหญ่เท่าภูเขาเกือบร้อยฟุต ยื่นออกมาเป็นสีขาวนวลแปลกตา เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ มีความรู้สึกเย็นเยือกเข้าไปในร่างกาย จนชายหนุ่มต้องปลุกเร้าพลังบอลแก่นแท้ร่ายคาถาสร้างเกราะพลังขึ้นคุ้มครองกาย ทั้งสองคนต่างยืนจ้องมองก้อนหินอย่างพิจารณา มันไม่มีอะไรพิเศษนอกจากความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรงเท่านั้น

พลังนี้ไม่เหมือนพลังเสาที่วางหินแกะสลักจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลา ที่อยู่ในห้องลับในกล่องสีดำ ทั้งสองพลังเป็นอะไรที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เมื่อกริชเพชรขยับตัวเข้าใกล้ก้อนหินสีขาวรู้สึกได้ว่ามันเหมือนมีน้ำเมือกใสๆ เคลือบก้อนหินไว้คล้ายตะไคร่น้ำแผ่พลังที่รู้สึกอบอุ่นเข้าสู่ร่างกายชายหนุ่มด้วย มันเป็นพลังแฝงที่เขาสัมผัสได้

"หนิงหนิงข้ารู้สึกแปลกๆ มาก..พลังสองอย่างที่เกาะติดอยู่ก้อนหินใหญ่นี้มีพลังสองชนิด ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อันหนึ่งรุนแรงเยือกเย็น อีกอันหนึ่งกับรู้สึกอบอุ่นสบายแผ่วเบา กระเพื่อมเคลื่อนเป็นระลอกสู่ผิวหนังของข้า"

กริชเพชรรู้สึกสั่นสะเทือนในถุงมิติของเขา มีบางอย่างเคลื่อนไหวสั่นอยู่ในนั้น เหมือนมันมีอะไรที่กำลังตอบสนอง กับพลังที่เคลือบก้อนหินที่อยู่ตรงหน้า

กริชเพชรรวบรวมบอลพลังจิตแก่นแท้สำรวจพบว่ากล่องสีดำมีปฏิกิริยาสั่นเทาขึ้นเล็กน้อย เมื่อเขาอยู่ใกล้ก้อนหินสีขาวเหมือนมันกำลังสื่อสารอะไรกันบางอย่าง ชายหนุ่มเรียกกล่องดำนั้นขึ้นมาไว้บนมือทันที

"หนิงหนิงกล่องดำนี้เหมือนมันมีปฏิกิริยาอะไรกับอาวุธศิลาอสูรเทพ เขาต้องตกตะลึงถอยหลังหนีอย่างตกใจ เมื่อกล่องสีดำบนมือหมุนคว้างขึ้นกลางอากาศ เริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนใบพัดเฮลิคอปเตอร์ ที่กำลังเดินเครื่องเต็มสปีด

กริชเพชรถอยหลังไปอยู่ตรงหน้าประตูมองอย่างตกใจ หนิงหนิงที่อยู่ด้านหลังสะกิดบอกชายหนุ่มทันที

"นายน้อย กล่องดำของท่าน มันเหมือนมีปฏิกิริยาหมุนตัว ส่งพลังบางอย่างออกควบคุมอาวุธอสูรก้อนหินนั้นเลยนะเจ้าคะ

ดูสิมันส่งละอองน้ำปกคลุมก้อนหินสีขาวนั้นแล้ว..."

จริงอย่างที่หนิงหนิงพูด กริชเพชรเห็นกล่องสีดำของเขาหมุนคว้างจนอากาศรอบด้านมันเปลี่ยนเป็นละอองน้ำ แล้วค่อยๆ พุ่งเข้าห่อหุ้มก้อนหินขนาดใหญ่ ทันใดเสียงครืนครืนก็ดังสนั่นลั่นทั่วห้อง เหมือนกับปฐพีกำลังจะถล่ม

ครึน! ครึนนนน!!

"อ้ารรรร~"

โครม!

กริชเพชรคว้าขอบประตูไว้แน่น เหมือนแผ่นดินกำลังไหวเคลื่อนตัว ทุกคนในเมืองอสูรวารีน้ำจืดต่างตกใจกันสิ้น เพราะแรงสั่นสะเทือนมันกว้างไกลไปทั่วเกาะก่อนจะค่อยๆ หยุดลง

"มันเกิดอะไรขึ้นองค์ชายสิบสี่จะมีอันตรายหรือไม่..."

เสียงของพระนางเจ้าจิงจงพระมารดา รีบถามพระนางเจ้าเฟยทันที

หลังจากที่ความสั่นไหวของแผ่นดินสงบลง

"ไม่รู้สิตั้งแต่ข้าเกิดมาก็ไม่เคยได้ยินว่าใครเข้าไปในคลังอาวุธของอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืดแล้วจะมีเหตุการณ์ประหลาดแบบนี้เกิดขึ้น..."

นางหันไปมองพี่สะใภ้แล้วเหม่อมองเลยไปดูประตูขนาดใหญ่ที่ปิดกั้นหลานชายที่นางเสน่หาไว้ด้านใน

กริชเพชรโดนแรงสั่นสะเทือนเขาอยู่ใกล้จุดแผ่นดินไหวมากที่สุด จึงทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถป้องกันพลังที่เหวี่ยงสั่นสะเทือนของแผ่นดินได้ ทำให้ต้องล้มกลิ้งลงกับพื้นพร้อมกับหนิงหนิง พลังมันช่างรุนแรงเหลือเฟือ แม้แต่กายอสูรระดับเจ็ดของเขาก็ไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้

หลังจากที่แผ่นดินหยุดสั่นสะเทือนกริชเพชรลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาเห็นกล่องสีดำหยุดนิ่งกลางอากาศ เขาเห็นละอองน้ำที่ห่อหุ้มก้อนหินค่อยๆ หดตัวเข้ามารวมกันก็เกิดเป็นลำแสงสีขาวขุ่นพุ่งเข้าหากล่องสีดำแล้วหายว่าไปในบัดดล

วาบ! วาบ!!

ทันใดนั้นกริชเพชรและหนิงหนิงต่างตกตะลึงมีร่างหนึ่งหลุดลอยออกจากก้อนหินรูปร่างของนาง อ้อนแอ้นอรชรสวยงามแต่แฝงด้วยความเย็นชา ดวงตาเหม่อลอยสวมเครื่องทรงโบราณเหมือนกับผู้สูงศักดิ์หรือนักรบศักดิ์สิทธิ์ในตำนานที่แม้แต่หนิงหนิงก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน

"นายน้อยซวยแล้วเราเจอภูตอสูรระดับสูง.."หนิงหนิงร้องอย่างตกใจนางสัมผัสได้ทันทีว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ เป็นภูตอสูรที่มีแต่วิญญาณจิตสำนึกเหมือนถูกดึงออกไปหมดสิ้นแล้ว นางภูตอสูรเป็นแบบเดียวกับหนิงหนิงที่กริชเพชรเจอครั้งแรกใต้ท้องมหาสมุทร ภูตอสูรร้ายแยกเขี้ยวตาเริ่มแดงก่ำมองกริชเพชรและหนิงหนิงเหมือนศัตรูร้าย

"นายน้อยหนีเร็วออกจากห้องนี้นางเป็นภูตอสูรที่มีดวงจิตแก่นแท้ระดับสูงมาก..ข้าไม่สามารถคาดคะเนได้ว่าสูงเพียงใด.."

สิ้นเสียงของนางภูตสาวกริชเพชรก็ถีบตัวถอยหลังออกทางประตูอย่างรวดเร็ว มันอยู่ห่างไม่ถึงศอก แต่เมื่อตัวเขาเริ่มขยับเพียงนิดเดียวก็ถูกรังสีอำมหิตของดวงตานางภูตร้ายฉายวาบ ออกไปที่ประตูปิดกั้นชายหนุ่มไว้ในห้องอย่างรวดเร็ว นางแยกเขี้ยวฟันแหลมคมโผล่ออกมาอย่างน่ากลัว กริชเพชรหัวมึนชาไปหมดไม่รู้จะทำยังไงหนีออกไปก็ไม่ทัน

"หนิงหนิงพวกเราเข้าไปอยู่ในกล่องดำด่วน"คำพูดแค่นั้นร่างของชายหนุ่มก็สลายหายไปพร้อมกับหนิงหนิง พุ่งวาบไปในกล่องดำเขาก็อันตรธานไปในพริบตา

วูบ!!!

"กรี๊ดดดดดด!!? "

เสียงของนางอสูรร้ายดังก้องทั่วห้องลับสัญชาตญาณนักล่าของนางตอนนี้ ไม่สามารถจับเหยื่อที่อยู่ตรงหน้าได้ เขาหายไปแบบไร้ร่องรอย นางภูตอสูรทำได้แต่เพียงวนเวียนล่องลอยไปรอบๆ ห้องดุจภูตผีไร้วิญญาณบอลดวงจิตแก่นแท้ของนางอยู่ในระดับสูงคือเทพอสูรระดับสิบ

กริชเพชรเมื่อเข้าไปอยู่ในกล่องนิลกาฬก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาตกใจสุดขีด ชายหนุ่มได้เคยคิดคำนวณมาแล้วว่า การหลบเข้ากล่องดำเป็นวิธีหนีจากศัตรูที่ดีที่สุด ไม่งั้นเขาคงจะเดดสะมอเร่ ตายแหงแก๋ โดนนางภูตร้ายตัวนั้นจัดหนักจัดเต็มอย่างแน่นอน

แค่แสงดวงตาของนางก็สามารถปิดกั้นประตูเป็นม่านบาเรียขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว แสดงว่าบอลดวงจิตของนางมีพลังเก่งกล้า

"หนิงหนิงเป็นยังไงบ้าง...."กริชเพชรร้องถามภูตสาว นางนั่งตะลึงอยู่บนเตียงนอนรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน ภูตสาวไม่เคยเห็นภูตอสูรที่มีระดับสูงขนาดนี้มาก่อน

"นายน้อยข้าคาดว่าภูตอสูรนางนั้นพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของนางต้องระดับสูงมากๆ อาจจะถึงระดับเทพอสูรเลย หนิงหนิงไม่เคยพบภูตอสูรระดับนี้มาก่อน ข้าสัมผัสได้ถึงพลังที่แกร่งกล้าของนาง พลังเย็นยะเยือกแทบจะสลายจิตวิญญาณของข้าได้เลยทีเดียว นายน้อยข้ารู้สึกหวาดหวั่นและหวาดกลัวอย่างมาก...."

หญิงสาวหน้าซีดเผือดนางตกใจกับการเผชิญหน้าอสูรร้ายนางนั้นจริงๆ กริชเพชรไม่เคยเห็นปฏิกิริยาที่หวาดกลัวของนางภูตสาวตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา

"หนิงหนิงเราเข้าไปในห้องแปดเหลี่ยมกันเถอะ ข้ารู้สึกว่ามีพลังที่อบอุ่นฉายอยู่ด้านในนี้ด้วย หรือว่ากล่องนิลกาฬดึงดูดพลังนั้นมาไว้ในห้องแปดเหลี่ยม"

กริชเพชรลุกพรวดขึ้นยืน เขาสงสัยเมื่อสัมผัสกับพลังชนิดพิเศษที่ฉายอยู่นั้น มันตรงข้ามกับพลังที่นางภูตอสูรด้านนอกได้ส่งออกมา

เหล็กเพชรเดินเข้าไปในห้องแปดเหลี่ยมทันที เขาสัมผัสถึงพลังที่อ่อนโยนสายหนึ่งเปล่งประกายอยู่บนแท่นศิลา ที่เคยวางรูปปั้นแกะสลักจอมจักรพรรดิอสูรกาลเวลา

เขาค่อยๆ เดินไปดู เห็นน้ำหยดหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศเหนือแท่นศิลา มันส่งประกายแสงที่นุ่มนวลออกมาจนชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ

"นี่มันเป็นอะไรเหมือนน้ำนมนะ..หนิงหนิง..."

เขาค่อยๆ ก้มมองดู หญิงสาวเดินตามหลังชายหนุ่ม ความรู้สึกหวาดหวั่นของนางหดหายลงไปเกือบหมด เมื่อเห็นหยดน้ำสีขาวตรงหน้าลอยอยู่เหนือแท่นที่เคยวางรูปปั้นศิลา

..............................................................................................................................................................................................