เย่เฉินมองตามร่างอสูรคลั่งรอยโลหิต... ผู้บินหายลับไปในกลีบเมฆ เขาลดแขนลงและผ่อนลมหายใจยาว ความตึงเครียดสะสมมาตลอดการเผชิญหน้าค่อยๆ จางหายไป
‘มันไปแล้ว...’
เขาหันหลังกลับ เตรียมก้าวเดินออกจากปากเหวเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้านสกุลหลิว เป้าหมายต่อไปคือการจัดการกับศัตรูที่เป็มนุษย์
แต่ทว่า... ก้าวแรกยังไม่ทันแตะพื้น
วูมมมมม!
เสียงกรีดร้องของอากาศดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องบน! แรงกดดันมหาศาล... รุนแรงกว่าเดิมนับสิบเท่า... พุ่งดิ่งลงมาตรงจุดเย่เฉินยืนอยู่ ราวอุกกาบาตกำลังจะพุ่งชนโลก
เย่เฉินเบิกตากว้าง สัญชาตญาณเทพอสูรกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด!
‘มันยังไม่จบ!’
เขาดีดตัวถอยหลังอย่างสุดแรงเกิด พริบตาเดียวกับที่...
ตูมมมมมม!
ร่างมหึมาของอสูรคลั่งรอยโลหิตทิ้งดิ่งลงมากระแทกพื้นดินตรงหน้าอย่างจัง! พื้นหินปากเหวะเิออกเป็เสี่ยงๆ เศษหินปลิวว่อนทั่วสารทิศ ฝุ่นควันคละคลุ้งบดบังวิสัยทัศน์
เมื่อฝุ่นจางลง... เย่เฉินก็ได้เห็นภาพน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
อสูรตนเดิม... มิได้กลับมาในสภาพเดิม...
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
เสียงเกล็ดสีดำทมิฬบนร่างเริ่มแตกร้าว! ลำแสงสีแดงเพลิงสว่างจ้าพุ่งลอดออกมาจากรอยแตกเ่าั้
"โฮก!!!"
มันคำรามลั่นพร้อมะเิพลังงานมหาศาลออกมา เกล็ดเก่าหลุดร่วง เผยให้เห็น "ร่างที่แท้จริง" ซ่อนอยู่ภายใน!
ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมถึงสองเท่า กล้ามเนื้อทุกมัดปูดโปน เต็มไปด้วยเส้นเืสีแดงฉานเรืองแสงราวลาวาไหลเวียนใต้ิั ปีกกางออกกว้างจนบดบังท้องฟ้าทั้งหมด
สายตาจ้องมองมา... มิใช่สายตาแห่งการ "ทดสอบ" อีกต่อไป... แต่เป็สายตาแห่งการ "ฆ่าฟัน"
เย่เฉินกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬไหลซึม เขารับรู้ได้ทันทีถึงเจตจำนงของราชันย์ตรงหน้า
‘การทดสอบยังไม่จบ... ถ้าข้าไม่สู้จนตัวตาย... ข้าก็จะไม่ได้ก้าวออกจากที่นี่!’
เย่เฉินตั้งท่าเตรียมพร้อม โคจรพลังบทลับจนถึงขีดสุด เพราะเขารู้ดีว่า... ศึกครั้งนี้คือของจริง!
อสูรคลั่งรอยโลหิตในร่างแท้จริงไม่รอช้า มันกางปีกมหึมาออกแล้วพุ่งเข้าใส่เย่เฉินอีกครั้งด้วยความเร็วและแรงทำลายล้างทวีคูณ
โฮก!
เสียงคำรามมิได้ดังจากลำคอ... แต่ดังจาก "แกนพลัง" อันหมุนวนภายในร่าง!
เย่เฉินรู้ดีว่าการหลบหลีกไร้ประโยชน์ ร่างอสูรแท้รวดเร็วเกินกว่าจะหลีกพ้นได้
‘รับได้ก็รับไป!’
เขาไม่ถอย เขาใช้ "ลมหายใจอสูรเทวะ บทลับ" โคจรพลังงานทองดำทั้งหมดไปที่แขนขวา บังคับให้ "กายาเทพอสูร" ยืนหยัดมั่นคงดุจกำแพงเหล็ก
เย่เฉินเลือกที่จะ ปะทะตรงๆ!
เขาปล่อยหมัดเคลือบพลังงานสีทองดำพุ่งเข้าใส่ กรงเล็บเหล็กกล้า ของอสูรั์อย่างจัง
ตูมมมมมม!!!
เสียงปะทะครั้งนี้รุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเป็เกลียว เกิดคลื่นกระแทกมองไม่เห็นพุ่งออกไปทั่วปากเหว
เย่เฉินรู้สึกถึงแรงปะทะมหาศาลแล่นทะลุแขนเข้ามาถึงกระดูกสันหลัง... แต่เขาไม่ได้ลอยกระเด็น!
เท้าจมลึกลงไปในพื้นดินจนถึงข้อเท้า พลังงานพุ่งเข้าสู่ร่างถูกเส้นชีพจรเทพอสูรดูดซับและกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
"อั่ก!"
เขากระอักเืออกมาเล็กน้อย แต่มันเป็เืไหลออกมาจากความตึงเครียดของเส้นชีพจร
‘ข้าต้านทานได้... ข้าต้านทานการโจมตีของร่างแท้ได้!’
แต่อสูรั์ไม่ได้หยุดแค่นั้น มันใช้กรงเล็บอีกข้าง "ปาด" ผ่านแขนเย่เฉินอย่างรวดเร็วเพื่อฉีกิั!
เย่เฉินหลบไม่ทัน... กรงเล็บนั้นปาดผ่านไหล่และหน้าอกอย่างจัง!
กรงเล็บเหล็กกล้าปาดผ่านร่างเย่เฉิน แม้จะไม่กินเนื้อลึกเพราะ "กายาเทพอสูร" แข็งแกร่ง แต่ก็ฉีกเสื้อผ้าและเรียกเืให้ไหลซึมออกมาเป็ทางยาว เืสีแดงแกมทองไหลอาบลงมาตามไหล่
"อั่ก..." เย่เฉินทรุดตัวลงคุกเข่า เืพุ่งกระฉูดออกมาจากาแ
ในขณะเืกำลังไหลนั้นเอง...
เส้นชีพจรเทพอสูร ภายในร่างพลัน "สั่นสะท้าน" อย่างรุนแรง! มิใช่สัญญาณความเสียหาย แต่เป็สัญญาณของการ "กระตุ้น"
าแและโลหิตไหลออกไป กลายเป็ "เชื้อเพลิง" ชั้นดี... จุดไฟแห่งวิถีอสูร เส้นลมปราณเคยขยายตัวจากการฝึกฝนบัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยพลังงานอย่างรวดเร็ว
‘ข้าไม่ตาย! ข้าก้าวข้ามจุดอ่อนเก่าแล้ว!’
วูบ!
ทันใดนั้นเอง... เสียงเก่าแก่คุ้นเคยก็ดังก้องขึ้นในห้วงจิตสำนึก
"เจ็บช้ำคือเชื้อไฟของผู้ถือครอง... อย่าให้าแหยุดเ้า... แต่จงใช้มันเป็พลังในการพุ่งทะยาน!"
เสียงคัมภีร์เทพอสูรเทวะดังก้องราวคำประกาศิต เืไหลซึมจากาแพลันเปลี่ยนเป็ "ไอสีแดงแกมทอง" ห่อหุ้มร่างไว้ชั่วขณะ
มันคือ "สภาวะคลั่งอสูร"... เกิดจากการใช้ความเ็ปเป็ตัวเร่งปฏิกิริยา!
เย่เฉินรับรู้ถึงพลังเพิ่มขึ้นรวดเร็ว เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วเหนืุ์ ใบหน้าเปื้อนเื แต่ดวงตาเต็มไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้
อสูรคลั่งรอยโลหิตเห็นปฏิกิริยานั้น มันไม่โจมตี แต่กางปีกออกช้าๆ ััได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเหยื่อ
‘นี่คือ... พลังที่แท้จริงของมัน...’
มันส่งเสียงคำรามในลำคอ ราว้าเรียกร้องให้เย่เฉินเปิดเผยทุกสิ่งที่เขามีออกมา!
อสูรคลั่งรอยโลหิตไม่ปล่อยให้เย่เฉินมีโอกาสฟื้นตัว มันโจมตีต่อเนื่องเป็ชุดด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเดิมราวพายุโหมกระหน่ำ
เย่เฉินอาศัย "สภาวะคลั่งอสูร" จากโลหิตตนเองในการรับมือ แต่แม้ร่างกายจะตอบสนองรวดเร็วราวสายฟ้า เขารู้สึกว่า "จิตสำนึก" ยังคงช้าเกินไป
ในวินาทีเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกกรงเล็บนับสิบขย้ำใส่ เย่เฉินตัดสินใจครั้งสำคัญ
"จิตอสูรเทวะ... ผนึก!"
เขาบังคับ "จิตอสูรเทวะขั้นแรก" ซึ่งฝึกฝนมาจากห้องิญญากักขัง ให้ทำงานอย่างเต็มกำลัง! จิตใจเคยสับสนวุ่นวายพลันนิ่งสงบลงทันที
วูบ!
ปรากฏการณ์อัศจรรย์ก็บังเกิด—โลกในสายตาเย่เฉิน "พลันช้าลง" อย่างน่าเหลือเชื่อ!
การเคลื่อนไหวรวดเร็วจนมองไม่เห็นของอสูรคลั่งรอยโลหิต บัดนี้กลับกลายเป็ภาพค่อยๆ เคลื่อนไหว... ให้เขาได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วน
เย่เฉินมองเห็นกล้ามเนื้อทุกมัดของอสูรั์กำลังบิดตัวเพื่อส่งแรงโจมตี เขาสามารถอ่าน "เจตจำนง" ของการโจมตีถัดไปได้ล่วงหน้า และมองเห็น "ช่องว่าง" เปิดออกเพียงเสี้ยววินาที... บริเวณใต้แผงคอ!
อสูรั์ไม่รู้ตัวเลยว่า เหยื่อตัวจ้อยตรงหน้า บัดนี้ได้ก้าวเข้าสู่สนามพลังเหนือกว่า และกำลังวางแผนโต้กลับครั้งสุดท้าย!
ด้วย "จิตอสูรเทวะขั้นแรก" เย่เฉินมองเห็นคลื่นการโจมตีอันบ้าคลั่งอย่างชัดเจน
เขาเห็นแล้ว... "ช่องว่าง" บริเวณใต้แผงคอ!
‘ถึงเวลาแล้ว!’
เย่เฉินคำรามในจิตใจ เขาสลัดอาการาเ็ทั้งหมดทิ้งไป แล้วใช้ท่วงท่า "เคลื่อนไหวแบบอสูร" จากบทลับ ร่างกายหักเลี้ยวกลางอากาศ พุ่งทะยานสวนเข้าใส่กรงเล็บมรณะซึ่งพลาดเป้าไปเพียงนิดเดียว
เขาไม่สนใจการป้องกัน แต่รวบรวม "ลมหายใจอสูรเทวะ บทลับ" ทั้งหมดเข้าสู่หมัดขวา อักขระเทพอสูรที่หน้าอกเปล่งแสงสีทองแดงรุนแรง พลังงานถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด
ฟุ่บ!
เย่เฉินชกหมัดเคลือบพลังงานสีทองดำพุ่งเข้าใส่ ช่องว่าง ที่แผงคออสูรั์อย่างแม่นยำ
ตู้มมมมม!!!
เสียงปะทะรุนแรงดุจฟ้าผ่าที่ผืนดินะเิ คลื่นพลังงานกระแทกพุ่งออกจากจุดปะทะไปทั่วทิศทาง
และในวินาทีนั้นเอง...
ร่างั์ของ อสูรคลั่งรอยโลหิต ผู้เคยยืนหยัดมั่นคงดุจูเาไฟ... ก็ "ล้มถอยหลัง" ไปหนึ่งก้าวเต็มๆ!
พื้นดินใต้เท้าทรุดตัวลงอย่างหนัก กรงเล็บฝังในดินส่งเสียงครืดคราด
นั่นคือ ครั้งแรก ที่มันถูกทำให้เสียหลัก!
อสูรหยุดโจมตีทันที แสงสีแดงบนตัวจางลง...
มันถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ แล้ว "พยักหน้า" ลงหนึ่งครั้งอย่างชัดเจน เป็การแสดงความยอมรับอย่างสมบูรณ์
อสูรคลั่งรอยโลหิตพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วเหนือเสียง หายลับไปในความมืดมิดของราตรี
เย่เฉินยืนหอบหายใจท่ามกลางซากปรักหักพัง ร่างกายเต็มไปด้วยาแจากการถูกปาดเฉียด แต่ดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความมั่นใจ
‘ข้าทำสำเร็จแล้ว... ข้าชนะการทดสอบสุดท้ายนี้แล้ว!’
การเดินทางของเขาในฐานะ "ผู้ถูกเหยียบย่ำ" สิ้นสุดลงแล้ว...
บัดนี้ เขาคือ "ผู้ถือครองวิถีเทพอสูร" ผู้พร้อมจะกลับสู่โลกภายนอก เพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่ถูก่ชิงไป... ในนามของความยุติธรรมที่เขาจะสร้างขึ้นเอง!
[จบตอนที่ 18]
623
