ไรเดน ธอร์น

ไอลาธีนหันกลับมาในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากห้อง เธอยกมือขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะเตือนบางสิ่ง

“อ้อ — อีกเ๱ื่๵๹หนึ่ง ก่อนจะปล่อยพวกเธอไปใช้ชีวิต ‘อิสระ’ ตามใจ”

ไรเดนหยุดเดิน ส่วนเซราฟิน่าหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาสีน้ำเงินครามจับจ้องอาจารย์อย่างระแวดระวัง

ไอลาธีนพิงตัวกับกรอบประตูเวทลับ สายลมเย็นจากหน้าต่างพัดชายเสื้อคลุมเธอพลิ้วไหว

“บทเรียนพิเศษของเรา จะเริ่มต้นใน ‘ป่าเวทมนต์’ ด้านหลังโรงเรียน”

ไรเดนเลิกคิ้ว “ป่าเวทมนต์?”

“ใช่” เธอตอบเรียบ ๆ “มีบางอย่างในที่นั่น...รอพวกเธออยู่”

เซราฟิน่าเอ่ยขึ้นบ้าง น้ำเสียงยังคงเย็นเฉียบ “เมื่อไหร่”

“อีกเจ็ดวันนับจากนี้ เป็๲คืนพระจันทร์ส่องแสงเต็มดวง” ไอลาธีนยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็๲ประกาย

“พวกเธอจะรู้ว่าแอสตราลเกียร์ของตัวเองสามารถทำอะไรได้บ้าง...เมื่อต้องยืนอยู่ท่ามกลางเงาแห่งพลังที่ไร้ชื่อ”

เธอเว้นจังหวะ ก่อนเสริมเสียงแ๵่๭

“ไปให้ถึงนะ — ทั้งคู่เลย”

ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบงัน

...เซราฟิน่าเดินนำออกไปแล้ว ประตูเวทลับแง้มรอจังหวะปิดอัตโนมัติ

ทว่าไรเดนยังไม่ก้าวตาม เขาหันกลับไปมองอาจารย์หญิงที่ยืนอยู่ท่ามกลางเงาและแสงสีเทาเงินจากหน้าต่างโค้งสูง

ไอลาธีนมองเขาอยู่ก่อนแล้ว สายตาไม่เร่งร้อน ไม่อ่อนโยนเกินไป

แต่ลึกลงไปในแววตาสีฟ้าหม่นเรืองประกายกลับมีบางอย่างอบอุ่นกว่าที่ไรเดนเคยเห็น

เธอไม่ได้พูดอะไร ไม่เอ่ยคำใดออกมาเลยด้วยซ้ำ

แค่ยื่นมือขึ้นมาเพียงเล็กน้อย นิ้วเรียวเคลื่อนไหวกลางอากาศ วาดเป็๞สัญลักษณ์เวทมนตร์บางอย่าง — ดูไม่ซับซ้อนนัก

แต่มีแรงสั่น๼ะเ๿ื๵๲แ๶่๥เบาปะทะหัวใจของเขา

แสงจากอักษรเวทเรืองขึ้นครู่หนึ่งกลางอากาศ

เป็๞อักษรโบราณที่ไรเดนไม่รู้จัก แต่ "รู้ความหมาย" อย่างประหลาด

เหมือนคำๆ หนึ่งกระซิบผ่านอินอีเธอร์เข้าสู่สำนึกโดยตรง

“สุขสันต์วันเกิด”

เขาชะงัก ไม่ทันตั้งตัว หัวใจอุ่นวาบในแบบที่เขาไม่คุ้นเคย

เธอรู้... ทั้งที่เขาไม่เคยบอกใครเลยในที่นี้

ไอลาธีนยิ้มบาง ๆ เอียงศีรษะนิดเดียว “ไปเถอะ เดี๋ยวห้องจะปิดเอง”

ไรเดนไม่ตอบอะไร หัวใจยังคงเต้นช้า ๆ อย่างประหลาด เขาก้มศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวตามเซราฟิน่าออกจากห้องไป

หลังประตูเวทลับปิดสนิท เสียงสะท้อนสุดท้ายจากเวทอวยพรยังคงก้องอยู่ในห้วงอินอีเธอร์ของเขา...

ไรเดนยังคงมึนงง และสับสน เขาส่ายหัวเล็กน้อย

เซราฟิน่า

"เป็๲อะไรไป"

ไรเดน (เกาศีรษะเบาๆ)

"ไอลาธีน..เธอรู้ได้ยังไง ว่าวันนี้เป็๞วันเกิดฉัน"

เซราฟิน่า (เอียงศีรษะ ประกายตาครุ่นคิด)

ไรเดน (ถอนหายใจเล็กน้อย)

"นี่ เราจะต้อง... เรียนกับสายอื่นด้วยเหรอ?"

เซราฟิน่า (นิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร)

ไรเดน (ขมวดคิ้ว)

เซราฟิน่าหยุดอยู่ที่ปลายขั้นบันได ดวงตาสีน้ำเงินครามสั่นไหว จับจ้องไปยังผืนป่าที่อยู่ไกลลิบทางทิศตะวันออก

เซราฟิน่า (เบือนหน้าหนีเล็กน้อย)

"ฉันมีที่ที่อยากไปก่อน"

ไรเดน (ขยับตัวจะถาม)

"ที่ไหนเหร —"

เซราฟิน่า (พูดตัด)

"ไม่จำเป็๞ต้องรู้"

(ก่อนจะเดินออกไปเงียบ ๆ โดยไม่หันกลับมา)

ไรเดนยืนมองหลังเธอที่ค่อย ๆ ละลายหายไปในม่านหมอกยามเช้าอย่างรู้สึกว่างเปล่า

ไรเดน (พึมพำกับตัวเอง)

"อืม...แล้วฉันล่ะ จะไปที่ไหนดี"

เขาล้วงมือเข้าในเสื้อคลุม ลูเมเนลล์ที่คาเลนเซียให้ยังคงสว่างจาง ๆ ที่ข้อมือข้างซ้าย

นึกถึงคำพูดของไอลาธีนว่าให้ไปเรียนกับสายอื่นที่อยากลอง

ทันใดนั้น ใบหน้าและรอยยิ้มซุกซนของเขาก็ผุดขึ้นมาในหัว

ไรเดน (ยิ้มบาง ๆ)

"ศ.เวเรน... ไปหาเขาหน่อยจะดีไหมนะ"

เขาหันตัวกลับ เปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าสู่ ปีกตะวันตกของโรงเรียน — ที่ตั้งของหอเรียนสาย ฟาลคอนเรย์