แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาปลุกอริสราให้ตื่นขึ้นเป็ครั้งแรกในรอบสองวันที่เธอรู้สึกเหมือนได้ "นอน" จริงๆ ร่างกายของเธอยังคงปวดร้าวในทุกส่วน... ไม่ใช่จากอุบัติเหตุ แต่จาก "ราคา" ที่ต้องจ่ายสำหรับพลังที่เธอปลดปล่อยออกมาเมื่อคืน ความทรงจำทั้งหมดไหลบ่ากลับเข้ามา... และภาพของห้องที่ไม่คุ้นเคยก็ยืนยันว่ามันไม่ใช่ฝันร้าย
เธอพยุงร่างของตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาเก่าที่ราตรีจัดไว้ให้เป็ที่นอนชั่วคราว หญิงสาวเ้าของห้องไม่ได้อยู่ในสายตา แต่เสียงกริ๊กๆ ของโลหะที่ดังมาจากมุมหนึ่งของห้องก็บ่งบอกว่าเธอตื่นนานแล้ว
ราตรีนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดและประกอบชิ้นส่วนของวัตถุบางอย่างที่ดูคล้ายปืนแต่มีรูปทรงที่แปลกประหลาดและซับซ้อนกว่ามาก เธอดูมีสมาธิและเป็มืออาชีพอย่างน่าเกรงขาม
เมื่อเห็นอริสราตื่นแล้ว เธอก็หยุดมือและพยักหน้าให้ "ตื่นแล้วเหรอ... ดี" เธอลุกขึ้นยืน "ตามมา"
อริสราเดินตามราตรีไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นถนนอันพลุกพล่านเบื้องล่าง แสงแดดและชีวิตชีวาของผู้คนทำให้เหตุการณ์เมื่อคืนดูห่างไกล... แต่เธอก็รู้ดีว่ามันเป็เพียงภาพลวงตา
"เธอมองเห็นอะไร?" ราตรีถามขึ้นเรียบๆ
"ก็... คน... รถ... ตึก..." อริสราตอบตามที่เห็น
"ผิด" ราตรีสวนกลับทันที "นั่นคือสิ่งที่ 'มนุษย์' ในตัวเธอมองเห็น ลองอีกที... มองด้วย 'สายตา' คู่ใหม่ของเธอ อย่าไปสนใจม่านแสงสีรุ้งที่วุ่นวายนั่น... แต่จงมองหา 'จุดที่ผิดปกติ' หาจุดที่สีมันเพี้ยนไป หรือจุดที่มัน 'ว่างเปล่า' ผิดปกติ"
อริสราทำตาม เธอหลับตาลงชั่วครู่เพื่อตั้งสมาธิ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพยายามกรองภาพความวุ่นวายเบื้องหน้าออกไป... และแล้วเธอก็เริ่มเห็น...
เธอเห็นนักธุรกิจในชุดสูทราคาแพงคนหนึ่งกำลังคุยโทรศัพท์... แต่รัศมีแสงรอบตัวเขากลับเป็สีเทาหม่นและสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับกำลังจะมอดดับ
เธอเห็นเด็กส่งของคนหนึ่งที่กำลังวิ่งข้ามถนน... แต่รอบตัวเขากลับมีประกายแสงสีเงินจางๆ ติดตามไปทุกย่างก้าว... เหมือนกับแสงจากมีดของชายลึกลับคนนั้น
และแล้ว... เธอก็เห็นเขา... ชายคนหนึ่งที่ยืนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ตรงมุมถนน เขาดูธรรมดาที่สุด แต่มันคือความธรรมดานั่นแหละที่ผิดปกติ รัศมีแสงรอบตัวเขาไม่ได้มีสีสันเหมือนคนอื่น แต่กลับดูเหมือนถูกคลุมด้วยม่านหมอกสีดำบางๆ ที่กลืนกินแสงรอบตัว ทำให้เขากลายเป็จุดที่ 'พร่ามัว' ในสายตาพิเศษของเธอ
"คนนั้น..." อริสราพึมพำพลางชี้ไปที่ชายคนนั้น
ราตรีหรี่ตามองตาม "เก่งนี่... เรียนรู้เร็วกว่าที่คิด" เธอกล่าว "พวกชุดขาวใช้ 'แสง' เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่น่าเลื่อมใส ส่วนพวกเรา... ใช้ 'เงา' เพื่อกลบเกลื่อนตัวตน คนคนนั้นอาจจะเป็พวกเดียวกับฉัน... หรือไม่ก็คู่แข่ง"
เธอหันกลับมาสบตาอริสรา แววตาจริงจัง "กฎข้อที่หนึ่งของการเอาตัวรอดในโลกนี้... คือ 'อย่าไว้ใจสิ่งที่ตาเห็น'"
"แต่จงเชื่อ... ในสิ่งที่ 'สายตา' ของเธอััได้"
ราตรีพยักหน้ากลับไปยังชายคนนั้นอีกครั้ง
"และตอนนี้... จงจับตาดูคนคนนั้นไว้ให้ดี... เพราะเขาอาจจะเป็เพื่อนบ้านคนใหม่ของเรา... หรืออาจจะเป็คนที่มาเพื่อฆ่าเรา"
อริสราทำตามที่ราตรีบอก เธอเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ชายคนนั้น พยายามมองทะลุม่านหมอกสีดำที่ปกคลุมตัวตนของเขา มันเป็ความรู้สึกที่ยากลำบาก... เหมือนการพยายามเพ่งมองวัตถุที่อยู่ก้นบึ้งของบ่อน้ำที่ขุ่นมัว มันทำให้เธอปวดหนึบที่ขมับ แต่เธอก็ไม่ยอมละสายตา
และในที่สุด... เธอก็เห็นบางอย่าง... ไม่ใช่ภาพที่ชัดเจน แต่เป็ "ความรู้สึก" ที่ทะลุผ่านม่านหมอกออกมา... ความรู้สึกนิ่งสงบที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง... และเจตจำนงที่คมกริบเหมือนใบมีด
วินาทีนั้นเอง... ชายคนนั้นก็พับหนังสือพิมพ์ในมือลงอย่างช้าๆ
เขาเงยหน้าขึ้น...
และมองตรงมายังหน้าต่างที่พวกเธอยืนอยู่...
ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของอริสราโดยตรง
มันไม่ใช่การสบตาธรรมดา อริสรารู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่านเข้ามาในจิตใจ เธอไม่ได้แค่ "เห็น" ว่าเขามองมา แต่เธอ "รู้" ว่าเขามองเห็นเธอเช่นกัน... เขามองเห็น "สายตา" พิเศษที่เธอกำลังใช้จ้องมองเขาอยู่!
มุมปากของชายคนนั้นยกขึ้นเป็รอยยิ้มบางๆ... เป็รอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความเป็มิตรแม้แต่น้อย แต่เป็การยอมรับ... การท้าทาย... และความสนุกสนานที่น่าขนลุก
"เขา... เขาเห็นฉัน!" อริสราอุทานเสียงแ่ ร่างกายผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ
"ชิ... รู้ตัวเร็วกว่าที่คิด" ราตรีสบถเบาๆ ก่อนจะดึงแขนอริสราให้หลบลงจากหน้าต่างทันที "หลบลง!"
ข้างนอกนั่น... ชายคนนั้นมองขึ้นมาที่หน้าต่างห้องของพวกเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงหยิบเหรียญโลหะธรรมดาๆ เหรียญหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เขาดีดมันขึ้นไปในอากาศเบาๆ
เมื่อเหรียญนั้นตกลงกระทบกับทางเท้า... มันไม่ได้ส่งเสียงดัง แกร๊ง เหมือนที่ควรจะเป็... แต่มันกลับ สลายกลายเป็ควันสีดำ ที่จางหายไปในพริบตา!
ทันใดนั้น! อักขระสีเงินที่เรืองรองอยู่บนขอบหน้าต่างที่พวกเธอเพิ่งยืนอยู่ก็สั่นไหวและสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง! ก่อนที่อักขระตัวหนึ่งจะปรากฏ รอยร้าว เล็กๆ ขึ้น... และแสงของมันก็หม่นลง
"นั่นมันอะไรน่ะ?" อริสราถามด้วยความใ
"มันคือ 'คำทักทาย'... และการทดสอบ" ราตรีตอบพลางมองไปที่รอยร้าวบนยันต์ป้องกันด้วยสายตาที่แข็งกร้าว "มันไม่ได้ตั้งใจจะพังเข้ามา... แต่มันกำลังจะบอกเราว่า 'ฉันรู้ว่าพวกเธออยู่ไหน และเกราะป้องกันของพวกเธอก็ไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิด'"
ราตรีหันขวับมามองอริสรา ความลังเลและความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอหายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยแววตาของนักล่าที่ตื่นตัวเต็มที่
"ดูเหมือนเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญซะแล้ว"
เธอเดินไปคว้าเสื้อแจ็กเกตหนังของตัวเองขึ้นมาพาดบ่า "แผนเปลี่ยน... เตรียมตัวให้พร้อม"
"เราจะไป 'ต้อนรับ' เขากัน"
113
