ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 42 สถานการณ์ไม่ดี

“เอาล่ะ เรากลับกันเถอะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกหลังจากเก็บดอกบัวสวรรค์อายุร้อยปีขึ้นไปหมดแล้ว
“ข้าว่าเราหาเข้าพักโรงเตี๊ยมก่อนก็ดีนะ” ชายชรากล่าวบอก เพราะมองดูเวลาแล้ว ออกไปจากที่นี่และหาทางออกจากป่าไปด้วยก็เย็นมากแล้ว
“ก็ดีเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนตอบพลางกระโดดลงน้ำไปพร้อมกับเด็กน้อยที่ยังไม่รู้จักชื่อกันเลยแม้แต่น้อย แถมหลงฉี่ยังบอกข้อมูลอะไรของเด็กคนนี้ไม่ได้ด้วย
“ท่านแม่ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้างขอรับ ข้ายังไม่เคยเห็นมาก่อนรู้สึกตื่นเต้นมากเลยขอรับ” เด็กน้อยร้องถามพลางกอดคอของผู้เป็นแม่ไปด้วย
“งั้นหรือ แต่เจ้าอาจจะชอบมันก็ได้” เว่ยลู่เซียนตอบกลับไปพลางว่ายน้ำออกไปด้านนอกจนได้ นางว่ายไปยังที่เดิมก่อนจะกระโดดลอยตัวขึ้นไป
พรึบ!!!
“ท่านหมอ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ คนอื่นมาเจอเข้าแล้วเอาไปหมดจะทำอย่างไรละขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อที่ตามมาที่หลังก็เอ่ยถามไปด้วย
“อ๋อ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกขอรับท่านอา เพราะถ้าข้าไม่อนุญาตใครก็เข้าไปไม่ได้หรอกขอรับ” เด็กน้อยเอ่ยบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ว่าแต่เจ้าชื่ออะไร ข้านะชื่อหลิ่วหมิงจื่อนะ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยถาม พร้อมกับบอกชื่อตัวเองไปด้วย
“ข้ามีชื่อว่าเซียวจิ่งยู๋ขอรับท่านอา” เซียวจิ่งยู๋ตอบพลางกอดผู้เป็นแม่แน่นขึ้น
“เหมือนวันนี้พายุจะเข้ารีบหาโรงเตี๊ยมกันเถอะ” ชายชรากล่าวขึ้นท้องฟ้ามันแปลกๆ
“ข้าเห็นด้วยเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนตอบพลางพากันกลับไปยังในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ติดกับเขตป่าแถวนี้ แม้จะเป็นเพียงหมู่บ้านแต่ก็ยังมีโรงเตี๊ยมให้แขกเข้าพัก
ทั้งสี่มุ่งตรงไปยังหมู่บ้านทันที ใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะออกจากป่าไปได้
เมื่อออกมาได้ก็เจอกับหมู่บ้านที่อยู่ห่างจากป่าไปไม่เท่าไร
พวกนางตรงเข้าไปยังหมู่บ้านเดินไปกลางหมู่บ้านที่มีโรงเตี๊ยมตั้งอยู่ในนั้นแค่ที่เดียว
“ขอสามห้องขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเดินไปจัดการเรื่องห้องทันที เมื่อเข้ามาถึงโรงเตี๊ยม ปล่อยให้อีกสามคนไปนั่งโต๊ะสั่งอาหารรอ
“เฮ้ วันนี้ข้าได้ยินว่าพวกนักฆ่าตามหาคนด้วยละ” ชายที่เดินเข้าโรงเตี๊ยมมาก็พูดขึ้นกับสหายของตัวเอง
“งั้นเหรอ พักนี้พวกนักฆ่ามาที่หมู่บ้านเราบ่อยเกินไปแล้วนะ คนนอกก็เข้ามาพักที่นี่อยู่เรื่อยๆ ด้วย เราไม่รู้หรอกว่าแต่ละคนเป็นใครมาจากไหน แต่พวกนั้นก็ชอบมาสู้กันที่นี่จนทำเอาข้าวของเสียหายไปหมด” ชายอีกคนเอ่ยบอกด้วยท่าทางเหนื่อยใจเพราะร้านค้าของเขาเพิ่งถูกพังจนยับ แถมยังไม่ได้ค่าตอบแทนอีกด้วย
ครืน!
“อะไรเนี่ย! ฝนตกหลงฤดูหรือไงกัน” ชายอีกคนเอ่ยขึ้นเพราะนี้ไม่ใช่ฤดูฝนเลยสักนิด
“ท่านแม่ๆ จิ่งยู๋ว่าผู้ชายคนที่นั่งอยู่ร้านมองเราแปลกๆ นะขอรับ” เซียวจิ่งยู๋กระซิบบอกเสียงเบา
“อืม ไม่ต้องไปสนใจ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเพราะรู้ดีว่าชายคนนั้นกำลังประเมินฝีมือของพวกนางอยู่และกำลังคิดว่านางมาดีหรือมาร้าย
“ขอรับ” เซียวจิ่งยู๋กระซิบตอบเบาๆ อย่างว่าง่าย
โครม!
ยังไม่ทันไรก็มีเสียงเก้าอี้ล้มลง ก่อนจะมีการต่อสู้เกิดขึ้นทำเอาคนที่เข้ามาพักโรงเตี๊ยมต่างพากันหนีออกไป
จะเหลือก็แต่บางคนที่มีระดับสูงๆ ที่ยังคงนั่งที่เดิม เหมือนเช่นโต๊ะของพวกนาง
“อาหารขอรับ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกพร้อมกับวางอาหารให้กับลูกค้าแล้วก็เดินจากไปโดยไม่ได้เกรงกลัวการต่อสู้ที่กำลังเกิดขึ้นภายในโรงเตี๊ยม
“มีระดับสูงกว่าทุกคนในหมู่บ้านนี้เสียด้วยสิ” ชายชรากล่าวขึ้นเมื่อตรวจจับระดับลมปราณของอีกฝ่ายไม่ได้ แต่เดาได้ว่าเก่งกาจมากเกินพอที่จะเป็นเพียงเสี่ยวเอ้อธรรมดา
“คนเราย่อมมีความลับกันทั้งนั้น” เว่ยลู่เซียนเอ่ยแซะทั้งสองก่อนจะนั่งทานอาหารไป
“นั้นสิขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อกล่าวตอบพลางนั่งคีบเนื้อเข้าปาก ทานไปพลางดูการต่อสู้ไปด้วย อืม คิดเสียว่าเป็นการแสดงก็แล้วกัน
ฟิ้ว!
ปัก!
มีดเล่มเล็กปักอยู่กลางโต๊ะของทั้งสี่ท่ามกลางความตกใจของคนในโรงเตี๊ยม ชายชราคว้ามันขึ้นมาก่อนจะปากลับไปส่งเจ้าของตามเดิม แล้วนั่งทานต่อไป โดยไม่สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“นิ่งกันเกินไปแล้ว” ชายหนุ่มที่อยู่มุมเสาพูดเสียงเบา คนทั้งสี่นี่นั่งทานอาหารกันสบายใจกันเกินไปจริงๆ
“ช่างเถอะน่า ขอแค่พวกนั้นสู้กันไม่มาถึงพวกเราก็พอ” หญิงสาวกล่าวบอกก่อนจะนั่งทานอาหารไปเงียบๆ
“สี่คนนี้ไม่ธรรมดาเป็นแน่” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเมื่อสังเกตทั้งสี่มานานแล้ว
“อย่าทำให้เรื่องยุ่งยาก งานของเราคือตามหาช่างตีเหล็กคนนั้นให้เจอก็พอ” หญิงสาวบอกสหายของตัวเองที่ยังคงมองทั้งสี่อยู่เหมือนเดิม

“เขาตามหาเจ้าหรือเปล่า” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามโดยไม่ได้มองหน้าหลิ่วหมิงจื่อที่นั่งทานอาหารไปก็ดูการต่อสู้ไป“ไม่รู้ขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อตอบกลับไปทันที ทั้งที่ไม่มั่นใจว่าสองคนนั้นอาจจะตามหาเขาอยู่ แต่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย

“งั้นก็ดี ข้าไม่ชอบเรื่องยุ่งยาก” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกก่อนจะคีบเนื้อให้กับเซียวจิ่งยู๋ที่ยื่นมือไม่ถึงไปด้วย
โครม!!
คู่แรกยังตัดสินกันไม่เสร็จคู่สองก็มาต่ออีก ประตูโรงเตี๊ยมก็พังมาพร้อมกับร่างหนึ่งที่กระเด็นเข้ามาในโรงเตี๊ยมไปด้วย
“ประตูของข้า” เจ้าของโรงเตี๊ยมกล่าวทั้งน้ำตา
“ฝีมืออ่อนแอเช่นนี้เจ้าไม่ใช่หลิ่วหมิงจื่อเป็นแน่” ชายหนุ่มผู้มาใหม่เอ่ยบอกพลางเดินข้ามคนที่ถูกถีบกระเด็นเข้ามาในโรงเตี๊ยมไปด้วยท่าทางหยิ่งยโส
เว่ยลู่เซียนที่ได้ยินแบบนั้นก็ใช่ตะเกียบตีมือหลิ่วหมิงจื่อทันที
“ข้าไม่รู้จักเขาเสียหน่อย” หลิ่วหมิงจื่อตอบเพราะเขาไม่รู้จักชายหนุ่มคนนั้นจริงๆ
แถมชายคนนั้นเดินผ่านโต๊ะของพวกเขาไปมันยังไม่คิดแม้แต่จะทักเขาด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นหมายความว่าอีกฝ่ายรู้จักแค่ชื่อของเขาเท่านั้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 42 สถานการณ์ไม่ดี

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 42 สถานการณ์ไม่ดี

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้