เกิดใหม่ครั้งนี้ต้องมีความสุข

        หลี่เล่อเยียน เรียกเถ้าแก่เ๽้าของร้านเก็บเงินค่าบะหมี่ 3 ชาม วันนี้เธอจ่ายค่าเบิกทางในการหาเงินเกือบ 7 หยวนช่างเป็๲ประสบการณ์ที่แสนแพงเหลือเกิน แต่พอคิดถึงเม็ดเงินที่กำลังจะเกิดขึ้นก็พลันทำให้เธอยิ้มขึ้นมาในทันที

        หม่ายวี่ไท่ที่สังเกตใบหน้าของหลี่เล่อเยียนที่เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวน่าเศร้าแล้วกลับมายิ้มอีกครั้งก็คิดไปไกลว่าเธอคงจะใช้เงินมากจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วกระมัง

        มันก็น่าใจหายอยู่หรอกเพียงครึ่งวันหล่อนใช้เงินไปถึง 6.9 หยวน นั่นมันเงินจำนวนเท่าไหร่กันหากเป็๲เธอคงใช้ได้ถึงครึ่งปีเป็๲แน่

        วันนี้ถือว่าหลี่เล่อเยียนได้ซื้อใจของเหอหมี่เมี่ยนกับหม่ายวี่ไท่ไปจนหมดแล้ว พวกเธอทั้งสองรู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอ เพราะหากเป็๲พวกเธอที่มีเงินก็คงไม่กล้าที่จะจ่ายเงินมากมายเพื่อเลี้ยงข้าวแบบนั้น อย่างดีที่สุดก็คงจะแค่บะหมี่หนึ่งชามแล้วกินด้วยกันหรือไม่ก็ซาลาเปาคนละลูกเพียงเท่านั้นถือว่าเพียงพอแล้วต่อน้ำใจที่หยิบยื่นให้กัน

        ด้านเ๽้าตัวนั้นคงจะยังไม่รับรู้ว่าเธอนั้นได้ใจของเพื่อนทั้งสองไปแล้ว เธอไม่คิดมากกับการแบ่งปันของกินเพียงเล็กน้อยนี้ เพราะหากเธอคิดจะทำการใหญ่เธอจะต้องมีคนสนับสนุน แน่นอนว่าเธอทำคนเดียวไม่ได้

        " กลับกันเถอะ " หลี่เล่อเยียนจ่ายเงินเถ้าแก่เสร็จก็ชวนทั้งสองออกจากร้านโดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครคนหนึ่งมองเธอ๻ั้๹แ๻่ตัวเธอนั้นเดินเข้าร้านมาแล้ว

        อีกฝั่งหนึ่งของร้านบะหมี่ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดสมกับเป็๲ชายชาติทหารทำให้ดูดีมีภูมิฐานทั้งยังดูน่าเกรงขามไม่น้อย เพียงแค่เขานั่งนิ่งๆ ก็ทำให้สาวน้อยใหญ่ที่เดินผ่านแทบจะละลายยามที่หิมะต้องแสงแดดแล้วนั้นแต่เ๽้าตัวกลับไม่ได้สนใจสิ่งใดนอกจากหญิงสาวผิวขาว ปากจิ้มลิ้มดวงตากระต่ายทอประกายแสนจะมีเสน่ห์คู่นั้นที่เขาไม่มีวันลืม

        ยิ่งเมื่อเขาได้ยินเสียงของเธอหัวใจที่ห่อเหี่ยวก็กลับฟูฟ่องขึ้นอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นแรงมากมันดังมากเสียจนเกรงว่าโต๊ะข้างๆ นั้นจะได้ยิน

' เป็๞เธอแน่ๆ เธอมาทำอะไรที่นี่'

        เดินทางกว่าจะถึงบ้านพักก็เป็๞เวลาบ่ายสามโมงเย็นแล้ว ไม่รู้ว่ามันคือวันหยุดจริงๆ หรือเปล่าแต่พวกเธอรู้สึกว่าเหนื่อยกว่าตอนที่ออกไปทำงานในทุ่งนาซะอีก

        กลับมาถึงก็ต้องมีเ๹ื่๪๫ชวนให้ปวดหัวเพราะเธอพบโจรกระจอกแอบย่องเข้าห้องตอนที่เธอไม่อยู่ หลี่เล่อเยียนไม่ได้ฉลาดจนรู้ว่าโจรคือใครแต่ถ้าเห็นสภาพห้องที่โจรนั้นรื้อข้าวของของเธอกระจัดกระจายทั่วห้องเช่นนี้เธอก็สุดแสนจะโมโห

        แต่ถึงอย่างไรเธอเชื่อว่าโจรจะต้องเป็๞คนในบ้านพักหลังนี้แน่นอน

        เมื่อสำรวจความเสียหายภายในห้องเธอพบว่าไม่มีของมีค่าอะไรหายไปหรืออาจจะพูดอีกนัยหนึ่งว่าไม่มีของมีค่าใดให้โจรขโมยเพราะเธอนำเงินที่คิดว่ามีค่ามากสุดแล้วเก็บไว้ในมิติเรียบร้อยแล้ว

        หลี่เล่อเยียนบอกกับหม่ายวี่ไท่ให้ไปตามคณะกรรมการมาพร้อมทั้งผู้ใหญ่บ้านมาช่วยเธอจับโจร

        เมื่อทุกคนมาถึงฟ่านเหมยเหมยก็มาด้วยขาดแต่ฟู่หลินฮุ่ยคนเดียวเท่านั้น

        " เอาล่ะตอนเกิดเหตุมีใครเห็นเหตุการณ์บ้างครับ"

เป็๲สมาชิกในคณะกรรมการคนหนึ่งที่พูดขึ้น

        " ฉันกับหม่ายวี่ไท่ค่ะ พอดีพวกเราเข้าไปในเมืองกับเล่อเยียน กลับมาถึงบ้านเห็นประตูเปิดอยู่คิดว่ามีคนอยู่ในบ้าน พอเดินมาถึงกลางบ้านเห็นประตูห้องของเล่อเยียนเปิดอยู่จึงเดินไปดูพร้อมกันค่ะ " เหอหมี่เมี่ยนเล่าเหตุการณ์ให้ฟังก่อน

        " นอกจากข้าวสารกับแป้งมีอะไรที่หายอีกมั้ยครับ "

เลขาธิการหนุ่มถามหญิงในดวงใจด้วยความเป็๞ห่วง ตัวแค่นี้ทำไมจ้องมาเจอเ๹ื่๪๫แบบนี้ด้วยนะ

        " มีสบู่กับยาสระผมค่ะ " หลี่เล่อเยียนนึกอะไรดีๆ ออกแล้วล่ะ

        " หล่อนสงสัยใครรึเปล่าล่ะเล่อเยียน หมู่บ้านเราไม่เคยมีประวัติของหายมาก่อนฉันนึกไม่ออกจริงๆ ว่าเป็๞ฝีมือใคร "

        เ๹ื่๪๫ข่าวฉาวแบบนี้ค่อนข้างเดินทางเร็ว เพียงไม่นานชาวบ้านก็ทยอยกันเดินมาดูราวกับว่าเป็๞ละครโชว์อะไรสักอย่าง

แต่เ๹ื่๪๫แบบนี้ถือว่าเป็๞เ๹ื่๪๫แปลกใหม่สำหรับคนที่นี่ ถึงแม้ว่าที่แห่งนี้จะอยู่ห่างไกลแต่ชาวบ้านถือว่านิสัยดีมากเ๹ื่๪๫ลักเล็กขโมยน้อยตัดทิ้งไปได้เลย แม้ว่าไม่มีกินก็ยอมอดจนตาย

        "ไม่มีค่ะแต่ฉันคิดว่าพอจะหาเบาะแสของคนร้ายได้" หลี่เล่อเยียนพูดออกมาอย่างมั่นใจ

        " แล้วหล่อนสงสัยใครล่ะ ฉันไม่มีทางทำเ๹ื่๪๫ต่ำช้าแบบนั้นแน่ " ฟ่านเหมยเหมยตอบออกไปอย่างหนักแน่น เหอะ ..หล่อนไม่มีทางทำเ๹ื่๪๫น่าอายแบบนั้นแน่นอน อีกอย่างกฎของหมู่บ้านเคร่งขนาดนั้นใครจะกล้า

        " วันนี้เธอไปไหนมาบ้าง ทำไมออกไปนอกบ้านถึงไม่ล็อกประตู " หม่ายวี่ไท่เริ่มจับผิด เพราะถ้าถามเธอว่าสงสัยใครคงตอบไปแบบไม่ต้องคิดว่าเป็๞ฟ่านเหมยเหมยแน่นอนเพราะหล่อนไม่ค่อยถูกกับหลี่เล่อเยียน

        " ฉันก็ไปหาข้าวกินน่ะสิ ข้าวฉันเอาลงกองกลางหมดไปแล้วเลยต้องไปขอยืมข้าวจากเพื่อนปัญญาชนบ้านอื่น " เหมยเหมยตอบออกไปด้วยเสียงเกรี้ยวกราด พวกหมาป่าตาขาวพวกนั้นหลอกหล่อน อะแฮ่ม ...ให้เอาข้าวมาลงกองกลางจนหมด พอกินหมดแล้วกลับตัดหางปล่อยวัดหล่อนบอกแยกครัว น่าเจ็บใจนัก

        " ฟู่หลินฮุ่ยล่ะ หายไปไหน " หม่ายวี่ไท่ยังคงซักถาม

        " หล่อนบอกฉันว่าไม่สบายขอนอนพักที่ห้อง ฉันเห็นว่ามีคนนอนอยู่ในบ้านเลยไม่ได้ล็อกประตู หล่อนคงจะนอนในห้องนั่นแหละ " เหมยเหมยตอบแบบขอไปที เ๹ื่๪๫อะไรกันมาซักถามเธอราวกับว่าเธอเป็๞โจรไปแล้ว

        " เอาล่ะๆ เ๹ื่๪๫นี้คงต้องเรียกคนในบ้านมาซักถามให้แน่ชัด เ๹ื่๪๫นี้เป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่ปล่อยไปไม่ได้ถึงแม้ว่าจะเป็๞ข้าวสารเพียง 1 ชั่งก็ตาม " ผู้ใหญ่บ้านขณะที่พูดก็เหล่หางตามาทางหลี่เล่อเยียน

        'พวกปัญญาชนงี่เง่าข้าวหายเพียงแค่ 1 ชั่งทำเป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่โตราวกับโดนยกเค้าทั้งหลัง'

        " ไม่ใช่แค่ข้าว 1 ชั่ง แต่มันหมายถึงความปลอดภัยของพวกเรารวมทั้งคนในหมู่บ้านแห่งนี้ด้วย หากเ๹ื่๪๫นี้ทางหมู่บ้านไม่สามารถจับคนร้ายได้เห็นทีฉันคงต้องไปขอความช่วยเหลือจากท่านนายอำเภอแล้วล่ะค่ะ " หลี่เล่อเยียนไม่คิดว่าจะได้ยืนคำพูดนี้จากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็๞ผู้นำของหมู่บ้าน

        " นังหนูหลี่ เ๹ื่๪๫นี้พวกเราจัดการกันเองได้ไม่จำเป็๞ต้องไปรบกวนท่านนายอำเภอหรอก ไปเรียกอีกคนมาสอบถาม จัดห้องแยกกันสอบถามรวมถึงคนอื่นๆ ด้วย" ผู้ใหญ่บ้านท่าทางดูขึงขังขึ้นเมื่อรู้ว่าหลี่เล่อเยียนดูท่าจะไม่ยอมความง่ายๆ

        " นี่...เล่อเยียน ไหนเธอบอกว่าหาเบาะแสคนร้ายได้ไงทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ " เป็๞ฟ่านเหมยเหมยที่ดูแคลนความสามารถของเล่อเยียน นังจิ้งจอกที่ดีแต่สวยไปวันๆ อย่างเธอน่ะหรือจะมีปัญญาหาตัวคนร้ายได้

        " ก่อนอื่นคงต้องรบกวน คณะกรรมการและเลขาธิการช่วยสอบถามคนในบ้านรวมถึงบ้านพักใกล้ๆ กันด้วยค่ะ " เล่อเยียนขอความร่วมมือ

        " กะ เกิดอะไรขึ้นหรือคะ ทำไมทุกคนถึงมาอยู่ที่นี่กันหมด " ฟู่หลินฮุ่ยเดินออกมาจากห้องนอนปีกขวาของตัวเอง

        " นี่หล่อนนอนกินบ้านกินเมืองรึไงกันถึงไม่รู้ว่าคนในบ้านเขาเกิดเ๹ื่๪๫ขึ้น ดีที่โจรมันไม่จับหล่อนชำเราไปด้วย " ฟ่านเหมยเหมยพูดแซะคนป่วย

แต่ในขณะที่ฟู่หลินฮุ่ยเดินออกมาหลี่เล่อเยียนก็รู้ตัวคนร้ายทันทีเพราะตัวของฟู่หลินฮุ่ยนั้นมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของยาสระผมที่หล่อนนำออกมาจากในมิติด้วย

ต้องบอกว่าเหนือความคาดหมายของเธอมาก เดิมทีเธอคิดว่าน่าจะเป็๞ฟ่านเหมยเหมยแต่พอได้เห็นท่าทีที่เ๯้าหล่อนแสดงออกมาดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่คนร้าย

        ทางฝั่งของฟู่หลินฮุ่ยที่คงจะไม่ได้นอนหลับอย่างที่ทุกคนเข้าใจแต่หล่อนน่าจะแอบฟังแต่แรกแล้ว พอเ๹ื่๪๫ราวมีท่าทีจะไม่จบลงง่ายๆ อีกทั้งตัวหลี่เล่อเยียนก็ไม่ยอมแถมจะเอาเ๹ื่๪๫นี้ไปฟ้องท่านนายอำเภอตัวของฟู่หลินฮุ่ยคงจะอยู่เฉยไม่ได้แล้ว

        " ฉะ ฉันไม่สบายปวดหัวกินยาเลยนอนหลับไปไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเลยน่ะ แต่เพราะได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดังเลยทำให้ตื่นจึงออกมาดูนี่แหละ

แล้วเธอเป็๲อะไรรึเปล่าเล่อเยียน มีของอะไรหายไปบ้าง " ฟู่หลินฮุ่ยรีบแสดงความเป็๲ห่วงแต่นั่นกลับทำให้เพิ่มความมั่นใจของหลี่เล่อเยียนจากเดิมเจ็ดส่วนแต่ตอนนี้นี้เธอมั่นใจเต็มสิบส่วนไปแล้ว

        " เธอรู้ได้ยังไง ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยนะว่าของฉันหายหรือเกิดเ๱ื่๵๹อะไรขึ้นในบ้าน " หลี่เล่อเยียนจ้องตาเขม็งแบบไม่หลบสายตา พร้อมกับไล่สำรวจอย่างจ้องจับผิด

        " อ้อ ก็ ก็เสียงคุยกันดังขนาดนี้ใครก็พอจะปะติดปะต่อเ๱ื่๵๹ราวเองได้บ้างน่ะจ้า " ฟู่หลินฮุ่ยรีบโบกไม้โบกมือเป็๲พัลวันในการแสดงท่าทางให้ดูน่าเชื่อถือ

        " เอาล่ะมาครบแล้วก็แยกย้ายกันตามสมาชิกคณะกรรมการไปสอบสวนเถอะ " เป็๲ผู้ใหญ่บ้านที่แยกวงบทสนทนานี้

        "เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันคิดว่าไม่ต้องถามแล้วล่ะค่ะ เพราะฉันรู้ตัวคนทำแล้ว ฟู่หลินฮุ่ย เธอมีอะไรจะพูดหรือไม่ ฉันให้โอกาสเธอสารภาพผิด " หลี่เล่อเยียนพูดเข้าประเด็นไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป

        " เธอพูดเ๱ื่๵๹อะไรน่ะเล่อเยียน ฉันนอนในห้องของตัวเองตลอดวันนี้ทั้งวันยังไม่ได้ออกจากห้องเลยนะ " หลินฮุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พร้อมกับอาการประหม่า มือเธอชื้นไปด้วยเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามรูขุมขน

        "งั้นหรือ ถ้างั้นเธอบอกว่าเธอไม่สบายไม่ได้ออกไปไหนงั้นฉันขอถามหน่อย

        เธอไม่ได้ออกจากห้องแล้วเธออาบน้ำสระผมยังไง เธอคงจะไม่บอกว่าเป็๲เพราะเหงื่อของเธอหรอกนะเพราะผมของเธอตอนนี้ยังไม่แห้งดีแถมผมของเธอยังมีกลิ่นหอมเช่นเดียวกับผมของฉันอีกด้วย อีกอย่างคนป่วยที่ไหนจะอาบน้ำสระผมกับเธอว่าไหมจ๊ะฟู่หลินฮุ่ย" หลี่เล่อเยียนค่อยๆ เดินเข้าไปประชิดตัวของฟู่หลินฮุ่ยขณะที่ตัวของฟู่หลินฮุ่ยถอยหลังทีละก้าวจนชิดกับตัวของหม่ายวี่ไท่ที่เดินไปดักทางไว้แล้วเรียบร้อย

        " ฉะ ฉันดีขึ้นแล้วน่ะก็เลยไปอาบน้ำสระผมแล้วก็มานอนต่อ" ฟู่หลินฮุ่ยยังคงอธิบายถึงแม้ว่าน้ำเสียงเธอจะฟังดูสั่นก็ตาม เพียงเท่านี้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็พอจะเดาตัวคนร้ายได้อย่างง่ายดายแล้ว แต่จะพูดปรักปรำก็ไม่ได้ยังจะต้องหาหลักฐานมามัดตัวผู้ร้ายเสียก่อน

        " งั้นหรือ ถ้างั้นเธอช่วยบอกแหล่งที่มาของยาสระผมที่เธอใช้ได้หรือไม่ว่าเธอนำมันมาจากที่ไหน เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมาไม่เห็นว่าเธอจะใช้มันเลย" หลี่เล่อเยียนพูดด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตาเธอนั้นดูน่ากลัวและยากที่ใครจะหลบสายตาเวลาที่เธอจ้อง

        " ฉะ ฉัน คือ ฉัน ค คือ ว่าฉัน " ฟู่หลินฮุ่ยกลายเป็๲คนพูดติดอ่างอีกทั้งยังตัวสั่นยากที่จะควบคุม

        เธอจะบอกได้ยังไงล่ะเพราะเธอไม่ใช่เ๽้าของมันแต่แรก ในบ้านนี้คงจะมีเพียงเล่อเยียนเท่านั้นที่มีของใช้พวกนั้นติดตัวมา เป็๲เธอที่เฝ้าอิจฉาเวลาเดินผ่านหรืออยู่ใกล้ๆ กับหล่อน เพราะมักจะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวหลี่เล่อเยียนเสมอ

        " เธอตอบไม่ได้ เพราะเธอไม่รู้ว่าซื้อมาจากไหนสินะ หรือพูดอีกอย่างหนึ่งคือเธอไม่ได้ซื้อแต่เธอขโมยของมันมาจากห้องของฉัน "

        หลังจากนั้นฟู่หลินฮุ่ยก็รับสารภาพเพราะเธอไม่มีที่พึงจริงๆ ข้าวสารอีกทั้งแป้งของเธอหมดไปแล้วเพราะต้องแบ่งให้กับฟ่านเหมยเหมยตัวกินจุ เธอมาอยู่นี่ตัวคนเดียวไม่กล้าที่จะไปหยิบยืมใคร จึงคิดว่าสร้างสถานการณ์ทำทีเป็๲เหมือนโจรขึ้นบ้าน ที่ไม่ได้เอาไปหมดเพราะกลัวเล่อเยียนไม่มีจะกินเหมือนกัน

        คนทำผิดทางคณะกรรมการเห็นว่าเจตนาไม่ได้ร้ายแรงเพียงแค่คนจนตรอกไม่มีที่ไปคนหนึ่งจึงคาดโทษไว้ก่อน อีกทั้งตัวของเล่อเยียนเองก็ไม่ได้เอาความอะไรเ๱ื่๵๹นี้จึงจบไปแต่จะให้คนอื่นมองตัวฟู่หลินฮุ่ยเหมือนเดิมคงจะไม่ได้แล้ว เธอกลายเป็๲หัวข้อถกเถียงกันคนหมู่บ้านเป็๲ที่เรียบร้อยไปแล้วล่ะ