ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

        “พวกเจ้ายังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น หากจะไปก็ต้องทิ้งไอ้สารเลวจางหนิงไว้กับข้าที่นี่ข้าไม่อนุญาตให้พวกเจ้าพานักโทษของข้าไป ใครให้พวกเจ้ากระทำการอุกอาจเช่นนี้” เซ่าหานอี้เดินเข้ามาอย่างก้าวร้าวพร้อมพูดเสียงแหลมแสบหู จากนั้นเขาก็จดจ้องไปที่พวกจุนห่าวอย่างดุเดือด สายตาของเขาราวกับยาพิษเซ่าหานอี้ตั้งใจจะไปพบจางหนิง เพื่อระบายโทสะของเขาในวันนี้ แต่พอได้ยินคนของเขาพูดว่าท่านเจ้าเมืองได้พาตัวจางหนิงไป เขาก็พุ่งพรวดมาที่นี่ในทันที เขานึกว่า ท่านปู่จะฆ่าจางหนิงแต่กลายเป็นว่า จะปล่อยตัวจางหนิงไปแทนเสียอย่างนั้น เขายอมรับไม่ได้ เพราะไอ้สารเลวจางหนิงทำร้ายเขาจนหมดสิ้นความเป็นชายเขาแค้นมากขนาดที่ว่า แม้จะชดใช้ด้วยเลือดของจางหนิงก็ยังไม่พอเขายังไม่ได้ให้บทเรียนที่โหดเหี้ยมที่สุดกับมันเลย ท่านปู่จะปล่อยไอ้สารเลวนั่นไปได้อย่างไรเซ่าหานอี้ไม่เข้าใจว่า ทำไมท่านปู่ถึงจะปล่อยตัวจางหนิงจางหนิงทำให้พวกเขาไม่มีทายาทสืบสกุลเชียวนะ ท่านปู่จะต้องเคียดแค้นจางหนิงมิใช่หรือ?

        “ข้าอนุญาตให้พวกเขาทำเอง นี่เจ้ามีคำถามกับเรื่องที่ข้าตัดสินใจอย่างนั้นรึ?ก่อนหน้านี้ข้าคงตามใจเจ้ามากเกินไป เจ้าถึงได้กล้าอวดดีต่อหน้าข้าเช่นนี้น่ะ”เซ่าเจี้ยนหลิ่นกล่าวอย่างกระโชกโฮกฮาก เขาคิดไม่ถึงว่า เซ่าหานอี้จะอวดดีถึงเพียงนี้แม้แต่เรื่องที่เขาตัดสินใจแท้ ๆ ยังกล้ามาตั้งคำถามแบบนี้

        “ท่านปู่ ข้าไม่กล้าตั้งคำถามกับการตัดสินใจของท่านหรอกแต่ทำไมท่านถึงปล่อยตัวคนที่ทำร้ายข้าไปล่ะ? ข้าไม่มีวันยอมให้ไอ้สารเลวจางหนิงอยู่อย่างสบายหรอกแม้ว่าวันนี้มันจะเดินออกไปจากคฤหาสน์เจ้าเมืองได้ก็ตามแต่ข้าจะไม่ปล่อยให้มันลอยนวล ข้าต้องเอาตัวมันกลับมาให้ได้ และข้าก็จะไม่ปล่อยให้ผู้สมรู้ร่วมคิดพวกนี้ลอยนวลด้วย”เจ้าหานอี้จะบ้าคลั่งเต็มทีแล้ว เขาพูดอย่างเดือดดาลพลางชี้ไปทางพวกจุนห่าว เขาจะไม่ปล่อยให้ใครช่วยไอ้คนสารเลวอย่างจางหนิงเด็ดขาดใครที่ช่วยจางหนิง ก็จะถือว่า เป็นศัตรูกับเขา และเขาก็จะฆ่าพวกมันให้สิ้นซาก

        พอจุนห่าวได้ฟังคำพูดของเซ่าหานอี้ ดวงตาของเขาก็เย็นชา สีหน้าดูแข็งกร้าวจนรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วตัวเขาเอ่ยกับเซ่าเจี้ยนหลิ่นอย่างเรียบเฉยว่า “ท่านเจ้าเมืองเซ่า ท่านคงได้ยินคำพูดของหลานชายท่านแล้วในเมื่อเขาไม่ยอมปล่อยพวกเราไป ข้าก็ไม่อาจมีเมตตากับเขาได้ ข้าคงไม่ปล่อยให้คนที่จ้องจะทำร้ายข้าและครอบครัวของข้าให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้หรอกนะ”

        เมื่อเห็นทีท่าของจุนห่าว เซ่าเจี้ยนหลิ่นก็นิ่งเงียบ เขาคิดในใจ คนผู้นี้มีด้านที่โหดเหี้ยมทั้งยังมีตระกูลหานคอยสนับสนุนอีก เขาไม่อาจยั่วยุคนผู้นี้ได้ แม้ว่าคฤหาสน์เจ้าเมืองของเขาจะยิ่งใหญ่เกรียงไกรก็จริงทว่าสำหรับตระกูลใหญ่ในเมืองเย่ว์เซียน กลับไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นแม้ว่าหยุนจิ่นจะเป็นคนตระกูลหยุน แต่ก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของตระกูลเท่าไรนัก ด้วยเหตุนี้หยุนจิ่นถึงได้แต่งงานกับเขาส่วนหานรุ่ยนั้นไม่เหมือนกัน เขาเคยเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ในด้านการบำเพ็ญเพียรมาก่อนอีกทั้งยังเป็นหลานที่โปรดปรานของประมุขแห่งตระกูลหานอีก ยามนี้พรสวรรค์ของหานรุ่ยก็กลับมาแล้วเขาจะต้องกลับไปเป็นที่โปรดปรานของตระกูลอีกเป็นแน่

        “พวกเจ้าวางใจเถอะ ข้าจะคุมเข้มเซ่าหานอี้เอง ข้าจะไม่ให้พวกเจ้าเดือดร้อน หากวันใดที่ข้าควบคุมเขาไม่ได้แล้วเขาเข้าไปหาเรื่องพวกเจ้าขึ้นมาละก็ จะเป็นหรือตายก็ให้พวกเจ้าจัดการเองก็แล้วกันข้าในฐานะเจ้าเมืองจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว” เซ่าเจี้ยนหลิ่นเอ่ยตอบเซ่าหานอี้สำหรับเขาในตอนนี้คือหลานที่ต้องตัดทิ้ง ที่เคยโปรดปรานเอ็นดูเขามาก่อนนี้ก็เพียงเพราะว่า เขามีประโยชน์ต่อวงศ์ตระกูลเท่านั้น แม้บัดนี้จะไร้ประโยชน์แล้วแต่เขาก็ไม่อาจเมินเฉยต่อเขาได้ เพราะถ้าหากเขาเมินเฉยต่อเซ่าหานอี้ขึ้นมา คนอื่นก็จะพากันพูดว่าเขาช่างเลือดเย็นยิ่งนัก ไม่เหมาะที่จะเป็นเจ้าเมือง แต่อย่างไรก็ตามคฤหาสน์เจ้าเมืองจะไม่ย่ำแย่เพราะเซ่าหานอี้อีก เขาจะยังเลี้ยงดูเซ่าหานอี้ไปเรื่อย ๆ เช่นเดิม แต่ถ้าหากเขายังก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาอีกก็คงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเก็บเขาไว้แล้ว

        “พอท่านพูดเช่นนี้ ข้าก็วางใจ” จุนห่าวกล่าวพลางรวมรวบพลัง “ข้าขอแนะนำท่านสักหนึ่งอย่างจากนี้ไปท่านต้องอบรมลูกหลานของท่านให้ดี คอยสั่งสอนพวกเขาให้เป็นคนที่ทำประโยชน์ต่อบ้านเมืองอย่าให้พวกเขากลายเป็นอันธพาลของเมืองซวงหวา เช่นนั้นมันจะไม่ใช่ความรักที่พึงมีต่อบุตรแต่เป็นการทำร้ายเขาแทน ถึงครานั้นสิ่งชั่วร้ายเหล่านั้น จะไม่เพียงแต่ทำให้ชีวิตของตัวเขาเองเสียศูนย์แต่จะยังนำความหายนะมาสู่คฤหาสน์เจ้าเมืองด้วย ถ้ามีบุตรเช่นนี้ สู้ไม่มีเสียจะดีกว่า”เมื่อกล่าวจบ จุนห่าวก็ออกจากคฤหาสน์เจ้าเมืองไป

        เมื่อมองดูภาพอันสง่างามของพวกจุนห่าว เซ่าเจี้ยนหลิ่นก็กำหมัดอย่างเดือดดาลเขาโมโหจนหน้าเขียว คิดในใจ จุนห่าวจองหองเหลือเกิน ในเมืองซวงหวาไม่เคยมีใครพูดกับเขาอย่างไม่เกรงใจเช่นนี้มาก่อน วันนี้เกียรติของเขาได้หายไปหมดสิ้นแล้วแต่สิ่งที่จุนห่าวกล่าวมานั้นก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องทุกอย่าง จากนี้ไปหากมีบุตร เขาจะต้องอบรมสั่งสอนลูกให้ดีเพื่อไม่ให้เป็นอย่างเซ่าหานอี้ เพราะถ้ามีลูกเช่นนั้น สู้ไม่มีเสียดีกว่า

        “พวกเจ้ายังไปไม่ได้ ทิ้งไอ้สารเลวจางหนิงให้อยู่กับข้าที่นี่ซะข้าไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไปแน่” พอเห็นพวกจุนห่าวเดินออกไปจากห้องโถงใหญ่เซ่าหานอี้ก็ตะโกนไล่หลังพวกเขาไป “มาเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า ไปจับตัวพวกมันมาให้ข้า” จนกระทั่งตอนนี้เซ่าหานอี้ก็ยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ หรือบางทีเขาอาจจะเข้าใจแล้ว แต่ยังไม่เต็มใจที่จะยอมรับและพยายามดึงดันให้ถึงที่สุดเป็นครั้งสุดท้าย

        เมื่อมองเซ่าหานอี้ที่กำลังบ้าคลั่ง เซ่าเจี้ยนหลิ่นก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า“นำตัวเซ่าหานอี้กลับไปซะ จากนี้ไปให้เขาพักฟื้นอยู่แต่ในจวน ข้าไม่อนุญาตให้เขาออกมาอีกหากใครขัดคำสั่งข้า ข้าจะฆ่ามันให้สิ้นไปซะ”

        “ข้าไม่ได้ป่วย ท่านปู่ ข้าไม่ได้ป่วย ทำไมท่านถึงทำกับข้าเยี่ยงนี้ ทำไมกันท่านไม่ได้รักข้ามากที่สุดหรือ? ทำไม......”เซ่าหานอี้ถูกนำตัวไป โดยผู้คุมของคฤหาสน์ เขาเดินไปตามแรงดึงของผู้คุม พลางตะโกนเสียงดังกึกก้องไปด้วย