เมื่อมาถึงบ้านราดิอัส ลักษณะบ้านราดิอัสมี 2 ชั้นแนวสไตล์อิงลิชคันทรี ผนังบ้านเป็ลายอิฐบล็อกเก่าๆออกแนวคลาสสิคซึ่งมีธีมเดียวกับสมัยยุโรปตอนกลาง เมื่อเดินเข้ามาในบ้านเป็ห้องกว้างๆปล่องไฟกับเตาผิงติดกับผนังกำแพงอยู่ซึ่งไม่ได้ก่อกองไฟไว้เพราะยังเป็เหมือน่ต้นฤดูร้อน อากาศไม่ได้เย็นมากไม่งั้นผมคงนอนที่เก้าอี้ยาวลานฝึกดาบตอนกลางคืนได้หรอก ทางฝั่งซ้ายในตัวบ้านมีโต๊ะกับเก้าอี้และบนโต๊ะมีอาหารที่ภรรยาราดิอัสวางไว้เพื่อรอกินพร้อมกันอยู่
"กลับมาแล้วจ้า! ที่รัก"
เมื่อภรรยาราดิอัสได้ยินเสียงรีบลงมาจากชั้น 2 แล้วรีบวิ่งเข้ามากอดราดิอัส
"ขอบคุณพระเ้า ท่านยังมีชีวิตอยู่"
ราดิอัสกอดกลับพร้อมกับยกมือขวาลูบหัวภรรยา
"ข้าไม่ยอมตายหรอกน่า ถึงจะมีมอนสเตอร์นับแสนบุกมาเถอะนะ"
"นั่นสินะ ยังไงท่านก็เป็ถึงอัศวินที่ขึ้นว่าปรมาจารย์ดาบของอาณาจักรเทมเพอร์เมนซ์"
ราดิอัสยิ้มแล้วจับแขนภรรยาผลักออกจากอกเบาๆ
"ข้าหิวแล้วล่ะ วันนี้มีลูกศิษย์ข้ามาทานอาหารด้วย ช่วยเตรียมเพิ่มด้วยนะ ทิน่า"
"ค่ะ สวัสดีนะลูกศิษย์ท่านราดิอัส"
"สวัสดีครับ คุณทิน่า ผมขออาบน้ำก่อนได้มั้ยครับ พอดีไม่ได้อาบมาหลายวันเเล้ว ฮ่าๆ"
ผมหัวเราะแล้วเอานิ้วชีมือขวาเกาแก้มเบาๆ
"ได้สิคะ ห้องอาบน้ำอยู่ตรงด้านหลังบ้านค่ะ"
"ขอบคุณครับ ผมขอตัวอาบน้ำก่อนนะท่านราดิอัส"
"เข้าใจล่ะ ข้าจะรอกินพร้อมเ้ากับภรรยาข้า"
ผมเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ แล้วก็ถอดอุปกรณ์เครื่องสวมใส่ทั้งหมดกับดาบออกมาจากฝักทั้งสองข้างแล้วทำสะอาดทั้งคราบดินและเืที่ติดมาจากก็อบลิน ระหว่างที่เดินมาบ้านราดิอัสไม่ได้สังเกตุชุดเกราะของราดิอัส ผมจึงสังเกตุตอนเข้ามาในบ้าน เพิ่งเห็นว่าเสื้อเกราะแทบไม่มีรอยเปื้อนเืจากมอนสเตอร์ใดๆสักตัว มีแค่ตรงส่วนรองเท้าที่เหยียบซากศพก็อบลินกับแวร์วูฟเท่านั้น เป็ไปได้เหรอที่จะฟันทุกตัวโดยไม่มีเืกระเด็นใส่สักหยด ผมเห็นราดิอัสฟันก็อบลินกับแวร์วูฟจำนวนเยอะกว่าผม 2 - 3 เท่าด้วยซ้ำ แถมยังฟันทีเดียวขาดครึ่งตลอด ต้องเก่งขนาดไหนกันฟ่ะ ผมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจบจากนั้นล้างอุปกรณ์และลงไปแช่น้ำในอ่างอาบน้ำที่กว้างทั่วทั้งห้องโดยที่ด้านหลังมีรูปปั้นโลหะเงินสิงโตพ่นน้ำออกมาลงอ่าง สมเป็อัศวินของอาณาจักรมีทั้งบ้านและที่ดินพร้อมอยู่อาศัยและเงินทองอีกมากมาย หรือผมจะเปลี่ยนอาชีพเป็อัศวินแล้วเข้ารวมกองทัพของอาณาจักรเทมเพอร์เมนซ์ดี จากนั้นค่อยๆไต่เต้าไปถึงยศ 'ดยุค' เพราะราดิอัสน่าจะมียศถาบรรดาศักดิ์ถึงระดับ 'บารอน' เพราะมีทั้งที่ดินและที่อยู่ในเขตอาคารบ้านเรือนของขุนนางและทหารในเมืองเบกิลล์ ส่วนทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ก็เป็เขตสำหรับราษฎรที่เป็ชนชั้นแรงงานทั่วไป ตรงกลางเมืองมีโบสถ์ที่ตั้งอยู่ 3 โบสถ์ซึ่งมีถนนล้อมรอบไว้คือ โบสถ์แอคคลีพิอัส เทพเเห่งการแพทย์ , โบสถ์อะโฟรไดท์ เทพีแห่งความรัก , โบสถ์แอรีส เทพแห่งา ซึ่งเป็เทพทั้ง 3 ที่ผู้คนในอาณาจักรเทมเพอร์เมนซ์ศรัทธา
เมื่ออาบน้ำเสร็จจึงสวมชุดลำลองสีขาวที่คุณทิน่าเตรียมไว้หน้าห้องน้ำ แล้วออกจากห้องน้ำนำเอาเสื้อผ้าที่ทำความสะอาดเสร็จมาตากไว้ที่ราวผ้าตรงสวนฝั่งซ้ายมือที่หน้าบ้าน ตากเสร็จจึงเข้าไปนั่งเก้าอี้แล้วเริ่มกินอาหารพร้อมดาริอัสกับคุณทิน่า
"ขอบคุณที่เลี้ยงอาหารและให้ยืมเสื้อนะครับ"
"ไม่เป็ไรค่ะ มาทานกันเถอะ"
"..."
ดาริอัสไ่ม่พูดอะไรแล้วเริ่มทานอย่างกับคนที่อดอาหารมาทั้งวิน ส่วนผมทานทุกอย่างจนอิ่มท้องแล้วยกจานไปล้าง พอสักพักผมเริ่มเพลียเพราะวันนี้สู้มาทั้งคืน ถึงร่างกายปรับตัวกับโลกนี้แล้วแต่ยังไงถ้าเจอแบบนี้ทั้งวันก็ไม่ไหวเหมือนกัน ผมขึ้นไปนอนห้องชั้น 2 ที่คุณทิน่าได้เตรียมไว้ให้แล้วนอนหลับไป
รุ่งขึ้นผมล้างมาหน้าแต่งตัวแล้วนั่งทานอาหารกับดาริอัสและคุณทิน่าอีกมื้อหนึ่ง จนพอทานเสร็จทำอะไรเรียบร้อยจากนั้นเดินไปที่ลานฝึกพร้อมกับราดิอัส ระหว่างทางมีชาวบ้าน npc กับพวกทหารยืนทำความเคารพราดิอัส ไปถึงลานฝึกดาบผมก็ยืนตรงราดิอัสแล้วสักพักราดิอัสเริ่มพูดออกมา
"เ้าผ่านบททดสอบทั้งการฝึกฝนและการใช้ในการต่อสู้จริงแล้วล่ะ วันนี้ข้าไม่มีอะไรสอนเ้าอีกแล้ว ดังนั้นเ้าพร้อมที่จะเป็อิศวินรึยัง?"
"ติ๊ง"
*ท่านสนใจเปลี่ยนอาชีพจากฟรีเเลนเซอร์เป็อัศวินรึมั้ย?
☼ อัศวินเป็อาชีพสายต่อสู้ที่มีพลังทำลายมหาศาล ยังทั้งมีเกียรติและตำแหน่งบรรดาศักดิ์ที่สูงกว่าทหารในอาณาจักรเทมเพอร์เมนซ์
อืมผมคิดว่าอัศวินน่าจะเป็อาชีพที่ดีมากในการต่อสู้กับกองทัพและลงดันเจี้ยน แต่ว่ามันเป็อาชีพที่มีสกิลวงกว้างน้อย เดี๋ยวค่อยมาเปลี่ยนทีหลังก็ได้ถ้าอยากเป็จริงๆ จากที่ดูระบบเกมส์นี้สามารถสับเปลี่ยนอาชีพได้ตลอดอยู่แล้วล่ะ แล้วผมอยากด้วยว่าอาชีพฟรีแลนเซอร์เกมส์นี่มีสกิลที่จำเป็อะไรบ้าง ยังไงมันก็เป็อาชีพเริ่มต้นต้องมีสกิลที่ช่วยในการฟาร์มเลเวลและอัพเลเวลสกิลของอาชีพอื่นแน่นอน ปฏิเสธไปก่อนละกัน
"ข้ายังอยากเดินทางท่องเที่ยวทวีป อัลเซียนท์ นี้ก่อนครับ ถ้าข้าพร้อมเมื่อไหร่จะมาหาท่านราดิอัสทันที"
ผมยืนตรงแล้วก้มหัวลงให้ราดิอัส
"เข้าใจล่ะ ข้าขอให้เ้าเดินทางโดยสวัสดิภาพ พร้อมเป็อัศวินเมื่อไหร่มาหาข้าได้เสมอ"
"ติ๊ง"
☼ เควสฝึกฝนความอดทนอดกลั้นเสร็จสิ้น
๏ ท่านได้รับรางวัล
► ค่าสเตตัสทุกอย่าง + 3
► ขนมปังแห้ง 3 ก้อน
► ท่านปฏิเสธที่จะเป็ส่วนหนึ่งของกองทัพอัศวินเมืองเบกิลล์
ค่าสเตตัสหลักได้แล้วเฟ้ย ยะฮู้วว รวมกับเควสกำจัดออร์คก็เป็ทุกอย่าง 5 สเตตัสมาลองดูค่าสเตตัสดูก่อนดีกว่า
☼ ตัวละคร
► ชื่อ : เอมเมอร์ เลเวล : 12 ► อาชีพ : ฟรีเเลนเซอร์
► เื : 340 มานา : 340 ► พลังโจมตีกายภาพ : 17 + 10
► ป้องกันกายภาพ : 17 + 5 ► พลังโจมตีเวทย์ : 17
► ป้องกันเวทย์ : 17 + 2 ► ความแข็งแกร่ง : 17
► ความเร็ว : 17 + 2 ► ความแม่นยำ : 17
► ความอึด : 17 ► ปัญญา : 17
► โชค : 17 ► ค่าประสบการณ์เลเวลต่อไป : 3257
► หลอดค่าประสบการณ์ : 55% ► ค่าสตามิน่า : 100%
► อุปกรณ์สวมใส่ :
๏ ดาบเหล็ก
► พลังโจมตีทางกายภาพ : 5 x 2 เล่ม
► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี
๏ เกราะหนัง
► ป้องกันกายภาพ : 3
► ป้องกันเวทย์ : 2
► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี
๏ รองเท้าหนัง
► ป้องกันกายภาพ : 2
► เพิ่มความเร็ว : 2
► คุณสมบัติพิเศษ : ไม่มี
► ฉายา : ก็อบลินสเลเยอร์ , แวร์วูฟสเลเยอร์
อาชีพฟรีแลนเซอร์นี่ทุกสเตตัสอัพ 1 ต่อเลเวล แสดงว่าทุกอาชีพอัพค่าทีละ 10 แต่อัพแตกต่างกันไปของแต่ละอาชีพ เพราะงั้นถึงไม่ค่อยมีใครเล่นอาชีพฟรีเเลนเซอร์ยาวๆหรอก มันไม่สุดสักทาง แต่ผมคิดว่ามันต้องมีสกิลที่เป็ประโยชน์มากๆแน่นอน เพราะงั้นรีบไปเก็บเลเวลให้ได้สกิลดีๆก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนเป็อาชีพอื่นทีหลัง จากนั้นผมก็เดินไปที่ประตูเมืองทางใต้ ที่จุดที่สู้รบกับก็อบลินและเเวร์วูฟเมื่อวาน เห็นพนักงานใส่ชุดของกิลนักผจญภัยและพ่อค้าส่วนใหญ่ในเมืองใส่ชุดคลุมสีขาวเหมือนชุด PPE กำลังเก็บรวบรวมชิ้นส่วนของก็อบลินและเเวร์วูฟที่ตายไปหลังาเพื่อเอาไปประยุกต์เป็อุปกรณ์ต่างๆ จากนั้นเหมือนมีชายคนหนึ่งเดินมาหาผม
"ท่านมีส่วนร่วมในการสู้กับกองทัพรึเปล่า ถ้าใช่สามารถไปขึ้นเงินรางวัลที่กิลนักผจญภัยได้เลยครับ"
"ผมไม่ต้องเก็บเองใช่มั้ยครับ"
ผมสงสัยเลยถามไป
"ไม่ต้องครับ เพราะกิลนักผจญภัยกับกิลพ่อค้าพร้อมจ่ายให้ทุกท่านที่เข้าร่วมาอยู่แล้วครับ ตามจำนวนมอนเตอร์ที่กำจัดได้เลย"
พนักงานยิ้มแล้วทำท่าทางปฏิเสธที่ผมพยายามเข้าไปเก็บชิ้นส่วนมอนสเตอร์
"ขอบคุณมากครับ"
แล้วผมเดินไปที่กิลนักผจญภัย แล้วตรงไปที่เค้าเตอร์มีพนักหญิงคนเดิมยืนอยู่
"ผมมารับเงินรางวัลที่กำจัดกองทัพก็อบลินครับ"
"สวัสดีค่ะ ขอตรวจข้อมูลในบัตรหน่อยนะคะ"
ผมยื่นบัตรแล้วรอพนักงานตรวจสอบ
"โห คุณฆ่ามอนสเตอร์ไปเยอะเลยนะคะนี่ภายในวันเดียวเอง"
"ฮ่ะๆๆๆ ก็พยายามเท่าทีั่ทำได้ครับ"
"ค่ะ จำนวนก็อบลิน 110 ตัวกับแวร์วูฟ 103 ตัว รวมกันเป็ 213 ตัว"
"นี่ค่ะ 2,130 เหรียญทองแดง ได้รับโบนัสจากเควสฉุกเฉินอีก 500 เหรียญ รวมเป็เงิน 2,630 เหรียญทองแดงค่ะ"
เสี่ยงตายขนาดนั้นได้แค่เฉลี่ยตัวละ 10 เหรียญทองแดงหรือนี่ ไม่แปลกละนะยังไงมันก็แค่มอนสเตอร์เลเวลไม่ถึง 10 จะหาเงินจากการเป็นักผจญภัยนี่ยากจริงๆ
"ขอบคุณที่เข้าร่วมปกป้องเมืองนี้นะคะ ถ้าท่านสนใจทำเควสไหนสามารถดูที่บอร์ดแล้วเเจ้งพนักงานในกิลได้เลยค่ะ"
ผมอยากฟาร์มเลเวลให้มันสูงกว่านี้ คงต้องลงดันเจี้ยนเริ่มต้นล่ะนะ
"มีดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่อยู่ไหนเหรอครับ"
"ดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่อยู่ในบริเวณป่าทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอาณาจักรค่ะ ซึ่งตำแหน่งป่าอยู่ระหว่างเมืองเบกิลล์และหมู่บ้านคอเฮมค่ะ"
"ถ้าหากท่านลงดันเจี้ยนแนะนำให้หาปาร์ตี้เพราะในดันเจี้ยนมอนเตอร์ดุร้ายกว่าที่อยู่ข้างนอกค่ะ อาจจะทำให้ท่านเสียชีวิตและเงินกับไอเทมหล่นหายได้"
"เข้าใจละครับ"
"ทางเรารับซื้อชิ้นส่วนมอนสเตอร์ทุกตัวเลยนะคะ หักค่าบริการนิดหน่อยค่ะ"
พนักงานยิ้มกว้างให้ผม แต่รู้สึกว่าน่าจะโดนหักมากกว่า 20% แน่นอน ผมก็ไปซื้ออุปกรณ์เพิ่มเติม ส่วนปอกเเขน ถุงมือจับดาบ หมวก เข็มขัด กางเกงหนัง กับดาบใหม่อีกเล่มและพวกสมุรไพรกินสถานะผิดปกติ ดาบอันเดิมที่ใช้ฝึกค่าความทนทานมันเหลือไม่ถึง 1/3 ดังนั้นผมเดินไปที่เขตแหล่งค้าขายที่ตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเบกิลล์อย่างสบายใจ
พอซื้อสิ่งที่ลิสต์ไว้ครบก็ออกไปทางประตูตะวันตก เหลือเงิน 300 ทองแดง เฮ้อ~~~~~ ชีวิตเริ่มต้นในโลกนี้นี่ยากจริงๆ ผมถอนหายใจเสร็จจากนั้นก็มุ่งหน้าไปที่ดันเจี้ยนในป่า
*********************************************************************************************************************************
![ไม่อยากเป็นแล้ว อนุท้ายจวนที่ท่านไม่ต้องการ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1675951641_25409441.webp)
17K
