“ท่านพ่อ เื่ใหญ่อย่างนี้ ท่านทำพลาดได้อย่างไรเ้าคะ” เสียงพระสนมเอกดังขึ้น
“ข้าก็กำลังคิดหนักกับเื่นี้เช่นกัน ข้าว่าคงถึงคราวที่ต้องใช้องค์ชายใหญ่เป็ผู้ลงมือเองเสียแล้ว”
“ท่านจะให้องค์ชายใหญ่ทำสิ่งใดหรือเ้าคะ”
“ท่านจะให้ข้าลงมือทำสิ่งใดหรือขอรับท่านตา” องค์ชายใหญ่ฉู่คุนเดินเข้ามาได้ยินบทสนทนานี้พอดี
“เ้าพร้อมที่จะขึ้นเป็ใหญ่แล้วใช่หรือไม่องค์ชายใหญ่” อัครมหาเสนาบดีถามอย่างจริงจัง
“ข้าพร้อมหรือไม่พร้อมแล้วจะเป็เช่นไรหรือขอรับ ข้าเพียงต้องทำเพื่อตระกูลสวีเท่านั้น” องค์ชายใหญ่ตอบเสียงเรียบ
“องค์ชายใหญ่เวลานี้เ้าอาจจะยังไม่เข้าใจ แต่เมื่อเ้าได้ไปอยู่ในจุดนั้นแล้วเ้าจะรู้สึกว่าการมีอำนาจอยู่ในมือนั้นมันดีเพียงใด”
“อำนาจที่ได้มาด้วยการแย่งชิง อำนาจที่ได้มาจากการเข่นฆ่าพี่น้องกันเองอย่างนั้นหรือขอรับท่านตา”
“เ้าเห็นพวกเขาเป็พี่น้อง แล้วเขาเห็นเ้าเป็พี่น้องหรือ องค์ชายใหญ่เ้าตอบแม่ เ้าจะทำตามที่แม่ขอร้องเ้าหรือไม่” พระสนมเอกคาดคั้นเอาคำตอบ
“ที่ตำหนักของเ้าช่างคึกคักเสียจริงนะพระสนมเอก” เสียงของฮ่องเต้ดังขึ้น
“ฝ่าาเสด็จมาได้อย่างไรเ้าคะ” พระสนมเอกถามด้วยความใ
“ถวายบังคมฝ่ายบาทพ่ะย่ะค่ะ” อัครมหาเสนาบดีรีบคุกเข่าทำความเคารพ
“เราจะรับการคุกเข่าจากท่านได้อย่างไรท่านอัครมหาเสนาบดี” ฮ่องเต้ทรงรับสั่งเสียงเรียบ
“ในอนาคตมิใช่ว่าเ้าจะเป็ถึงพระอัยกาหรอกหรือ อย่างเรายังคงต้องทำความเคารพต่อเ้ากระมัง” ฮ่องเต้ยังคงพูดต่อ
“เหตุใดฝ่าาจึงตรัสเช่นนั้นเพคะ” พระสนมเอกแสร้งทำท่าไม่เข้าใจ
“พระสนมเอก เ้ายังไม่เข้าใจอันใด วันนี้พวกเ้าบังอาจทำสิ่งใด พวกเ้าคิดจะทำร้ายหลานชายของเราถึงสองคน” ฮ่องเต้กล่าวเสียงหนัก
“ไม่เป็ความจริงพ่ะย่ะค่ะ เหตุการณ์วันนี้ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับพวกข้าเลย” อัครมหาเสนาบดีรีบแย้ง
“องค์ชายใหญ่ เ้าคิดว่าจะจัดการเื่ราวที่เกิดขึ้นอย่างไร พ่อให้เ้าตัดสินใจ เพราะถึงอย่างไรตระกูลสวีก็เป็ตระกูลของมารดาเ้า” ฮ่องเต้หันไปถามองค์ชายใหญ่ฉู่คุน
“เสด็จพ่อขอรับ ลูกไม่อยากดำรงตำแหน่งเป็องค์ชายอีกต่อไปแล้วขอรับ ลูกอยากไปใช้ชีวิตเรียบง่ายในพื้นที่ห่างไกล และลูกอยากทูลขอให้เสด็จพ่อละเว้นคนตระกูลสวี โดยละเว้นโทษปะา แต่ให้ส่งพวกเขาไปอยู่ยังพื้นที่ห่างไกลและไม่ให้คนตระกูลสวีมีสิทธิ์เข้ารับตำแหน่งของราชสำนักไม่ว่าจะเป็ตำแหน่งเล็กหรือตำแหน่งใหญ่อีกต่อไปขอรับ” องค์ชายใหญู่ฉู่คุนบอกความคิดของเขา
“องค์ชายใหญ่!!!” เสียงของพระสนมเอกและอัครมหาเสนาบดีดังขึ้นพร้อมกัน
“เสด็จแม่ ท่านตา ข้าเคยบอกพวกท่านว่าข้าจะทำตามความ้าของพวกท่าน ถึงแม้จะต้องผิดใจกับพี่น้องทั้งหลาย แต่ด้วยความกตัญญู ข้าก็เต็มใจจะทำเพื่อเสด็จแม่ แต่เหตุการณ์วันนี้ข้ายอมรับไม่ได้ขอรับ ท่านหวังจะใช้เด็กมาเป็เครื่องมือ อีกทั้งยังโเี้ถึงขั้นที่จะเอาชีวิตของพวกเขาด้วย พวกท่านทำได้อย่างไรขอรับ” องค์ชายใหญ่ฉู่คุนกล่าวอย่างเสียใจ
“องค์ชายใหญ่ แม่ทำทุกอย่างก็เพื่อเ้า แต่เ้าเห็นคนอื่นดีกว่าแม่อย่างนั้นหรือ เ้าช่างเป็ลูกที่อกตัญญูเสียจริง ต่อไปข้าไม่มีลูกชายอย่างเ้า” พระสนมเอกะโเสียงดัง
“นำตัวพระสนมเอกไปไว้ที่ตำหนักเย็น ปิดกั้นตำหนักให้ดี ห้ามไม่ให้ใครเข้าออกเป็อันขาด สั่งปลดคนตระกูลสวีออกจากงานของราชสำนักทุกคน และเนรเทศไปเกาะหยวน ห้ามกลับมาที่แผ่นดินใหญ่อีก” ฮ่องเต้กล่าวจบก็หันไปหาองค์ชายใหญ่ฉู่คุน
“องค์ชายใหญ่ เื่ที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวกับเ้า อีกทั้งเ้ายังเป็คนช่วยเหลือในการจับกุมองครักษ์ชุดดำของท่านตาเ้า พ่อขอบใจเ้ามาก แต่สิ่งที่พ่อทำให้เ้าไม่ได้คือการที่เ้าจะไปอยู่ยังที่ห่างไกลและสละตำแหน่งองค์ชาย ถึงอย่างไรเ้าก็เป็บุตรชายของพ่อ ลูกของเ้าก็ยังเป็หลานของพ่อ เ้าเข้าใจที่พ่อพูดหรือไม่”
“เสด็จพ่อ” องค์ชายใหญ่ฉู่คุนคุกเข่าลงพร้อมกับร้องไห้ออกมา
"เ้ากลับตำหนักของเ้าไปก่อน ไม่ต้องห่วงเื่ใด” ฮ่องเต้รับสั่งเสร็จก็เดินออกจากตำหนักของพระสนมไปเช่นกัน
องค์รัชทายาท องค์ชายรอง องค์ชายสี่ องค์ชายห้า และองค์ชายหก รอองค์ชายใหญ่อยู่ที่ตำหนักของเขา
“พี่ใหญ่”
“พวกเ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” องค์ชายใหญ่ถาม
“พี่ใหญ่เื่ที่เกิดขึ้นวันนี้...” องค์รัชทายาทเอ่ย
“พวกเ้าไม่ต้องกล่าวสิ่งใด ข้าไม่เคยมีความคิดที่จะอยากได้ตำแหน่งของน้องสาม บางครั้งข้าอาจจะแสดงท่าทางโกรธเคืองพวกเ้าไปบ้าง แต่ก็เพื่อเป็การปกป้องพวกเ้าเท่านั้น ข้ารู้มานานแล้วว่าเสด็จแม่ของข้าและท่านตา้าจะทำอะไร แต่พวกเ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ว่าข้าไม่เคย้าสิ่งเ่าั้จริงๆ” องค์ชายใหญ่พูดอย่างเสียใจ
“พี่ใหญ่ พวกเรารู้ขอรับว่าท่านไม่เคย้าตำแหน่งของข้า เหตุการณ์วันนี้ก็เป็ข้อพิสูจน์ได้แล้วขอรับ” องค์รัชทายาทบอกกับเขา
“น้องสาม น้องห้า ลูกชายของพวกเ้าปลอดภัยดีหรือไม่” องค์ชายใหญ่ถาม
“หลงเฉินกับเฟยหรงไม่มีใครได้รับอันตรายใดขอรับ พี่ใหญ่” องค์ชายห้าตอบเขา
“พี่ใหญ่ท่านไม่ต้องคิดสิ่งใดให้มาก พวกเราพี่น้องยังต้องคอยปกป้องคุ้มครองกันต่อไปนะขอรับ” องค์ชายหกกล่าวให้กำลังใจพี่ชายเช่นกัน
“การตัดสินใจของพี่ใหญ่ในวันนี้ถือว่าเป็การช่วยเหลือคนตระกูลสวีนะขอรับ หากปล่อยให้ท่านอัครมหาเสนาบดีและพระสนมเอกลงมือกระทำการสิ่งใดที่ร้ายแรงกว่านี้ คนตระกูลสวีคงรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้นะขอรับ” องค์ชายสี่พูดเหตุผลปลอบใจ
“พี่ใหญ่ การกระทำของท่านมีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวและมีคุณธรรมมากนะขอรับ” องค์ชายรองปลอบใจอีกแรง
229
