แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านรอยแตกของผนังบ้านเก่าคร่ำคร่าปลุกให้ไป๋ซูเฉียวตื่นจากนิทรา เธอขยับตัวไปมาบนเตียงไม้กระดานแข็ง ๆด้วยสภาพงัวเงียง่อนแง่น
เพราะความเคยชินของไป๋ซูเฉียวคนเก่าแท้ๆ เลยพลอยทำให้ไป๋ซูเฉียวคนใหม่ตื่นแต่เช้าไปด้วย
หญิงสาวบิดี้เีซ้ายทีขวาทีจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บเพราะเธอรู้สึกปวดเมื่อยจากการนอนที่นอนแข็ง ๆ มาตลอดทั้งคืน
"เตียงห่วยชะมัด...ถ้าปลดล็อกเฟอร์นิเจอร์ได้เมื่อไหร่แม่จะซื้อเตียงคิงไซส์ดูดิญญามานอนให้ลืมโลกไปเลยคอยดู"
ไป๋ซูเฉียวบ่นพึมพำพลางลากสังขารลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันด้วยขันน้ำใบเก่าก่อนจะเดินออกไปหลังบ้านเพื่อทำกิจวัตรประจำวันของไป๋ซูเฉียวคนเดิม
กิจวัตรประจำวันที่ว่าก็คือการรดน้ำแปลงผัก!
สวนหลังบ้านมีขนาดเท่าแมวดิ้นตายไป๋ซูเฉียวคนเก่าปลูกผักกาดขาวและปลูกหัวไชเท้าที่ดูแคระแกร็นเพราะขาดปุ๋ยนี่ทำให้ไป๋ซูเฉียวคนใหม่เผลอพ่นลมหายใจออกมาทางปากด้วยความสมเพช
หากอิงตามบทเดิม อีก 3 วันเธอต้องเก็บผักพวกนี้ใส่หาบไปนั่งขายที่ตลาดเพื่อแลกเศษเงินมาซื้อข้าวสารกรอกหม้อซึ่ง… เอ่อ… สภาพของมัน…
ว่าง่าย ๆ ก็คือ ให้ฟรียังต้องคิดหนักเลยล่ะ แล้วของแบบนี้มันจะไปขายออกได้ยังไงกัน
"ผักพวกนี้..."ไป๋ซูเฉียวใช้ขันตักน้ำรดลงไปอย่างลวก ๆ "สภาพดูไม่ได้เลยสักนิดจะรอดถึงวันเก็บเกี่ยวไหมเนี่ย"
ขณะที่เธอกำลังก้ม ๆเงย ๆ อยู่นั้น จู่ ๆ อาการหน้ามืดวูบหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาเล่นงานไป๋ซูเฉียวรีบคว้าเสารั้วพยุงตัว มือเรียวข้างที่จับด้ามขันสั่นระริกเหมือนเ้าเข้าทรง
"ร่างนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว!"ไป๋ซูเฉียวกัดฟันแน่น "แค่ลุกเร็วนิดเดียวก็หน้ามืด กล้ามเนื้อก็ลีบเืลมก็เดินไม่ดี ขืนปล่อยไว้แบบนี้พอถึงวันสิ้นโลกฉันคงเป็คนแรกที่สะดุดขาตัวเองล้มให้ซอมบี้แทะหัวแน่ ๆ"
เธอหลับตาลงเรียกหาระบบคู่ใจทันที
"นี่ระบบ!มีภารกิจอะไรที่ช่วยอัปเกรดร่างกายนี้แบบด่วนจี๋บ้างไหม? ฉัน้าฟื้นฟูสมรรถภาพเดี๋ยวนี้!ไม่เอาแบบค่อยเป็ค่อยไปนะ เอาแบบคอร์สนรกเลยก็ได้!"
[ติ๊ง!] เสียงระบบดังขึ้นอย่างกระตือรือร้น
[โฮสต์ครับเรียกหาแต่เช้าเลยนะ! เมื่อคืนคงนอนหลับสบายล่ะสิท่า ถึงตื่นเช้าแบบนี้]
“นอนหลับสบายกับผีน่ะสิปวดเนื้อปวดตัวจะแย่อยู่แล้ว เอาล่ะ! เลิกพูดจากวนประสาท แล้วตอบฉันมาดี ๆ”
[เพื่อช่วยเหลือนางร้ายไม่ให้ตายแบบโง่ๆ ผู้สร้างจึงเตรียม 'ภารกิจพิเศษ' ไว้ให้]
หลังสิ้นเสียงพูดหน้าต่างภารกิจก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
[ภารกิจพิเศษ- ปฏิบัติการกู้ร่างพังให้ปังเว่อร์]
"320 คะแนน?"ไป๋ซูเฉียวดวงตาเบิกกว้างเป็ประกาย "จัดมา!เริ่มเดี๋ยวนี้เลย!"
.
.
.
เวลา 07:00 น. ่เช้า
ไป๋ซูเฉียวเริ่มต้นด้วยการวอร์มอัพร่างกายหน้าบ้านพื้นดินหน้าบ้านแถวเป็ดินลูกรังขรุขระ แต่สำหรับอดีตทีมชาติ เื่แค่นี้จิ๊บจ๊อยเธอเริ่มจากการยืดกล้ามเนื้อ ฉีกขา 180 องศาแนบกับพื้นดินอย่างง่ายดาย ตามด้วยท่าสะพานโค้งจนศีรษะแตะก้นแล้วดีดตัวกลับมายืนตรงด้วยความยืดหยุ่นที่น่าทึ่ง
"อูย...เส้นตึงชะมัดแต่ก็รู้สึกดีแฮะ" เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ เริ่มผุดพรายตามไรผมและกรอบหน้า
เพื่อนบ้านละแวกนั้นที่เริ่มตื่นมาหุงหาอาหารต่างพากันชะโงกหน้าออกมามองด้วยความประหลาดใจ
"นั่นนังหนูซูเฉียวไม่ใช่เรอะ?ทำท่าอะไรของมันน่ะ?" ป้าหวันลั่ว เพื่อนบ้านปากสว่างประจำซอยกระซิบกระซาบกับสะใภ้หยาง
"ท่าทางพิกล ๆดูสิแม่ เอาหัวมุดหว่างขาตัวเอง ผีเข้าหรือเปล่าเนี่ย?"
ไป๋ซูเฉียวได้ยินทุกคำแต่เธอทำเพียงแค่แสยะยิ้มแล้วเปลี่ยนท่าเป็แฮนด์สแตนด์ใช้มือสองข้างเดินต่างเท้าไปรอบ ๆ ลานหน้าบ้าน โชว์ความแข็งแกร่งของแขนให้คนพวกนั้นอ้าปากค้างเล่นๆ
‘มองเข้าไปมองให้ตาถลน อีกหน่อยพวกเธอจะต้องมากราบกรานขอให้ฉันสอนท่าวิ่งหนีซอมบี้ให้คอยดูเถอะ’
เมื่อออกกำลังกายเสร็จจนเหงื่อท่วมไป๋ซูเฉียวก็เรียกหน้าต่างร้านค้าขึ้นมา
"เอาล่ะในเมื่อสามารถเลือกกินได้โดยไม่ต้องเสียแต้ม…งั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ มื้อเช้าสำคัญที่สุด อืม…ฉันขอโจ๊กหมูสับใส่ไข่เยี่ยวม้า กับน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ แก้วใหญ่ก็แล้วกัน!"
วิ้ง!
ชามโจ๊กส่งกลิ่นหอมฉุยปรากฏขึ้นในมือพร้อมปาท่องโก๋ตัวใหญ่กรอบนอกนุ่มใน ไป๋ซูเฉียวนั่งลงบนแคร่หน้าบ้านจงใจโซ้ยโจ๊กเสียงดัง และปัดมือหวัด ๆ ให้กลิ่นโจ๊กหอม ๆ ลอยไปเตะจมูกเพื่อนบ้านกลิ่นหอมของน้ำมันงาและเนื้อหมูหมักชั้นดีลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นฟืนราคาถูก
"หอมจัง..."เด็กน้อยข้างบ้านกลืนน้ำลาย ร้องงอแงจะกินบ้าง จนแม่ต้องรีบตบก้นลากเข้าบ้าน
"ต๊ายตาย..."ป้าหวันลั่วเบะปากคว่ำ มองชามโจ๊กในมือไป๋ซูเฉียวด้วยสายตาอิจฉาริษยา"นังหนูไป๋นั่นไปเอาเงินมาจากไหน? เมื่อวานซืนยังเห็นกินน้ำข้าวต้มอยู่เลยวันนี้กินโจ๊กเนื้อหมูเน้น ๆ แถมยังมีน้ำเต้าหู้เข้มข้นขนาดนั้น"
"ฉันได้ยินมาว่า..."สะใภ้หยางลดเสียงต่ำลงทำท่าทำทางลับ ๆ ล่อ ๆ มีลับลมคมใน"หลังจากถูกพันตรีเหรินเจี๋ยเทกลางโรงอาหารหล่อนก็หายตัวไปทั้งคืนสงสัยจะ..."สะใภ้หยางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาว่า "ไปขายตัว?"
ป้าหวันลั่วทำตาโตยกมือทาบอก "ว้าย! ตายจริง! ถึงว่าสิมีเงินซื้อของดี ๆ กินผู้หญิงคนนี้ล่ะเหลือเกินจริง ๆ มิน่าล่ะพันตรีเหรินเจี๋ยนั่นถึงไม่รับรักหล่อน"
ไป๋ซูเฉียวเคี้ยวปาท่องโก๋ตุ้ยๆ พลางเงี่ยหูฟังเสียงนกเสียงกา
"คิดจะใส่ร้ายฉันเหรอ?"เธอแค่นหัวเราะในลำคอ "เชิญมโนกันไปเถอะยิ่งพวกหล่อนคิดว่าฉันเลวเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น คนดี ๆมักอายุสั้นในวันสิ้นโลก เป็ผู้หญิงสำส่อนในสายตาชาวบ้านแบบนี้แหละดีจะได้ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับฉัน"
เวลา 12:00 น. ถึง่บ่าย
แดดบ่ายร้อนระอุจนพื้นดินแทบละลายแต่ไป๋ซูเฉียวยังคงฝึกต่อไปตามแบบแผนของคอร์ส
รอบนี้เป็การฝึกความแข็งแกร่งเธอนำถังน้ำสองใบใส่น้ำจนเต็ม แล้วหาบวิ่งรอบบ้านสลับกับวิดพื้นและซิทอัพรัว ๆร่างกายที่เคยอ่อนปวกเปียกเริ่มตอบสนองดีขึ้น กล้ามเนื้อเริ่มจดจำการเคลื่อนไหวเหงื่อไหลโชกจนเสื้อเชิ้ตลายดอกเปียกแนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนอยู่ภายใน
"ฮึบ! ฮึบ! ฮึบ!อีก 10 ที! อีกแค่ 10 ทีเท่านั้น"
ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเริ่มมองเธอด้วยสายตาสมเพชเวทนา
"สงสัยจะเพี้ยนไปแล้วจริงๆ" ลุงเผยที่แบกฟืนผ่านมาส่ายหน้าหลัด ๆ อย่างนึกสงสาร"อกหักจากผู้ชายจนสติแตก มาวิ่งตากแดดแบกน้ำเหมือนคนบ้า น่าสงสารนะนังหนูหน้าตาก็ดีซะเปล่า แต่สมงสมองเพี้ยนไปหมดแล้วเป็แบบนี้ผู้ชายที่ไหนจะอยากได้"
"สมน้ำหน้ามันสิไม่ว่า"ป้าหวันลั่วยังคงแขวะไม่เลิก "ทำตัวเรียกร้องความสนใจน่ะสินึกว่าทำแบบนี้แล้วพันตรีเหรินเจี๋ยจะหันกลับมามองมั้ง ถุย! ฝันไปเถอะเขาเลือกแม่หนูหลินอีที่เรียบร้อยอ่อนหวานโน่น ใครจะมาเอาคนบ้าพลังแบบนี้"
ไป๋ซูเฉียวไม่สนใจเสียงพูดของคนนอกเธอวางถังน้ำลงเสียงดังตึ่ง เธอปาดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วะโสั่งระบบในใจ
‘มื้อเที่ยง!เอาข้าวหน้าเป็ดย่างจานใหญ่พิเศษ! ขอหนังกรอบ ๆ น้ำราดชุ่ม ๆ’
พรึ่บ!
จานข้าวหน้าเป็ดย่างระดับภัตตาคารฮ่องกงปรากฏขึ้นกลิ่นหอมของเครื่องเทศพะโล้และหนังเป็ดย่างถ่านโชยไปตามลมกลิ่นนั้นมันรุนแรงยิ่งกว่าตอนเช้าสิบเท่า
ไป๋ซูเฉียวนั่งขัดสมาธิกินข้าวหน้าเป็ดย่างโชว์มันตรงนั้นซะเลยเธอกัดน่องเป็ดดังกร๊อบแกร๊บ เคี้ยวตุ้ย ๆ ดังจ๊อบแจ๊บอย่างน่าเอร็ดอร่อยเธอกินของสิ่งนี้อยู่ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่กำลังนั่งซดน้ำแกงผักิญญาหมูอยู่ในชามกระเบื้องน้อยๆ
"มองทำไมคะป้า?"ไป๋ซูเฉียวะโถามป้าหวันลั่วที่ยืนกลืนน้ำลายอึก ๆ อยู่ริมรั้ว"อยากกินเหรอ? เสียใจด้วยนะพอดีฉันเป็คนตะกละไม่แบ่งใคร"
"หน็อย!นังผู้หญิงบ้า! ใครอยากกินของแก!" ป้าหวันลั่วหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ"กินเข้าไปเถอะระวังจะติดคอตายล่ะ!"
"ขอบคุณที่เป็ห่วงค่า~แต่เป็ดมันอร่อย น้ำราดก็ชุ่มฉ่ำ ข้าวก็นุ่ม ๆ นิ่ม ๆลื่นคอมากเลย!" ไป๋ซูเฉียวยัดข้าวคำโตเข้าปากอย่างอวดอ้าง
ความสุขจากการได้กินของอร่อยและได้กวนประสาทคนขี้อิจฉามันช่างฟินจริงๆ
เวลา 18:00 น. ่เย็น
พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าไป๋ซูเฉียวทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับพื้นดิน ร่างกายทุกส่วนปวดร้าวไปหมดแต่มันเป็ความเ็ปที่น่าพึงพอใจ เธอรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อกระชับขึ้นการหายใจคล่องตัวขึ้น และพละกำลังเริ่มกลับคืนมาประมาณ 50% ของร่างเดิมทีเดียว
[ติ๊ง!ภารกิจพิเศษสำเร็จ!]
[คุณไป๋ซูเฉียวได้รับรางวัล: +320 แต้ม]
[คะแนนสะสมคงเหลือ: 418 แต้ม]
[ปลดล็อก: ชุดวอร์มเกรด A กันรังสียูวีระบายอากาศแห้งไว]
"ยอดเยี่ยม..."ไป๋ซูเฉียวหอบหายใจแฮ่ก ๆ "คุ้มค่าเหนื่อยจริง ๆ"
เธอลุกขึ้นปัดฝุ่นเดินเข้าบ้านเพื่อชำระร่างกาย วันนี้เธอทำผลงานได้ดีมากระบบจึงใจดีแถมสบู่อาบน้ำกลิ่นส้มมาให้เธอ โดยที่เธอไม่ได้ร้องขอมันเลยด้วยซ้ำ
แต่ช้าก่อน!อย่าเพิ่งดีใจไป ไอ้ระบบบ้านั่น มันไม่ได้ให้ฟรีน่ะสิ “...”
5 แต้ม!มันหักคะแนนของเธอไปตั้ง 5 แต้มเลยนะ
แต่ช่างเถอะเพื่อความหอมของร่างกาย จ่ายไป 5 แต้มเธอยอมได้
มื้อเย็นวันนี้ไป๋ซูเฉียวเลือกเมนูเบา ๆ เพื่อสุขภาพ แต่ราคานั้นสูงลิบลิ่ว เมนูที่เธอเลือกคือสลัดอกไก่ย่างซอสเพสโต้และนมโปรตีนเชคมีมูลค่าสูงถึง 80 แต้ม
แต่โชคดีไปอย่างที่มื้อนี้เธอไม่ได้เสียแต้มอะไรเลย
ไป๋ซูเฉียวนั่งกินอาหารเงียบๆ ในห้องแคบ ๆ ใต้แสงเทียนฟังเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงชาวบ้านที่เริ่มเงียบเสียงลง ในยุคสมัยนี้ผู้คนเข้านอนหัวค่ำเพื่อประหยัดน้ำมันตะเกียงความมืดมิดเข้าปกคลุมหมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญแห่งนี้
"มณฑลซีเป่ย..."ไป๋ซูเฉียวทบทวนความทรงจำ"ในนิยายบอกว่าที่นี่เป็เขตกันดารที่รัฐบาลยังเข้าไม่ถึงเต็มที่ ผู้คนยากจนการศึกษาน้อย และมีความเชื่อฝังหัวแบบเก่า ๆ"
นั่นเป็เหตุผลที่ว่าทำไมแค่เธอกินเนื้อถึงกลายเป็เื่ใหญ่โตไปได้
"แต่ความยากจนนี่แหละคือเกราะป้องกันชั้นดี"ไป๋ซูเฉียวคลี่ยิ้มมุมปาก "เพราะไม่มีใครสนใจที่นี่ ใน่แรกของการระบาดที่นี่อาจจะปลอดภัยกว่าในเมืองใหญ่ที่มีประชากรแออัดอย่างน้อยก็สักระยะหนึ่ง"
ว่าไว้แล้วเธอก็เปิดหน้าต่างจอโฮโลแกรมขึ้นมาแล้วนั่งดูเวลานับถอยหลัง
[08 วัน: 14 ชั่วโมง : 20 นาที]
"เหลือเวลาอีก 8วันกว่า ๆ ..."
ไป๋ซูเฉียวกำหมัดแน่น"เวลามีจำกัด จะมัวชักช้าไม่ได้ พรุ่งนี้ต้องเริ่มแผนขั้นต่อไปร่างกายเริ่มเข้าที่แล้ว ต่อไปต้องเตรียมอาวุธและฐานที่มั่น"และที่สำคัญเธอต้องกลับไปหาแหล่งขุมทรัพย์แต้มของเธออย่างหลี่ลู่เฟิงให้เร็วที่สุด
"ป่านนี้คุณพันเอกหลี่กับลูกแฝดคงกินไก่ทอดกันอิ่มเอมใจแล้วมั้ง?"เธอนึกภาพเด็กน้อยสองคนแทะน่องไก่แล้วอดอมยิ้มไม่ได้"พรุ่งนี้แม่จะเอาอะไรไปล่อซื้อใจพวกหนูดีนะ...พิซซ่า? หรือไอศกรีมดี?แต่มันล้ำสมัยไปน่ะสิ..."
หลังกินอาหารเสร็จไป๋ซูเฉียวเดินออกมานอกบ้านเพื่อสูดอากาศหล่อนแหงนหน้าจ้องมองดวงจันทร์ด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวก่อนจะเรียกให้หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าปรากฏขึ้นมาตรงหน้า
[คะแนนสะสมคงเหลือ: 413 แต้ม]
ตัวเลขสามหลักที่ได้มาจากความเหนื่อยยากสายตัวแทบขาดตลอดทั้งวันมันช่างหอมหวานยิ่งนัก เธอวางแผนในหัวอย่างดิบดีว่าจะเก็บแต้มนี้ไว้เป็ทุนรอนหรือไม่ก็เอาไปแลกชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้นในระดับ C มาเก็บไว้ให้อุ่นใจสักชุด
แต่ทว่าความสุขของนางร้ายมักจะสั้นกุดเสมอ
[ติ๊ง!แจ้งเตือนจากระบบ] เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำลายฟองอากาศในหัวของเธอจนสิ้นซาก
[โฮสต์ครับอย่าเพิ่งดีใจไป อาหาร 3 มื้อรวดพร้อมคอร์สเทรนเนอร์ระดับโลกที่ระบบมอบให้วันนี้...คุณคิดว่ามันฟรีจริงๆ หรือครับ?]
ไป๋ซูเฉียวเลิกคิ้ว"ก็แกบอกเองว่าเป็กรณีพิเศษ?"
[พิเศษใส่ไข่ครับแต่โลกนี้ไม่มีของฟรี! ผู้สร้างมีเงื่อนไขเล็กน้อยสำหรับการแลกเปลี่ยน] ระบบเว้น่อย่างน่าหมั่นไส้
[เพื่อพิสูจน์สปิริตของนางร้ายคุณต้องทำภารกิจ 'ทวงคืนบัลลังก์' เดี๋ยวนี้]
"ทวงคืนบัลลังก์?"ไป๋ซูเฉียวทวนคำ หล่อนรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี "หมายความว่าไง?"
[เป้าหมายกำลังเคลื่อนที่มาที่หน้าบ้านของคุณในอีก 10...9...8]
เสียงฝีเท้าหนัก ๆของรองเท้าคอมแบททหารและเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวดังแว่วมาตามลมไป๋ซูเฉียวชะโงกหน้ามองผ่านรั้วไม้ผุ ๆ เห็นร่างของเหรินเจี๋ยและหลินอีเดินเคียงคู่กันมาท่ามกลางแสงจันทร์สลัว
เหรินเจี๋ยอยู่ในชุดลำลองดูสบายๆ ส่วนหลินอีเกาะแขนเขาแจเสมือนตุ๊กแกทั้งคู่กำลังเดินผ่านหน้าบ้านของเธอเพื่อกลับไปยังบ้านของหลินอีที่อยู่ท้ายซอย
[ภารกิจที่คุณต้องทำเดี๋ยวนี้คือ!แสดงบทบาทนางร้ายผู้หวงของ! ทำให้เหรินเจี๋ยหันมาสนใจคุณให้ได้แย่งซีนนางเอกให้ดับสนิท!]
[เงื่อนไข: ห้ามใช้กำลัง ต้องใช้มารยาล้วน ๆ]
[บทลงโทษหากล้มเหลว: หักคะแนนสะสมทั้งหมดเหลือ 0 แต้ม]
‘เฮ้ย!เดี๋ยวสิ! 0 เลยเหรอ!?’ ไป๋ซูเฉียวกรีดร้องในใจ ‘ภารกิจบ้าอะไร ก็เห็น ๆ อยู่ว่าไอ้นักเขียนหรือไอ้ผู้สร้างนั่นมัน้ากลั่นแกล้งฉัน เหอะ! เหลือจะเชื่อเลยจริง ๆ นี่มันปล้นกันชัด ๆ!’
[เริ่มภารกิจใน3...2...1...แอ็คชั่น!]
ให้ตายสิโว้ย!!ไม่มีเวลาให้ลังเลแล้ว ขืนช้าไปกว่านี้ แต้ม 413 แต้มที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาคงจะหายวับไปกับตา
ไป๋ซูเฉียวไม่มีทางเลือกเธอกัดฟันกรอด แล้วหลับตาพริ้ม สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับสัญชาตญาณของนักแสดงระดับตัวแม่ที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเื
5K
![[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569850485_832467.webp)
