มือเล็กผลักประตูออกแ่เบาก่อนจะก้มลงยกอ่างน้ำร้อนค่อยๆ ย่องเข้าห้องนอนของเว่ยเฟยหลงอย่างเชื่องช้าเพราะกลัวว่าการกระทำของตนเองจะรบกวนการนอนหลับของเด็กน้อย
“คุณชะ...” เสียงหวานเงียบเสียงอย่างรวดเร็วเมื่อเดินเข้ามาก็ประสานสายตากับดวงตาสีนิลซึ่งมีเม็ดเหงื่อตามกรอบหน้าผอมแห้งกำลังมองมาทางนางอย่างนิ่งเงียบ เงาร่างเล็กนั่งอยู่บนเตียงนอนจ้องมองนางจนรู้สึกถึงความเยียบเย็นไล่จากปลายเท้าจนถึงหนังศีรษะ
“คุณชายตื่นนอนแล้วหรือเ้าคะ ล้างหน้าและทานข้าวเช้ากันเ้าค่ะ เดี๋ยวไปสนามฝึกสาย” ป๋ายฮวารีบเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็วและพยายามยิ้มหวานเข้าสู้ดวงตานิลแสนเ็าคู่นั้น
ฮือ น่ากลัวเหลือเกิน
“อืม เ้าออกไปได้” เสียงแหบพร่าเอ่ยบอกเรียบๆ ทำให้ป๋ายฮวารีบยกอ่างเดิมของเมื่อคืนออกมาทันที คงต้องใช้เวลาปรับตัวอีกสักหน่อย เพราะยืนอยู่ต่อหน้าเฟยหลงทีไรนางยังคงรู้สึกประหม่าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ยังดีที่เฟยหลงไม่ชอบพูดเช่นเดียวกับตอนที่ยังเป็มหาเทพ จึงทำให้นางไม่ต้องหาคำพูดใดมาอธิบายเพิ่มเติม เพียงทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเท่านั้น
เว่ยเฟยหลงมองประตูที่ปิดสนิทแล้ว เขามองอ่างน้ำซึ่งมีไอร้อนลอยขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะลงจากเตียงนอนและเริ่มล้างหน้าด้วยตัวเองเงียบๆ เด็กน้อยถอดเสื้อผ้าซึ่งเปียกชุ่มและเปลี่ยนมาสวมใส่ชุดใหม่ ก่อนจะหันมามองผ้าปูที่นอนและผ้าห่มซึ่งเต็มไปด้วยเหงื่อของเขา
เด็กชายคล้ายจำได้ว่าตัวเองต้องเอาผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มออกไปตากแดดด้วยตัวเอง แต่เขามีบ่าวรับใช้ไม่ใช่หรือ ทำไมสิ่งเหล่านี้เขายังต้องทำด้วยตัวเอง คิ้วกระบี่ผูกกันเป็ปมอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าเื่ราวทั้งหมดล้วนมีความน่าสงสัยเต็มไปหมด
เขาสงสัยเื่เหล่านี้ไม่เปลี่ยนแต่ก็ยังทำเช่นเดิมคือพยายามใช้แขนเล็กๆ หอบผ้าห่มออกมานอกห้องเพื่อนำไปผึ่งแดดด้วยตัวเอง “คุณชายทำอะไรหรือเ้าคะ” ป๋ายฮวาเมื่อเห็นร่างเล็กผอมแห้งหอบผ้าห่มออกมาจนบังตัวเองมิดด้วยความใ
มือเรียวรีบแย่งผ้าห่มมาถือไว้ด้วยตัวเอง
“เดิมทีข้าไม่ใช่คนเอาผ้าปูที่นอนและผ้าห่มออกมาตากด้วยตัวเองหรือ” เขาอธิบายเสียงเรียบ ป๋ายฮวาอยากจะเอาหัวโขกผนังเหลือเกิน ทำไมนางลืมไปได้นะ ความเคยชินทำให้ไข่มุกมายาไม่สามารถแก้ไขได้
“ต่อไปนี้บ่าวจะทำให้เองเ้าค่ะ คุณชายไปทานอาหารเช้าเถิด” ป๋ายฮวาตัดบทก่อนจะหอบผ้าห่มวิ่งออกไปจากห้องโถงอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากให้เฟยหลงน้อยสงสัยไปมากกว่านี้
เฟยหลงมองหญิงสาววิ่งออกไปพลางหันมามองซาลาเปาซึ่งวางเตรียมไว้คู่กับกาน้ำร้อน เขานั่งลงด้วยความไม่เคยชิน หรือปัญหาอยู่ที่เขา สิ่งเหล่านี้ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ไปหมด แต่ก็ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ว่าแปลกตรงที่ใด
มือเล็กแห้งจนมองเห็นกระดูกหยิบซาลาเปาร้อนมาบิกินช้าๆ ก่อนจะรินน้ำร้อนใส่ถ้วยชายกขึ้นมาจิบเล็กน้อย ความอบอุ่นที่กระจายไปทั่วทั้งร่างกายเช่นนี้จนทำให้คิ้วที่ขมวดอยู่คลายออกและริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยด้วยความผ่อนคลาย
ในชีวิตนี้เหมือนนี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้ััความอบอุ่นซึ่งเขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน นอกจากความหนาวเหน็บความแข็งกระด้าง ชีวิตนี้ยังมีความอบอุ่นเช่นนี้ด้วยหรือ
เขานั่งกินเงียบๆ มองหญิงสาวในอาภรณ์ขาวเดินเข้ามา ดวงตาัมองตามร่างนั้นโดยไม่กล่าวสิ่งใด นางพยายามยกผ้าปูที่นอนไปตากแดดด้วยตัวเอง เขาเพียงกินไปด้วยมองร่างหญิงสาววัย 14-15 ปีไปด้วย แม้จะสงสัยแต่ก็คล้ายว่านางอยู่เคียงข้างเขาแบบนี้มาตลอด
“ข้าไปแล้ว” รู้ตัวอีกทีเขาก็กินซาลาเปาหมดแล้ว จึงดื่มน้ำเล็กน้อยก่อนจะบอกนางเพื่อไปสนามฝึกเช่นทุกวัน
“คุณชายรีบไปรีบกลับ บ่าวจะรออยู่เรือนนะเ้าคะ” เสียงหวานะโไล่หลังเสียงดังทำให้ขาเล็กแห้งคล้ายตะเกียบชะงักเล็กน้อย เว่ยเฟยหลงหันหลังกลับไปมองเงาร่างสีขาวโบกมือให้ด้วยรอยยิ้มจนสังเกตเห็นว่าข้างแก้มขวาของนางมีลักยิ้มเล็กๆ บุ๋มลึกลงไป
เด็กชายมองภาพหญิงสาวหน้าประตูเรือนอยู่นานจนกระทั่งนางโบกมือรู้สึกเหนื่อยและเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย
“อืม” เฟยหลงตอบกลับและพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านกองหิมะไปด้วยริมฝีปากซึ่งยกยิ้มเล็กๆ ทำให้ใบหน้าซึ่งเคยดูเ็าอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน
ความรู้สึกที่มีคนรอเขากลับบ้านเป็ความรู้สึกที่แปลกใหม่แต่ก็ทำให้ร่างกายเขารู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน คล้ายวันนี้ดวงอาทิตย์จะส่องแสงอบอุ่นกว่าทุกวัน แม้จะเป็่เช้ามืดแต่กลับรู้สึกอบอุ่นเหมือนกำลังรับแสงแดด ความรู้สึกนี้ทั้งแปลกใหม่และทั้งอุ่นใจจนเขาไม่สามารถกล่าวออกมาได้ถูก แต่เขากลับรู้สึกชอบมันมากๆ
ด้านป๋ายฮวา
เมื่อเห็นเฟยหลงออกไปแล้วก็รีบนำถ้วยชามและกาน้ำชาไปเก็บทันที ก่อนจะออกมายืนมองลานหญ้าแห้งที่เต็มไปด้วยก้อนหิมะหน้าเรือน เรียวคิ้วขมวดจนสามารถผูกปมได้
“ข้าจะใช้เงินจ้างผีมาโม่หิน” นางะโให้กำลังใจตัวเอง คล้ายบอกว่าเมื่อมีเงิน แม้จะยากแต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้
หญิงสาวเริ่มสำรวจเรือนหลังนี้อย่างละเอียด มีห้องโถงและห้องนอนสองห้องเท่านั้น ห้องอาบน้ำเล็กๆ ด้านหลังแยกออกมาเหมือนสร้างเสริมขึ้นมาจากเดิม ด้านหลังมีกำแพงสูงและประตูเก่าๆ ซึ่งพร้อมพังอยู่ตลอดเวลา “ตุบ” และตอนนี้ก็พังเรียบร้อยแล้วเมื่อป๋ายฮวาใช้เท้าถีบ
ด้านหลังเป็ถนนเก่าเส้นหนึ่ง แต่สามารถใช้เส้นทางนี้ออกไปยังตัวเมืองได้ นางสำรวจตัวเรือนอีกเล็กน้อยก่อนจะกำป้ายหยกสีขาวเดินตามถนนเส้นเก่าเพื่อหาเส้นทางไปตลาด
“เด็กน้อย ตลาดของเมืองนี้อยู่ที่ไหนหรือ” หลังจากเดินมาสองก้านธูปก็เห็นหมู่บ้านเล็กๆ เรือนทุกหลังสร้างขึ้นจากดินเหนียว เมื่อมองเด็กๆ กำลังวิ่งเล่นกันนางจึงรีบเอ่ยถามทันที
“พี่สาว ผิวของพี่สาวสวยมากเลยเ้าค่ะ” เด็กผู้หญิงร้องด้วยดวงตาประกายเมื่อเห็นหญิงสาวแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้าน แม้ผิวขาวของนางจะไม่แปลกใหม่สำหรับผู้คนในดินแดนเหนือ แต่ผิวขาวเรียบเนียนในอาภรณ์ขาวกลับแปลกใหม่ไม่เคยพบมาก่อน
ป๋ายฮวายิ้ม “ขอบใจจ้ะ ตอบคำถามพี่สาวได้หรือยัง ตลาดไปทางใดหรือ”
“ทางนั้นๆๆๆๆ” เด็กน้อยทุกคนรีบแย่งกันตอบและชี้ไปทางตลาด
“ขอบใจจ้ะ” นางบอกก่อนจะรีบเดินเท้าต่อเพราะกลัวว่ากว่าตัวเองจะจัดการทุกอย่างเสร็จ เฟยหลงจะกลับมาเสียก่อน เดินเท้ามาอีกหนึ่งถ้วยชานางก็มองเห็นตลาดขนาดใหญ่แล้ว
หญิงสาวรีบตรงดิ่งไปยังร้านฝากเงินทันทีที่มาถึง เมื่อได้รับตั๋วเงินจำนวนมากก็เดินมองหาร้านไม้เพื่อสั่งทำโต๊ะและเก้าอี้ เครื่องเรือนใหม่ให้เฟยหลงและให้ตัวนางเองด้วย เนื่องจากบนโลกมนุษย์ไม่มีเครื่องเรือนที่ประกอบเตรียมไว้แล้ว นางจึงใช้เวลาอยู่นานเพื่อสั่งให้ช่างทำสิ่งของหลายอย่างใหม่ อีกสิบวันกว่าจะมารับของได้ ป๋ายฮวาเพิ่มเงินอีกเล็กน้อยเพื่อให้ช่างจ้างคนไปส่งให้นางด้านหลังของเรือน
หญิงสาวเดินซื้อของกินมื้อดึกสำหรับเฟยหลงเพิ่มอีกหลายอย่างก่อนจะเดินกลับทางเดิม “พี่สาวกลับมาแล้วหรือเ้าคะ” เด็กน้อยร้องทักก่อนจะวิ่งมารุมล้อมนางด้วยความตื่นเต้น
“รอเดี๋ยวนะ” ป๋ายฮวาตัดใจหยิบเมล็ดแตงที่ตั้งใจจะเอาไปชิมเองยกให้เด็กน้อยทั้งหมด “รับไปสิ เอาไปกินด้วยกันนะ” นางบอกและยื่นถุงเมล็ดแตงถุงใหญ่ให้เด็กน้อย
“ขอบคุณเ้าค่ะ ขอบคุณขอรับ” เด็กน้อยห้าคนร้องพร้อมกันก่อนจะรับถุงแตงไป
“แค่กๆ ใครมาหรือหวาหวา” เสียงร้องไอจากในบ้านดินเหนียวร้องะโออกมาเพราะกลัวเด็กๆ จะเป็อันตรายจากคนแปลกหน้า เด็กผู้หญิงซึ่งเคยทักว่าผิวนางสวยรีบวิ่งกลับไปหาปู่ตัวเอง
“ท่านปู่ พี่สาวมาถามทางไปตลาด และตอนนี้นางมอบเมล็ดแตงถุงใหญ่ให้พวกข้าด้วยเ้าค่ะ” หวาหวาบอกด้วยความตื่นเต้นเพราะนางไม่เคยกินเมล็ดแตงมาก่อนเลย
“ป๋ายเหนียงคารวะท่านผู้เฒ่าเ้าค่ะ ข้าเพียงผ่านทางมาเท่านั้น” ป๋ายฮวาเดินมามองดูก่อนจะโค้งคำนับมารยาทให้ผู้เฒ่า
“อืม แม่นางคงไม่ใช่คนแดนเหนือ เ้าเรียกข้าว่าปู่เหลียงเหมือนผู้อื่นเถิด”
“เ้าค่ะท่านปู่เหลียง” ป๋ายฮวายิ้มรับเพราะต้องอยู่ชายแดนเหนืออีกนาน สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือผูกมิตรให้มากที่สุด
“เอ่อ....ท่านปู่เหลียงเ้าคะ ข้าอยากจะจ้างคนงานช่วยซ่อมบ้านและถางหญ้าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าในหมู่บ้านมีใครรับจ้างบ้างไหมเ้าคะ” ป๋ายฮวาถาม ที่นางไม่หาแรงงานในตลาดเพราะคิดว่าหมู่บ้านนี้อยู่ใกล้เรือนหลังจวนของเฟยหลงมากที่สุด หากสามารถซื้อน้ำใจได้ ในวันข้างหน้านางยัง้าแรงงานอีกจำนวนมาก
“เ้าพักอาศัยอยู่ที่ใดเล่า” ปู่เหลียงถาม
“พวกข้าเป็ญาติห่างๆ ของท่านอ๋องเว่ยชี ตอนนี้พักอยู่เรือนด้านหลังของจวนอ๋องเ้าค่ะ” นางแต่งเื่ว่าเป็ญาติของอ๋องเว่ยชีเพราะไม่อยากเกี่ยวข้องกับจวนอ๋องเช่นกัน แม้จะใช้พื้นที่เขาพักอยู่อาศัยก็ตาม
นางยังอยากเอาเฟยหลงออกมาเลี้ยงเองข้างนอกด้วยตนเองเลย ทุกอย่างคงสะดวกมากกว่านี้ แต่นอกจากเฟยหลงจะไม่ยอมแล้วนางก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวชะตาชีวิตของเขาในโลกมนุษย์มากนัก ทำได้เพียงช่วยอำนวยความสะดวกเล็กน้อยเท่านั้น
ท่านปู่เหลียงมองนางใช้ความคิดเล็กน้อย “มี แต่ตอนนี้ทุกคนออกไปรับจ้างในเมือง เ้าบอกจำนวนคนและค่าจ้าง งานที่ต้องทำก็พอ ข้าจะถามคนในหมู่บ้านให้ว่ามีผู้ใดรับงานนี้หรือไม่”
“ขอบพระคุณเ้าค่ะ” ป๋ายฮวาฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
ก่อนจะบอกรายละเอียด ว่านาง้าต่อเติมเรือน สร้างกำแพงรอบเรือนใหม่ แยกตัวออกมาจากเรือนของท่านอ๋อง และสร้างประตูด้านหลังใหม่ให้ใช้เป็ประตูหน้าแทนสำหรับนาง ถางหญ้าให้เป็ลานกว้างเพราะนางอยากจะปลูกผักด้วยตัวเอง สร้างห้องครัวใหม่ด้วย
อืม นางอยากจะต่อเติมเรือนให้มีเพิ่มอีกสามห้อง หนึ่งห้องเก็บของ สองห้องนอนใหม่ของนางและเฟยหลงให้กว้างกว่าเดิม พร้อมสร้างห้องอาบน้ำสองห้องให้เชื่อมกับห้องนอนทั้งสอง ส่วนสองห้องนอนเดิม นางจะเปลี่ยนใหม่เป็ หนึ่งห้องหนังสือให้เฟยหลง สองห้องหนังสือให้ตัวเองเรียนแพทย์ และยังอยากได้ห้องโถงกว้างกว่าเดิม หลังคาใหม่ให้แข็งแรงกว่าเดิม อืม ข้าควรเตรียมลานกว้างสำหรับฝึกวรยุทธให้เฟยหลงอีกด้วยเมื่อเขาเติบใหญ่
นางร่ายยาวอยู่เกือบหนึ่งเค่อจนท่านปู่เหลียงทำหน้างงเพราะฟังไม่ทัน
“ท่านปู่เ้าคะ ข้า้าปรับปรุงเรือนใหม่ทั้งหมด ข้าพร้อมจ่ายในราคาที่ค่าแรงสูงกว่าเดิมสองเท่า เพียงขอให้งานทั้งหมดเสร็จภายในสิบวัน ข้ายินดีจ่ายเงินเ้าค่ะ” ป๋ายฮวาบอกและยินดีจ่ายค่าแรงสองเท่าจากค่าแรงของแรงงานในโลกมนุษย์เพื่อให้ได้เรือนใหม่เร็วที่สุด
“ข้าขอปรึกษาลูกชายข้าก่อน แต่จำนวนคนงาน....” ปู่เหลียงทำหน้าลำบากใจ
ป๋ายฮวายิ้ม “มีเท่าไหร่ข้ารับเท่านั้นเ้าค่ะ ขอเพียงงานเสร็จ และท่านปู่ก็จะได้ค่าแรงสามเท่าของทุกคนหากสามารถดูแลทุกคนทำงานให้ข้าได้”
ปู่เหลียงดวงตาเป็ประกาย ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความเกรงใจ แม้จะเกรงใจแต่ปากก็ไม่สามารถปฏิเสธเงินได้เพราะชายแดนเงินสักอีแปะหายากเหลือเกิน นอกจากนี้เขายังแก่จนทำงานช่วยลูกชายและลูกสะใภ้ไม่ได้แล้ว จึงรับคำของหญิงสาวด้วยความดีใจ
ป๋ายฮวาสั่งทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็เดินกลับเรือนอารมณ์ดี เมื่อกลับมาถึงเรือนไม่นานเกวียนคันใหญ่ก็ตามมาทันที นางออกไปต้อนรับคนงานด้วยรอยยิ้มก่อนจะชี้นิ้วสั่งให้พวกเขายกของทั้งหมดวางไว้กลางห้องโถง เมื่อจ่ายค่าแรงให้เกวียนเรียบร้อยก็ลงมือจัดของชิ้นใหม่เหล่านี้ให้เป็ระเบียบ
หญิงสาวซื้อเพียงเสื้อผ้าของตัวเองซึ่งเป็สีขาวทั้งหมดในผ้าเนื้อหยาบ และเสื้อผ้าให้เฟยหลงอีกสามชุด นางใช้ความคิดอยู่นานก่อนจะตัดใจซื้อสีดำให้เขาทั้งสามตัวเพราะเดิมทีเขาก็คงจะชอบสีดำอยู่แล้ว เพราะไม่ใช่ชุดที่ใช้ความประณีต ทางร้านจึงมีชุดซึ่งตัดเย็บเรียบร้อยแล้ว แม้ราคาจะสูงกว่าราคาผ้าพับ แต่นางเย็บปักเสื้อผ้าไม่เป็นี่นา
ป๋ายฮวาจำได้ว่ามารดาของตนเองเพียงร่ายคาถาของเผ่าจิ้งจอกเก้าหางเล็กน้อยก็ได้เสื้อผ้าชุดสวยแล้ว ในเมื่อไม่สามารถใช้พลังเซียนได้ นางก็ทำได้เพียงใช้พลังของเงินเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีกาต้มน้ำ ถ้วยชามใหม่เล็กน้อยเพราะนางอยากจะรอให้เรือนใหม่สร้างเสร็จเสียก่อน หากซื้อเยอะเกินตอนนี้ก็ไม่มีที่เก็บอยู่ดี
หลังจัดการทุกอย่างอยู่นาน จนท้องฟ้าเริ่มมืด ป๋ายฮวาก็รีบเตรียมที่นอนให้เฟยหลงและเตรียมอาหารให้เขาอย่างรวดเร็ว เวลาไม่นานเสียงสวบสาบของการเดินผ่านลานหิมะหน้าเรือนก็ดังขึ้นทำให้หญิงสาวรีบทิ้งงานทั้งหมดตรงหน้าและวิ่งออกไปข้างนอกทันทีที่ได้ยินเสียง
“คุณชายกลับมาแล้ว” ป๋ายฮวาร้องด้วยความตื่นเต้นก่อนจะคว้าตะเกียงหน้าเรือนวิ่งออกไปต้อนรับเขา
เฟยหลงซึ่งเดินเท้ากลับมาท่ามกลางความเงียบ ตลอดเส้นทางที่เดินมาเพราะเป็เวลามืดแล้ว จึงไม่มีคนมากนัก นอกจากความเงียบก็มีเพียงเสียงแมลงบางตัวร้องและเสียงสายลมพัดผ่านใบไม้ใบหญ้าเท่านั้น เขาคิดว่าชีวิตของตัวเองก็เป็เช่นนี้ อยู่ด้วยตัวเอง เคยชินกับความเงียบและความสงบ เดิมทีเขาก็ตัวคนเดียวอยู่แล้ว คล้ายสิ่งเหล่านี้เป็ความเคยชินของเขาั้แ่ถือกำเนิด
แต่ท่ามกลางความเงียบที่เขาเคยชินกลับมีเสียงเรียกของหญิงสาวดังขึ้นทำลายมัน ใบหน้าเรียบเฉยเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงตื่นเต้นของใครบางคน เงาร่างสีขาววิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทำให้หัวใจของเขาคล้ายจะเต้นแรงขึ้นตามไปด้วย ดวงตาันิลเบิกตากว้างขึ้น ขนตาทั้งสองสั่นไหวเล็กน้อย ไม่อาจปิดบังความตื่นใและตะลึงในสายตาสีนิลได้เลย เฟยหลงจ้องมองร่างในอาภรณ์ขาวค่อยๆ ปรากฎตัวในความมืดพร้อมเสียงหวานของนาง
นางรอข้ากลับมาอย่างนั้นหรือ
ดวงตาันิ่งอึ้ง มองหญิงงามอาภรณ์ขาวค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ราวกับกำลังตกอยู่ในความฝันและคล้ายไม่ใช่ความจริง ทั้งวันเขามัวแต่คิดถึงเื่ของป๋ายเหนียงจนไม่มีสมาธิเรียนวรยุทธ์ ในเวลานี้นางกำลังเข้ามาใกล้เขาแล้ว
ความอบอุ่นและความตื้นตันเหล่านี้คือความรู้สึกที่เขาไม่เคยััมาก่อน ทั้งที่เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ชอบสีขาวเลย แต่เมื่อสีขาวอยู่บนตัวนางกลับทำให้เขารู้สึกว่า บนโลกนี้กลับมีเพียงหญิงสาวตรงหน้าเท่านั้นที่ทำให้สีขาวมีสีสันจนแสบตา
กลิ่นดอกท้อผลท้อผสมผสานจนสับสนคล้ายมีคล้ายไม่มีเมื่อนางยืนหอบหายใจยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ดวงตาดอกท้อเปล่งประกายอ่อนโยน ลักยิ้มข้างเดียวของนางมาพร้อมกับริมฝีปากที่ฉีกยิ้มหวานละมุน ผิวขาวดั่งหิมะในหน้าหนาว
สิ่งเหล่านี้รวมเป็ความงามเหมือนไม่มีอยู่จริงกระทบกับแสงนวลจากตะเกียงในมือของนาง ความสว่างที่นางนำมาค่อยๆ ทำให้โลกอันมืดมิดของเขาได้รับแสงสว่างและรู้สึกถึงความอบอุ่นเป็ครั้งแรก
ดวงตานิลเผยแววตะลึงเล็กน้อยเงยหน้ามองหญิงสาวนิ่งคล้ายกำลังล่องลอยอยู่ในความฝัน ภาพหญิงงามอาภรณ์ขาวและกลิ่นผลท้อตรงหน้าได้ฝังรากลึกลงในหัวใจนับแต่เวลานี้จนตราบสิ้นลมหายใจ
“ยินดีต้อนรับกลับเรือนเ้าค่ะ” นางเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบพร้อมฉีกยิ้มหวานจนเขารู้สึกว่า บนโลกนี้สิ่งที่สวยงามที่สุดสำหรับเขาแล้วคงเป็รอยยิ้มของผู้หญิงตรงหน้า
ความงามนี้ชั่วเวลานี้เฟยหลงได้จดจำจนวันสิ้นลมหายใจ หลายปีผ่านไป ความทรงจำของ่เวลานี้ยังติดตรึงในดวงใจ หยั่งรากลึกลงในหัวใจเ็า เพียงนึกถึง แม้ใบหน้านั้นจะเ็ามากเพียงใด มุมปากก็ยังยกขึ้น ดวงตาจากที่เคยไร้ความรู้สึกกลับโค้งเล็กน้อยเผยความอ่อนโยนออกมาตราบจนวันตาย
ชั่วขณะที่กำลังสิ้นลมหายใจ ความทรงจำหนึ่งเดียวซึ่งเหลืออยู่มีเพียงหญิงงามอาภรณ์ขาว ดวงตาดอกท้อ ลักยิ้มข้างแก้มขวา นำพาแสงสว่างปรากฏตัวขึ้นมาท่ามกลางโลกอันมืดมิดของเขาเป็ภาพสุดท้ายที่นึกถึงก่อนลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะหมดลง
ผ่านเดือนปีกาลเวลาไม่หวนกลับ
ชั่วชีวิตนับจนตาย ความงามนี้ ตราตรึงมิลืมเลือน
51K
