ตอนที่ 8: มุมสงบในรอยร้าว
ความตึงเครียดสะสมจากดินเนอร์ริมแม่น้ำเ้าพระยายังไม่ทันจางหาย วรุตม์ก็ต้องเผชิญกับคลื่นความสับสนระลอกใหม่ในคืนวันพฤหัสบดี เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในห้องทำงานส่วนตัวที่โรงพยาบาลจนเลยเวลาเกือบสามทุ่ม แสงไฟในห้องดับลงเกือบหมด เหลือเพียงแสงสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเล็กที่ทอดเงายาวไปบนพื้นปูนเคลือบเงา
ทางเดินภายนอกเงียบสงบ ไร้ผู้คนสัญจรเนื่องจากเลยเวลาเข้าพบแพทย์ผู้ป่วยนอกไปนานแล้ว มีเพียงพยาบาลเวรดึกที่นั่งประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์ไกลออกไป
เสียงเคาะประตูแ่เบาดังขึ้น วรุตม์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ ทว่าเมื่อประตูเปิดออกช้าๆ และร่างระหงของอัญชิสาก้าวเข้ามา ความแปลกใจนั้นก็เปลี่ยนเป็ลมหายใจที่สะดุดกึกทันที
หล่อนอยู่ในชุดเดรสลำลองผ้าไหมซาตินสายเดี่ยวสีเทาอ่อน สวมทับด้วยเสื้อคลุมคาร์ดิแกนตัวยาวสีดำดูเรียบง่าย ทว่าเรือนร่างของหล่อนยามต้องแสงไฟสลัวกลับดูมีเสน่ห์เย้ายวนและลึกลับชวนลุ่มหลง ใบหน้าสวยของหล่อนดูซีดเซียวและเหนื่อยล้า แววตาคู่คมดำสนิทคู่นั้นไม่ได้มีประกายไฟแห่งการยั่วยวนเหมือนทุกครั้ง ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความเปราะบางและแหลกสลายอย่างเห็นได้ชัด
"อัญญ์... มาทำไมป่านนี้?" วรุตม์เอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงความกังวล
อัญชิสาปิดประตูลงและกดล็อกกลอนช้าๆ หล่อนไม่ได้เดินไปนั่งที่เก้าอี้รับแขกตรงข้ามเขา ทว่ากลับเดินตรงเข้ามาหยุดยืนพิงขอบโต๊ะทำงานของเขาในระยะใกล้ชิด ดวงตาคู่สวยจับจ้องมองใบหน้าคมคายของเขาอย่างเงียบเชียบ
"อัญญ์รู้สึกอึดอัด... อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกค่ะคุณหมอ" หล่อนสารภาพแ่เบา น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "พีทคอยวางแผนอนาคต คอยบอกว่าเขาอยากให้อัญญ์ทำตัวแบบไหน อยากให้อัญญ์เป็ภรรยาที่สมบูรณ์แบบของเขา... ทุกคนมองอัญญ์เป็เพียงผู้หญิงที่แสนดีและบริสุทธิ์ แต่อัญญ์ต้องคอยสวมหน้ากากแสดงละครแบบนั้นตลอดเวลา อัญญ์เหนื่อยเหลือเกินค่ะ"
หล่อนก้มหน้าลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาใสๆ เม็ดเล็กๆ ไหลผ่านแก้มเนียน วรุตม์มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในอก ความโกรธเคืองและพยายามหักห้ามใจก่อนหน้านี้ละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกสงสารและเห็นใจแกมลุ่มหลงที่เข้ามารุมเร้า
"การมีชีวิตอยู่บนความคาดหวังของคนอื่น... มันทรมานมากนะอัญญ์ ผมรู้ดี" วรุตม์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำแ่เบา ความรู้สึกเข้าอกเข้าใจแล่นเข้ามากระทบใจของเขาอย่างจัง "ผมเองก็ต้องใช้ชีวิตแบบนั้นมาค่อนชีวิต เป็หมอที่เก่ง เป็พ่อที่ดี เป็สามีที่สมบูรณ์แบบ... จนบางครั้ง ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตนอยู่จริง เป็แค่เงาที่เดินตามบทละครที่คนอื่นเขียนให้"
อัญชิสาเงยใบหน้าหวานขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นไหวของหล่อนสะท้อนเงาของวรุตม์อย่างชัดเจน "นั่นเป็เหตุผล... ที่อัญญ์ปฏิเสธคุณหมอไม่ได้ใช่ไหมคะ? เพราะเวลาที่อัญญ์อยู่กับคุณหมอ อัญญ์ไม่ต้องสวมหน้ากาก อัญญ์สามารถเป็ยัยเด็กนิสัยเสีย เป็ปีศาจร้ายที่พังทลาย... และคุณหมอก็รู้จักอัญญ์ในแบบที่ไม่มีใครเคยรู้จัก"
หล่อนขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น มือเรียวบางเอื้อมมาจับมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ วรุตม์ไม่ได้ดึงมือหนีในครั้งนี้ เขากลับบีบกระชับมือบางของเธอตอบรับอย่างแ่เบา ััอุ่นชื้นที่ส่งผ่านฝ่ามือของกันและกันเปรียบเหมือนรอยร้าวในกำแพงศีลธรรมที่ขยายตัวกว้างขึ้น
วรุตม์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ดึงร่างระหงของอัญชิสาเข้ามาในอ้อมแขนของเขาอย่างอ่อนโยน หล่อนซบหน้าลงกับบ่ากว้างของเขา ปล่อยโฮออกมาแ่เบา ร่างกายสั่นสะท้าน วรุตม์ยกมือขึ้นลูบผมสลวยของหล่อนเพื่อปลอบโยน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยรุนแรงบัดนี้สงบลงชั่วคราว เหลือเพียงห้วงอารมณ์เสน่หาและผูกพันลึกซึ้ง
"ผมอยู่นี่แล้ว อัญญ์..." วรุตม์กระซิบปลอบเสียงทุ้มหวาน
อัญชิสาค่อยๆ เงยใบหน้าหวานที่เปียกชื้นน้ำตาขึ้นสบตากับเขา ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อเผยอออกอย่างแสนเสน่หา วรุตม์ก้มลงมอบจูบแสนอ่อนโยนทว่าลึกซึ้งชวนหวั่นไหวให้หล่อนทันที
จูบครั้งนี้ไม่มีความป่าเถื่อนหรือรุนแรงเหมือนครั้งก่อนๆ มันเป็จูบที่นุ่มนวล คลอเคลียละเลงปลายลิ้นตวัดชิมความหอมหวานอย่างเชื่องช้าทว่าซึมลึกเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ วรุตม์โอบประคองสะโพกกลมกลึงอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งบนโต๊ะทำงานกว้าง ดันกองเอกสารออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ร่างกายของอัญชิสาบดเบียดเข้าหาแผงอกแกร่งของเขา เรียวแขนบางกอดรัดรอบคอหนาแน่นขึ้น
มือแกร่งของศัลยแพทย์สอดแทรกเข้าไปใต้เสื้อคลุมคาร์ดิแกน ลูบไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนนุ่มใต้ชุดเดรสสายเดี่ยวสีเทา นิ้วมือเรียวลากไล้ไปตามแนวสันหลังและสะโพกมนแ่เบา สร้างความสั่นสะท้านซาบซ่านไปทั่วผิวกายเนียนละเอียดของอัญชิสา เสียงครางในลำคอแ่เบาดังประสานกับเสียงลมพัดไหวนอกหน้าต่างห้องทำงานสลัว
หล่อนเผยอริมฝีปากอิ่มออกรับจูบที่เริ่มทวีความร้อนแรงและหิวกระหายขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายของทั้งสองบดเบียดเนื้อตัวเข้าหากันจนไร้ช่องว่าง วรุตม์ลูบไล้ผ่านต้นขาเนียนละเอียด เลื่อนขึ้นลูบไล้จุดอ่อนไหวกลางกายของหล่อนผ่านเนื้อผ้าแพนตี้ที่เริ่มเปียกชื้น อัญชิสาสั่นระทึกแอ่นสะโพกรับการเล้าโลมแสนรัญจวนใจนั้นอย่างลุ่มหลงคาโต๊ะทำงาน
หลังจากรสจูบแสนลึกซึ้งและยาวนานดำเนินไปจนแทบหมดลมหายใจ วรุตม์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างแสนรัก แววตาของเขาจ้องมองใบหน้าหวานที่เปียกชื้นและแดงซ่านของหล่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและผูกพันหมดใจ
อัญชิสาหอบหายใจถี่โอบกอดบ่าหนาของเขาไว้แน่น ก่อนจะกระซิบประโยคที่สั่นสะท้านหัวใจของวรุตม์ออกมาข้างใบหู
"คุณหมอคะ... อัญญ์แอบเช่าอพาร์ตเมนต์ห้องเล็กๆ ท้ายซอยอารีย์ไว้แล้วนะคะ... มันจะเป็โลกของเราสองคน โลกที่ไม่มีกิ่งแก้ว ไม่มีพีท... มีแค่คุณหมอกับอัญญ์"
หล่อนผละตัวออกช้าๆ สบตาเขานิ่ง แววตาลึกลับยั่วยวนเปี่ยมไปด้วยความหวังและคำเชื้อเชิญที่แสนอันตราย "วันจันทร์หน้า... อัญญ์จะไปรอคุณหมอที่นั่นนะคะ กุญแจอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานนี้แล้วค่ะ"
หล่อนก้มมองที่ลิ้นชักที่เปิดทิ้งไว้เล็กน้อย วรุตม์ก้มมองตามพบว่ามีกุญแจห้องดอกเล็กและคีย์การ์ดสีดำวางอยู่เงียบๆ อัญชิสาขยับตัวลงจากโต๊ะ จัดแต่งเดรสสายเดี่ยวและเสื้อคลุมให้เรียบร้อย คลี่ยิ้มลึกลับยั่วยวนส่งท้ายก่อนจะเปิดประตูหมุนตัวก้าวจากไปฝ่าความมืดเงียบของโรงพยาบาล
วรุตม์เอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบกุญแจและคีย์การ์ดสีดำดอกนั้นขึ้นมากุมไว้แน่นในอุ้งมือ ความรู้สึกเย็นเฉียบของโลหะสู้กับความร้อนรุ่มในใจของเขาอย่างดุเดือด เขารู้ดีว่าเขากำลังก้าวผ่านม่านหมอกแห่งความดึงดูดเข้าสู่บ่วงบาปในเงามืดอย่างสมบูรณ์แบบ... และไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกแล้ว
หลังจากที่เสียงฝีเท้าของอัญชิสาจางหายไปในความเงียบงันของโถงทางเดินโรงพยาบาล วรุตม์ก็นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานยาวเกือบสิบนาที ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีส้มจากโคมไฟดวงเล็ก เขาก้มมองกุญแจและคีย์การ์ดสีดำในอุ้งมือด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามบีบคั้น อพาร์ตเมนต์ท้ายซอยอารีย์... มันคือสถานที่ห่างไกลจากสายตาผู้คน และห่างไกลจากบ้านตระกูลวรวงศ์ตระการที่แสนอบอุ่น มันคือสัญลักษณ์แห่งการลักลอบทรยศหักหลังที่สมบูรณ์แบบ
เขารู้ดีว่าถ้าเขาเก็บมันไว้ มันจะเป็สะพานนำทางเขาไปสู่ความพินาศ วรุตม์ลุกขึ้นก้าวไปที่ถังขยะมุมห้องทำงาน ยกมือข้างที่กุมกุญแจขึ้นเหนือถังขยะและตั้งใจจะปล่อยมือเพื่อทิ้งมันไปตลอดกาล ทว่าข้อมือแกร่งของศัลยแพทย์ผู้สุขุมกลับแข็งค้าง ปลายนิ้วกุมโลหะเย็นเฉียบแน่นราวกับเป็เชือกกู้ชีพสุดท้าย
เขาทิ้งมันไม่ได้... เขาเสพติดความร้อนรุ่มและรสชาติเสน่หาของเด็กสาวคนนั้นเกินกว่าจะปล่อยมือได้แล้ว
วรุตม์ถอนหายใจยาวอย่างสมเพชตัวเอง เขาเก็บกุญแจและคีย์การ์ดสีดำนั้นซ่อนไว้ในช่องลับของกระเป๋าเอกสารหนังแท้ ก่อนจะดับไฟโคมไฟโต๊ะทำงานแล้วก้าวออกจากห้องมุ่งหน้ากลับบ้าน
เมื่อกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ใจกลางเมือง ทุกอย่างเงียบสงัด กิ่งแก้วนอนหลับไปแล้วด้วยใบหน้าอ่อนโยนไร้เดียงสา วรุตม์ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องทำงานส่วนตัวในบ้าน เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานหยิบกรอบรูปถ่ายครอบครัวตอนที่พีทยังเป็เด็กชายตัวเล็กๆ ขึ้นมามองดูด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบราวกับถูกมีดกรีด
เขายังจำได้ดี... วันที่พีทล้มแขนหักตอนอายุแปดขวบ วรุตม์กอดลูกชายไว้แน่นด้วยความรักและสัญญาว่าจะคอยปกป้องคุ้มครองพีทจากอันตรายทุกอย่างบนโลกใบนี้ ทว่าในวันนี้... ชายคนที่เป็อันตรายร้ายแรงที่สุดที่จะทำลายรอยยิ้มและความสุขของพีทให้พังทลายลง กลับกลายเป็ตัวเขาเอง บิดาแท้ๆ ผู้ก้าวข้ามกิเลสและตัณหาลับหลังลูกชาย
ความย้อนแย้งและศีลธรรมที่บิดเบี้ยวกรีดลึกลงในความรู้สึกผิดบาป ทว่าในขณะเดียวกัน วรุตม์กลับหยิบคีย์การ์ดสีดำซอยอารีย์ขึ้นมาลูบไล้เบาๆ แววตาสั่นระริกเปี่ยมไปด้วยความ้าเร่าร้อนที่ยากจะระงับยับยั้งได้อีกต่อไป
เขาสวมหน้ากากเป็พ่อที่ดีและสามีที่แสนซื่อสัตย์กลับขึ้นเตียงนอนเคียงข้างภรรยา ทว่าในใจบัดนี้กลับเริ่มนับถอยหลังรอคอยวันจันทร์หน้าอย่างใจจดจ่อ... วันที่เขาจะได้หลบเลี่ยงจากโลกใบเดิมและก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งบาปต้องห้ามกับอัญชิสา
2K
