“ขอให้เป็อย่างนั้น” หยวนเข่อชิง
“คุณหนูเ้าคะ” ลู่จื่อ
“ทำไมหรือ” หยวนเข่อชิง
“คนเราต่างกันส่วนใหญ่นายไม่ใส่ใจบ่าวมากขนาดนี้หากท่านดีกับพวกเราเกินไปบางคนอาจฉวยโอกาสเอาเปรียบ” ลู่จื่อ
“ไม่เป็ไรใครเอาเปรียบข้าก็แค่ไล่ออกไปหรือไม่ก็ขายออกไปผู้ชายก็ขายไปที่เหมืองผู้หญิงก็ขายไปที่หอนางโลม” หยวนเข่อชิงพูดโดยไม่สนใจว่าใครจะได้ยินหรือไม่
“นายหญิงท่านกลับมาแล้ว” เผยอัน
“คนอยู่ไหน” หยวนเข่อชิง
“ท่านพักก่อนไม่ดีหรือขอรับ” เผยอัน
“ไว้รอพักทีเดียว” หยวนเข่อชิง
"เช่นนั้นก็ทางนี้ครับ"เผยอัน
เขาพาหยวนเข่อชิงไปที่พักของสามพ่อลูกในบ้านมีกลิ่นสมุนไพรเต็มไปหมด
“กลิ่นอะไรกัน” หยวนเข่อชิง
“ตอนที่ข้าไปพบเขาคือว่าเขาเพิ่งถูกทำร้าย” เผยอัน
“แล้วเด็กคนนี้ล่ะ” หยวนเข่อชิงชี้ไปที่เด็กที่ยังไม่ฟื้นบนศีรษะเต็มไปด้วยาแ
“เขาพยายามช่วยข้าเลยถูกทำร้ายไปด้วย” ชายที่มีแผลเต็มตัวเอ่ยขึ้น
“ท่านคือ” หยวนเข่อชิง
“ข้าน้อยอู่เตี๋ยขอรับนายหญิงได้โปรดช่วยลูกข้าน้อยด้วยข้าจะยอมเป็ทาสของท่านเสี่ยวหยูยังไม่ฟื้นเลยขอรับ” อู่เตี๋ย
เขามีโครงร่างกำยำแต่ดูเหมือนร่างกายซูบผอมจนเหลือกระดูกเด็กชายที่นอนหลับอยู่ก็ผอมเหลือเกินส่วนเด็กหญิงเอาแต่นั่งก้มหน้านิ่งตัวสั่นเทา
“ทำไมไม่พาไปโรงหมอ” หยวนเข่อชิง
“ไปไม่ได้ขอรับมือปราบเยี่ยให้คนตามหาทั่วเมืองไปแล้ว” เผยอัน
“ถ้าอย่างนั้นก็ให้ข้าดูหน่อยอุ้มเขาเข้าไปในห้องนั้นแล้วออกมา” หยวนเข่อชิง
“เอ้อ” เผยอัน
“เร็วเข้า” หยวนเข่อชิง
เผยอันและอู่เตี๋ยต่างมองหน้ากันแต่ก็พูดไม่ออกได้แต่อุ้มอู่เสี่ยวหยูเข้าไปแล้วออกมาเฝ้าหน้าห้องเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปก็ได้ยินเสียงเด็กชายร้องเรียกหาพ่อ
“ท่านพ่อ!” และเมื่อประตูเปิดออกมาเสี่ยวหยูก็พุ่งไปหาบิดาทันที
“ตาท่านแล้ว” หยวนเข่อชิง
“แต่ว่า” อู่เตี๋ยรู้สึกไม่สบายใจที่ชายหญิงอยู่ในห้องสองต่อสอง
“ลู่จื่ิอเข้ามาด้วย” หยวนเข่อชิง
เมื่อเข้าห้องไปแล้ว
“ลู่จื่ิอนั่งข้างๆ ข้าอู่เตี๋ยนอนบนเตียงและหลับตาห้ามลืมตาขึ้นมาเด็ดขาดไม่เช่นนั้นตาจะบอดทั้งสองข้าง” หยวนเข่อชิง
เมื่อทั้งสองทำตามที่นางบอกหยวนเข่อชิงก็หยิบเครื่องฟื้นฟูขึ้นมาและให้อาไคว่จัดการให้
พักใหญ่กว่าจะสามารถรักษาได้เหตุเพราะแผลเก่าที่ยังไม่หายซ้ำร้ายยังถูกทำร้ายสาหัสอีกเขายังมีลมหายใจเหลือเพื่อขอชีวิตให้ลูกชายก็นับว่าเก่งมากแล้ว
เมื่อทั้งสามหายเข้าไปนานแม่หนูน้อยก็เริ่มร้องไห้กังวลเพราะว่าพี่ชายใช้เวลาไม่นานไม่แน่ว่าบิดาอาจจะไม่รอด
เวลาผ่านไปสองก้านธูปสองนายบ่าวก็เดินออกมาปล่อยให้อู่เตี๋ยหลับอยู่บนเตียงเพราะหยวนเข่อชิงให้ยาคลายเครียดไปเขาจึงหลับสนิท
“ท่านพ่อตายแล้วหรือเ้าคะ” เด็กหญิงถาม
“เ้าชื่ออะไร” หยวนเข่อชิง
“ข้าน้อยชื่อเสี่ยวเหยา” เสี่ยวเหยา
“พ่อของเ้าพักอยู่ข้าให้ยาผ่อนคลายเขาจึงยังหลับอยู่อย่าเพิ่งปลุกเขาไม่ได้พักผ่อนมานานมากเลย” หยวนเข่อชิง
“พ่อยังไม่ตายหรือเ้าคะ” เสี่ยวเหยา
“ยังหรอกแต่ว่าเ้าน่ะกำลังจะหิวตายแล้ว” หยวนเข่อชิง
“เดี๋ยวข้าดูแลพวกเขาเองขอรับ” เผยอัน
“หาอาหารอ่อนๆ อุ่นๆ ให้กินไปบอกพ่อครัวทำโจ๊กหมูให้เด็กๆ หน่อยแล้วหากอู่เตี๋ยฟื้นก็ทำให้เขาด้วย” หยวนเข่อชิง
“ขอรับ” เผยอัน
“ลู่จื่อเ้าให้คนออกไปหาเสื้อผ้าให้พวกเขาสักสองสามชุดเอาชุดหนาหน่อยใกล้หน้าหนาวเผยอันไปเบิกที่นอนดีๆ มาให้หลานของเ้าด้วย” หยวนเข่อชิง
“ขอรับเอ๊ะ?” เผยอัน
"อู่เตี๋ยเป็พี่พี่เขยของเ้าไม่ใช่หรือ ไปล่ะพรุ่งนี้หากเขาฟื้นแล้วให้ไปหาข้า"หยวนเข่อชิง
จากนั้นนางก็เข้าไปนอนพัก
“นายท่าน” อาไคว่
“ว่าไง” หยวนเข่อชิง
“ทำไมท่านจึงทำงานมากมายขนาดนี้ด้วยขอรับ” อาไคว่
“เพื่ออิสรภาพอย่างไรเล่า” หยวนเข่อชิง
“อิสรภาพหรือขอรับ” อาไคว่
“ข้า้าหย่าหากเป็อย่างที่เ้าพูดคือข้าได้สมรสพระราชทานการหย่าร้างแทบเป็ไปไม่ได้เลยดังนั้นข้าจึงต้องสร้างชื่อเสียงอำนาจและบารมีมากพอที่จะต่อรองกับฮ่องเต้” หยวนเช่อชิง
แต่ยุคสมัยนี้เป็สตรีไม่สามารถแสดงออกได้มากนักและผลงานก็มักจะเป็ที่น่าสงสัยเสมอเพราะไม่มีใครเชื่อว่าสตรีนั้นฉลาดเฉลียวและมีความสามารถเทียบเท่าผู้ชาย
และเพราะตระกูลหยวนนั้นร่ำรวยกว่าราชสำนักดังนั้นการจะทำอะไรต้องระวังทุกย่างก้าวไม่เช่นนั้นจะเป็ช่องโหว่ในการยึดทรัพย์ของฮ่องเต้ได้
แต่จะให้นางก้มหน้าก้มตารับกรรมอยู่ในกรงทองของอ๋องโฉดผู้นี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน
จนเช้าวันที่สามในที่สุดอู่เตี๋ยก็สามารถลุกจากเตียงและเขาก็ได้พบกับความมหัศจรรย์เพราะร่างกายของเขาไม่มีร่องรอยาเ็เหลทออยู่เลยแถมเส้นเอ็นที่ขาดไปแล้วกลับมาต่อสนิททั้งแขนและขาก็กลับมาเป็ปกติ
“ท่านพ่อ/ท่านพ่อ” เสี่ยวหยูและเสี่ยวเหยา
“พี่เขยท่านฟื้นแล้วดีจริงมาๆ ลุกมากินข้าว” เผยอันที่ยกสำรับอาหารเข้ามา
“แล้วนี่นายหญิงล่ะข้าต้องไปพบนาง” อู่เตี๋ย
“ท่านกินก่อนเถอะแล้วก็ไปอาบน้ำล้างตัวให้ดีท่านหญิงให้คนเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ท่านแล้วเข้าพบเ้านายต้องเรียบร้อยหน่อย” เผยอัน
“ข้าเหมือนได้เกิดใหม่จริงๆ เสียดายที่อาอิง” อู่เตี๋ย
“พี่สาวข้าก็คงดีใจที่พวกท่านไม่ลำบากเพราะนางอีกแล้ว” เผยอัน
“อาอิงไม่ได้ทำผิด” อู่เตี๋ย
“ข้ารู้แต่ว่าเื่ที่เกิดนางคิดว่าเป็เพราะนางก่อนตายนางมาหาข้าเพื่อขอยืมเงินค่าหมอให้ท่านแต่ไม่มีใครรับรักษาให้ท่านเลย” เผยอัน
“เป็ข้าที่ไม่เอาไหน” อู่เตี๋ย
“เพราะมือปราบเยี่ยต่างหากท่านไม่ผิดพี่สาวข้าก็ไม่ผิด” เผยอัน
“ถ้ามีโอกาสข้าจะล้างแค้นให้ท่านแม่” เสี่ยวหยู
“ไม่ได้นะเ้าจะทำให้นายหญิงเดือดร้อนไม่ได้นางให้ชีวิตใหม่กับเราอย่าทำให้นางเสียชื่อ” อู่เตี๋ย
ตอนนี้เขาปวารณาตัวเองเป็ข้ารับใช้หยวนเข่อชิงแล้วดังนั้นในชีวิตที่เหลือเขาจะตั้งใจตอบแทนนางให้ดี
“นายหญิงขอรับ” เผยอันพาสามพ่อลูกเข้ามาในโถงที่หยวนเข่อชิงทำงาน
“อ้อมากันแล้ว” หยวนเข่อชิง
“นายหญิง/นายหญิง/นายหญิง” สามพ่อลูก
“เผยอันบอกท่านเป็ช่างตีเหล็กฝีมือดี” หยวนเข่อชิง
“ขอรับ” อู่เตี๋ย
เื่นี้เขายอมรับโดยดีเพราะฝีมือที่ไม่มีใครเทียบเขาจึงมั่นใจ
“เช่นนั้นท่านช่วยดูหน่อยว่าแท่นตีดาบอย่างนี้ถูกต้องหรือไม่” หยวนเข่อชิงยื่นแบบเตาให้
“โดยทั่วไปไฟจะใกล้มากหากถ่านให้ความร้อนได้เสมอแบบนี้ถือว่าดีมากขอรับ” อู่เตี๋ย
“หากจ้าหาถ่านที่ให้ความร้อนที่คงที่สม่ำเสมอได้ท่านว่าท่านจะกลับไปตีเหล็กได้อีกหรือไม่” หยวนเข่อชิง
“หากเป็อย่างนี้ได้ข้าสามารถทำงานคนเดียวได้เลยนายหญิงท่านได้แบบนี้จากไหนหรือขอรับการมีที่เหยียบสำหรับเป่าลมที่ดีมาก” อู่เตี๋ย
“ข้าออกแบบเองท่านเอาไปดูก่อนมีตรงไหนอยากเพิ่มก็มาบอกข้าหากคิดว่าดีแล้วก็ให้เผยอันเอาไปส่งให้พ่อบ้านหวังของตระกูลหยวน” หยวนเข่อชิง
“ไม่มีแล้วขอรับแบบนี้ดีมากเพียงแค่ว่ามันค่อนข้างกว้างเหมือนสามารถให้สองคนทำได้"อู่เตี๋ย
“ข้าอยากให้ท่านรับศิษย์หากท่านไม่ว่าไม่ต้องห่วงข้ามีค่าแรงและค่าสอนให้กับท่าน” หยวนเข่อชิง
“นายหญิงข้าไม่้าค่าแรงข้าตั้งใจจะติดตามท่านไปจนตาย” อู่เตี๋ย
“ท่าน้าแต่ข้าไม่้าท่านไม่้าเงินแต่ลูกท่าน้าอย่าผูกมัดตัวเองเช่นนั้นอย่าลืมว่ามีลูกอีกสองคนหากอยากตอบแทนข้าก็ใช้ชีวิตให้ดี” หยวนเข่อชิง
“คุณหนู” แม่นมสี
“ว่าไง” หยวนเข่อชิง
“คนของฮองเฮามาพังประตูหน้าแล้วเ้าค่ะ”
1K
