ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        ลู่ฉี่เสียนมองไปที่สวี่ฮุ่ย“เธอบอกว่าเธอเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณย่าฉันงั้นลองเล่าหน่อยสิว่าเธอช่วยชีวิตคุณย่าฉันได้อย่างไร?”

        สวี่ฮุ่ยเล่ารายละเอียดทั้งหมดตั้งแต่ช่วงเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์จนถึงวิธีการช่วยเหลือของเธอ

        แม้กระทั่งเสื้อผ้าที่คุณย่าลู่สวมใส่ในวันนั้นรวมถึงทรงผม เธอก็บอกได้อย่างชัดเจน

        จากนั้นจึงกล่าวว่า“วันนั้นหนูโชคดีที่หาจุดห้ามเลือดเจอไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแน่การช่วยชีวิตคุณนายไม่ใช่ความดีความชอบของหนูเพียงคนเดียวยังมีคนใจดีอีกหลายคนร่วมด้วยค่ะ”

        ทุกคนในครอบครัวลู่ฟังแล้วก็อมยิ้ม

        เหตุการณ์ที่สวี่ฮุ่ยเล่าตรงกับสิ่งที่พวกเขารู้ทุกอย่างแถมยังบรรยายรายละเอียดเสื้อผ้าหน้าผมของคุณย่าได้อย่างถูกต้องไม่มีผิดเพี้ยน

        “เกือบจะจำผู้มีพระคุณผิดเสียแล้ว”คุณย่าลู่ยิ้มแล้วกวักมือเรียกสวี่ฮุ่ยไปนั่งข้าง ๆ

        สวี่ฮุ่ยลังเลสักพักก่อนจะถือถังน้ำเดินไปนั่งข้าง ๆ คุณย่าลู่อย่างสง่าผ่าเผย

        คุณย่าลู่ก้มลงมองตะพาบในถังน้ำของสวี่ฮุ่ยแล้วอุทาน“หนูมาบ้านฉันยังเอาตะพาบมาด้วยหรือ?”

        ลู่ฉี่โหย่วรีบอธิบาย“ผมบอกกับเธอเองว่าถ้าตกตะพาบได้ให้นำมาขายที่บ้านเราคุณย่าเสียเลือดมากจากอุบัติเหตุ ต้องบำรุงให้ดีๆ ”

        คุณย่าลู่กล่าวอย่างยินดี“แกตัญญูนัก!”

        ทุกคนในครอบครัวห้าคนต่างรุมดูตะพาบที่สวี่ฮุ่ยนำมาแล้วพูดคุยหารือกันว่าจะทำอะไรกินกันดี

        บางคนบอกว่าย่างบางคนบอกว่าให้ตุ๋น

        สองแม่ลูกกู่ซิ่วกับสวี่เยว่นั่งเหมือนกองขยะไร้ค่าไม่มีใครสนใจ น่าอับอายยิ่งนัก

        คุณย่าลู่เงยหน้าขึ้นถามสวี่ฮุ่ยอย่างอ่อนโยน“แม่หนู เธออยากกินแบบไหน?”

        สวี่ฮุ่ยชะงักไปท่าทางมึนงงของเธอน่ารักน่าเอ็นดูมาก

        ลู่ฉี่เสียนส่งยิ้มให้เธอ“คุณย่าอยากให้เธออยู่กินข้าวเที่ยงด้วยกันน่ะ”

        สวี่ฮุ่ยปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

        ลู่ฉี่อู่วัยสิบแปดปีพูด“คุณย่าชวนเธอกินข้าว เธอกล้าปฏิเสธเหรอ?”

        ลู่ฉี่โหย่วกับลู่ฉี่เหวินพยักหน้าเห็นด้วย

        สวี่ฮุ่ยมองไปที่ลู่ฉี่เสียนเห็นเขาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เธอจึงตอบตกลงอย่างเขินอายเล็กน้อย “คุณย่าอยากกินแบบไหนหนูแล้วแต่คุณย่าเลยค่ะ”

        คุณย่าลู่ฟังแล้วก็ดีใจมาก“งั้นก็เอาตะพาบตุ๋นกับแม่ไก่แก่แล้วกัน”

        ลู่ฉี่โหย่วเงยหน้าขึ้นเตรียมเรียกแม่บ้านให้นำตะพาบไปตุ๋นในครัว

        พอเห็นกู่ซิ่วกับสวี่เยว่ยังนั่งหน้าด้านอยู่บนโซฟาก็หน้าตึงฉับพลัน

        ลู่ฉี่โหย่วพูดกับคุณย่าลู่“คุณย่า จะไล่พวกคนหลอกลวงนั่นออกไปไหมครับ?”

        คุณย่าลู่โบกมือ“รีบไล่ออกไปเลย แล้วก็ฆ่าเชื้อที่ที่พวกมันนั่งด้วย!”

        ลู่ฉี่โหย่วรีบไล่สองแม่ลูกไปทันที

        สวี่เยว่น้ำตาคลอเบ้า

        ลู่ฉี่เสียนรู้เรื่องเลวร้ายของเธอมากมายเธอรู้ตัวดีว่าไม่มีทางเอื้อมถึงเขาได้

        ลู่ฉี่โหย่วก็ไม่ได้ปฏิบัติกับเธอดีนักแถมยังไล่พวกเธอสองแม่ลูกออกไปอีก ทำให้เธอเสียใจมาก

        ลู่ฉี่โหย่วไม่เพียงแต่ไล่สองแม่ลูกออกไปเท่านั้นยังโยนของขวัญออกไปด้วย

        กู่ซิ่วกับลูกสาวเหลียวซ้ายแลขวาอย่างอึดอัด

        กลางฤดูร้อนแดดแผดเผาส่องลงมาในตรอก คนอื่น ๆ ต่างหลบอยู่ในบ้าน

        ในตรอกร้างผู้คนเลยไม่มีใครเห็นว่าพวกเธอสองแม่ลูกถูกไล่ออกมาจากบ้านสกุลลู่

        แม่ลูกเก็บของขวัญที่ตกอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็วแล้วกุลีกุจอจากไป

        บ้านสกุลลู่เตรียมอาหารสำหรับมื้อเที่ยงไว้มากมายทั้งซี่โครงหมูผัดน้ำแดง กุ้งอบน้ำมัน เป็ดตุ๋นเบียร์ตะพาบตุ๋นไก่แก่…เต็มโต๊ะไปหมด

        ลู่ฉี่เสียนกวาดสายตามองไปทั่วโต๊ะอาหารแต่ก็ไม่เห็นเค้กเนื้อที่คุณย่าสัญญาว่าจะทำให้เขากิน

        คุณย่าลู่คีบอาหารใส่จานสวี่ฮุ่ยไม่หยุดทั้งน่องไก่น่องเป็ดทั้งสองน่องก็คีบใส่จานสวี่ฮุ่ยหมด

        สวี่ฮุ่ยอยากปฏิเสธแต่คุณย่าลู่บอกว่าเธอผอมเกินไป ต้องกินเยอะ ๆ อ้วนขึ้นอีกหน่อยถึงจะดี

        คุณย่าลู่หันไปเห็นลู่ฉี่เสียนนั่งกินข้าวเงียบๆ ไม่พูดไม่จา

        ก็เคาะหัวเขาไปทีหนึ่งด้วยตะเกียบ“โตป่านนี้แล้ว ยังรู้จักแต่กินของตัวเอง ไม่รู้จักต้อนรับแขกปอกกุ้งให้ฮุ่ยฮุ่ยสิ!”

        ลู่ฉี่เสียนอึ้งไปพักหนึ่ง“นี่…ไม่ค่อยเหมาะสมมั้งครับ…”

        การกระทำที่สนิทสนมระดับนี้ควรเกิดขึ้นระหว่างคู่รักเขาไม่ได้เป็นแฟนกับสวี่ฮุ่ย จะปอกกุ้งให้เธอได้อย่างไร?

        คุณย่าลู่เคาะหัวเขาด้วยตะเกียบอีกครั้ง“ฉันว่าเหมาะก็คือเหมาะ!”

        ฟ้าดินกว้างใหญ่แค่ไหนคุณย่าก็ยิ่งใหญ่กว่า งั้นเชื่อฟังคุณย่าก็แล้วกัน

        ลู่ฉี่เสียนวางตะเกียบลงแล้วปอกกุ้งให้สวี่ฮุ่ย

        คนปอกยังดูสงบนิ่งคนกินกลับหน้าแดงตลอด

        นี่เป็นครั้งแรกในสองชาติที่สวี่ฮุ่ยได้กินกุ้งทะเลมันอร่อยมากจริง ๆ

        คุณย่าลู่เห็นเธอชอบกินกุ้งก็ยิ้มแล้วพูดว่า“คราวหน้าจะซื้อกุ้งล็อบสเตอร์มาให้เธอกิน”

        สวี่ฮุ่ยกินจนอิ่มแปล้เพราะคุณย่าลู่กับลู่ฉี่เสียนคอยป้อน

        หลังกินข้าวเสร็จเธอนั่งคุยเล่นกับคุณย่าลู่สักพักก่อนจะขอตัวกลับบ้าน

        คุณย่าลู่จะจ่ายเงินค่าตะพาบแต่สวี่ฮุ่ยยืมกรานไม่ยอมรับ

        คุณย่าลู่ก็ไม่ได้คะยั้นคะยอ

        ทันทีที่สวี่ฮุ่ยจากไปลู่ฉี่โหย่วก็พูดขึ้น “คุณย่าพวกเราให้ของขวัญขอบคุณยัยตัวปลอม สวี่เยว่นั่นไปตั้งแยะตอนนี้รู้ว่าสวี่ฮุ่ยต่างหากที่เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคุณย่าไว้พวกเราควรจะให้ของขวัญขอบคุณเธอมากกว่านี้ไหม?”

        “แน่นอนสิ!ในเมื่อพวกแกอยู่กันพร้อมหน้า งั้นก็มาปรึกษากันดีกว่าว่าจะให้อะไรฮุ่ยฮุ่ยดี?”

        คุณย่าเน้นย้ำว่า“ต้องดีกว่าของขวัญที่ให้กับตัวปลอมนั่น!”

        พี่น้องลู่ฉี่โหย่วทั้งสามคนต่างก็แย่งกันออกความคิดเห็น

        “ให้เงินขอบคุณตัวปลอมสามพันหยวนก็ให้สวี่ฮุ่ยห้าพัน!”

        “ซื้อผ้าเนื้อดีให้ตัวปลอมงั้นก็ซื้อชุดอย่างดีให้สวี่ฮุ่ยไปเลย!”

        “ซื้อนาฬิกายี่ห้อเซี่ยงไฮ้รุ่นใหม่ให้ตัวปลอมที่จะให้สวี่ฮุ่ยอย่างน้อยก็ต้องเป็นนาฬิกายี่ห้อทิโทนิ รุ่นใหม่ล่าสุด!”

        …

        คุณย่าฟังแล้วพยักหน้าเห็นด้วยเห็นลู่ฉี่เสียนเงียบมาตลอด เธอจึงถามว่า “แกไม่มีความเห็นอะไรบ้างเหรอ?”

        ลู่ฉี่เสียนนึกถึงชุดชั้นในเก่าๆ ขาด ๆ ของหญิงสาวขึ้นมา

        แต่เขาเป็นผู้ชายจะพูดเรื่องนี้ได้อย่างไร?

        ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า“คุณย่าครับ อย่ามัวแต่ซื้อเสื้อผ้าข้างนอกให้เด็กสาวเลยชุดที่ใส่ข้างในก็ต้องซื้อด้วย ยิ่งครอบครัวยากจนยิ่งไม่ใส่ใจเรื่องชุดชั้นในเมื่อก่อนผมมีเพื่อนร่วมรบคนหนึ่ง บ้านเขายากจนมาก กางเกงในขาดวิ่นหมดเลย”

        คุณย่าลู่พยักหน้า“คำแนะนำนี้ดี” แล้วสั่งให้หลานชายคนเล็กที่ทำหน้าที่จดลงไป

        จากนั้นก็ใช้นิ้วชี้ลู่ฉี่เสียน“ตอนนี้เงินย่าขาดมือ แกช่วยย่าซื้อนาฬิกาทิโทนิเรือนนั้นให้ทีนะ”

        ถ้าคุณย่าเงินขาดมือโลกคงอดอยากตายกันหมดแล้ว

        ลู่ฉี่เสียนรู้ทันความคิดของคุณย่า

        แต่คุณย่าก็ไม่ได้บอกชัดเจนว่าให้เขาซื้อเป็นของแทนใจให้สวี่ฮุ่ยเขาปฏิเสธไม่ได้ เลยพยักหน้าตกลง

        หลังจากพูดคุยปรึกษากันเรียบร้อยแล้วกำลังคิดว่ายังมีอะไรตกหล่นอีกหรือไม่ จู่ ๆลู่ฉี่เสียนก็หยิบกุญแจรถแล้วเดินออกไป

        คุณย่าลู่ถาม“แกจะไปไหนน่ะ?”

        ลู่ฉี่เสียนตอบ“สวี่ฮุ่ยทำเรื่องดี ๆ ของแม่กับน้องสาวเธอพังพินาศกลับไปต้องมีปากเสียงกันแน่ ๆ ผมต้องไปดูหน่อยจะได้ไม่เหมือนครั้งก่อนที่เธอถูกบีบจนคิดฆ่าตัวตาย”

        คุณย่าลู่และพวกลู่ฉี่โหย่วต่างก็ตกใจ“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

        คุณย่าลู่โวยวายขึ้นมา“ฉันจะไปกับแกด้วย ฉันยอมให้ผู้มีพระคุณของฉันเสียเปรียบไม่ได้เด็ดขาดยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังต้องทวงเงินและของที่ให้สวี่เยว่ไปคืนมาด้วย!”

        พี่น้องลู่ฉี่โหย่วต่างส่งเสียงฮือฮาขอไปด้วยบอกว่าจะไปช่วยคุณย่าทวงเงินและสิ่งของเหล่านั้นคืน

        สุดท้าย ครอบครัวลู่ทั้งห้าคนก็ไปด้วยกัน