บทที่11 ความพยายามในการตัดผ่านพลัง
ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่มองดูแล้วมันไกลจนไม่ที่สิ้นสุด เนี่ยฟงมองออกไปด้วยความตื่นเต้น “โลกนี้มันกว้างใหญ่เหลือเกินข้าอยากออกเดินทางเร็วๆจัง”
“หนุ่มน้อยเ้ากลัวหรือไม่ขี่สัตว์อสูรเป็ครั้งแรก”
“ข้าไม่กลัวพี่สาวข้ารู้สึกตื่นเต้น เหตุใดเราจึงนำสัตว์อสูรมาขี่ได้มันไม่ทำร้ายเราหรือพี่สาว”.
เ้านี่ชั่วไม่รู้อะไรสัตว์อสูรเมื่อเลี้ยงมันแต่เล็กๆมันก็จะเชื่อฟังเรา แต่การจะได้ลูกมันมานั้นค่อนข้างยากยิ่งระดับสูงยังหายากและนั้นราคามันจึงแพงมาก”
“ข้าอยากจะเลี้ยงมันสักตัวถ้าข้าเจอมันข้าจะจำมันให้ได้”
“ที่ป่าใกล้มีอสูรถึงระดับหกถ้าเ้าออกไปหาดูก็อาจจะเจอบ้างแต่มันอันตรายมาก”
“พี่สาวนั่นสำนักใช่หรือไม่”
“ตาเ้าดีจริงๆเรามาถึงแล้ว”
ในที่สุดการเดินทางหลายชั่วยามก็จบลง
ทั้งสองบินลงมาอย่างช้าๆ ศิษย์ในสำนักที่เดินอยู่บริเวณนั้นแปลกใจเหตุได้อาจารย์ใหญ่จึงพาเด็กมาด้วยทั้งที่สำนักจะเป็รับศิษย์อีกสองเดือนข้างหน้า
เมื่อลงมาถึงก็มีอาจารย์หลายท่านออกมาต้อนรับ “ท่านอาจารย์ใหญ่กลับมาแล้ว ไม่ทราบว่าเด็กคนนี้คือใคร”
“อ่อ....เข้าชื่อเนี่ยฟง ต้องไปนี้เขาจะเป็ศิษย์ส่วนตัวข้า”
ทุกคนตะลึงรวมถึงศิษย์ทุกคน “อาจารย์ใหญ่ไม่เคยรับศิษย์ส่วนตัวสักคนเดียวแม้ว่าจะเก่งขนาดไหนมีพลังิญญามากเพียงใด แต่แล้วเหตุใดเล่าถึงได้รับเด็กที่มีพลังอันน้อยนิดนี่
พลังอสูรของเนี่ยฟงคนธรรมดาไม่อาจรับรู้การมีอยู่ของพลังได้ดังนั้นเข้าจึงรับรู้ได้แค่พลังิญญาของเนี่ยฟง
“เรียกโกจูไห่มา...พาหนุ่มน้อยไปที่พักใช้ห้องที่ข้าเคยใช้อ่านหนังสือ”
“ ครับท่านอาจารย์ใหญ่”
เมื่อเนี่ยฟงเข้ามาในห้องพักห้องไม่ใหญ่มาก มีเตียงกับโต๊ะอ่านหนังสือ เป็อาคารแยกออกมาจากของศิษย์คนอื่นเมื่อเนี่ยฟงจัดของเสร็จก็ยังทำสมาธิรวบรวมพลังิญญาและธรรมชาติ เข้ามาในตัวเข้าพยายามตัดผ่านระดับิญญาขั้นก่อกำเนิดจากขึ้นหนึ่งไปขั้นเก้า ด้วยหินอสูรที่เขาได้มาระหว่างทางออกจากป่าในการทดสอบมีประมาณ30ก้อน
พลังธรรมชาติถูกดูดอย่างรวดเร็วเขาใช้พลังิญญาอสูร สกัดพลังจากหินเพื่อเร่งระดับการทะลวงพลังระดับขั้น
เมื่อเข้าตัดสินใจที่จะทะลวงทั้งเก้านั้นแน่นอนมันอาจถึงตายได้
เมื่อเข้ามาในห่วงมิติผันแปรหือมิติแปรผัน มันเป็เื่ปกติในการจะทะลวงผ่านขั้นพลังที่ต้องเข้ามาในจุดก่อกำเนิดระดับพลังของตัวเองเพื่อจะก้าวข้ามไปอีกขั้น
เขาอยู่ในมิติที่มืดและกว้างใหญ่ มีเงาของอสูรสวมเกาะเหล็กสีดำเดินเข้ามา มันวิ่งตรงเข้ามาพร้อมกับดาบั์ ฟาดลงมาบนพื้นมีพลังงานสีดำกระจายออก
แม้เขาจะหลบแต่พลังมันรุนแรงมาเข้าถอยไปสามก้าว
“จิตอสูรปลดพลังเป็ขั้นสาม”
“รับทราบนานท่าน”
เข้าเรียกกระบี่ขึ้นมาจากนั้นพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วเข้าแทงไปรอบตัวอสูรด้วยพลังที่หนักหน่วงเกาะมันเริ่มเสียหายทันใดนั้นมันก็ะโไปในอากาศแล้วก็มีก้อนพลังสีดำอยู่ที่ปลายดาบแล้วยิงมันลงไปที่พื้นเนี่ยที่เนี่ยฟงยืนอยู่พลังกระจายออกเป็วงกว้างเนี่ยฟงะโหลบแล้วแล้วก็หายตัวเป็ควันทันที
อสูรก็ปลดปล่อยพลังออกมาจากตัวกระจายโดยรอบเพื่อโจมตีเนี่ยฟง เนี่ยฟงปรากฎตัวกลางอากาศเหนือหัวอสูร ใช้ทักษะกระบี่ พิรุณความมืดฝนกระหน่ำสีดำแทงร่างอสูรจนชุดเกาะแตกกระจาย. อสูรเร่งพลังเพื่อป้องกัน เนี่ยฟงไม่รอช้า ทักษะภูตพรายของกระบี่เงาอสูรพุ่งเป็แสงสีดำรวดเร็วใส่อสูรเป็ร้อยๆครั้งเือสูรอาบไปทั้งตัว จากนั้นอยู่ๆอสูรหายไปจากสายตาแล้วปรากฎด้านหลังฟาดดาบใส่หลังทันที
ปัง!!!!!
พรวด เืไหลออกจากปากเขาแม้ยกกระบี่กันแต่มันรุนแรงจนได้รับผลกระทบ เข้ากระเด็นไปไกลแล้วรีบลุกขั้นแล้วหายตัวไปทันที
เขาปรากฎตัวอยู่ด้านหลังของอสูรแทงไปที่คอมันหมุนตัวหลบแต่ว่าเนี่ยฟงเร่งความเร็วขีดสุด มันจึงหลบไม่พ้นกระบี่แท่งไปที่คอทันที
อสูรกลายเป็ควันพุ่งเข้าไปที่ร่างเนี่ยฟงแล้วประตูก็เปิดออก แสงสีทองสว่างจ้าออกมาจากประตูเนี่ยฟงขั้นเป็ขั้นก่อกำเนิดขั้นสอง
เข้ายิ้มมุมปาก แล้วมุ่งไปประตูบานต่อไป
เข้าเข้ามาสถานที่เหมือนกับเป็ทุ่งหินที่กว้างมีบ่อลาวาอยู่เต็มไปหมด มีอสูรรูปร่างใหญ่หัวโล้นรูปร่างคล้ายคนมีไฟที่ตาและในปาก
ทันใดนั้น มีประตูอีกสามบานปรากฎขั้นมาแล้วมันก็เปิดออก