ระหว่างที่จ้องหน้ากันนิ่งพนักงานประจำรถสาวเดินเข้ามาพร้อมโพยที่นั่งในมือ เรียกชื่อ Mr.Robert พร้อมกับชี้ให้ดูว่าที่นั่งของเขาเป็ที่นั่งแรกด้านซ้ายมือติดหน้าต่าง
นายทหารร่างั์ ลุกขึ้นราวกับตัวติดสปริง เดินกลับออกไปนั่งตามที่ที่ถูกจองมาในทันที เมื่อนั่งลงเขาคว้าแผ่นใบปลิวท่องเที่ยวใบหนึ่งออกมาจากซองเอกสารขนาดใหญ่ที่เอาออกมาจากกระเป๋าสะพาย พร้อมนึกถึงคำพูดของผู้พันกับผู้กองโยชิดะ เมื่อพบกันตอนกลางดึกเมื่อคืน อีกฝ่ายตรงมาหาเขาถึงที่พัก
“มีงานให้คุณทำเล็กน้อย แลกกับโปรแกรมท่องเที่ยวฟรีทางหน่วยงานออกค่าใช้จ่ายให้คุณ ขอเพียงคุณออกเดินทางไปท่องเที่ยวประกบนักท่องเที่ยวคนหนึ่งที่อาจเป็เป้าหมายของกลุ่มผู้ก่อการร้ายคนหนึ่งไม่แน่พวกเราอาจได้ข้อมูลเพิ่มเติมบางอย่างจาก คนที่ติดตามเขาไปวันพรุ่งนี้คุณออกเดินทางตอนเจ็ดนาฬิกา ข้อมูลอยู่ในซองเอกสารแล้ว”
อะไรกันเนี่ย พักงานแล้วยังจะใช้ไปทำงานที่ไหนอีกก็ไม่รู้เขาทำท่าจะปฏิเสธ นอกจากอารมณ์ขุ่นมัวที่โดนหลบเหลี่ยมแล้วอุตส่าห์ได้พักร้อนแบบไม่ได้ตั้งใจทั้งทีเขากะจะกินปลาดิบและนั่งดื่มเบียร์จนพุงกางสักยี่สิบวัน ก่อนที่จะกลับไปออกกำลังกายเพื่อเตรียมตัวกลับเข้าทำงาน แต่ผู้พันพูดเหมือนออกคำสั่งกลายๆ
“ผมรู้ว่าคุณหงุดหงิด แต่จะหมกตัวอยู่ในบาร์เหล้าไปทำไมให้เสียโอกาสคุณเคยขอลาพักร้อน เพื่อเที่ยวญี่ปุ่น่ฤดู Autumn ไม่ใช่หรือพื้นที่บริเวณทะเลสาบฮาโกเนะจุดหมายของเป้าหมายของเรา ใน่นี้สวยราวกับ์ผมรู้ว่าคุณอยากจะไปที่นั่นสักครั้ง นี่ไงโอกาส”
คำพูดของผู้พัน เขาทำได้เพียงดึงเอกสารแผ่นแรกออกมาจากซองบนกระดาษมีกำหนดการเดินทางไปกลับ และโรงแรมที่พัก ส่วนระยะเวลาสามวันไม่มีรายละเอียดใด วันที่สามมีตารางการเดินทางกลับ ที่เขาต้องนั่งเรือโจรสลัดแล้วใช้รถไฟลัดเลาะกลับ โตเกียว เป็โปรแกรมที่มาได้ถูกจังหวะในขณะที่เขาเบื่อหน่ายถึงขีดสุด หลังจากพูดจบผู้บังคับบัญชาเห็นหน้ากับประกายตาของเขา ก็รู้ว่าเขาตกลง เดินทางกลับในทันที
เนื่องจากดึกแล้ว เขารีบจัดเตรียมของโดยไม่มีเวลาแม้แต่จะดูข้อมูลในเอกสารให้ละเอียดยามนี้รถบัสเริ่มออกเดินทาง เอกสารแผ่นที่สองเป็แผ่นพับท่องเที่ยวภาพที่อยู่ในเอกสารคือรูปเรือแบบโจรสลัดโบราณ ลอยลำอยู่ในทะเลสาบมีูเารที่แดงส้มเพราะป่าเปลี่ยนสีเป็เทือกสลับทับซ้อนอยู่ด้านหลัง ที่ไกลๆเป็ูเาไฟฟูจิ ส่วนเอกสารใบที่สาม เขาเพียงแง้มดูไม่ได้ดึงออกมาจากซองเห็นรูปโจทย์เก่า นักวางระบบคอมพิวเตอร์ที่เขาเจอจังๆ เมื่อครู่นี้ที่แท้เป้าหมายในการติดตาม เป็ชายหนุ่มปริศนาคนนี้เอง

รถบัสเคลื่อนที่ออกตัวอย่างช้าๆในขณะที่ข่าวมือดีของแก๊งกุหลาบขาวสองคนถูกจับกุมในร้านสะดวกซื้อถูกส่งกลับไปถึงหัวหน้าแก๊ง สิบนาทีต่อมา รถเมอร์ซิเดอร์เบ็นซ์สีดำสนิทคันหนึ่งออกจากอาคารเก่า ขอบย่านชินจูมุ่งหน้าลงใต้ไปอย่างรวดเร็ว
การใช้บริการรถบัส เดินทางจากสถานีชินจูกุ มีค่าใช้จ่ายขาเดียวประมาณหกร้อยห้าสิบบาท ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด สองชั่วโมงห้าสิบหกนาทีรถบัสเที่ยวนี้ออกเวลาเจ็ดนาฬิกาสามสิบห้านาทีจะถึงสถานีปลายทางเวลาสิบนาฬิกาสามสิบห้านาทีโดยประมาณระยะทางเพียงหนึ่งร้อยสี่สิบกิโลเมตร กลับใช้เวลาเดินทางถึงสามชั่วโมงต่อให้มีการพักรถกลางทางครึ่งชั่วโมง ลองเฉลี่ยความเร็วรถไม่ถึงห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงด้วยซ้ำทั้งๆ ที่เป็รถบัสที่ขึ้นทางด่วนแน่นอนว่าเส้นทางเกือบครึ่งหนึ่งเป็การขับลัดเลาะไปบนสันเขาสูงชัน
ที่จริงเส้นทางไปฮาโกเนะ ปลายทางทะเลสาบอาชิ สามารถไปได้ถึงสี่เส้นทางรถบัสสายนี้ใช้ทางด่วนสาย E1 แวะจอดที่โกเทมบะเพียงห้านาทีเพื่อรับส่งผู้โดยสารจากนั้นเลี้ยวซ้ายเข้าถนนสาย 401 เข้าสู่พื้นที่ฮาโกเนะในเส้นทางนี้นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะแวะลงที่โกเทมบะ ส่วนจะแวะลงในขาไปหรือขากลับโตเกียว นั่นแล้วแต่แผนการเดินทางของแต่ละคนหลังจากนั้นก็จะต่อรถไปสถานที่อื่น แน่นอนว่ามีนักท่องเที่ยวบางคนถึงกับหยุดพักที่โรงแรมในบริเวณใกล้เคียงก่อนที่จะมาต่อรถใน่สายเช่นนี้สาเหตุที่มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากแวะที่สถานีนี้ก็เพราะว่า
โกเทมบะ เป็ศูนย์การค้าที่มีชื่อเสียงมากของญี่ปุ่น เป็ OutletMall ขนาดใหญ่ ภายในส่วนใหญ่เป็อาคารชั้นเดียว ออกแบบคล้ายหมู่บ้านขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยห้างร้านขายของแบรนด์เนมชาวต่างชาตินิยมมาหาซื้อสินค้าที่นี่กันมาก เพราะมีสินค้าหลากหลายชนิดตอบโจทย์ความ้าของครอบครัว ไม่ว่าจะเป็เด็กน้อย วัยรุ่น ผู้ใหญ่ หรือสุภาพสตรี นอกจากนั้นสินค้าของที่นี่รับประกันว่าเป็ของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์แถมยังราคาถูกอย่างไม่น่าเชื่อบางร้านมีใบรับรองออกให้ด้วยซ้ำ
ที่สำคัญหากเป็นักท่องเที่ยว สามารถเคลม VAT กลับเป็เงินสดได้ในทันทีราคาที่แท้จริงย่อมลดต่ำลงไปอีกไม่ว่าจะเป็เครื่องใช้ เสื้อผ้าจำพวก ผลิตจำกัด (Limited) ล้วนมีจำหน่ายที่นี่การรวมศูนย์สินค้าแบรนด์เนม เอามาไว้ที่เดียวกันนี้ทำให้สถานที่แห่งนี้คือจุดหมายปลายทางระดับต้นๆ ของนักท่องเที่ยวเลยทีเดียว
โดยเฉพาะผู้ชื่นชอบอุปกรณ์ออกกำลังกาย ขนาดมีร้านค้าของยี่ห้อดังอย่าง Callawayแบรนด์อุปกรณ์กอล์ฟชื่อดังก้องโลกมาเปิดที่นี่ แน่นอนว่าไม่เพียงแบรนด์เดียวแต่มีครบเกือบทุกแบรนด์ดังเลยทีเดียวร้านมีขนาดใหญ่จุใจ สามารถหาซื้อได้ั้แ่ ไม้กอล์ฟทั้งชุดที่ราคาเหยียบสองแสนบาทจนถึงพวกกุญแจของที่ระลึกราคาหนึ่งร้อยเยน หรือสามสิบบาทกันเลยทีเดียว
และเนื่องจากเป็แหล่ง Shopping Mall ยอดนิยมที่ชาวต่างชาตินิยมแวะดังนั้นก่อนเวลาเก้านาฬิกาสามสิบนาที รถเมอร์ซิเดอร์เบนซ์สีดำสนิทคันหนึ่งเลี้ยวเข้ามายังลานจอดรถที่เป็ลานขนาดใหญ่ที่น่าสังเกตคือแทนที่มันจะไปจอดบริเวณใกล้ประตูทางเข้า Outlet Mall กลับมาจอด ในบริเวณป้ายหยุดรถประจำทางของ Shinjuku Express Way คนในรถไม่ลงจากรถ แต่กลับติดเครื่องจอดรออยู่ จนกระทั่งตำรวจนายหนึ่งขี่รถมอเตอร์โซด์สายตรวจผ่านมาในระยะประชิด รถดันนี้ถึงดับเครื่องยนต์
...
โซโล ทีแรกทำท่าเซ็งเมื่อเห็นหน้านายทหารหนุ่มร่างั์แต่หลังจากรถออกจากสถานี เพียงชั่วขณะเขาก็ลืมเลือนตัวป่วนสร้างปัญหาคนนี้ไปหมดสิ้นแน่นอนว่าเขาไม่อยากเจอปัญหา แต่หากปัญหามันอยากจะเดินเข้ามา ในเมื่อหลบไม่พ้นเขาก็พร้อมที่จะพุ่งชน ดูได้จากการที่เขาเจอปัญหาที่ผ่านเข้ามาในสองสามวันนี้
หลังจากรถเริ่มออกจากตัวเมืองเขาก็จัดการแซนด์วิสและข้าวปั้นเรียบร้อยอย่างรวดเร็วแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตามองบรรยากาศข้างทาง ที่เขาเลือกที่นั่งด้านขวามือฝั่งคนขับก็เพราะเส้นทางของรถบัส มุ่งลงใต้มากกว่าครึ่งหนึ่งของเส้นทางใน่เวลาเช้าเช่นนี้แสงแดดยังคงสวยงามเมื่อสายขึ้นแน่นอนว่าแดดจะส่องด้านซ้ายของตัวรถ
เขาไม่ลืมว่าที่ญี่ปุ่นเวลาเก้านาฬิการดวงอาทิตย์ก็สูงราวกับเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาแล้วทำให้ต้องปิดผ้าม่าน เขานั่งฝั่งนี้คือด้านตะวันตกจะได้เห็นวิวข้างทางพร้อมกับแสงสวยๆ นี่เป็การเดินทางท่องเที่ยวเขาย่อมไม่พลาดเื่เล็กน้อยอย่างเื่ทิศทางแดด ซึ่งจะทำให้เสียโอกาสไป
รถบัสมีคนหลวมๆ เขาได้ยินเสียงคนพูดหลากภาษา แม้แต่ภาษาไทยที่ได้ยินคำสนทนาชัดเจนเพราะทั้งสี่คนไทยนั่งเรียงกันด้านหน้าในแถวที่สามหน้าของเขาเอง เป็ชายสองหญิงสองจากคำสนทนาทั้งหมดยังเป็นักศึกษามาเที่ยวเพราะที่บ้านมีฐานะ
สองข้างทางของประเทศญี่ปุ่น นอกจากตัวเมืองที่มีอาคารหนาแน่นพื้นที่ส่วนใหญ่จะเป็ ทุ่งนาสวนเกษตรกรรม ยิ่งออกนอกเมืองบ้านที่ตั้งอยู่เรียงราย ยิ่งมีระยะห่างกันบ้านเรือนในญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะมีลักษณะทรงกล่องสี่เหลี่ยมค่อนข้างทึบแข็งแรงแม้มีหน้าต่างอยู่บ้านแต่ล้วนมีขนาดเล็ก บ้านเรือนเท่าที่ผ่านไปมีสองแบบ
แบบแรกเป็บ้านโบราณที่ดูเคร่งขรึมแข็งแรงหลังคามีจั่วเตี้ยๆพอทำมุมเอียงลาดชันบ้านรุ่นเก่านี้มักจะมุงหลังคาด้วยกระเบื้อง มีลักษณะแข็งแรงส่วนอีกแบบหนึ่งเป็บ้านแบบใหม่ที่ดูคล้ายกล่องมีไม่น้อยที่เป็บ้านในแบบที่คนไทยเรียกว่าโมเดิร์น์แต่โซโลเรียกมันว่าเพิงหมาแหงน...
แน่นอนว่าเนื่องจากประเทศนี้มีหิมะตกการสร้างหลังคาในรูปแบบแผ่นสี่เหลี่ยมชิ้นเดียวมีมุมเอียงนอกจากเน้นความแข็งแรงในการรับน้ำหนักแล้ว ยังง่ายในการทำความสะอาดกวาดหิมะอีกด้วยแน่นอนหากวิเคราะห์กันจริงๆ หลังคาที่เอียงเพียงข้างเดียวนี้จะมีพื้นที่รับน้หนักมากกว่าหลังคาที่เป็จั่ว ที่มีการเฉลี่ยน้ำหนักอย่างชาญฉลาดแต่เนื่องจากเทคโนโลยีวัสดุ ทำให้การสร้างตามแบบนี้ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด
เพียงแต่ที่นี่เป็ญี่ปุ่น เขาไม่เข้าใจว่าจากสภาพบ้านที่เน้นการใช้สอยแบบดิบๆ กลายเป็บ้านที่เรียกอย่างสวยหรูดูไฮโซในประเทศไทยไปได้อย่างไร เพราะนอกจากมันจะแข็งแรงทึบทึนแล้วอากาศไม่สามารถไหลผ่านได้อย่างสะดวกแล้วที่สำคัญคือมันประหยัดต้นทุนในการก่อสร้างอย่างที่สุดแน่นอนว่าราคาของมันในเมืองไทย ค้านกับต้นทุนแบบคนละขั้วเลยทีเดียว
และในทางกลับกัน เนื่องจากแบบบ้านทึบทึน เพราะ้ารักษาอุณหภูมิภายในบ้านในฤดูหนาวเมื่อนำแบบนี้มาปลูกในประเทศไทย มันจึงอมความร้อนสุดฤทธิ์สุดเดชกลายเป็ภาระในการจ่ายค่าไฟฟ้าอย่างหนักหน่วงเพราะต้องใช้เครื่องปรับอากาศตลอดเวลา ไม่รู้ว่าผ่านไปสิบปีแล้วคำนวณออกมาค่าไฟอาจจะแพงพอๆ กับค่าบ้านที่อยู่ในหลักล้านเลยทีเดียว
ระหว่างที่เพลิดเพลินกับ วิวข้างทางโทรศัพท์ที่ไม่เคยมีคนโทรเข้าั้แ่มาถึงญี่ปุ่นก็สั่นขึ้นเขายกขึ้นมาดูสายเรียกเข้ากลับเป็สายภายในประเทศญี่ปุ่น กดรับและพูดเสียงแ่เบา
“Yes… OnWensdsy … I know That Place Ok Bye”
การพูดโทรศัพท์ของเขากระชับสั้น ต่อให้เป็คนที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ไม่รู้ว่าเขาพูดเื่อะไรความจริงนี่เป็มารยาทพื้นฐานในการใช้โทรศัพท์ในญี่ปุ่นคุณจะไม่มีทางได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง เมื่อโดยสารรถสาธารณะในประเทศนี้เลยพวกเขามีมารยาทมาก หลีกเลี่ยงการรบกวนผู้อื่นทุกกรณี ทุกคนจะตั้งสั่นหรือไร้เสียงหากมีสายเข้าจะพูดด้วยเสียงแ่เบา และรีบจบบทสนทนา ซึ่งต่างจากชาวต่างชาติโดยเฉพาะคนจีนกับคนไทย
เขาเคยส่ายหัวเมื่อเข้าไปรอพบแพทย์ ในโรงพยาบาล กลางกรุงเทพมหานครมีมนุษย์ป้าคนหนึ่ง โทรศัพท์และใช้วีดิโอคอล ท่ามกลางผู้คนที่รอคิงเรียกพบหมอการใช้โทรศัพท์นั้นดูไม่ผิดปรกติถ้าหากว่ากพูดจาเสียงดังลั่นสนั่นโรงพยาบาลอย่างไม่เกรงใจคนไข้ ที่ใจตุ๋มๆ ต้อมๆด้วยอาการป่วยไข้ บรรยายเื่ราวในครัวเรือน ที่มีใครอยากฟังแล้วเสียงยังดังรบกวนเสียงของพยาบาลที่เรียกคนไข้เข้าตรวจ จนกระทั่งท้ายสุดมนุษย์ป้าคนนั้นพูดเสียงดังว่า
“คนแถวนี้ ไม่มีมารยาท มองคนด้วยสายตาดูถูก ไม่รู้จักมารยาทในสังคมฉันต้องวางละ”
นี่เป็เื่น่าอายจริงๆ กับคนที่เสียมารยาทแล้วถูกมองกลับไปว่าคนที่มองอย่างทุเรศ แน่นอนคนแบบนี้ต้องถูกสังคมลงลงโทษที่ญี่ปุ่นการลงโทษทางสังคมรุนแรงมาก รุนแรงจนอยากที่จะฆ่าตัวตายด้วยความผิดเล็กน้อยเลยทีเดียว
นอกจากเสื้อสีสันแสบตา หากเขาเปลี่ยนเป็เสื้อผ้าสีสุภาพทึมๆและไม่ปริปากออกมาด้วยมารยาทในการใช้ชีวิตรับรองว่าไม่มีใครรู้ว่าเขาไม่ใช่คนญี่ปุ่นอย่างแน่นอนเขาถ่ายรูปไปหลายสิบรูป ส่วนใหญ่ล้วนเป็รูปแปลกๆ เท่าที่พบเห็น จากการมองข้างทางและสังเกตสิ่งต่างๆ ที่ผ่านไป ระยะเวลาหนึ่งชั่วโมงเศษ กลายเป็สั่นนิดเดียวยังไม่ทันหายเพลิน รถบัสก็ลดความเร็วออกจากทางด่วนวิ่งเข้ามาจอดในจุดหยุดรถที่โกเทมบะในที่สุด
ที่สถานีในวันนี้ไม่มีผู้โดยสารลงแม้แต่คนเดียวแต่มีผู้โดยสารที่จองที่นั่งเดินทางเข้าฮาโกเนะขึ้นมาสามคนคนหนึ่งเป็ชายร่างอ้วนนั่งแปะลงด้านหลังโรเบิตร์ส่วนอีกสองคนเดินไปนั่งที่นั่งหลังสุดโดยการเดินนำของบัสโฮสเตส ดูเหมือนจะมีแค่นี้แต่ก่อนที่รถบัสจะออก กลับมีผู้ชายหน้าเหี้ยมสวมชุดสูทสีดำผมสีทองขึ้นรถมาเขาก้าวผ่านมาสามแถว ก่อนที่บัสโอสเตสที่นำผู้โดยสารสองคนไปนั่งหลังสุดจะเดินออกมาพอดีหญิงสาวชะงักกึกยกแผ่นเอกสารในมือขึ้นดู แล้วพูดอังกฤษเร็วปรื่อ ได้ความว่ารถบัสนี้ต้องจองล่วงหน้า และชายคนนี้ไม่ได้จองมา ไม่มีรายการที่นั่งบนเอกสาร
แต่แล้วภาษาญี่ปุ่นรัวเร็ว ดังออกมา พร้อมกับธนบัตรใบละห้าพันเยนถูกยัดลงในมือของบัสโอสเตสแล้วชี้ไปยังตำแหน่งที่นั่งว่างที่ใกล้ที่สุดโซโลมองเห็นการแต่งตัวของชายคนนี้แล้ว เพียงปราดเดียวเขารู้ว่าปัญหาเมื่อเช้ากำลังเดินตามมา บนปกเสื้อสูทชายคนนี้มีดอกกุหลาบขาวปักอยู่แน่นอนเขายังเห็นชายในชุดสูทแบบเดียวกันนี้ ยืนอยู่ข้างรถเมอร์ซิเดอร์เบนซ์สีดำอีกสองคนที่จอดอยู่ห่างไม่ถึงสิบเมตรพวกมันมองมาที่เขาไม่วางตา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า พวกมันติดตามเขามา
ส่วนไอ้หนุ่มผมทอง เดินย้อนไปนั่งโครมข้างโรเบิตร์แม้ว่าตัวเขาจะใหญ่แต่ยังเล็กกว่าคนร่างอ้วนในแถวที่สอง ท่าทางมันจะไม่สนใจคนนั่งข้างๆสักเท่าไหร่ ทันทีที่รถบัสออก โซโลส่งข้อความหา ผู้กองโยชิดะที่ให้เบอร์เขามาในทันที
“มีคนร้าย ติดตามผมมา ขึ้นมาบนรถบัสหนึ่งคน ขับรถตามมาอีกสองคน”
หลังจากส่งข้อความไปเพียงครู่เดียว ก็มีข้อความตอบกลับมาว่า
“โรเบิตร์ พบเห็นคนร้ายหรือไม่”
โซโลพึ่งรู้ว่า การที่พบทหารร่างใหญ่โจทย์เดิมนี้ ไม่ใช่เื่บังเอิญเขาส่งข้อความกลับไปว่า
“อีกฝ่ายนั่งอยู่ข้างๆ เขาเอง”
“เช่นนั่น ไม่มีปัญหาผมจะติดต่อเขาให้จัดการ ปัญหานี้เอง”
ความกังวลเื่การถูกติดตามคุกคาม หมดไปในทันใดในเมื่อมีผู้คุ้มครองเดินทางมาด้วย เขาก็ไม่สนใจคนร้ายอีก มันอยากตามมาก็ตามเลยด้วยระดับของจิกโก้กลุ่มนักเลง ย่อมไม่มีทางมีเปรียบทหารหน่วยรบพิเศษที่สังกัดกองกำลังนานาชาติอยู่แล้ว
รถบัสออกเดินทางอีกครั้ง จากการสังเกตรถเบนซ์คันนั้นขับตามมาั้แ่ออกจากโกเทมบะและไม่แซงหน้าขึ้นไป ในที่สุดรถบัสเริ่มเลี้ยวเข้าถนน401 ถนนสายนี้วิ่งวกวนอยู่บนสันเขา ไปทางตะวันออกเฉียงใต้บาง่บางตอนสามารถมองเห็นูเาไฟฟูจิได้ไกลๆบางตอนจะเห็นทะเลสาบอาชิอยู่ด้านขวามือฝั่งที่เขานั่งพอดีต้องบอกเลยว่าในฤดูใบไม้เปลี่ยนสีนี้ การนั่งรถเข้าเขตูเานั่นงดงามเกินคำบรรยาย
ท้องฟ้าที่สดใส ตัดกับป่าสีส้มแดงเพลิงสลับเขียวบางครั้งยังมองเห็นูเาไฟฟูจิที่มีส่วนยอดเขาปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลนบางครั้งยังมองเห็นทะเลสาบสีฟ้าสดขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกลบรรยากาศนี้สวยงามเกินกว่าที่เขาจะกังวลกับสิ่งใด
ระหว่างที่กำลังเพลินกับธรรมชาติอยู่นั้น รถบัสที่ถูกำหนดความเร็ว อยู่ดีๆก็ชะลอช้าลง ราวกับว่าข้างหน้ามีปัญหาบางอย่างถนนเส้นนี้มีขนาดเพียงสองช่องจราจรรถวิ่งสวนกัน จากถนนที่ลัดเลาะไปตามสันเขาทำให้ชายหนุ่มเห็นว่าข้างหน้ามีด่านตำรวจ และเมื่อมองเห็นด่านด้านหน้ามองย้อนกลับไปด้านหลัง พบว่าหลังรถเบนซ์สีดำ มีรถตำรวจสองคันวิ่งตามมาไม่ห่าง
รถทุกคันถูกเรียกให้หยุดก่อนปล่อยออกไปดูเหมือนไม่ได้มีเจตนาเพื่อหยุดรถบัส และทันทีที่รถบัสถูกโบกให้หยุดเกิดการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในที่นั่งตอนหน้าซ้ายสุด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไอ้หนุ่มผมทองถูกนายทหารโรเบิตร์วางราบ โดยไม่สามารถขัดขืนแม้แต่น้อยประตูรถถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมเสียงร้องอย่างใของคนขับตำรวจสามนายกรูขึ้นมา สองคนลากตัวไอ้หนุ่มผมทองที่สลบเหมือดลงไปอีกคนทำความเคารพนายทหารฝรั่งก่อนที่จะยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายหนึ่ง
โรเบิตร์ส่ายหัวก่อนลงจากรถไป ส่วนอีกสองคนที่รถสีดำถูกตำรวจนำตัวไปสอบสวนเช่นกัน ในที่สุดรถบัสออกเดินทางต่อโดยไม่มีโรเบิตร์เพราะเขาได้รับมอบหมายให้ดูแลการสอบสวน นักเลงทั้งสามคนทางกองบัญชาการได้รับข่าวที่ไม่ได้กรองว่า เป้าหมายของการะเิคือ โกเทมบะนั่นเองเป็ไปได้สูงว่า พวกนี้อาจรู้เื่อะไรบางอย่างที่เป็ประโยชน์
ในที่สุดโซโลก็เดินทางมาถึง จุดหมายปลายทาง ดินแดนในฝัน ‘ฮาโกเนะ’