บทที่11
อาหารขาดแคลน
สองสัปดาห์ต่อมา ในที่สุดปัญหาการขาดแคลนอาหารก็เริ่มเห็นชัดขึ้น ปัจจุบันอาหารมีราคาสูงขึ้นจากราคาปกติถึงห้าเท่า และคาดว่าอีกสองสามสัปดาห์หน้าราคาอาหารจะพุงสูงขึ้นเกินยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของราคาในตอนนี้
ไอศกรีมที่ฉันซื้อทานหลังทำงานเสร็จราคาแพงจนตอนนี้เงินเบี้ยเลี้ยงที่ได้จากการบริจาคเริ่มไม่เพียงพอที่จะซื้อแล้ว
ฉันกับยูมิได้เข้าพบท่านอิสึมิตามคำเชิญ พวกเรานั่งประชุมพร้อมกันกับเหล่ามิโกะ จากนั้นจึงมีการลงความเห็นว่านับแต่วันนี้ค่าตอบแทนต่างๆ จะถูกเปลี่ยนเป็อาหารและของใช้จำเป็ ของฟุ่มเฟือยหากยังอยากได้อยากกินให้ใช้เงินเบี้ยเลี้ยงของตัวเองซื้อไปก่อน เมื่อไหร่ที่ระบบการแลกเปลี่ยนด้วยเงินล้มลง พวกเราจะใช้วิธีแลกของกันแทน
แน่นอนว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้มีผลถึงการผลิตขนมและของฟุ่มเฟือยต่างๆ ไปด้วย อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ปิดตัวลง ผู้ประกอบที่ยังมีทุนอยู่หันไปผลิตสินค้าโดยตั้งศูนย์การผลิตในระดับชุมชนแทนการผลิตขนาดใหญ่ ซึ่งการผลิตส่วนใหญ่จะเน้นไปทางสิ่งจำเป็เป็หลักก่อน โชคดีที่น้ำตาลถือเป็ของจำเป็ในการทำอาหารหลายๆ อย่าง จึงมีการตั้งศูนย์การผลิตน้ำตาลขึ้นในเขตชุมชนไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก ฉันจึงหมดห่วงเื่ไม่มีไอศกรีมกินหลังเลิกงานไปได้เปาะหนึ่ง
ทว่าเื่สินค้าที่ราคาแพงขึ้นนี้ยังเป็ที่ถกเถียงกันในหมู่ผู้บริหาร ท่านอิสึมิเองก็ให้คำตอบเพียงแค่รอเวลาจนกว่าระบบแลกเปลี่ยนด้วยเงินจะล้มลง ในส่วนของการช่วยเหลือชาวบ้านนั้นหากทำงานก็ได้ค่าตอบแทนมีข้าวกินครบทุกมื้ออยู่แล้ว
ส่วนผู้อพยพและกลุ่มประชากรที่ยังรอเพียงความช่วยเหลือจากภาครัฐ ถามว่ายังได้รับการดูแลไหม ก็ต้องตอบว่าได้รับอยู่ แต่จะได้อาหารกันอย่างทั่วถึงหรือไม่นั้น ตอบได้คำเดียวว่า ‘ไม่’ ยิ่งทรัพยากรไม่เพียงพอต่อการความ้ามากเพียงใด การแบ่งสันปันส่วนยิ่งน้อยลงตามไปด้วย
“ทางเรามีการประกาศรับสมัครงานทุกเช้า จำนวนประชากรที่เริ่มตื่นตัวแล้วลงชื่อสมัครงานมีมากขึ้น แต่ยังไม่เพียงพอต่อแรงงานที่จำเป็ในการผลิตอาหาร ยา และเครื่องนุ่งห่ม ในไม่ช้าจะทางเราจะลดจำนวนการแบ่งปันอาหารให้กลุ่มประชากรที่ไม่ลงชื่อสมัครงานเหลือเพียงสองมื้อต่อวัน และในสองสัปดาห์หน้าจะลดเหลือหนึ่งมื้อต่อวัน ในส่วนของผู้ที่ยังรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลจะได้รับอาหารตามปกติ ส่วนผู้พิการไม่สามารถทำงานได้จะถูกพาตัวไปยังศูนย์ดูแลผู้พิการ ในศูนย์ดูแลนั้นครอบครัวผู้พิการสามารถเข้าเยี่ยมและแบ่งปันอาหารได้ตามสะดวก ส่วนผู้พิการที่ไม่มีญาติจะได้รับการดูแลเท่าที่ทางศูนย์ดูแลจะสามารถดูแลไหว ทั้งนี้ประชาชนยังมีการบริจาคให้ทางศาลเ้าไม่ขาดสาย เราจะนำสิ่งของบริจาคส่วนหนึ่งไปช่วยดูแลพวกเขาจนกว่าจะถึงวันที่พวกเขาจากไป ซึ่งตามคำพยากรณ์ของเทพคุ้มครอง ผู้พิการทั้งหมดจะสิ้นอายุขัยภายในหนึ่งปีข้างหน้า”
ในทีแรกที่ฉันได้ยินคำพูดนั้น มือไม้ฉันชาวาบไปหมด ความไม่ยุติธรรมที่ผู้พิการได้รับมันมากมายเกินกว่าฉันจะรับไหว ทว่าพอได้ฟังคำอธิบายจากท่านอิสึมิ ฉันจึงเบาใจลงไปได้หลายส่วน
“ทุกคนได้ฟังแบบนี้แล้วคงตื่นใว่าเหตุใดผู้พิการถึงมีกำหนดสิ้นอายุขัย พวกเราจะฆ่าเขาหรือ? ไม่ เราไม่ได้กระทำ แต่ด้วยโรคร้ายของพวกเขาและยารักษาที่ขาดแคลน พวกเขาจะสิ้นอายุขัยด้วยโรคร้ายที่เราไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ ช่างน่าอดสูยิ่งนัก”
ความเงียบก่อตัวขึ้นในห้องประชุมอย่างช้าๆ ทั้งฉัน ยูมิ เหล่ามิโกะและผู้บริหารหน่วยงานต่างๆ ได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า
“เราต้องยอมรับว่าความก้าวหน้าด้านวิทยาศาสตร์ได้ยุติลงหลังอสุรกายรุกรานโลก และด้วยสภาพทรัพยากรที่ไม่เพียงพอทำให้การคงอยู่ของอุตสาหกรรมต่างๆ ยุบตัวลง ซึ่งส่งผลไปถึงปัจจัยสี่อย่างยิ่งยวด จังหวัดของเรากำลังหิวโซ เราไม่อาจเลี่ยงการสูญเสียที่จะเกิดขึ้นได้เลย”
“...”
“...”
“...”
ความหดหู่เข้าเล่นงานพวกเราทุกคนอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครพูดคุยอะไรกันอีก มีเพียงเสียงถอนหายใจอันเศร้าหมองที่ยังคงดังสม่ำเสมอ
“เรารอดจากการถูกอสุรกายจับกินก็จริง แต่การสู้เพื่อเอาชีวิตรอดในกำแพงเขตอาคมนั้นยากยิ่งกว่า”
ฉันพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ ชีวิตที่ฉันพยายามดิ้นรนสู้มาถึงทุกวันนี้มันยังโหดร้ายไม่พอสินะ การสูญเสียที่กำลังจะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าพวกเราจะแพ้พ่าย
“อย่าคิดอย่างนั้นเลยโนกิ จุดที่เราอยู่ในตอนนี้ยังไม่ใช่จุดเริ่มต้นของากู้โลกด้วยซ้ำ”
ท่านอิสึมิลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาทางฉัน เสียงกระดิ่งก้องกังวานใสช่วยคลายความตึงเครียดในห้องประชุมลงไปได้หลายส่วน
“จุดที่เรายืนอยู่ เป็เพียงการล่มสลายของโลกเดิม โลกของวิทยาการทางวิทยาศาสตร์ เมื่อการล่มสลายจบลง พวกเราจะเริ่มต้นใช้ชีวิตใหม่ และเริ่มสร้างเทววิทยาเพื่อต่อกรกับอสุรกาย เราจะชนะาแล้วกู้พื้นที่อยู่อาศัยกลับคืนมา แต่กว่าจะถึงวันนั้น เราจะต้องพบเจอกับความสูญเสียของโลกเดิมไปเรื่อยๆ ขอให้ทุกคนจงเข้าใจและร่วมมือกันช่วยเหลือมวลมนุษย์ให้อยู่รอดต่อไปจนกว่าจะถึงวันที่เราได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ในโลกที่เจริญรุ่งเรืองด้วยวิทยาการของเทพเ้า”
“กว่าจะถึงวันนั้น พวกเรามาช่วยกันให้สุดกำลังกันเถอะค่าาาา”
ทุกคนหันไปมองยูมิอย่างพร้อมเพรียงกัน จู่ๆ ยัยบ้านั่นก็พูดโพล่งขึ้นมา ไม่ดูบรรยากาศเอาเสียเลย
“เอ๋ ทำไมทุกคนมองฉันแบบนั้นล่ะคะ ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอคะ”
“เธอนี่นะ” ฉันเขกกะโหลกยัยบ้ายูมิไปหนึ่งที นางทำเป็ร้องโอ๊ยทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ออกแรงอะไรเลยด้วยซ้ำ
“คิกๆ ยูมินี่หาเื่ให้โนกิปวดหัวตลอดเลยสินะคะ”
ไมยะยกแขนกิโมโนขึ้นมาบังครึ่งหน้าแล้วขำคิกคัก เสียงแหลมเล็กหวานไพเราะนั้นทำให้ทุกคนให้ห้องประชุมอมยิ้มแล้วหัวเราะครืนกันออกมา ยิ่งจังหวะที่ยัยบ้ายูมิเขินจนทำหน้าตาประหลาดๆ เสียงหัวเราะก็ยิ่งดังขึ้น ฉันเองยังอดขำไม่ได้เลย
“นั่นสินะ พวกเรามาช่วยกันทำให้เต็มที่เถอะ”
ผู้บริหารฝ่ายโรงพยาบาลพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
“อื้ม ฉันก็เอาด้วยคน”
ผู้บริหารฝ่ายผลิตน้ำตาลนั่งตัวตรงทำท่าทางเคร่งขรึมพร้อมทำงานอย่างเต็มที่
“ถึงจะผลิตเสื้อผ้าได้ไม่เพียงพอต่อความ้าของทุกคน ฉันก็จะขอทำสุดความสามารถ ท่านอิสึมิผมขอรับพนักงานเพิ่มอีกสามเท่าตัว!!”
ผู้บริหารฝ่ายผลิตเครื่องนุ่งห่มแสดงความแน่วแน่ออกมาอย่างเต็มที่
“ฉันก็เอาด้วย”
“ฉันก็ด้วย”
ผู้บริหารทุกๆ ฝ่ายต่างแสดงเจตจำนงกันอย่างเต็มที่ เสียงกึกก้องของทุกคนส่งผ่านความตั้งใจไปทั่ว ฉันเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า เสียงกู่ร้องของฉันดังยิ่งกว่าใคร พวกเราแข่งกันร้องเรียกขวัญกำลังใจ มันเป็ภาพที่ไม่อาจลืมได้ ความตั้งใจอันแน่วแน่นี้จะต้องผลักดันอนาคตไปสู่วันที่สดใสได้อย่างแน่นอน!!
“ความตั้งใจของทุกท่าน ฉันขอน้อมรับด้วยความนับถือ”
ท่านอิสึมิคุกเข่าลงแล้วโค้งคำนับพวกเราอย่างอ่อนน้อม เมื่อท่านเงยหน้าขึ้นฉันเห็นความใสซื่อของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังแบกชะตากรรมของโลกเอาไว้
ั์ตาสีดำขลับคู่นั้นฉายให้เห็นถึงอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ข้างในความสูงส่งที่ไม่มีใครเอื้อมถึง หยาดน้ำตาที่เตรียมพร้อมจะร่วงหล่น มันทำให้ฉันรู้ว่าเธอเองก็เป็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีทั้งความกลัว ความเสียใจ ภาพพยากรณ์ที่เธอเห็นล่วงหน้าในหลายๆ แง่มุมของปัญหาคงทำให้เธอหวาดกลัวการสูญเสียไม่ใช่น้อย แต่ในวันนี้ วันที่ทุกคนพร้อมจะร่วมมือกันช่วยขับเครื่องโลกให้ผ่านพ้นวิกฤตกาลครั้งใหญ่ เธอได้แสดงออกถึงความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายใน
“ท่านอิสึมิ” ฉันเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ ท่านอิสึมิหันมาอย่างช้าๆ เราสบตากันชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นฉันจึงพูดความรู้สึกที่เอ่อล้นภายในใจออกมา “นับจากนี้ พวกเราจะช่วยแบ่งเบาภาระของท่านเอง”
ราวกับคำพูดของฉันได้เข้าไปสะกิดหัวใจอันบอบบางของเธอ ท่านอิสึมินิ่งอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะตอบฉันกลับมา
“อื้ม ขอบคุณนะ”
น้ำตาของเธอร่วงผล็อยและรอยยิ้มของเด็กสาวมัธยมปลายก็ฉายออกมา
![[จบ] เนโครแมนเซอร์แห่งสถานีโซล (Necromancer of Seoul Station)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733480456_95522388.webp)
9K
