“ไม่เป็ไรนะถ้ายังไม่อยากพูดก็ไม่เป็ไร แต่พวกเราอยู่ตรงนี้ อยู่ข้าง ๆ เสมอไม่ว่าจะเมื่อไหร่”
เอซบอกพลางลูบหลังหญิงสาวอย่างใจเย็นเนื่องจากเขาเป็แพทย์จึงสามารถปรับอารมณ์ได้ค่อยข้างเร็วกว่าคนอื่น ๆ
“อือใช่ ๆ พวกเราอยู่ข้าง ๆ เสมอ”
พวกเขาพยักหน้าเห็นด้วย
เ้าพวกบ้านี่!!ทำไมถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้กัน ถ้าฉันทำนิสัยไม่ดีใส่ ก็ควรที่จะเลิกคบไปสิ!!
“อือรู้แล้ว!!ฉันไปเก็บของแปปนึง”
ฉันเช็ดน้ำตาพร้อมกับเดินฝ่าพวกเขาขึ้นบันไดและเข้าห้องของตัวเองเพื่อมาสงบสติอารมณ์
พอสังเกตดีๆ ก็เห็นกระเป๋าและเสื้อผ้าที่พร้อมจะไปเที่ยวถูกจัดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
“ตอนนั้นฉันคงจะตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวพักผ่อนสินะ”
จากนั้นฉันก็อาบน้ำแต่งตัวและรีบขนกระเป๋าลงไปข้างล่างและเห็นกลุ่มชายหนุ่มนั่งล้อมรอบโต๊ะที่มีกับข้าววางอยู่
“ลงมากินอะไรรองท้องก่อนไปสิลูก”
พ่อเรียกให้ฉันเข้าไปร่วมโต๊ะด้วย
“มาๆ”
โคลด์เดินมาจูงมือฉันให้ลงไปก่อนจะรับกระเป๋าของฉันและส่งให้เซน
หลังจากที่เซนรับกระเป๋าไปเก็บที่รถเขาก็กลับมาพร้อมกกับกล้องถ่ายภาพในมือและถ่ายภาพระหว่างที่ทุกคนกำลังกินอาหารและคุยกันอย่างสนุกสนานเหมือนเื่ที่ร้องไห้เมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
“พ่อพวกเราไปก่อนนะครับ”
โคลด์บอกลาหลังจากที่ทุกคนขึ้นรถกันหมดแล้ว
“ขับรถกันดีๆ ล่ะ”
พ่อบอกอย่างเป็ห่วง
“เดี๋ยวพวกเรากลับมานะคะ”
ฉันบอกก่อนที่รถจะเคลื่อนตัว
และไม่นานก็มีเสียงแกะขนมดังขึ้น
“เอาไปๆ”
เอ็ดเวิร์ดแบ่งขนมให้ทุกๆ คน และเริ่มแกะขนมกิน
“มันไม่ดีต่อสุขภาพเลยนะ”
เอซบ่น
“โถ่วววคุณหมอ กิน ๆ ไปเถอะ”
เอ็ดเวิร์ดที่เป็คนแบ่งขนมให้บ่นกลับ
“ถ้าซื้อขนมขมเคี้ยวธรรมดามาบ้างฉันก็ไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะ แต่ดูที่นายซื้อมานี่สิ เยลลี่ทั้งนั้นเลยเนี่ย!! รสนิยมนายนี่ตรงข้ามกับหน้าตาชะมัด”
เอซบ่นต่อ
“อย่าบ่นหน่าดูเ้าพวกนั้นสิ ยังกินเข้าไปโดยไม่บ่นสักคำ”
เขาพยักหน้าให้หันไปมองเซนที่กำลังขับรถอยู่และอ้าปากรับขนมจากมือของโคลด์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้านหน้า ส่วนโรแกนและเลนนี่ก็กำลังแกะขนมอยู่ข้างๆ เขาเช่นกัน
“แล้วเห็นนั่นไหมขนาดเ้าคนเลือกกินนั่น ก็ยังไม่ว่าอะไรเลย”
เมื่อเอซหันไปมองอีกคู่ข้างๆ ก็เห็นโนอาร์นั่งซบไหล่ของจูเลียอยู่เช่นเคย
“อือจูเลียป้อนหน่อย”
โนอาร์อ้อนเหมือนเด็กๆ พลางกดเล่นโทรศัพท์ในมือ
“ก็ถ้าจูเลียเป็คนป้อนเ้านั่นก็ยอมกินทั้งนั้นแหละ ทำมาเป็พูด”
เอซแย้ง
“แล้วไง?”
เอ็ดเวิร์ดทำหน้ากวนๆ พลางหยิบเยลลี่เข้าปาก
“วันนี้เราจะไปที่ไหนกันนะ?”
ฉันถามพลางป้อนขนมให้โนอาร์
“นี่ยุ่งขนาดจำไม่ได้เลยเหรอขนาดฉันยังจำได้เลยนะ ทั้งที่พี่ผู้จัดการไม่ได้เตือน”
โนอาร์ขมวดคิ้วถาม
“เลขาดูแลไม่ได้เื่เลยน้า”
เอ็ดเวิร์ดแขวะเบาๆ
“ฉันเป็เลขาเฉพาะเวลางานไม่ได้รวมถึงเวลาเที่ยวเล่น เข้าใจ?”
โรแกนตอบอย่างไม่สะทกทะท้าน
กรี๊งง ๆ ๆ ๆ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ทุกคนหยุดชะงัก
“ใคร?คนไหนทำผิดกฎสารภาพมา”
เลนนี่พูดขึ้นในขณะที่เสียงโทรศัพท์ก็ยังคงดังอยู่
“...................”
ทุกคนหันไปมองตามเสียงเป็สายตาเดียวกัน
“อะไร?ถึงมันจะเป็โทรศัพท์ที่ฉันถืออยู่ แต่มันไม่ใช่ของฉันสักหน่อย”
โนอาร์พูดด้วยสีหน้าที่รู้สึกไม่ยุติธรรมพลางหันหน้าจอโทรศัพท์ให้ทุกคนดู
“...................”
แล้วพวกเขาก็เหลือบตามไปมองหญิงสาวที่นั่งข้างโนอาร์แทน
“โทรศัพท์ของฉันเองแต่...... ทำไมมองงั้นอะ?”
ฉันถามพลางเอื้อมมือไปจับโทรศัพท์ที่โนอาร์ถืออยู่
“...................”
ฉันมองหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังขึ้นโชว์คำว่า“จูวอน!!”
อ่า....... ฉัน......จะลืมชื่อนี้ลงได้ไง
283
