เพลิงแค้นในวังหลวง

หลี่กงกงหายไปไม่นานก็เข้ามาพร้อมซูเว่ยฉี

       หลี่กงกง “นำตัวซูเว่ยฉีมาแล้วพะยะคะ

       ฝ่า๤า๿ “เสนาบดีเจียนข้าว่าท่านรับซูเว่ยฉีเป็๲บุตรบุญธรรม จะง่ายกว่าไม่ต้องรับคนใหม่เข้ามา แล้วนางก็เป็๲คนสนิทของเหม่ยเหรินอยู่แล้ว ข้าจะมอบตำแหน่ง ฉางจ้ายให้นาง ท่านคิดเห็นเช่นไร”

        เสนาบดีเจียน(คิด) “นางเข้าวังมาพร้อมบุตรสาวของข้าเสนอตัวเป็๲นางกำนัลคนสนิทแต่บุตรสาวข้าตายไปนางกลับได้รับประโยชน์ ข้าว่าเ๱ื่๵๹นี้ต้องมีอะไรซ่อนอยู่เป็๲แน่ ข้าต้องตรวจสอบ”

       เสนาบดีเจียน “ทุกอย่างให้เป็๲ไปตามรับสั่งของฝ่า๤า๿พะยะคะ ฝ่า๤า๿ให้เกียรติเช่นนี้กระหม่อมทราบซึ่งใจอย่างยิ่ง”

      ฝ่า๤า๿ “ดี ถ้าอย่างนั้น เสนาบดีเจียนเ๽้าก็กลับไปจัดการเ๱ื่๵๹ให้เรียบร้อย เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ข้าจะแต่งตั่งนางเป็๲ฉางจ้าย (ซูเว่ยฉี) เ๽้ายืนงงอะไร ไปส่งท่านพ่อบุญธรรมเ๽้าเถอะ เ๽้ากับพ่อบุญธรรมของเ๽้าจะได้พูดคุยกัน”

       ซูเว่ยฉี “หม่อมฉันของทูลลาเพคะ”

จากนั้นหลี่กงกงก็เดินนำทางไปส่งท่านเสนาบดีเจียน พร้อมซูเว่ยฉี

   ซูเว่ยฉีก็ได้ไปคว้าแขนเสนาบดีเจียน แล้วกล่าวกับเสนาเจียน

         ซูเว่ยฉี “ไปเถอะเพคะพ่อบุญธรรม”

แล้วเดินออกจากตำหนักฝ่า๤า๿ เสนาบดีเจียนขบคิด ว่าเกิดอะไรขึ้นกับบุตรสาวของตนเองทำไมถึงเป็๲ซูเว่ยฉีที่ได้รับผลประโยชนนี้ ในขณะเดินไป คิดไป ไคร่ควรอยู่นานก็ได้สบัดแขนของซูเว่ยฉีออกแล้วหยุดเดินกล่าวกับซูเว่ยฉี

        เสนาบดีเจียน “ปล่อยข้า ตอนนี้เ๽้ามีหน้ามีตาแล้ว เป็๲เพราะว่าเ๽้าทำร้ายบุตรสาวของข้าใช่หรือไม”

        ซูเว่ยฉี(น้ำเสียงเยาะเย้ย) “หม่อมฉันมิกล้า ไหนเลยจะกล้าทำร้ายบุตรสาวของท่านพ่อบุญธรรม

     ที่ฝ่า๤า๿แต่งตั้งหม่อมฉันในครั้งนี้ ก็คงเป็๲เพราะเห็นความสำคัญของท่านพ่อบุญธรรม ไม่อยากให้ท่านพ่อลำบากจัดสรรค์หาผู้ใดให้เหน็ดเหนื่อย

    ท่านพ่อบุญธรรมต้องถนอมพระวรกายด้วยนะเพคะ หม่อมฉันเป็๲ห่วงกังวนว่าท่านจะเหน็ดเหนื่อยมากไปจนต้องตามบุตรสาวของท่านไปถึงปรโลก”

       เสนาบีดีเจียน(น้ำเสียงโมโห) “ เ๽้า!!...เ๽้าชั่งกล้าพูดเช่นนี้กับข้า เ๽้าคงไม่ลืมว่าจวนของข้าดีกับเ๽้าเช่นไหร และเ๽้าคงยังไม่ลืมวันที่พวกเ๽้าสามแม่ลูกมาคุกเข่าขอความช่วยเหลือกจากข้า

    เ๽้ามีตำแหน่ง มีหน้ามีตา เ๽้าจงจำได้ว่าตระกูลเจียนของข้าช่วยเหลือและดูแลเ๽้ามาจึงได้มาถึงจุดนี้

   ในวันข้างหน้าเ๽้าคงรู้ว่าจะตอบแทนตระกูลเจียนของข้าเช่นไหร อย่าแม้แต่จะคิดจะทำเ๱ื่๵๹ไม่ดี”

          ซูเว่ยฉี (คิด) "ถ้าข้ารู้ว่ามาขอความช่วยเหลือจากเ๽้าแล้วทำให้ท่านของข้าต้องตาย ข้ายอมอยู่ข้างนอกอย่างลำบากยังดีชะกว่า พูดขู่ข้าเช่นนี้ข้าก็จะค่อยดูว่าตระกูลเจียนที่ใหญ่หรือฝ่า๤า๿กันแน่ที่ใหญ่กว่า”

หลี่กงกงเห็นว่าไม่มีผู้ใดเดินตามมา เลยจำต้องเดินกลับไปดู เห็นเข้ากับ เสนาบดีเจียนพูดคุยกันซูเว่ยฉีด้วยท่าทีโมโห จึงได้เรียกถามเสนาบดีเจียน พร้อมกับเดินเข้าไปหา

      หลี่กงกง “พวกเ๽้าหยุดเดินทำไมกัน มีปัญหาตรงไหนหรือไม”

    ซูเว่ยฉีเห็นหลี่กงกงกล่าวถามดังนั้นจึงคุกเข่าต่อหน้าเสนาบดีเจียน เพื่อทำให้ดูเหมือนว่าโดนรังแก หลีกงกงเห็นดังนั้นจึงต่อว่าเสนาบดีเจียนทันที

      หลี่กงกง “เสนาบดีเจียนเ๽้านี้ชังกล้าให้สนมของฝ่า๤า๿คุกเข่า เ๽้าทำเช่นนี้เ๽้าลบหลู่ฝ่า๤า๿ใช่หรือไม”

       เสนาบดีเจียน “ป่าวนะหลี่กงกง ฉางจ๋ายเดินไม่ดีเลยสดุดล้มข้าเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาประคอง ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นข้าขอตัวก่อน”

       หลี่กงกง “เสนาบดีเจียน ช้าก่อน”

       เสนาบดีเจียน “หลี่กงกงมีอันใดรับสั่งหรือไม”

      หลี่กงกง “ท่านยังไม่ได้คำนับ ฉางจ้ายเลยนะ ท่านเสนาอย่างได้ลืมกฎระเบียบในวังนี้ เเม้จะเป็๲ขุนนางระดับสูงเพียงใด ก็ยังเป็๲ข้ารับใช้ของฝ่า๤า๿แม้แต่เป็๲สมนที่ต่ำที่สุดก็ยังเป็๲ผู้หญิงของฝ่า๤า๿ เสนาบดีเจียนไม่ได้ลืมกฎระเบียบนี้ใช่หรือไม”

    พูดจบเสนาบีเจียนก็หันมากรมคำนับฉางจ้าย แบบกล้ำกลืนสนใจ

     เสนาบดีเจียน “ข้าน้องขอทูลลาฉางจ้าย”

     เสนาบดีเจียน(คิด) “ข้าจะต้องตรวจสอบให้ได้ว่าบุตรสาวของข้าตายด้วยสาเหตุอันใดกัน”(มองหน้าซูเว่ยฉี)

     เสนาบดีเจียน “ข้าน้องขอทูลลาฉางจ้าย”

     หลี่กงกง “ท่านเสนาเข้าใจผิดแล้ว ฉางจ้ายเป็๲บุตรสาวของท่าน ท่านจะต้องปฎิบัตกับฉางจ้ายให้เหมือนกับเหม่ยเหรินทุกประการเ๱ื่๵๹มารยานี้ต้องรอบขอบให้ดีดี”

       เสนาบดีเจียน “หลี่กงกงจะให้ข้าคุกเข้าให้กับนางกำนัลชั้นต่ำคนนี้หรือ”

       หลี่กงกง “ท่านเสนาโปรดระวังคำพูด เมื่อคู่ต่อหน้าฝ่า๤า๿ท่านได้รับฉางจ้ายเป็๲บุตรบุญธรรมแล้ว ฝ่า๤า๿ก็ทรงพระราชท่านตำแหน่งให้ฉางจ้ายแล้ว แต่ตอนนี้ท่านใช้คำว่านางกำนัลชั้นต่ำ เป็๲คำที่ท่านควรเรียกสนมของฝ่า๤า๿หรือ

     หรือว่าท่านไม่พอพระทัยในสิ่งที่ฝ่า๤า๿จัดการ”(ยิ้ม)

     เสนาบดีเจียน “(น้ำเสียงโมโห)เ๽้า!!....(ชี้หน้าหลี่กงกง)”

     ซูเว่ยฉี “หลี่กงกง ชั่งเถอะข้าเป็๲นางกำนัลต่ำต้อยจะริอาจเป็๲บุตรของตระกูลเจียนได้อย่างไง”

     หลี่กงกง “อะไรที่ว่าครู่ควรและอะไรที่ว่าไม่ครู่ควร ข้าน้อยทำตามกฎระเบียบ ฉางจ้ายอย่าทำให้ข้าน้อยลำบาตใจเลยพะยะคะ”

    ด้วยความจำยอมเสนาบดีเจียนก็ได้คุกเข่าคาระวะฉางจ้ายด้วยความกำกรึน

       เสนาบดีเจียน “กระหม่อมขอคาระวะส่งพระสนมฉางจ้ายกลับตำหนักพะยะคะ”

      ซูเว่ยฉี (ยิ้มเยาะ)ด้วยความภูมิใจที่ได้อยู่เหนือตระกูลเจียน การแก้แค้นละหว่างข้ากับตระกูลเจียนกำลังจะจบลงแล้ว”

     แล้วซูเว่ยฉีก็ใช้มือเอือมไปพยุงเสนาบดีเจียนลุกขึ้น

    ซูเว่ยฉี “ท่านพ่อท่านลุกขึ้นเถอะเพคะ”

เสนาบดีขบัดแขนออกแล้วเดินจากไป ด้วยความคับแค้นใจ

     หลี่กงกง “ขอส่งท่านเสนาบดีเจียน”