รถยนต์ได้แล่นมาจอดหน้าคอนโดหรู...ย่านเศรษฐกิจ ซึ่งมีผู้คนพลุกพล่าน
"ขอบคุณนะคะ"รัชวินกล่าวบอกหมอกร สั้นๆ
"รัช...แม่พี่ได้ฤกษ์แต่งงานมาแล้วน่ะ... น่าจะอีกประมาณ3เดือน"หมอกรบอกแฟนสาวที่คบกันมา 5 ปีและตอนนี้มันคงถึงเวลาที่เขาจะสร้างครอบครัวกับผู้หญิงที่เขารักแล้ว
"ค่ะ"รัชวินบอกแฟนหนุ่มด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่แสดงอาการอะไรออกมา นั้นทำให้หมอกรแอบผิดหวังเล็กน้อยที่เธอไม่แสดงอาการดีใจออกมาเลยแต่นี่ล่ะ นิสัยแฟนสาวของเขาหรือบางทีเธออาจยังไม่ได้แสดงด้านที่เป็เธอจริงๆ ออกมา
"พี่...รักรัชน่ะ... รัชรู้ใช่ไหม" หมอกรซ้ำคำว่า 'รัก'ออกมาเพื่อแสดงให้เห็นถึงความรักที่เขามีให้เธอจนล้นหัวใจ
รัชวินได้หันหน้ามายิ้มบางๆให้รุ่นพี่แฟนหนุ่มอย่างอ่อนโยน และตอบเขาไปว่า "รู้ค่ะ"ซึ่งทุกที่หมอกรพูดประโยคนี้ออกมา รัชวินจะตอบแบบนี้ทุกครั้ง
" นั้น...รัชก็พักผ่อนเถอะ"
จังหวะที่รัชวินกำลังจะออกจากรถเหมือนเธอคิดอะไรได้ ก็ได้หันมาบอกหมอกรว่า
"พรุ่งนี้... รัชจะเข้าไปเยี่ยมน้องชมพูนะคะ" พี่หมอพยักหน้ารับ และรัชวินก็เดินเข้าคอนโดไปจนสุดสายตาแฟนหนุ่ม สักครู่ หมอกรก็ได้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรไปที่เบอร์แฟนสาว รอสักพักคนปลายสายก็รับสาย
"รัชถึงห้องแล้วค่ะ...พี่หมอกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ" เป็แบบนี้ทุกครั้งที่หมอกรจะมาส่งรัชวินต้องให้แน่ใจว่าเธอถึงห้องโดยปลอดภัยหมอกรก็ได้ยิ้มให้โทรศัพท์ และเป็แบบนี้ทุกครั้งที่รัชวินไม่เคยบอกรักเขาตอบเหมือนที่เขาบอกรักเธอ....
.......
ซ่าๆๆๆๆ พิมฐาอาบน้ำอย่างสบายอารมณ์วันนี้เธอทั้งอิ่มใจและอิ่มท้องเป็ที่สุด พิมฐาอาบน้ำเสร็จก็ออกมาจัดการใส่เสื้อผ้าข้างนอกโดยลืมคิดไปว่า ห้องนอนเธอมันไม่มีความเป็ส่วนตัวเท่าไรนัก...พิมฐานุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกระโจมอกและเดินไปเดินมาทั่วห้องเป็จังหวะเดียวที่ศุกลวัฒน์ออกมาดื่มน้ำ ทุกการกระทำของพิมฐาอยู่ในสาวตาของเขาหมดไอ้ลมเ้ากรรมก็ดันพัดจนผ้าที่เอามากั้นห้องปลิวไปปลิวมาจนเห็นด้านในให้ชัดเจนขึ้นหรือ์จะเป็ใจให้เขา...พิมฐาเธอกับไม่รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองเรือนร่างเธออย่างคนโรคจิตเธอได้หยิบครีมทาผิวขึ้นมาทาเรือนร่างอย่างช้าๆ เหมือนปกติทุกครั้งบวกกับผมที่สระออกมาหมาดๆ ทำให้มีหยดน้ำไหลลงมาโดนผิวเนียนยิ่งเพิ่มความเย้ายวนและเซ็กซี่แกคนที่เห็นภาพนี้ถึงกับตาค้างและกลืนน้ำลายลงคอหลายอึกและได้ปลุกความเป็ชายของศุกลวัฒน์ที่กำลังหลับใหลอยู่นั้น ให้ผงาดกลางร่างเป็ตัวเต็มวัย ศุกลวัฒน์รีบส่ายหน้าเพื่อเรียกสติของเขาเองให้กลับมา
"ไม่... ไม่"เขาพึมพำกับตัวเองและตบหน้าตัวเองเบาๆ หลายทีเพื่อนเรียกสติตัวเองไม่งั้นพิมฐาคงได้เป็กวางตัวน้อยให้เสืออย่างเขาขยำแน่ๆ เหมือนคิดได้ดังนั้นศุกลวัฒน์ได้รีบเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไปแต่ด้วยความรีบทำให้เขาดันไปเตะเก้าอี้จนเกิดเสียงดัง ตุ๊บ ด้วยความเจ็บขาศุกลวัฒน์รีบปิดปากเพราะกลัวส่งเสียงออกมาและหาที่แอบเพราะกลัวพิฐาจับได้ว่าเขาแอบดูเธออยู่เหมือนพิมฐาได้ยินเสียงดังออกมาข้างนอกก็รีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยและเดินออกมาดูแต่กับพบกับความว่างเปล่า หรือเธอหูฟาดพิมฐาไม่ได้สนใจเสียงที่ได้ยินเมื่อกี้เท่าไรนัก และเดินเข้าห้องไป
ตรู๊ดดดดเสียงโทรศัพท์มือถือพิมฐาดังขึ้น...
"ธนภพ"พิมฐาอุทานเบาๆ กับตัวเอง เมื่อเห็นสายที่โทรเข้ามาั้แ่เกิดเื่เขาโทรมาหาเธอหลายสาย แต่พิมฐาเลือกที่จะไม่รับสายแล้วทำไมวันนี้ถึงโทรหาเธอน่ะ...
เมื่อศุกลวัฒน์กำลังเข้าห้องนอนกับได้ยินโทรศัพท์พิมฐาดังออกมา ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจแต่ชื่อที่พิมฐาพูดออกมาทำให้เขากับชะงัก แม้พิมฐาจะเอ่ยชื่อ ธนภพ ออกมาเบาๆแต่ด้วยความเงียบถึงแม้จะกระซิบยังได้ยิน มันยังไม่เลิกราอีกหรอกหรือมัน้าสร้างากับเขา!!!
288
