[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย

ตอนที่ 4 (7)

        “แต่นายไม่ชอบเขาเหรอ” ถังเฮ่อถามขึ้น

        “อะไรนะ เปล่า ผมไม่ได้ไม่ชอบเขา เขา เขาเป็นคนดี” เสียงของตู้เจี้ยนโยวเบาหวิวและเจือความขมขื่น “ผมแค่กลัว ว่าผมจะลืมพ่อ” ตู้เจี้ยนโยวกะพริบตา คิดอยากกะพริบไล่น้ำตาให้ไหลกลับเข้าไป

        ตู้เจี้ยนโยวเงียบไปพักใหญ่ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง “พี่ พี่ว่า...พ่อจะโทษผมไหม เขาจะโทษที่ผมให้แม่แต่งงานใหม่ไหม”

        “...” ถังเฮ่อไม่รู้ว่าควรจะปลอบเด็กที่โศกเศร้าตรงหน้าคนนี้อย่างไร ได้แต่ยื่นมือปาดหยาดน้ำที่หางตาของเขา

        ตู้เจี้ยนโยวรีบเช็ดน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ “ขอโทษครับ ลุงเคอมักต้องการให้ผมเหมือนลูกผู้ชายที่ไม่ร้องไห้ ผมรู้ว่าเขาหวังดีต่อผม รุ่นพี่ก็บอกเหมือนกันว่าอย่าเอาแต่ร้องไห้ แต่ แต่...” ตู้เจี้ยนโยวยิ่งน้ำตาร่วงเผาะ “พ่อบอกว่าร้องไห้เป็นครั้งคราวไม่เป็นไร เป็นการระบายที่ดีต่อสุขภาพ”

        “ใช่ ไม่เป็นไรเลย” ถังเฮ่อตบไหล่เขาเบาๆ

        “ผมกลัวเสมอ กลัวเสมอ...” ตู้เจี้ยนโยวฟุบหน้ากับพวงมาลัย แทบจะเป็นการพึมพำกับตัวเอง

        “กลัวอะไร” ถังเฮ่อถามเสียงค่อย

        “ผมให้แม่แต่งงานใหม่ และพ่อจะโทษผม

        “ผมร้องไห้ฟูมฟาย ไม่เหมือนลูกผู้ชาย ลุงเคอจะไม่ชอบผม

        “ผมกลัวว่าแม่จะลืมพ่อ กลัวว่าตัวผมเองก็จะลืมพ่อด้วยเหมือนกัน

        “แต่ลุงเคอเป็นคนดีมาก นี่ไม่ยุติธรรมต่อเขาเลย”

        “...” ถังเฮ่อค่อยๆ เข้าใจการดิ้นรนของตู้เจี้ยนโยวจากคำพูดที่ไม่ปะติดปะต่อกันของเจ้าตัว

        เขารักพ่อของเขามาก

        ต่อมาผู้ชายอีกคนปรากฏตัวขึ้นในชีวิต ผู้ชายคนหนึ่งที่ดีพอจะแทนที่พ่อของเขาได้

        เขากัดฟันให้ชายคนนี้ยืนอยู่ในตำแหน่งพ่อ แต่ก็ไม่อาจยับยั้งการประณามตัวเองว่าหักหลังพ่อ

        เขาเลยไม่กล้าเข้าใกล้ผู้ชายที่ดีคนนี้ และรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อการเหินห่างของตัวเอง

        ความรักและเคารพในใจ ไร้ซึ่งหนทางใดจะเปิดเผย

        เมื่อเผชิญหน้ากับบทบาทของพ่อทั้งสองคนก็รู้สึกตำหนิตัวเองและกระวนกระวายใจเหมือนกัน

        ตู้เจี้ยนโยวปรารถนาที่จะได้รับการยอมรับจากคุณลุง แต่ไม่กล้ารับความปรารถนาดีของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันเอง

        แม้แต่จะร้องไห้ก็ยังดิ้นรนอยู่ท่ามกลางความเป็นลูกผู้ชายที่ลุงเคออยากให้เป็น และร้องไห้บางครั้งก็ไม่เป็นไรของพ่อ

        ควรร้องไห้หรือเปล่า ร้องได้ไหม จะฟังใครดี

        นี่จะต้องรู้สึกกดดันขนาดไหนกัน

        หัวใจของถังเฮ่อบีบรัด เกิดความรู้สึกปวดตื้อ

        “ไม่หรอก พ่อของนายไม่โทษนายหรอก เขาจะรู้ว่านายทำเพื่อความสุขของแม่” ถังเฮ่อตบหลังของเขาเบาๆ ให้สบายใจ

        ตู้เจี้ยนโยวร้องไห้อยู่พักใหญ่ จากนั้นถึงค่อยๆ สงบลง เหลือไว้เพียงเสียงสะอึกสะอื้นเล็กน้อย

        “ตอนยังเล็กนายต้องเป็นเด็กที่เชื่อฟังและน่ารักมากแน่ๆ น่ารักจนแม่ของนายทำใจตีไม่ลง ตอนเด็กๆ ฉันถูกฟาดอย่างโหด แม่ฉันชอบตะคอกใส่ว่า ‘ไอ้เด็กบ้า อย่าวิ่ง ครั้งนี้ฉันจะฟาดขาแกให้หักเลยคอยดู’” ถังเฮ่อบีบเสียงเลียนการแผดคำรามของแม่

        “พรืด” ตู้เจี้ยนโยวขำการหยอกล้อของถังเฮ่อจนส่งเสียงหัวเราะ “ตอนเด็กๆ พี่ต้องซนมากแน่ๆ”

        ถังเฮ่อดึงกระดาษเช็ดหน้าสองสามแผ่นยื่นให้ตู้เจี้ยนโยว “ดีขึ้นรึยัง” ตู้เจี้ยนโยวพยักหน้าอย่างเก้อเขินพร้อมจมูกแดงๆ

        “นายฟังฉันนะ” จู่ๆ ถังเฮ่อก็มองตู้เจี้ยนโยวอย่างจริงจัง “นายเป็นคนจิตใจดีมาก และฉันเชื่อว่าพ่อของนายก็เหมือนกัน เขาต้องเป็นคนดีมากแน่นอนถึงได้มีลูกอย่างนาย ดังนั้นนายไม่ต้องกลัวว่าพ่อของนายจะโกรธ เขาไม่โกรธแน่นอน ฉันกล้าพูดได้ว่าเขาจะภูมิใจในตัวนาย นายทำได้ดีมาก”

        “มีเด็กไม่กี่คนหรอกที่จะคิดการณ์ไกลขนาดนี้เพื่อครอบครัว สิ่งที่นายทำเพื่อแม่ในตอนนั้นไม่มีใครเทียบได้เลย”

        ตู้เจี้ยนโยวมองถังเฮ่อด้วยหน้าตาสับสน

        “ลองคิดดูสิ ต่อไปนายก็จะมีครอบครัวเป็นของตัวเอง ต่อให้นายอาศัยอยู่กับแม่ไปได้ตลอด แต่นั่นไม่ใช่ที่ของเธออย่างแท้จริง เธอจะแค่อาศัยอยู่ในบ้านของลูกชายและลูกสะใภ้เท่านั้น แต่ตอนนี้เธอมีลุงเคอ ทั้งคู่ประคับประคองกัน อยู่เป็นเพื่อนกัน นั่นต่างหากที่เป็นบ้านของเธอ”

        “...ผม อาจจะ ไม่ได้แต่งงาน” ตู้เจี้ยนโยวเอ่ยเสียงแผ่ว “ผมยังอยู่กับแม่ได้นะ”

        “พูดเหลวไหลอะไร ทู่ทู่ของเราน่ารักขนาดนี้ ตีกลองขึ้นมาก็หล่อตั้งขนาดนี้ แถมยังจิตใจดีมากขนาดนี้อีก ใครเห็นใครก็รักแท้ๆ เด็กสาวที่ตามจีบนายต้องต่อแถวไปถึงสุดขอบโลกแน่ๆ จะไม่แต่งงานได้ยังไง” ถังเฮ่อลูบๆ หัวเขา

        “สำหรับลุงเคอ เขามองดูนายเติบโตตั้งแต่เด็ก และเขาก็รู้ว่านายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก เขาจะไม่ผิดหวังในตัวนายเพียงเพราะนายหลั่งน้ำตาไม่กี่หยดหรอก”

        “ผมไม่ได้มีปัญหาแค่เรื่องหลั่งน้ำตาไม่กี่หยดนะ” เสียงคัดจมูกอู้อี้ของตู้เจี้ยนโยวแว่วมา

        ถังเฮ่อจับมือของตู้เจี้ยนโยวที่กำแน่น กางออกทีละนิ้ว “การเป็นลูกผู้ชายน่ะไม่ได้มองแค่รูปลักษณ์ภายนอก ไม่ใช่เดินถ่างขา ทำตัวหยาบคาย สบถไม่กี่คำก็เป็นลูกผู้ชาย แบบนั้นคืออันธพาลหยาบคาย”

        “ลูกผู้ชายที่แท้จริงคือการมีความกล้าหาญจากข้างใน นายทำได้ดีมาก” ถังเฮ่อหยุดไปครู่หนึ่ง “ลองคิดดูสิ จะมีสักกี่คนที่กล้าส่งแม่ของตัวเองไปแต่งงานใหม่” ตู้เจี้ยนโยวถูกถังเฮ่อทำให้หัวเราะอีกครั้ง

        ถังเฮ่อบีบปลายนิ้วของเขาเบาๆ “นิ้วที่เรียวสวยขนาดนี้คือนิ้วที่ใช้เพื่อการแสดงออกอย่างมั่นใจ” ถังเฮ่อยิ้มจากใจจริง “เป็นตัวของตัวเองก็พอ ไม่ต้องจงใจปกปิดอะไร” พูดจบก็จีบนิ้วโป้งแตะนิ้วกลาง จิ้มๆ ไปที่จมูกแดงๆ ของตู้เจี้ยนโยว

        สุดท้ายถังเฮ่อหยิบตุ๊กตากระต่ายตัวเล็กๆ สองตัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางไว้บนฝ่ามือของตู้เจี้ยนโยวก่อนลงจากรถ

        “อย่าเสียใจไปเลยเด็กดี ฉันให้นาย นี่เป็นรางวัลแห่งชัยชนะของการมาเดินตลาดกลางคืนครั้งแรกของฉันเชียวนะ ควรค่าแก่การระลึกถึง เก็บไว้ให้ดีละ พอนายหาแฟนได้ ถึงตอนนั้นก็เก็บไว้เองตัวหนึ่ง ให้แฟนนายเก็บไว้อีกตัวหนึ่ง เป็นคู่กันพอดี เอาละ ตอนนี้ดึกมากแล้ว นายไม่นอนดึกไม่ใช่เหรอ ยังไม่รีบกลับไปทาครีมเข้านอนอีก ราตรีสวัสดิ์ แล้วเจอกัน” พูดจบก็ลงจากรถและเดินจากไปด้วยความสง่างาม

        ตู้เจี้ยนโยวขยำกระต่ายอย่างทึ่มทื่อ มองแผ่นหลังอันองอาจของถังเฮ่อ ไม่รู้ว่าถูกความหล่อนี้ทำเอาทึ่มไป หรือประทับใจจนทึ่มทื่อกันแน่

        เขาเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเก็บกระต่ายตัวหนึ่งในนั้นไว้ในกระเป๋าอกเสื้อ แนบชิดติดกับหัวใจ และห้อยอีกตัวไว้ที่กระจกมองหลัง เขาขับรถพลางมองกระต่ายที่แกว่งไกวแบบนี้ไปตลอดทาง

        เขากลับถึงลานจอดรถบ้านตัวเอง ขึ้นไปชั้นสิบแปด กดรหัส 1212 เข้าประตูห้อง ยังคงสับสนมึนงงไปหมด

        ถังเฮ่อต้องการให้เขาเป็นตัวเองก็พอเหรอ ไม่ต้องปกปิดอะไรอย่างนั้นเหรอ

        อีกฝ่ายรู้ว่าตนกำลังปกปิดอะไรอยู่เหรอ

        ตู้เจี้ยนโยวนึกถึงคำถามที่พวกผู้ใหญ่ถามขึ้นพร้อมกันในคืนนี้

        ‘เป็น’ แฟนหนุ่ม เหรอ พวกผู้ใหญ่อยากเอ่ยคำนี้แต่ก็ยั้งปาก

        ‘ไม่ใช่’ ยังไม่ใช่ ทู่ทู่น้ำเสียงหนักแน่น

        แต่จะเป็น ใช่ไหมนะ

        ถังเฮ่อ จะเป็นหรือเปล่า พี่จะชอบผมไหม

        รีบชอบผมเถอะนะ!

        เพราะผมชอบพี่เข้าแล้ว