กลางดึก ลู่เหยากำลังอยู่ในความฝัน
"โอ๊ย!" ความเ็ปทำให้เธอลืมตาขึ้นมาและพบว่านี่ไม่ใช่ความฝัน! ผู้ชายที่กลับมาแค่อาทิตย์ละวันกำลังโถมทับร่างบางของเธออยู่ภายใต้แสงไฟสลัวๆ ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขา แขนเรียวยาวกำยำที่เห็นได้อย่างชัดเจนทำให้เขาดูมีเสน่ห์มาก
“ตื่นแล้วเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเ็าดังขึ้นขณะที่ลู่เหยามองเขาอย่างเลือนราง
การมีอะไรกันสำหรับเขาไม่ใช่ความรัก แต่เป็กิจวัตรประจำวัน!
วันรุ่งขึ้นลู่เหยาตื่นเพราะเสียงรถจากข้างล่าง
เธอกอดผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างงุนงงไปประมาณสิบวินาทีเมื่อได้ยินเสียงในห้องครัว เธอจึงวิ่งออกไปจากห้อง เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งกำลังทำกับข้าวอยู่ในห้องครัว
เขาอยู่ในชุดลำลอง เอวบางและขายาวๆ ทำให้เขาดูผอมแต่ก็ยังดูมีชีวิตชีวาไม่ได้อ่อนล้าหลังจากเื่เมื่อคืน
เมื่อนึกถึงเื่ที่เกิดขึ้นกับพวกเขาเมื่อคืนเธอก็รู้สึกเขินอายและทำอะไรไม่ถูก
เธอคิดอะไรแต่เช้าเนี่ยลู่เหยา!
หลังจากทำอาหารเสร็จ เส้าหยุ่นเชินก็เดินออกมาเห็นลู่เหยาในชุดนอน“ไปเปลี่ยนชุดซะ แล้วลงมากินข้าว” เขาขมวดคิ้ว
“ค่ะ” เธอมองตัวเองแล้วรีบวิ่งไปที่ห้องนอน
หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย ก็เห็นเส้าหยุนเชินกำลังรับประทานอาหารเช้าที่โต๊ะอาหารเธอจึงไปนั่งตรงข้ามกับเขา
มีแซนวิชและไข่ดาวที่น่าอร่อยอยู่ตรงหน้าหญิงสาวรับประทานเงียบๆ มีเพียงเสียงมีดและส้อมเท่านั้นที่ดังอยู่
ลู่เหยาเคยชินกับชีวิตอย่างนี้ไปแล้ว
พอรับประทานเสร็จเธอก็เก็บจานไปที่ห้องครัวแต่ระหว่างเดินออกมาเธอบังเอิญเตะโดนขอบประตูเข้า ความเ็ปทำให้เธอแทบหยุดหายใจ
พอเห็นดังนั้น เส้าหยุ่นเชินจึงหยิบพลาสเตอร์ออกจากตู้ยาแล้วส่งให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ” เธอรู้ว่าเขาเป็คนเ็ามาตลอด แต่ในใจของเธอมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
ถ้าหากภรรยาได้รับาเ็ สามีของพวกเธอคงจะเป็ห่วงและดูแลพวกเธออย่างจริงจังแต่สำหรับเส้าหยุ่นเชินแล้ว ทั้งคู่เหมือนคนแปลกหน้าสองคนที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกันเท่านั้น
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หมุนตัวกลับมาแล้วใส่เสื้อสูท
มันเป็เื่จริงที่ผู้ชายบางคนพอสวมสูทแล้วดูมีเสน่ห์และเปี่ยมไปด้วยอำนาจขึ้นมาทันที โดยเฉพาะรูปร่างที่เพรียวบางอย่างชายหนุ่มยิ่งทำให้เขาดูดีขึ้น
"ล้างจานด้วย อย่าทิ้งไว้ในอ่างล้างจาน"ระหว่างที่สั่งเส้าหยุ่นเชินก็ใส่รองเท้าหนังเสร็จเรียบร้อย
พอลู่เหยารู้สึกตัว ก็ได้ยินเสียงประตูปิดไปแล้ว
เธอนั่งยองๆ อยู่ที่นั่น ถ้าหากการกระทำของเส้าหยุ่นเชินเมื่อสักครู่นี้ทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจตอนนี้เธอคงรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงกระดูกแล้ว
ลู่เหยารู้ว่าเส้าหยุ่นเชินไม่ได้รักเธอ ที่เขาแต่งงานเพราะถูกพ่อของเขาบังคับให้แต่งเท่านั้น
เธอถูกขอให้เซ็นสัญญากับเขาทั้งก่อน และหลังแต่งงานทั้งค่าใช้จ่ายที่แบ่งกันคนละครึ่ง และถ้าครบสี่ปีแล้วยังไม่มีลูกพวกเขาก็จะหย่ากัน
เธอยอมเซ็นสัญญาทั้งหมด เพราะเธอคิดจริงๆว่าตัวเองจะเปลี่ยนความรู้สึกเ็าของเขาให้เป็ความอบอุ่นได้บ้าง
แต่สิ่งที่เธอทำมาสามปีกลับสูญเปล่า เขายังคงเ็ากับเธอเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
อย่างที่เห็น ั้แ่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เขาพูดกับเธอแค่สี่ประโยคและพยายามหลีกเลี่ยงการนอนกับเธอ เหมือนกับว่าเขากลัวว่าเธอจะท้อง
หึ! ชีวิตแต่งงานของเธอมันช่างน่าขันเสียจริง!