อาซันตกตะลึง ไม่คิดว่าเหล็กไหลธิเบตจะพูดได้
“ นี่เ้าพูดได้ด้วยหรือ”
“ ใช่แล้วข้ากำเนิดจากยอดเขาหิมาลัย ไม่เคยมีใครจับข้าได้ มีท่านเป็คนแรกนายท่านตั้งชื่อให้ข้าด้วยเถอะ” เหล็กไหลธิเบตเวลานี้เริ่มกลายเป็สีเงินเงาวับ
“ เ้ากำเนิดจากูเาหิมะ งั้นชื่อ ภูมะ ก็แล้วกัน”
“ ภูมะ ข้าชื่อภูมะ ขอบคุณนายท่าน”
“ ว่าแต่เ้าทำอะไรได้บ้าง” ซูซันถาม
“ ข้าเป็อาวุธให้ท่านได้ทุกชนิด ไม่มีวัตถุใดใดในโลกนี้ที่ข้า ตัดขาดไม่ได้และข้าสามารถรวมร่างกับนายท่านเป็อาวุธอะไรก็ได้ตามที่ท่านนึกมันขึ้นมา ทำให้ท่านทรงพลังยิ่งขึ้นได้” ภูมะเอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
“ ถ้าเช่นนั้นลองดูกันหน่อย” ภูมะ พุ่งเข้ามาที่มือขวาของอาซันจากนั้นมันก็เปลี่ยนร่างจากของเหลวก้อนสีเงินกลายเป็ดาบเล่มหนึ่ง จากนั้นก็เป็กระบี่ เป็ทวน เป็ขวาน เป็ฆ้อน เป็ปืนกล เป็บาซูก้า เป็อะไรก็ได้ตามที่อาซันคิดอยากให้เป็ จากนั้นลองรวมร่างกับภูมะ แขนที่รวมร่างเป็เงาวาวขึ้นมา ก่อน จากนั้นก็กลายเป็ทั่วร่าง จากนั้นก็เป็ร่างปกติ อาซันทดลองปล่อยหมัด ธรรมดาออกไป
ตูม ! ต้นไม้ถึงกับ สลายหายไป นี่ถ้าเป็พวกพลังเทพระดับ 6 โดนมันจะเป็ยังไงกันนะ ผู้คนเริ่มเข้ามาตรวจสอบ อาซันขี่เมฆดำกลับโรงแรมก่อนทันที
ถึงโรงแรมแล้วอาซัน ก็รีบอาบน้ำทันที พอออกจากห้องน้ำมาก็เจอกับบัวผันที่ยืนอยู่ข้างเตียง สวมชุดนอนซีทรู สีขาวยืนรออยู่ อาซันยืนมองนิ่งพูดไม่ออก
บัวผันไม่พูดอะไร เข้ามาจับมือ อาซัน มานั่งที่เตียง แล้วจูบที่ริมฝีปากอาซันอย่างแ่เบา ประสาทััทั่วร่างกายของซูซัน เกิดอาการผิดปกติ คล้ายกับธาตุไฟเข้าแทรก ลมปราณเดือดพล่าน พุ่งเข้าไปในกระแสเืทุกส่วนของร่างกาย
อาซันเปิดปากััชิวหารับรสของบัวผัน เกิดกระแสไฟฟ้า วิ่งพล่านไปทั่วร่างอาซัน เริ่มมีอาการสั่นขึ้นมาแบบกระทันหัน บัวผันโอบกอด อาซันเพื่อให้ความอบอุ่น
แต่ว่า ร่างกายอาซัน เกิดมีความร้อนจากภายในพลุ่งพล่านออกมา จนมีไอควันขาวออกจากร่างกาย บัวผันถอดเสื้อผ้าออกจดหมดแล้วกอดอาซันแน่นขึ้นไปอีก เพื่อถ่ายทอดพลังหยินหรือความเย็นเข้าไปร่างอาซัน พอพลังหยางเริ่มปะทะกับพลังหยิน ก็เกิดการไหลเวียนของพลังทั้งสอง
บรรยากาศรอบๆคนทั้งสองกลายเป็ กลุ่มควันปกคลุมคนทั้งสอง ผ้าขนหนูถูกกระชากออกมาจากตัวอาซัน จากนั้น ชิวหามหากาฬ ของบัวผันพุ่งเข้าตวัดรัดพันไปที่จุดอ่อนของอาซัน ทำให้อาซันเกิดพลังปะทุไปทั่วร่าง ทำเอา อาซันมือไม้ปั่นป่วนไปชั่วขณะ พอจับจังหวะได้ก็ เริ่มใช้มือบดขยี้ไปที่เนินถันอันขาวผ่องของบัวผันเหมือนกับว่า้าให้มันแหลกรานคามือ จนกระทั่งบัวผันบิดร่างม้วนเป็เกลียว ร้องครางออกมา
จากนั้นทั้งสองก็สลับกันใช้พลังกระแทกจนลมปราณภายในร้อนถึงขีดสุดลาวาพิสุทธ์ในร่างกายอาซันที่ประทุ ไว้นาน 19 ปี เกิดะเิออกมา ตูม ! สติสัมปชัญญะ อาซันหลุดลอยไปในท้องฟ้า ลอยไปในอวกาศ แล้วค่อยๆ กลับมาในห้อง อาซันมองหน้าบัวผันที่มีรอยยิ้มพร้อมกับเหงื่อซึมทั่วใบหน้า
“ คงถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้วซินะ ข้าััได้พวกเขารอข้าอยู่” รอบๆตัวบัวผันมีแสงระยิบระยับเต็มไปหมด อาซันเข้าสวมกอดบัวผันไว้แน่น คล้ายกับว่าไม่ยอมให้นางจากไป บัวผันจุมพิตที่ริมฝีปากอาซันเบาๆ
“ ลาก่อน ยมทูตน้อย” ร่างของนางก็ค่อยสลายกลายเป็สะเก็ดดาวเล็กๆหายไปจากอ้อมกอดของอาซัน พุ่งเข้าสู่ลำแสงสีขาว ทีเหมือนกับสะพานกฏธรรมชาติหายไปชั่วนิจนิรันดร์
“ ลาก่อนบัวผัน” อาซันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแ่เบา แต่อาวรณ์ยิ่งนักรุ่งเช้าอาซันยังนอนอยู่บนเตียงไม่อยากทิ้งรสััของเมื่อคืน จนมีเสียงมือถือดังขึ้น
“ อาซันรถที่จะไปเขาใหญ่จะออกแล้วรีบลงมาเร็ว” บิ๊กกับเพื่อนๆ ส่งเสียงเตือนพร้อมๆกัน ทำให้อาซันต้องลุกจากเตียง ทั้งที่ยังไม่อยากจากไป
ทั้งหมดนั่งรถบัส วีไอพี ไปเขาใหญ่ โดยไปกันทั้งหมด 2 คันรถ 60 คน โดยรุ่นพี่ 20 คน รุ่นน้อง 40 คน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดรุ่นพี่เป็คนออกให้ทั้งหมดและหวังว่าปีหน้าพวกที่มาในวันนี้จะพาน้องเที่ยว แบบนี้เช่นกันในปีถัดไป
เข้ามาในอุทยานเขาใหญ่ ทุกคนถูกพามักพักที่เต็นท์ที่ผากล้วยไม้ โดยกลางคืนจะมีกิจกรรม เล่นเกม ล้อมรอบกองไฟ ทุกคนกำลังสนุกกับการแสดงรอบกองไฟอยู่ในขณะนั้น ก็เกิดเสียงฝูงสัตว์ดังออกมาจากป่าลึกด้านใน
สร้างความใให้กับเหล่านักศึกษายิ่งนัก เ้าหน้าที่อุทยานรีบเข้ามาบอกให้ทุกคนรีบไปขึ้นรถเพื่อความปลอดภัย แต่ก็ไม่ทันแล้วมีฝูงสัตว์เริ่มเข้ามาั้แ่กวาง ลิง ช้าง หมูป่า กระต่าย นก เสือ ต่างวิ่งเข้ามาชน เหยียบข้าวของ รวมทั้งเต็นท์ที่กางเอาไว้เสียหายหมด ขณะกำลังวิ่งเข้าใส่ฝูงชน อาซันใช้หมัดมฤตยูท่าที่ 3 ปล่อยเข้าไปปะทะฝูงสัตว์เหล่านี้จนเซถลา ถอยไปทางอื่น ไม่มาทางนักศึกษา ทำให้ทุกคนรอดไปอย่างหวุดหวิด อาซันใช้ััตรวจดูว่าในป่าลึก
นั้นเกิดอะไรขึ้น ทำไมสัตว์ป่าเหล่านี้ถึงได้ ตื่นตระหนกขนาดนี้ ที่แท้ มีสัตว์อสูรร่างใหญ่ตกลงมาจากฟ้าเกือบ 10 ตัว เป็ไปได้อย่างไรกัน
เ้าหน้าที่ได้พาทุกคนเปลี่ยนไปพักที่บ้านพักในอุทยานก่อนเป็การชั่วคราวเพื่อความปลอดภัย พรุ่งนี้จะมีการตรวจสอบพื้นที่ว่าเกิดอะไรขึ้น นักศึกษาก็เลยเก็บของที่ใช้ได้ เปลี่ยนสถานที่นอนกัน พอถึงสถานที่ใหม่ทุกคนก็เข้าพัก ห้องพักรวมอาซันแยกออกมา แล้วหายตัวพุ่งร่างเข้ากลางป่าลึก เพื่อตรวจสอบ สัตว์อสูรทั้ง 10 ตัว
ไปถึงก็เจอกับตัวแรกเลย มันเป็สัตว์ั์มีขนาดเท่ารถสิบล้อกำลังเดินหาของกินเป็พวกช้าง ควายป่า มันไม่สมควรที่จะอยุ่บนโลกใบนี้ นี่พวกมันมาได้อย่างไร อาซันขว้างกงจักสังหารไปตัดร่างมันขาดออกเป็สองท่อน พอมันตายไปก็มี สัตว์ร้ายเพิ่มมาอีก สามสี่ตัวโผล่ออกมา เป็สัตว์ที่มีเกราะคล้ายตัวนิ่ม1ตัว
แล้วมีสัตว์ที่คล้ายหมีควาย และ กระทิงั์ พวกมันตัวใหญ่มากกว่าตึก 2 ชั้นเสียอีก อาซัน ขว้างจักรเข้าใส่เ้าตัวนิ่มก่อน เพล้ง กงจักรกระเด็นออกมา ไม่สามารถผ่าเกราะของมันได้ มันเข้าตบร่างอาซัน ทันที แต่อาซันขี่เมฆหลบหลีกไปได้ทัน
จากนั้นอาซันก็เรียก ภูมะเหล็กไหลออกมา กลายเป็ กระบองสีเงินวาววับ ใหญ่เท่ากับเสาไฟฟ้า แล้วไล่ฟาด เ้าตัวนิ่มั์ และสัตว์ทั้งสอง ตูม !!!! สัตว์สามตัวถูกระดมฟาดจนร่างเละไปทั้งหมด ยังเหลืออีก 6 ตัว อาซันรู้สึกว่า
พวกมันกระจายแยกออกไป ทั่วไม่ได้อยู่รวมกัน อาซัน ขี่เมฆ ไล่ทุบพวกมันจนร่างแหลกเหลวไปอีก 5 ตัว เหลืออีกตัว มันกำลังพุ่งไปที่บ้านพัก ที่นักศึกษาอยู่แต่เ้าตัวสุดท้ายมันวิ่งแผ่นดินะเื ต้นไม้หักราบไปหมด เพราะมันเป็เหมือน
กบั์ตัวอ้วน แต่มันไมะโ แต่มันวิ่งเหมือนคน พอเจอฝูงสัตว์ก็แลบลิ้นตวัดเข้ามาในปากแล้วก็กลืนไม่เคี้ยวเลย มีเ้าหน้าที่เห็นก็สาดะุเข้าใส่ร่างมันแต่เพราะว่าตัวมันใหญ่ะุเล็กนิดเดียว แค่ทำให้มันเจ็บเหมือนยุงกัด หนังมันหนาะุธรรมดายิงมันไม่เข้า จึงโดนมันใช้มืออันใหญ่ของมันฟาดกระเด็นไป
มันเห็นนักศึกษาด้านใน แล้วน้ำลายมันไหลเยิ้ม มันวิ่งเข้าไปใกล็แล้แลบลิ้นออกมา ฉัวะ ! อาซันใช้ภูมะ แปลงร่างกลายเป็ดาบพุ่งเข้าไปตัดลิ้นมันจนขาดถึงโคน มันร้องลั่นป่า อาซันมาถึง ก็เหยียบไปที่หัวของมัน แล้ว ต่อยอัดไปอย่างแรงตูม ! หัวสมองมันถึงกับะเิออกมา อาซัน หายตัววับออกไปจากบริเวณนี้ทันที
ผู้คนต่างมองดูสัตว์ประหลาดลิ้นขาด หัวะเิอย่างสงสัย ทำไมมันถึงอยู่ดีดี ก็มีดาบลอยออกมาฟันลิ้นมันขาด แล้วที่หัวก็จู่ๆ ก็ะเิ เ้าหน้าที่มาดูกันเต็มไปหมด แล้วกันนักศึกษาออกไปจากที่เกิดเหตุ ไม่ให้เข้ามาใกล้
“ มันตัวอะไรวะเนี่ย” บิ๊กเริ่มพูดก่อนใคร
“ แล้วมันตายได้อย่างไรกันนี่” เอสสงสัย
“ อาจเป็สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คุ้มครองที่นี่ จัดการพวกมัน” อาซันโผล่มาออกความเห็น
“ เ้าพ่อเขาใหญ่ แน่ๆ เลย” มาริษาโพล่งออกมาอย่างนึกได้ ทุกคนได้ฟังต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย ยกมือท่วมหัว แต่ผิงผิง ไม่เชื่อ
“ พวกเธอเชื่อเื่พวกนี้กันด้วยหรือ ฉันเห็นดาบลอยมาฟันที่ลิ้นมันขาด แล้วดาบนั่นก็หายไป จากนั้น หัวมันก็ะเิ เหมือนกับว่าถูกปืน หรือ ะเิ อัดไปที่หัวของมัน เ้าพ่อท่านจะทำอะไรแบบนี้ได้ด้วยหรือ” ผิงผิงออกความเห็นบ้างทำเอาอาซันต้องมอง ผิงผิงใหม่ สมแล้วที่มีพ่อเป็ตำรวจ ไม่นานรุ่นพี่ก็เรียกประชุม วันนี้ที่จะไปเดินป่า ดูนก เที่ยวน้ำตกเหวสุวัต น้ำตกเหวนรก ขอยกเลิกทั้งหมด
เพราะเ้าหน้าที่ แจ้งว่าอาจไม่ปลอดภัย ดังนั้น รุ่นพี่จะรอเ้าหน้าที่เคลียทางขากลับ ถ้าปลอดภัย ทั้งหมดจะเดินทางกลับทันที แต่ว่าไม่สามารถกลับได้
เพราะทางลงเวลานี้เต็มไปด้วยสัตว์ป่าที่หนีออกมาจากป่าลึก อยู่เต็มท้องถนนขาลง รถยังไม่สามารถกลับลงไปได้ อาซันจึงเดินออกมาที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งแล้วบอกกับต้นไม้ใหญ่แห่งนี้
“ ท่านเทพารักษ์ ช่วยเรียกสัตว์กลับเข้าป่าไปได้แล้ว ข้าได้กำจัดสัตว์อสูรไปจนหมดแล้ว” อาซันติดต่อกับท่านเทพารักษ์ ประจำเขาใหญ่
“ ต้องขอบคุณท่านยมทูตที่ขับไล่สัตว์อสูรเหล่านี้ ข้าจะบอกพวกเขาให้กลับป่าลึกเดี๋ยวนี้” เทพารักษ์ออกคำสั่งไป สัตว์ทุกตัวรับทราบแล้วก็ค่อยๆเดิกลับป่าลึกจนหมด
“ หากพวกมันมาอีก ท่านส่งจิตไปบอกข้าทันที” อาซันสะบัดหยกสื่อสารชิ้นเล็กๆเข้าสู่ต้นไม้แล้วก็ค่อยๆ ซึมหายไปในลำต้น
“ ขอบคุณท่านยมทูต” หลังจากจัดการเรียบร้อยอาซันก็กลับไปสมทบกับเพื่อนที่รออยู่ อีกไม่นานเ้าหน้าที่ก็มาแจ้งว่าถนนทางกลับปลอดภัย ทุกคนจึงเดินทางกลับบ้านทันที
ณ สำนักวายุภักษ์
เ้าสำนักวายุภักษ์พอรู้ว่าศิษย์อันดับ 1 กลับถูกเด็กที่มีพลังเทพ น้อยกว่าอัดยับ ก็โมโหยิ่งนัก
“ มันเล่นสกปรก เล่นต่อยลูกกระเดือก จนศิษย์หายใจไม่ออก แล้วมันก็เตะผ่าหมาก ทำให้ศิษย์ ลุกไม่ขึ้นเลย” อัสนีรีบพูดคล้ายฟ้องอาจารย์ว่าซูซัน เล่นสกปรก
“ เฮอะ เป็เพราะเ้าประมาทมัน หากว่าเ้าไม่ประมาทมันก็ทำอะไรเ้าไม่ได้หรอก เื่นี้ยังไม่ต้องใส่ใจ อีกไม่กี่วันพวกเราจะไปงานชุมนุมของผู้ฝึกยุทธ เ้าไปเตรียมตัวไว้ งานชุมนุมยอดยุทธ 8 สำนักคราวนี้เ้าต้องเอาชนะ ศิษย์สำนักอื่นให้ได้ “ อาจารย์เ้าสำนักให้โอกาสอัสนีได้สร้างชื่อ
“ ศิษย์จะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง”
1K
