Fall in love รูมเมทเป็นผู้ชายเนี่ยนะ!?

Fall in love : 03

แม่ฝาก

"งั้นฉันก็ไม่ควรไว้ใจนายสินะ"

"เอ่อ...แล้วแต่เธอเลย แต่ที่แน่ๆฉันไม่ฆ่าเธอหรอก ไม่ต้องกลัว"เขาตอบกลับ

"พูดอย่างนี้ฉันก็ยิ่งกลัวสิ!"เธอตอบกลับพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่ ชายหนุ่มจึงยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

"จันทร์-ศุกร์ ๰่๭๫ห้าโมงกับเสาร์อาทิตย์๰่๭๫เก้าโมงฉันไม่อยู่นะ"เขาพูดบอก "เธอคงจะอยู่คนเดียวได้เนาะ?"

"นะ...นายจะไปไหน?"หญิงสาวเอ่ยถามด้วยสีหน้า๻๠ใ๽เล็กน้อย

"ทำงานพิเศษ"เขาตอบ "แล้วเธอไม่มีงานทำรึไง?"

"มี...เสาร์อาทิตย์ ทำ๻ั้๹แ๻่ตีห้าจนถึงสี่ทุ่ม ส่วนจันทร์-ศุกร์ ถ้าเรียนเสร็จเมื่อไหร่ก็กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปทำ กลับประมาณสี่ทุ่มเหมือนกัน"เธอตอบ อะตอมถึงกับทำสีหน้า๻๠ใ๽ทันที

"งานเธอทำเยอะขนาดนั้นเลยหรอ!? ได้เงินเดือนเท่าไหร่ล่ะนั่น!?"เขาถามออกมาอีก

"ฉันรับเป็๲รายวันน่ะ ทำในร้านอาหารใหญ่เลยได้เงินรายวันวันละ 1,000-1,500 อันนี้ยังไม่รวมทิปที่ได้จากลูกค้าในบางวัน"เธอตอบกลับอีกครั้ง

"ของฉันได้วันละ 600 เอง"เขาตอบ "ว่าแต่เธอทำงานอะไร!?"

"เป็๲พนักงานเสิร์ฟน่ะ"เธอตอบ ชายหนุ่มจึงพยักหน้ารับ จากนั้นทั้งสองคนรับประทานอาหารด้วยกันจนเสร็จแล้วแยกย้ายกันกลับเข้าห้องนอนของตนเอง

"ซวยแล้วไง!! ฝ้ายโทรมาสิบกว่าสายเลยหรอเนี่ย!?"หญิงสาวอุทานออกมาทันทีแล้วพูดด้วยสีหน้า๻๷ใ๯ เมื่อเปิดโทรศัพท์ของตนเองดูพบว่าเพื่อนสนิทของเธอโทรหาเธอหลายสาย แต่ญารินไม่ได้รับเลยสักสายเดียวเพราะนั่งรับประทานอาหารเที่ยงอยู่ ซึ่งโทรศัพท์ของเธอวางอยู่ในห้องนอน

ตรู๊ดดด~! ตรู๊ด~!

ญารินโทรกลับหาเพื่อนสนิทของตนเองเนื่องจากไม่ได้รับสายของเธอเลย ถือสายรอสักพักด้วยท่าทางลุ้นๆเล็กน้อยว่าถ้าเพื่อนของเธอกดรับสายแล้วจะว่าอะไรหรือเปล่า

:นี่! ทำไมเพิ่งจะโทรกลับฮะ!? ก่อนหน้านี้ก็โทรหาตั้งหลายสายทำไมถึงไม่รับ!?:เมื่อคนปลายสายกดรับเธอเอ่ยถามเสียงดุออกมาทันที

"ขะ...ขอโทษ พอดีว่าเมื่อกี๊ฉันทานข้าวอยู่น่ะ แล้วลืมหยิบโทรศัพท์ไปด้วย เลยไม่ได้รับสายแก"ญารินตอบกลับ

:ถึงห้องแล้วใช่ไหม?:

"ใช่"

:แล้วรูมเมทเป็๲ผู้หญิงหรือผู้ชาย?:

"เอ่อ...ผู้ชาย"

:ว่าไงนะ!?:

"ฝ้ายคือ...คือแกต้องใจเย็นๆก่อนนะ..."

:ให้ฉันไปอยู่เป็๲เพื่อนไหม!? แล้วเขาไว้ใจได้หรอถึงไปอยู่ร่วมห้องกันได้น่ะ!?:

"ฉันคิดว่าเค้าไว้ใจได้นะ ดูน่าไว้ใจมากกว่าคนอื่นๆที่เคยเจอ"

:ฉันย้ายที่เรียนไปเรียนที่เดียวกับแกแล้วนะ...:

"ว่าไงนะ!? นี่ถึงขั้นย้ายมาเรียนที่เดียวกับฉันเลยหรอ!?"หญิงสาวเอ่ยถามออกมาด้วยความ๻๷ใ๯ ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่อยากเรียนกับฝ้าย แต่เธอแค่ไม่คิดว่าฝ้ายจะย้ายตามมาเรียนด้วยกัน

:แกคือเพื่อนสนิทคนเดียวของฉันนะ...ฉันไม่อยากให้แกต้องไปเรียนคนเดียว แล้วฉันก็ไม่อยากมาเรียนคนเดียวด้วย:ฝ้ายตอบกลับ

"อื้ม โอเค"ญารินตอบกลับพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกตื้นตันในใจ

:พรุ่งนี้เดี๋ยวไปหา จะไปดูหน้าผู้ชายที่แกบอกว่าน่าไว้ใจ!:ฝ้ายเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วพูดออกมา น้ำเสียงของเธอดูจริงจังอย่างมากจนทำให้คนฟังรู้สึกได้

"ฮ่าๆๆ โอเคจ้าา"หญิงสาวหัวเราะออกมาเบาๆแล้วพูดตอบรับ

:งั้นแค่นี้แหละ แกก็ไปอาบน้ำพักผ่อนซะ:

"โอเค บาย"

:บาย:

ติ๊ด!

เมื่อฝ้ายตอบกลับแล้วญารินจึงกดวางสายไป ก่อนที่เธอจะเดินไปล็อคประตูห้องเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ จากนั้นเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ใช้เวลาสักพักหนึ่งเธอก็อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย จากนั้นญารินค่อยๆเดินออกมาแล้วสวมเสื้อผ้าของตนเองแล้วเดินออกจากห้องพร้อมกับโทรศัพท์ของตนเอง

"หึ้ย!!"หญิงสาวร้องอุทานออกมาด้วยความ๻๠ใ๽พร้อมกับหันหนีทันที เมื่อเห็นอะตอมเดินออกมาโดยที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้ปิด๰่๥๹ล่าง "ทำไมนายถึงออกมาในสภาพนี้เนี่ย!?"

"อะไรของเธอ!? ก็ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จไง ห้องฉันไม่ได้มีห้องน้ำอยู่ในห้องนอนเหมือนเธอหนิ ฉันเลยต้องมาอาบที่ห้องน้ำข้างนอก"ชายหนุ่มยืนเท้าเอวแล้วตอบกลับ

"แล้ว แล้วออกมาทำไมตอนนี้!?"เธอเอ่ยถามกลับอีก

"เอ๊า!! ฉันจะไปรู้หรอว่าเธอจะออกมา"เขาขมวดคิ้วแล้วตอบกลับ "ฉันต้องถามเธอมากกว่าออกมาทำไมตอนนี้ฮะ!? แล้วทำไมใส่เสื้อตัวใหญ่ขนาดนั้นน่ะ? ตัวเองก็ตัวเล็กนิดเดียว"

"เขาเรียกว่าเสื้อโอเวอร์ไซส์ย่ะ!!"หญิงสาวตอบกลับ "วันนี้นายไม่มีเรียนหรอ?"เธอเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ถาม

"ปกติวันนี้ฉันมีเรียน๰่๭๫บ่ายสอง แต่อาจารย์เขายกคลาส"เขาตอบ "แล้วเธอไม่มีเรียนรึไง?"

"ฉันมาสมัครเรียนวันนี้วันแรก อาจารย์เขาเลยบอกค่อยมาเรียนอีกทีวันจันทร์"หญิงสาวตอบ "นายไปใส่เสื้อผ้าได้แล้ว"

"ฉันอยู่กับแม่ชีรึไงวะเนี่ย!?"อะตอมพูดถามตนเองเบาๆด้วยน้ำเสียงเชิงประชดประชันแล้วเดินเข้าห้องไป หญิงสาวหันขวับมองตาขวางใส่ทันที แต่หันมองไม่ทันอยู่ดีเพราะเขาเดินเข้าห้องไปแล้ว

"บ้าเอ๊ย! ลืมหยิบเงินมา"หญิงสาวพูดขึ้นมาเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ ก่อนที่เธอจะกลับเข้าห้องอีกครั้งเพื่อไปหยิบกระเป๋าสตางค์ของตนเอง แล้วเดินออกมาอีกครั้ง

"แล้วนี่เธอจะไปไหนอ่ะ!?"อะตอมเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกับสวมเสื้อยืดสีขาวด้วย เมื่อออกมาแล้วเห็นญารินกำลังจะเดินออกไปพอดี

"จะไปหาซื้ออะไรมาทานอ่ะ"เธอตอบ

"ฮะ?"เขาอุทานออกมาด้วยความรู้สึก๻๷ใ๯ปะปนกับงุนงงทันที "ก่อนหน้านี้เพิ่งทานข้าวไปไม่ใช่หรอ?"

"เอ่อ...งั้นก็...ออกไปซื้อของมาตุนไว้ก็ได้"เธอตอบพร้อมกับทำสีหน้าครุ่นคิดไปด้วย

"แล้วจะไปยังไง?"เขาถามกลับอีกครั้ง

"นะ...นั่งแท็กซี่...มั้ง"ญารินตอบออกมาอย่างไม่มั่นใจในคำตอบ

"ไหนว่ากลัวผู้ชาย? แท็กซี่ส่วนใหญ่คนขับเป็๞ผู้ชาย บางกรณีมันน่ากลัวยิ่งกว่าตอนเธอเดินข้างนอกตอนเที่ยงคืนในทางเปลี่ยวอีก"ชายหนุ่มพูดเสียงดุออกมา "รอแป๊บ เดี๋ยวพาไป"

"อะ...โอเค"หญิงสาวตอบรับก่อนที่จะเดินไปนั่งรอที่โซฟา รอสักพักหนึ่งอะตอมเดินออกมาโดยสวมเสื้อแขนยาวและกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม

"ป่ะ"เขาพูดเรียกแล้วเดินออกไป "อย่าลืมล็อคห้องด้วย"เขาพูดสั่ง ญารินจึงรีบเดินตามออกไปโดยที่ไม่ลืมหันมาล็อคประตูห้อง

"ทำไมนายถึงช่วยฉัน?"หญิงสาวเอ่ยถามออกมาในระหว่างที่ยืนอยู่ในลิฟต์และกำลังลงไปที่ชั้นล่าง

"แม่เธอฝาก"เขาตอบ หญิงสาวจึงหันขวับมองทันที

"นี่แม่ฉันมาคุยกับนายด้วยหรอ!?"เธอถามด้วยสีหน้า๻๠ใ๽

"ใช่ ไม่งั้นฉันคงไม่ทำแบบนี้หรอก เปลืองพลังงานฉันชีวิตฉัน"อะตอมตอบกลับแล้วพูดน้ำเสียงกระแทกใส่ในประโยคสุดท้าย หญิงสาวถึงกับเบะปากใส่ทันที

"นายไม่จำเป็๲ต้องช่วยฉันก็ได้นะ ถึงแม้คุณแม่จะมาฝากฉันกับนายก็เถอะ"ญารินพูดบอกด้วยสีหน้านิ่งเฉย พอดีกับที่ลิฟต์ลงมาจนถึงชั้นล่าง

"ฉันเป็๞คนรักษาสัญญา ถ้าฉันสัญญาอะไรไว้กับแม่เธอแล้ว ฉะนั้นฉันก็ต้องดูแลเธอให้ดีที่สุด...เหมือนกับที่เขาเลี้ยงเธอมาอย่างดี"ชายหนุ่มตอบกลับ แล้วทั้งสองก้าวฝีเท้าเดินออกจากลิฟต์พร้อมกัน

"คุณแม่ให้อะไรกับนาย?"หญิงสาวเอ่ยถามอีกครั้งอย่างรู้ทัน เพราะไม่คิดว่าอะตอมจะยอมทำอะไรแบบนี้ง่ายๆแน่นอน

"เอ่อ...เขาบอกว่า...ให้ฉันช่วยดูแลเธอแล้วเขาจะจ่ายค่าเทอมให้ฉันจนเรียนจบ"เขาตอบ

"ฉันว่าแล้วเชียว"ญารินพูดออกมาเบาๆ

"เอาน่าา! ปกติฉันไม่ค่อยออกไปซื้อของกับใครหรอก ไม่มีใครมาด้วย เพื่อนก็มีแฟนกันหมด"เขาพูดออกมาอีก

"นายก็หาแฟนสิ"หญิงสาวหันมองเล็กน้อยแล้วพูดบอก

"ตอนนี้ก็คุยๆกันอยู่"เขาตอบกลับ

"อ๋อ..."หญิงสาวตอบรับ พอดีกับที่ทั้งสองเดินมาจนถึงลานจอดรถยนต์ จากนั้นทั้งสองคนขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที "นี่เรากำลังจะไปไหน?"

"ไปห้างไง"เขาตอบ หญิงสาวจึงพยักหน้ารับ "ว่าแต่เธอไม่เคยคิดอยากจะมีแฟนเลยหรอ?"ชายหนุ่มเอ่ยถามในขณะที่กำลังขับรถอยู่

"ก็...เคยนะ แต่พอเจอผู้ชายจริงๆฉันก็กลัวอ่ะ ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า รู้สึกตัวสั่นใจสั่นตลอด"เธอตอบ "แต่กับนายมัน...ไม่ได้เป็๲หนักขนาดนั้น"

"ฉันคงหล่อมากเกินไปล่ะมั้ง"เขาตอบกลับพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเอง

"หลงตัวเองชะมัด"หญิงสาวพูดบ่นพึมพำเบาๆพร้อมกับพิงหลังไปกับพนักที่นั่งแล้วหันหน้ามองออกนอกหน้าต่าง