เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        ต้าเหอที่เอียงหัวเผยให้เห็นรอยฝ่ามือสีแดงบนใบหน้า แสดงให้เห็นว่าหลี่ชิงหลิงใช้แรงไปมากแค่ไหน

        "ถ้าอยากให้พี่สาวจากไปอย่างเป็นห่วง พะวงอยู่ตลอดเวลาก็เอาเลย!" หลี่ชิงหลิงมองเขาอย่างเย็นชา กัดฟันลุกขึ้นยืนและเดินจากไป

        ชายชราถอนหายใจเงียบๆ ตบไหล่หลี่ชิงหลิง ยิ้มให้นางและไปหาต้าเหอ

        เขาคุกเข่าลงและลูบหัวต้าเหอ "ต้าเหอ อย่าโทษพี่เสี่ยวหลิงเลย นางเป็นห่วงเจ้า รู้ไหม" หลังจากหยุดชั่วคราวก็พูดต่อ "เราทุกคนเป็นห่วงเจ้า ถ้าเจ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่เพียงแต่จะไม่ดีกับเสี่ยวซี แต่ยังไม่ดีกับทุกคนที่เป็นห่วงด้วย”

        ต้าเหอค่อยๆ ขยับหัวให้เข้าที่ ก้มมองพี่สาวที่หลับตาในอ้อมแขนแล้วระเบิดร้องไห้ออกมา

        เขาไม่อยากเผชิญกับความจริงที่ว่าพี่สาวของเขาเสียชีวิตมาโดยตลอด แต่ไม่ว่าเขาจะหลีกหนีแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถหลบหนีได้

        พี่สาวของเขาจากไปแล้วจริงๆ อนาคตจะไม่มีนางคอยเป็นห่วงและอยู่ด้วยแล้ว

        เขาจะถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวเพียงลำพัง

        เป็นเพราะเขาขี้กลัวเกินไป ถ้าเขาไม่ขี้ขลาดและช่วยพี่สาว นางก็คงไม่ถูกหมาป่าฆ่า

        ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา!

        เมื่อเห็นต้าเหอร้องไห้อย่างโศกเศร้า ชายชราก็หลับตาลงอย่างแรง เอื้อมมือไปกอดต้าเหอ ใช้มือตบหลังปลอบประโลมเขาเงียบๆ

        ร้องไห้ออกมาก็ดีแล้ว ถ้ายังเก็บไว้อีกต่อไปจะเป็นโรคทางใจเอา

        เมื่อได้ยินเสียงร้องของต้าเหอ เด็กๆ ก็อดร้องไม่ได้เช่นกัน

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ พวกเขาติดค้างเสี่ยวซีมากเกินไป

        หลังจากร้องไห้อยู่นาน ในที่สุดต้าเหอก็หยุดร้อง ชายชราเห็นแล้วก็ถือโอกาสเตือนอีกครั้ง

        ต้าเหอพยักหน้าเล็กน้อย

        เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอม ชายชราก็ยิ้ม หันไปมองหลี่ชิงหลิงพลางส่งสายตาให้นาง หลี่ชิงหลิงก็พยักหน้าอย่างรู้งาน

        หลี่ชิงหลิงจับมือหลิวจือโม่ ทั้งสองพาเด็ก ๆ ไปหาพื้นที่ดีๆ เพื่อฝังศพเสี่ยวซี

        หลังจากที่ทุกคนขุดหลุมลึกเสร็จและกลับถ้ำก็เห็นต้าเหอที่มีสีหน้ารู้สึกผิด "พี่เสี่ยวหลิง ข้าขอโทษ เมื่อกี้ข้า…”

        ก่อนที่เขาจะพูดจบ หลี่ชิงหลิงก็จับไหล่เขาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่เป็นไร ขอแค่คิดได้ก็พอ"

        ต้าเหอตอบรับและกอดเสี่ยวซีอย่างแรง "ข้าทำให้พี่เป็นห่วง ถึงเวลาให้พี่ไปพักผ่อนแล้ว” เขาโตแล้วและจะปล่อยให้พี่สาวกังวลไม่ได้

        “อืม เราเตรียมไว้ให้แล้ว”

        ต้าเหอกล่าวขอบคุณพลางอุ้มเสี่ยวซีออกไปแต่โดนเสี่ยวหลิงห้ามไว้ นางมองเสี่ยวซีและกล่าวด้วยความสงสาร “ต่อให้ส่งก็ต้องส่งไปแบบสวยๆ” พูดจบก็หันกลับไปหยิบชุดที่ค่อนข้างใหม่ของนางออกมา

        เด็กสาวเดินไปหาต้าเหอและยื่นมือออกไป "ออกไปก่อน ข้าจะช่วยเสี่ยวซีเปลี่ยนเสื้อผ้า" ชุดของเสี่ยวซีเต็มไปด้วยเลือด สภาพไม่ดีเลย

        ต้าเหอมองเสี่ยวซีอย่างลึกซึ้ง จากนั้นวางเสี่ยวซีไว้ในมือของหลี่ชิงหลิง จากนั้นกัดฟันหันหลังเดินออกไป

        หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว หลี่ชิงหลิงก็วางเสี่ยวซีลงบนเสื่ออย่างเบามือและช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้า

        "เสี่ยวซี ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพวกเสี่ยวเฟิงนะ จากนี้ไป ข้าจะดูแลต้าเหอเหมือนเป็นน้องชายแท้ๆ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” หลี่ชิงหลิงช่วยเสี่ยวซีเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นจึงอุ้มเดินออกมาจากถ้ำ

        ทันทีที่ออกจากถ้ำ ต้าเหอก็รับไปกอดและเดินไปทางหลุมที่ขุดไว้

        พวกเขาขุดหลุมเพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ป่าได้กลิ่น พวกหลี่ชิงหลิงขุดหลุมไว้ลึกมาก พวกเขาช่วยต้าเหอให้ลงหลุมไปโดยมีเสี่ยวซีอยู่ในอ้อมแขนของเขา

        เขาลูบผมของเสี่ยวซี ยิ้มให้นางแล้วบอกว่าจะมาหาทุกวัน ไว้กลับบ้านได้แล้ว เขาจะมาพานางกลับบ้าน

        หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ยืนขึ้น หลิวจือโม่ก็เอื้อมมือไปดึงเขาขึ้นมา

        ทุกคนโยนดินลงไปทีละนิดและฝังเสี่ยวซี

        ชายชราวางศิลาที่ทำจากไม้หน้าหลุมฝังศพ ทุกคนยืนอยู่ตรงนั้นสักพักจึงเตรียมจากไป

        ต้าเหอมองชื่อเสี่ยวซีและฝืนพูดด้วยความเศร้า "กลับไปกันก่อนเถอะ ข้าอยากอยู่กับพี่ก่อน” พี่อยู่ตรงนี้เหงาเกินไป เขาอยากอยู่เป็นเพื่อน

        หลี่ชิงหลิงและคนอื่นๆ จ้องเขา ตอบรับ และจากไปอย่างช้าๆ

        ต้าเหอนั่งลงบนพื้น ยื่นมือออกไปสัมผัสคำว่าหลี่เสี่ยวซีบนป้ายหลุมศพเบาๆ เขาไม่ได้พูดแต่เพียงเฝ้าดูในความเงียบ

        หลังจากที่ท่านพ่อของเขาแต่งงานกับแม่เลี้ยง หากไม่มีพี่สาวปกป้อง เขาก็คงไม่ได้อยู่มาจนถึงตอนนี้

        พี่สาวเป็นทั้งพ่อและแม่ เดิมทีเขาอยากจะตอบแทนนางเมื่อโตขึ้น

        เขายังไม่ทันได้เติบโต พี่สาวของเขาก็จากไปแล้ว

        ในโลกนี้ไม่มีใครดีต่อเขาได้เท่าพี่อีกแล้ว

        เมื่อนึกถึงตรงนี้ น้ำตาของต้าเหอก็ไหลลงมาอีกครั้ง

        “พี่เจอท่านแม่หรือยัง” เขาสะอื้น “ถ้าเจอท่านแม่ช่วยทักทายหน่อยสิ บอกว่าข้าคิดถึงท่านแม่มาก”

        ถ้าท่านแม่ยังอยู่ ชีวิตของเขากับพี่สาวคงไม่ลำบากขนาดนี้

        "ต้าเหอจะไม่เป็นไรใช่ไหม” หลี่ชิงเฟิงหันไปมองต้าเหอซึ่งนั่งขดตัวอยู่บนพื้น ถามด้วยสีหน้ากังวล "ต้องไปอยู่เป็นเพื่อนไหม” เขาถามหลิวจือเยี่ยน

        หลิวจือเยี่ยนลังเลเล็กน้อย เขาอยากไปอยู่ด้วย แต่ก็กลัวกระทบบทสนทนาของทั้งสอง

        เขาไม่สามารถตัดสินใจได้ ดังนั้นเขาจึงมองหลิวจือโม่อย่างขอความเห็น

        หลิวจือโม่ลูบหัวของพวกเขาพลางถอนหายใจ "ปล่อยให้ต้าเหออยู่กับเสี่ยวซีตามลำพังสักพักเถอะ ไว้ค่อยกลับมา” เขาไม่คิดเลยว่าเสี่ยวซีซึ่งปกติเป็นเด็กที่เงียบมาก จะลุกขึ้นมาเสียสละตัวเอง เพื่อให้เด็กๆ หนีไปในจังหวะสำคัญ

        เขาจะจดจำเรื่องนี้ตลอดไป

        เขาและเสี่ยวหลิงจะดูแลต้าเหอ ให้เขาได้เติบโตอย่างมีความสุข

        หลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนฟังแล้วพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

        เมื่อต้าเหอกลับมาที่ถ้ำ พวกเขาก็คุยเล่นกับต้าเหอ พยายามทำให้เขามีความสุข

        ต้าเหอรู้สึกซึ้งใจกับทุกคนมาก

        เขาเองก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ตัวเองมีความสุข เลิกหมกมุ่นอยู่กับเรื่องพี่สาวเพื่อไม่ให้ทุกคนเป็นห่วง

        แค่เขาต้องคุยกับพี่สาวทุกวัน ถ้าไม่ไปสักวันเขาก็จะไม่สบายใจ

        หลี่ชิงหลิงและคนอื่นๆ ไม่พูดอะไรเรื่องนี้

        ตราบใดที่เขาคลายปมในใจได้ พวกเขาก็จะไม่ยุ่งเรื่องอื่น

        "ต้าเหอ อยากเรียนวิชาแพทย์ไหม" ระหว่างชายชรากำลังเก็บสมุนไพรก็เงยหน้ามองต้าเหอที่มาเก็บสมุนไพรกับเขาอย่างเงียบๆ 

        "ข้าคิดว่าเจ้ามีพรสวรรค์ในวิชาแพทย์ ข้าอยากสอนเจ้า ไม่รู้ว่าเจ้าจะสนใจหรือไม่?”

        ในบรรดาเด็กเหล่านี้ ต้าเหอเหมาะสำหรับการเรียนแพทย์ที่สุด หากเขาตั้งใจเรียนแพทย์อย่างจริงจัง ความสำเร็จของเขาคงไม่แย่นัก

        ที่เขาถาม อย่างแรกก็เพราะต้องการตอบแทนความเมตตาของเสี่ยวซี อย่างที่สองก็เพราะไม่อยากเสียคนมีพรสวรรค์ไป

        นอกจากนี้เขายังต้องการส่งต่อทักษะทางการแพทย์ เพื่อไม่ให้จบลงที่ตนด้วย

        ทันทีที่ต้าเหอได้ยิน เขาก็เงยหน้าขึ้นมองชายชราด้วยความประหลาดใจ "ท่านปู่... อยากจะสอนวิชาแพทย์ให้ข้าจริงๆ หรือ" เขาเคยเห็นวิชาแพทย์ของปู่มาก่อน เขาเก่งมาก ย่อมอยากเรียนอยู่แล้ว "ปู่ไม่ต้องฝืนเพราะพี่สาวของข้าหรอก”

        “ข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ?” ชายชราถลึงตา และกล่าวความไม่พอใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ของเจ้า ข้าก็คงไม่พูดขึ้นมา”

        แม้คำพูดของเขาจะดูอวดตัว แต่ในใจเขาไม่ได้คิดแบบนั้น เขาตั้งใจจะตอบแทนน้ำใจของเสี่ยวซีจริงๆ

        แต่เขาจะไม่บอกกับต้าเหอ หากโง่พูดออกไป ต้าเหอคงไม่ตกลง

        “เช่นนั้นข้าจะถามว่าเจ้าอยากเรียนหรือไม่” ชายชรามองต้าเหออย่างจริงจัง “ถ้าอยากเรียน ข้าก็จะพยายามสอนอย่างเต็มที่”

        ต้าเหอจับมืออย่างแรง พยักหน้าอย่างหนัก บอกว่าตนเองอยากเรียน

        หากเขารู้วิชาแพทย์ เขาจะสามารถช่วยคนป่วยได้มากมาย

        เมื่อได้ยินคำตอบของเขา ชายชราก็ปรบมืออย่างมีความสุข หันไปมองหลี่ชิงหลิง ขอให้นางนำชามน้ำมาให้

        ที่นี่ไม่มีชา นับประสาอะไรกับสุรา ดังนั้นจึงทำได้เพียงใช้น้ำทดแทน

        รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่ชิงหลิง นางรีบเทน้ำใส่ชามแล้วส่งให้ต้าเหอ "ส่งน้ำคำนับอาจารย์เร็ว"

        หากต้าเหอรู้วิชาแพทย์จะดีต่อตัวเขาเองในอนาคต

        ต้าเหอเอื้อมมือรับชามจากหลี่ชิงหลิง คุกเข่าลง มือทั้งสองข้างยกชามสูง "ท่านอาจารย์ โปรดดื่มน้ำ" ทันทีที่เขาคำนับ เขาจะต้องเรียนรู้วิชาแพทย์จากชายชราอย่างเป็นทางการ

        ชายชรายิ้มกว้าง เอื้อมมือไปรับ เงยหน้าดื่มจนหมด เขาเช็ดน้ำจากมุมปาก ก้มศีรษะลงแล้วพูดกับต้าเหอ “ถ้าเริ่มแล้วห้ามหยุดกลางคัน เข้าใจหรือไม่” เขาไม่อยากรับศิษย์ที่ทำอะไรก็ไม่เป็น

        ต้าเหอตอบรับ “ขอรับ อาจารย์ ข้าจะไม่ล้มเลิกกลางคัน ข้าจะตั้งใจเรียน”

        เมื่อได้ยินคำพูดของต้าเหอ ชายชราก็รู้สึกโล่งใจ ช่วยพยุงเขาลุกขึ้นและคุยกับเขา

        พูดจบก็ให้ต้าเหอแยกสมุนไพรบนพื้นออกเป็นหมวดหมู่ ตากให้แห้งแล้วนำไปเก็บ

        ชายชราไม่อยากเสียเวลาจึงเริ่มสอนทันที

        ต้าเหอก็เชื่อฟังเช่นกัน คุกเข่าเริ่มแบ่งสมุนไพรต่างๆ อย่างระมัดระวังโดยไม่พูดอะไรสักคำ

        พลางแบ่งพลางถามคำถามไปด้วย ชายชราดีใจมากที่เขาตั้งใจเรียนเช่นนี้