Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 89 หลังจากผ่าตัดร่วมกับหมอมิโฮะและคุณซากิมาร่วมสองสัปดาห์ในที่สุดฮิคาริก็เรียกทีมแพทย์ฉุกเฉินทุกคนไปที่บ้านตระกูลทาเคนากะ “หมอดนัยว่าจะเป็นเคสอะไรคะที่เราต้องไปผ่าตัดคราวนี้” รินะถามดนัยอย่างตื่นเต้น “เหอะๆผมเองก็ไม่รู้สิครับแต่ที่แน่นอนการผ่าตัดคงต้องอาศัยความเข้ากันได้ของผมคุณซากิและหมอมิโฮะล่ะมั้งครับเพราะฮิคาริเล่นให้พวกผมทั้งสามคนผ่าตัดด้วยกันกว่าสองสัปดาห์” ดนัยเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเคสแบบไหนเหมือนกันจึงไม่สามารถตอบคำถามของรินะได้ “ว่าแต่สองสัปดาห์มานี่ไม่เจอคุณเลยนะครับคุณยูมิงานยุ่งเหรอครับกลางวันก็ไม่โผล่มากินข้าวด้วยกันแถมเลิกงานยังไม่ทันได้ทักก็เห็นคุณรีบวิ่งกลับห้อง” ดนัยสงสัยเพราะปกติเวลาไม่เจอกันอย่างน้อยพักกลางวันก็มีได้เจอกันบ้างแต่นี่อะไรไม่เจอกันเลยแถมพอเลิกงานยังไม่ทันได้คุยยูมิก็วิ่งแจ้นกลับห้องไปแล้ว “ไม่ใช่หรอกค่ะเป็นพอดีคุณพ่อพึ่งจะส่งของเล่นใหม่มาให้เป็นเครื่องฉายรังสีแบบหกทิศทางรุ่นใหม่เลยนะคะฉันก็เลยสนุกกับการถอดชิ้นส่วนมันเล่นอยู่น่ะค่ะนี่ก็พึ่งรื้อเสร็จไปเองยังไม่ทันได้ประกอบเลยฮิคาริก็เรียกมาเสียก่อน” ยูมิพูดด้วยน้ำเสียงมีความสุข เหอะๆของเล่นใหม่คือเครื่องฉายรังสีรุ่นใหม่เนี่ยนะแถมซื้อมาให้คุณยูมิถอดชิ้นส่วนเล่นอีกถ้าตระกูลคุณยูมิไม่รวยจะทำแบบนั้นได้มั้ยล่ะนี่เครื่องฉายรังสีรุ่นเก่าหน่อยก็ราคาหลายสิบล้านบาทแล้วตีเป็นเงินเยนก็เป็นร้อยล้านเยนเลยแล้วนี่รุ่นใหม่ราคาต่อเครื่องคงประมาณร้อยห้าสิบถึงสองร้อยล้านบาท !! ดนัยคิดในใจพลางยิ้มแห้งให้ยูมิ “รีบเข้าไปกันเถอะเดี๋ยวบ่ายฉันมีผ่าตัดอีกนะคะ” หมอมิโฮะพูด “แหม...ผมก็เข้าผ่าตัดกับคุณนะหมอมิโฮะ” ดนัยพูด จากนั้นทีมแพทย์ฉุกเฉินของโรงพยาบาลทาเคนากะก็เดินเข้าไปในบ้านตระกูลทาเคนากะพอเข้ามาในเขตบ้านทุกคนก็พบกับพ่อบ้านตระกูลทาเคนากะที่เหมือนจะรออยู่ก่อนแล้ว “คุณหนูรออยู่ที่ห้องรับแขกครับทุกท่านเชิญทางนี้เลยครับ” พ่อบ้านพูดก่อนจะนำทุกคนเข้าไปที่ห้องรับแขกเมื่อทุกคนเข้าไปที่ห้องรับแขกก็พบกับฮิคาริที่นั่งอยู่บนรถเข็น เล่นสมบทบาทคนขาหักเลยนะ !! ดนัยคิดในใจ “มากันแล้วเหรอคะเชิญนั่งก่อนสิคะ” ฮิคาริพูดเชิญทุกคนนั่งที่โซฟาเมื่อเห็นทุกคนมาถึงทุกคนต่างนั่งลงตามที่ฮิคาริว่าส่วนพ่อบ้านก็รีบเอาชามาเสิร์ฟอย่างมืออาชีพ “เอาล่ะค่ะที่เรียกทุกคนมาวันนี้ก็คงคิดว่าน่าจะรู้กันอยู่แล้วว่าน่าจะเป็นเรื่องอะไร” ฮิคาริพูดทุกคนพยักหน้าเพราะคิดไว้แล้วว่าน่าจะเป็นเรื่องเคสการผ่าตัดคนไข้นั่นเอง “คราวนี้เป็นที่ไหนล่ะออสเตรเลีย ??” ดนัยถาม “ใช่คราวนี้คนไข้อยู่ที่ออสเตรเลีย” ฮิคาริพยักหน้า “คนไข้เป็นใครเหรอฮิคาริแล้วเราต้องซ้อมกันนานมั้ย” ยูมิถามบ้าง
“นี่คือประวัติคนไข้ส่วนเรื่องการซ้อมนั้นไม่มีเพราะมันไม่ใช่เคสการผ่าตัดที่พิศดารขนาดนั้นเป็นแค่การผ่าตัดเอาเนื้องอกออกจากร่างกายคนไข้เท่านั้น” ฮิคาริพูดก่อนจะหยิบแฟ้มคนไข้ที่เตรียมเอาไว้วางไว้บนโต๊ะให้ทุกคนหยิบไปอ่าน ไม่รอช้าทุกคนหยิบแฟ้มคนไข้ขึ้นมาทันที “มะเร็งลำไส้งั้นเหรอ” ดนัยอ่านข้อมูลคนไข้ (ไรท์ : มะเร็งก็คือเนื้องอกร้ายนะครับ) “มีมะเร็งตับอ่อนด้วยค่ะหมอดนัย” หมอมิโฮะที่กำลังอ่านอยู่พูด “การผ่าตัดไม่ธรรมดาแล้วสิแบบนี้คงใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบชั่วโมงกว่าจะผ่าเอามะเร็งเนื้อร้ายออกจากลำไส้และตับได้ทั้งหมดการผ่าเอามะเร็งเนื้อร้ายออกจากลำไส้จะต้องใช้กล้องส่องสอดเข้าไปจากทางทวารหนัก” ดนัยวิเคราะห์ “ส่วนมะเร็งตับก็ผ่าตัดเปิดช่องท้อง” หมอมิโฮะพูด “การผ่าตัดนานขนาดนี้คงใช้เลือดมากคงไม่ต่ำกว่าสิบถุงแน่ค่ะดีนะคนไข้ไม่มีโรคเกี่ยวกับเลือดเหมือนกับเคสที่ประเทศไทย” รินะผู้เป็นวิสัญญีแพทย์คอยดูแลเรื่องการให้เลือดบอกทันใดนั้นเองจู่ๆยูมิก็ร้องออกมา “ว้ายตายแล้ว !!” ยูมิร้องออกมาทำให้ทุกคนหันไปมองเธอว่าร้องทำไม “เป็นอะไรครับคุณยูมิ” ดนัยถาม “ทุกคนดูอายุคนไข้สิคะ !!” ยูมิพูด “อายุงั้นเหรอ” ดนัยทวนสิ่งที่ยูมิพูดก่อนจะไปดูข้อมูลอายุคนไข้อีกครั้งแน่นอนทุกคนก็ไปอ่านข้อมูลอายุคนไข้ด้วยและเมื่อได้อ่านทุกคนก็ร้องออกมาทันที “เฮ้ยบ้าไปแล้ว !!” ดนัยร้องอุทาน “ว้ายไม่จริง !!” รินะตาโตมองดูข้อมูลคนอายุคนไข้ “บ้าน่าเอาจริงสิ !!” ซากิเองก็ร้องออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ฮิคาริที่เธอบ้าไปแล้วเหรอเอาคนไข้อะไรมาให้พวกเราผ่าตัดเนี่ย” ดนัยเงยหน้ามองถามฮิคาริ “หรือว่านายจะไม่ช่วยล่ะอย่างมากคนไข้คนนี้ก็อยู่ได้อีกสามเดือนแต่ถ้าผ่าตัดสำเร็จก็ยืดเวลาไปได้อีกสามหรือสี่ปีถ้าอายุยืนหน่อยอาจจะอยู่ได้ถึงสิบปีเลยด้วยซ้ำ” ฮิคาริพูด “แต่ฮิคาริคนไข้คนนี้อายุเจ็ดสิบเลยนะแค่ลำพังแค่มะเร็งลำไส้กับมะเร็งตับอ่อนก็ต้องใช้เวลากว่าสิบชั่วโมงแล้วถ้าเป็นคนอายุสามสิบสี่สิบก็พอทนการผ่าตัดที่นานขนาดนั้นไหวอยู่หรอกแต่นี่น่ะเจ็ดสิบเลยนะทนการผ่าตัดได้ถึงห้าชั่วโมงก็เก่งแล้ว” ดนัยพูดสีหน้าเครียด “ถ้าเป็นนายในตอนนี้น่ะอาจจะใช้เวลาประมาณแปดชั่วโมงที่ผ่านมาสองสัปดาห์น่ะนาย คุณซากิและก็หมอมิโฮะได้ฝึกซ้อมด้วยกันจนแทนจะไม่ต้องพูดกันแล้วใช่มั้ยล่ะ” ฮิคาริพูด “นั่นก็ใช่สองสัปดาห์ที่ผ่านมาแทบไม่ต้องพูดอะไรเลยล่ะคุณซากิคาดเดาล่วงหน้าตลอดว่าฉันต้องใช้เครื่องมืออะไรทันทีที่ต้องการเครื่องมือนั่นก็ส่งมาที่มือแล้วส่วนหมอมิโฮะเองก็แทบจะรู้ได้ทันทีว่าต้องช่วยสนับสนุนการผ่าตัดฉันตรงไหนและอย่างไร” ดนัยพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาการผ่าตัดนี่ฉันคำนวณแล้วการสำเร็จอยู่ที่ประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์” ฮิคาริพูด “สามสิบเปอร์เซ็นต์เนี่ยนะคะยังไม่ถึงครึ่งเลย” รินะพูด “ไม่ไหวมั้งคะหมอฮิคาริมีโอกาสพลาดเสียชีวิตคาเตียงสูงมากเลยนะคะ” หมอมิโฮะบอก “ไม่มีทางเลือกมากหรอกค่ะถ้าจะกอบกู้ชื่อเสียงให้ได้เร็วที่สุดการผ่าตัดนี้นี่แหละค่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว” ฮิคาริพูด “แต่ว่า....” มีคนพยายามค้านอีกแต่ฮิคาริดูเหมือนจะไม่ยกเลิกการผ่าตัดนี้แน่ “ฉันอยากจะเดิมพันค่ะ” ฮิคาริพูดขึ้นมาทำเอาทุกคนชะงักกันไป เดิมพันเนี่ยนะนี่เธอเห็นชีวิตคนไข้เป็นอะไรกันฮิคาริ ดนัยที่ได้ยินคำพูดของฮิคาริถึงกับมองเธอด้วยความไม่พอใจเพราะสำหรับเขาหมอไม่มีสิทธิเอาชีวิตของคนไข้มาเดิมพันแบบนี้ ดูเหมือนฮิคาริเองก็สังเกตุเห็นสายตาไม่พอใจของดนัยแต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจและเลือกที่จะพูดตัดบททันที “การผ่าตัดจะเริ่มอีกสี่วันค่ะพรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันตอนบ่ายเรื่องตารางงานฉันเคลียให้หมดแล้ว” ฮิคาริพูดซึ่งคำพูดนี้ของเธอทำเอาทุกคนหน้าตึงทันทีเพราะหมายความว่าเคสนี้ไม่มีสิทธิปฏิเสธแล้ว “นี่เธอ... !!” ดนัยมองฮิคาริพร้อมขึ้นเสียงเตรียมตวาดด่าออกไปแต่ก็ได้ยูมิจับมือห้ามเอาไว้ก่อน “ใจเย็นก่อนค่ะดนัยฮิคาริต้องมีเหตุผลแน่ที่ยอมเสี่ยงผ่าตัดคนไข้คนนี้” ยูมิกระซิบพูดกับดนัยให้ใจเย็น “เอาล่ะค่ะเรื่องนี้จบลงเท่านี้ตอนบ่ายพวกคุณสามคนยังมีงานอีกเอาเป็นว่าพรุ่งนี้เจอกันที่สนามบินแล้วกัน” ฮิคาริพูด ฟุ่บ !! ดนัยลุกขึ้นจากโซฟาและหันมาพูดกับคนที่เหลือทันที “หมอมิโฮะ คุณซากิไปกันเถอะครับเรามีผ่าตัดตอนบ่ายอีกนะ” ดนัยพูดก่อนจะเดินออกไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น “เดี๋ยวก่อนสิรอพวกเราด้วยสิคะ !!” รินะเองก็ทำตัวไม่ถูกเธอรีบลุกตามดนัยออกไปทันทีจากนั้นทุกคนก็รีบตามไปเหลือแต่ยูมิที่ยังนั่งอยู่ “เธอไม่ไปเหรอยูมิ” ฮิคาริพูด “เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ฮิคาริเธอไม่ใช่คนที่จะเอาชีวิตคนอื่นมาเดิมพันเหมือนกับกำลังเล่นเกมส์แบบนี้นี่” ยูมิเลือกที่จะถามเพื่อนสนิทตรงๆ “เธอนี่ก็ถามซะตรงเลยนะฉันต้องตอบสินะไม่งั้นเธอคงไม่ยอมไปไหน” ฮิคาริมองเพื่อนสนิท “ใช่เธอตอบฉันมาซะว่าคิดอะไรอยู่และวางแผนจะทำอะไรถึงต้องดันทุรังผ่าตัดให้ได้ขนาดนี้ลำพังแค่จะกอบกู้ชื่อเสียงโรงพยาบาลน่ะยังมีอีกตั้งหลายวิธี !!” ยูมิพูด “ก็ได้ฉันจะบอกเธอแต่เธอห้ามบอกคนอื่นเด็ดขาดเพราะเรื่องนี้ถ้าหลุดออกไปจนไปรู้ถึงทางโรงพยาบาลรีเจนท์เข้าล่ะก็แผนที่ฉันวางเอาไว้ต้องล่มหมดแน่” ฮิคาริพูด “อือฉันสัญญาฉันจะไม่บอกใคร” ยูมิพยักหน้า “เอาล่ะที่ฉันต้องดันทุรังผ่าตัดเคสนี้ให้ได้นั้นนั่นก็เป็นเพราะว่า..................” ฮิคาริเริ่มเล่าสิ่งที่เธอวางแผนไว้และตั้งใจเอาไว้ให้เพื่อนสนิทอย่างยูมิฟังทันทีไม่นานเธอก็เล่าจบฮิคารินั้นเล่าให้ฟังทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเงื่อนไขที่ตกลงเอาไว้กับทางออสเตรเลียรวมถึงสิ่งที่ฮิคาริได้ตกลงเงื่อนไขกับโรงพยาบาลที่ประเทศไทยตอนผ่าตัดเคสน้องส้มด้วย ยูมิที่ได้ยินแผนเบื้องหลังของการจัดตั้งทีมแพทย์ฉุกเฉินก็อ้าปากค้างทันทีเธอนั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเบื้องหลังการตั้งทีมแพทย์ฉุกเฉินนั้นจะมีแผนอะไรแบบนี้อยู่ จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 89 ความไม่พอใจ !!

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 89 ความไม่พอใจ !!

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้