ใกล้วันงานกินเลี้ยงเข้ามาทุกที ผมคิดว่าผมเต้นได้แล้วนะ แต่ไอ้บาสบอกว่ายังไม่ดีเท่าไร กูไม่ใช่มึงนี่ที่จะได้ส่ายตูดเก่ง ก่อนหน้านี้ผมแอบซ้อมเอาเป็เอาตายเลย เต้นได้ดีเท่านี้ก็บุญแล้ว
“เอาล่ะ อีก 3 วันก็จะเป็วันงานแล้ว เท่าที่ดูการซ้อมของพวกเรา พี่ว่าทำได้ดีแล้ว พอวันงานจริงๆขอให้ทุกคนตั้งใจเต้นนะคะ ไม่ต้องคิดมาก คนที่ดูเราอยู่ด้านล่างเวทีแค่ 5,000 คนเอง ไม่ต้องเครียดนะคะ”
Sup ผมไม่ตลกด้วยเลยนะ คนดู 5,000 คน เองเรอะ บ้าไปแล้วครับ สายตา 5,000 คู่ ที่จ้องมอง แค่คิดก็จะเป็ลมแล้วอ่ะ
“ไอ้น้องหมอกหน้าเองซีดๆ จะเป็ลมเหรอ ไม่ต้องเครียด หลับหูหลับตาเต้นไปเลย”
“Sup ผมจะเป็ลมจริงๆนะ ผมอายอ่ะ”
“ปกติเอ็งหน้าด้านนี่ ไม่ต้องอาย ทำเต็มที่เลย”
“…”
ว่าผมหน้าเหมือนหมายังไม่พอ ยังว่าผมหน้าด้านอีกนะ Sup
วันนี้ Sup เอาชุดที่จะให้ผมใส่มาให้ สรุป! เป็ชุดน้องหมาปั๊กน่าตาน่ารักน่าหยิก กูว่าแล้ว! คือก่อนหน้านี้ผมมีลางสังหรณ์อยู่ก่อนแล้วแหละ เพราะหลายๆคนบอกว่าผมหน้าเหมือนน้องหมาปั๊ก แล้วก็เป็จริง! แอบเอาซุกไว้แถวนี้แหละ ดูยังไงก็ไม่เข้ากับผมซักนิด แล้วมาหาว่าผมหน้าเหมือนน้องหมาปั๊กได้ไง
และแล้ววันที่น่าอับอายขายขี้หน้าก็มาถึง วันนี้เราไม่ได้ทำงานกันครับ ซ้อมเต้นอย่างเดียวเลย ดีจริงๆโรงงานนี้ Sup บอกว่า เวลาทำงานต้องตั้งใจแต่เวลาเต้น ต้องตั้งใจให้มากกว่าครับ ดีมั้ยล่ะหัวหน้าผม ไอ้ผมก็เชื่อสิซ้อมเต้นกันจนเหงื่อไหลไคลย้อย แต่ก็ยังถูกใช้งานให้ช่วยยกของที่จะแจกให้พนักงานก่อนเข้างานมาจัดเรียงที่โต๊ะลงทะเบียนอีก เหนื่อยฉิบหาย ไอ้บาสกะส้มจี๊ดคนสวยก็ถูกเกณฑ์ให้มาช่วยด้วย
“เด็กๆเดี๋ยวไปรับข้าวกล่องที่โรงอาหารนะคะ”
พี่น้ำฝนเดินมาบอกพวกผมหลังจากใช้งานซะคุ้มค่าข้าวกล่อง 30 บาท แต่ก็ยังดีที่มีข้าวฟรีให้กิน ตอนเย็นเลี้ยงโต๊ะจีนครับ แต่ผมจะกินได้รึเปล่านั่นอีกเื่ พอนึกถึงตอนขึ้นไปบนเวที ท้องใส้ก็เริ่มปั่นป่วนทันที
“เดี๋ยว่บ่ายน้องๆต้องเริ่มทยอยไปแต่งหน้าแต่งตัวนะคะ”
“ช่างแต่งหน้าจะเข้ามา่บ่าย 3 ทีมเอ็งน่าจะได้เริ่มแต่งประมาณ 5 โมงเย็นนะไอ้หน้องหมอก”
ก็ยังดีครับ ได้แต่ง่เย็น ไม่งั้นต้องเดินโชวหน้าหนาๆเหมือนโบกปูนซีเมนต์ไปมาในโรงงานหลายชั่วโมงแน่
หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมก็แอบมานั่งทำใจที่ใต้ต้นไม้ข้างห้องสมัครงาน เคยเต้นที่มหาวิทยาลัยนะ แต่ก็ไม่ตื่นเต้นเท่านี้เลย
“เป็ไงคุณ หน้าตาไม่ค่อยร่าเริงเลย”
“…อ้าวท่านรอง สวัสดีครับ”
“…ผมถามว่าเป็อะไร”
“ก็…เปล่าครับ”
ขืนบอกว่าตื่นเต้นเื่ที่จะต้องขึ้นไปเต้นบนเวที อายท่านรองเขาตายชัก
“อืม ดูไม่ค่อยสดใสเหมือนทุกวันเลย”
“…ครับ ไม่มีอะไรจริงๆครับ”
ปกติผมนี่หน้าตาเบิกบาน บานเบิก ดูสดใสขนาดนั้นเลยเหรอ
“อืม คืนนี้ก็…สู้ๆนะ”
“…ครับ ขอบคุณครับ”
ท่านรองชูนิ้วโป้งให้สองข้างเลย ผมนี่ยิ้มตาหยีเลย สู้ตายแน่นอนครับ น่ารักจริงๆ ก่อนทำผมเห็นท่านเขาแอบมองซ้ายมองขวาก่อนนะครับ
เฮ้อ เอาก็เอาวะ เป็ไงเป็กัน หน้าด้านหน่อย ปกติผมก็ว่าผมหน้าด้านในระดับนึงแหละ ด่าตัวเองดักไว้ก่อน เดี๋ยวคนอื่นด่าเจ็บจะกว่า
แล้วผมก็มารอขึ้นเขียง เอ่อ…มารอแต่งหน้าครับ ความจริงไม่น่าจะต้องแต่งอะไร เต้นตอนกลางคืน จะมองเห็นหน้าผมรึเปล่าก็ไม่รู้
“คุณน้องหล่อมากเลยค่ะ สนใจจะไปกินข้าวกับเจ๊มั้ยคะ”
ไอ้บาสครับ กำลังถูกพี่ช่างแต่งหน้าสาวสองลวนลาม ลูบแขนลูบหาจนจะลูบไปถึงไข่แล้วครับ
“ม…ไม่ดีกว่าครับ พอดีผมไม่ค่อยว่าง…”
ฮ่าๆ มันทำท่าจะเดินมาหนีมาแล้ว แต่โดนเจ๊แกกระชากแขนให้ไปนั่งต่อ
“เดี๋ยวก่อนสิค่ะ เดี๋ยวเจ๊เซ็ตผมให้ใหม่ค่ะ”
มือปลาหมึกของเจ๊แกพยายามที่จะลวนลามไอ้บาสให้ได้เลย สมน้ำหน้าครับ
“คุณน้องหน้าเนี๊ยนเนียนนะคะ ไม่มีตอหนวดเลยอ่ะ อิจฉามาก”
นั่นสิครับ หน้าเจ๊แก ตอนแรกผมเห็นเขียวๆนึกว่าลองพื้นแบบใหม่ ที่แท้ตอหนวดนี่เอง เจ๊แกก็สวยนะครับ สวยแปลกๆดี
“ค…ครับๆ”
“ปากแด๊งแดงนะคะ แหมหน้าก็สวยนะ แต่น้อยกว่าเจ๊นิดนึงนะ”
เอ่อ…ผมหล่อครับ ไม่ใช่สวย เบื่อจริงพวกมองไม่เห็นความหล่อของผมเนี่ย
หลังจากโดนเจ๊แกปู้ยี่ปู้ยำกับใบหน้าเสร็จ ก็มาดูตัวเองที่หน้ากระจก อร๊ายยย ใครวะ ทำไมไม่แมนเลยอ่ะ
“ไอ้น้องหมอก น่ารักว่ะไปเปลี่ยนชุดดิ มาถ่ายรูปกัน”
Sup ผมแต่งใหม่ได้มั้ย ไม่เวิร์คเลย แต่งซะผมหวานกว่าส้มจี๊ดอีก
แล้วผมก็วิ่งด๊อกแด๊กไปเอาชุดมาสคอตน้องปั๊กที่แอบซุกไว้มาใส่ ยังดีที่มันเป็แบบชุดนอนมาสคอต โผล่หน้าออกมาหายใจได้ ไม่งั้นอาจมีข่าวลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่ง ‘เด็กฝึกงานโรงงาน XXX เป็ลมตายเพราะใส่ชุดมาสคอตหมาปั๊ก’ โอยๆ อายเขาตายห่า
“น้องหมอกน่ารักมากเลยค่ะ ขอหยิกแก้มหน่อย”
ไม่ต้องขอแล้วมั้งพี่น้ำฝน หยิกเต็มสองมือขนาดนั้น หน้าผมยืดแล้วนะ อย่างดีอย่างหนา ยืดได้หดได้นี่คุณสมบัติหน้าผมเลย
แล้วพวเาาวแผนกบุคคลก็ถ่ายรูปกันไปหลายแอ็ค ยังไม่รวมที่ถ่ายกับทีมพนักงานใหม่อีก ผมนี้ยิ้มจนเหงือกจะแห้งแล้ว
“ขอไปซื้อน้ำหน่อยนะครับ ผมคอแห้งมาเลย”
ผมบอกทีมเต้นแล้วก็วิ่งด๊อกแด๊กส่ายหางดุ๊กดิ๊กไปที่โรงอาหาร อยากกินโค๊กขวด 1.5 ลิตร แต่ไม่มีครับ เอาขวดละ 10 บาทไปก่อนแล้วกัน
“…”
หืม รองเท้าใครคุ้นๆ พอเงยหน้ามองเท่านั้นแหละ ท่านรองนั่นเอง อุ้ย อายว่ะ หน้าบางขึ้นมากระทันหัน
“...สวัสดีครับท่านรอง”
“อืม…”
เงียบ…ผมทำอะไรผิดอี๊กก
“เอ่อ…ผมดูเป็ไงบ้างครับ”
“ก็…ดี…”
ท่านรองแกอึกอัก ผมหล่อจนท่านรองพูดไม่ออกเลยเซ้ ก็งี้แหละครับ คนมันหล่อแต่งเป็มาสคอตหมาก็ยังหล่ออ่ะคิดดู๊
“ถ่ายรูปกันหน่อยมั้ยครับ เมื่อกี๊ผมถ่ายกับทีมมาแล้ว”
“…”
ผมทำท่าจะเซลฟี่ อ่า…แต่ลืมคิดไปท่านรองคงไม่ทำอะไรหน่อมแน้มขนาดนี้หรอกมั้ง
“เอ่อ… ผมขอโทษครับ ผมลืมตัว คิดว่าท่านรองอาจจะไม่อยากถ่าย”
เดี๋ยวจะมาโกรธผมอีก คดีความเพิ่งจะเคลียร์ไป
“…เอาสิ ถ่ายเครื่องผมด้วย”
เอากับท่านรองเขาสิ ไอ้ที่คิดว่าไม่ทำกลับทำได้นะ
แล้วก็แอ็คท่าเซลฟี่กับท่านรองไปหลายแอ็ค แต่ท่านรองเขามีหน้าเดียวจริงๆครับ แต่ก็มีกระตุกๆมุมปากหน่อยๆ หรือท่านเขาเป็โรคชักกระตุกอันนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน
“แล้วคุณจะไปที่ไหนต่อ”
“อ๋อ เดี๋ยวผมต้องรอขึ้นแสดงครับ ทีมผมเป็ทีมแรกเลยครับ”
ทีมอนุบาลชาร์คน้อยของผมได้รับเกียรติให้แสดงเปิดงานครับ คิดได้นะครับ ถ้าทีมผมทำล่มนี่ เจ๊งทั้งงานเลยนะครับ
“อืม…ดูๆไปชุด…ก็ดูเข้ากับคุณดีนะ”
ยังดีไม่ว่าผมเหมือนหมา จะคิดซะว่ามันเป็คำชมก็แล้วกันครับ
แต่…เอ๊ะ ! ผมลืมอะไรไปรึเปล่าเนี่ย…อืม…ช่างมันเถอะ
เ้าปั๊กน้อยวันนี้เป็ปั๊กน้อยสมชื่อ ใส่ชุดมาสคอตมีหางส่ายดุ๊กดิ๊ก หน้าขาวๆปากแดงๆโผล่ออกมาจากฮู๊ดเล่นเอาผมสตั๊นไป 3 วิ จะว่าน่ารักก็น่ารักมากแหละ แต่จะว่าตลกก็ใช่อีก
บรรยากาศงานกินเลี้ยงพนักงานกว่า 5,000 คน เป็ไปอย่างครึกครื้น จริงๆแล้วพนักงานก็ไม่ได้มาร่วมงานกันครบหรอกครับ Sup บอกว่าจะมากันประมาณ 3,000 กว่าคน แต่ก็เยอะอยู่ดีครับ แต่ละคนแต่งตัวกันเฟี้ยวเต็มที่เลย งานเลี้ยงเป็ธีมคาวบอยครับ แต่งตัวแข่งกันสุดฤทธิ์เหมือนได้ปลดปล่อยความเป็ตัวตนที่แท้จริง
แล้วผมก็มานึกออกตอนจะขึ้นเวทีว่าลืมอะไรไป ฉิบหาย ชุดน้องปั๊กน้อยๆผมเด่นอยู่คนเดียว นอกนั้นคนอื่นๆเป็ชาร์คน้อยๆหมด ตายแล้วๆ ผมลืมสนิท ขาเริ่มสั่นหน่อยๆ
‘สวัสดีพี่น้องชาว xxx ทุกคนคร๊าบ ผมพลพลรับหน้าที่เป็พิธีกรสำหรับค่ำคืนนี้ และค่ำคืนนี้เป็ค่ำคืนแห่งความสนุกสาน เพราะเรามีการแสดงเปิดงานที่สุดแสนน่ารัก ต่อด้วยการจับรางวัลทองคำหลายเส้น ปิดท้ายด้วยคอนเสิร์ตแดนซ์กระจายและขอเชิญทุกท่านทานอาหารให้อร่อยพร้อมกับชมการแสดงชุดแรกจากทีมน้องใหม่วัยว้าวุ่น เป็น้องๆพนักงานใหม่และน้องๆฝึกงาน ที่เห็นน้องๆขอบตาดำๆเพราะทุ่มเวลาซุ่มซ้อมกันหลายเดือนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนนะครับ พบกับน้องๆทีมชาร์คน้อยได้เลยคร๊าบ’
กูเกลียดอีพี่พลจริงๆมาหาว่าพวกผมซ้อมกันนาน วันละชั่วโมง ไม่ถึงสิบวันด้วยซ้ำ อยากจะประกาศออกไมค์แก้ข่าว แต่ได้แค่รอเพลงมาแล้วะโออกไปเต้นหน้าเวที
‘เฮ้ย ทำไมไอ้น้องคนนั้นเป็ชุดน้องหมาอ่ะ ไม่เห็นเหมือนเพื่อนๆเลย’
‘แต่จะว่าไปก็เข้ากับน้องมันดีนะ’
‘น้องน่ารักอ่ะ ขอถ่ายรูปได้มั้ยคะ’
‘น่ารักครับ ขอเบอร์หน่อย’
แล้วก็มีเสียงกรี๊ดวี๊ดว้ายดังมาเป็ระยะๆ ผมฟังไม่รู้เื่เลยครับ คือเสียงมันดังมาก แต่ตอนนี้ขอทำสมาธิก่อน
เอ้าเพลงมา!
‘Baby shark doo doo doo doo doo doo’
‘Mommy shark doo doo doo doo doo doo’
‘Daddy shark doo doo doo doo doo doo’
ผมหลับหูหลับตาเต้นสุดฤทธิ์ เสียงกรี๊ดดังสนั่น จนผมหูsอื้อตาลายคล้ายจะเป็ลม ขอยาหม่องทาถูๆหน่อยครับ
‘กรี๊ดน่ารักมากเลยค่ะ‘
‘น้องๆน่าร๊ากกก’
‘น้องปั๊กน่ารักที่สุดเลย’
มีหลายคนลุกขึ้นยืนเต้นที่โต๊ะของตัวเอง หลายๆคนเดินออกมาที่ลานกว้างหน้าเวที แด๊นซ์กระจาย โห! ผมหมดยางอายบนใบหน้าทันที เต้นลืมตายคำนี้ใช้กับผมได้จริงๆ
เพลงจบลงก็มีทีมแผนกบุคคลนำทีมโดยพี่น้ำฝนกับพี่ต้นถือพวงมาลัยดอกชบาเดินมาที่ลานหน้าเวที ดอกชบาที่ผมเห็นอยู่ข้างห้องสมัครงานแน่นอนเลยครับ มีความครีเอท เอามาร้อยเป็พวง ส่วน Sup ถือพวงมาลัยดอกลีลาวดีที่ผมเกลียดกลิ่นมันที่สุดมาหลายพวง อันนี้ต้นมันอยู่ข้างกำแพงโรงงาน โห แต่ละคนไม่ลงทุนเลย ผมเห็นหน้าโรงงานก็มีพวงมาลัยขายอยู่นะ พวกแกกวักมือพวกผมให้ไปรับพวงมาลัย
‘เชิญน้องๆมารับพวงมาลัยหน้าเวทีครับ ปีนี้แผนกบุคคลมีความครีเอทเก็บดอกไม้ข้างๆห้องสมัครงานมาร้อยให้น้องๆนะครับ พี่ล่ะปราบปลื้มแทนจริงๆเลย’
พี่พลแกพูดแปลกๆนะครับ ประชดหรือเปล่าครับเนี่ย
เอ๊ะ! โอ๊ะ! โอ้! มายก๊อด! พระเ้าจอร์จ! ท่านรองเขาถือพวงมาลัยไหว้ศาลเ้ามาครับ ไอ้ที่มีดอกมะลิ ดอกจำปีขำปาอะไรซักอย่างอ่ะ หลายพวงด้วยแล้วกวักมือเรียก ท่านเขาเรียกใคร เรียกผม หรือลูกน้องเขาไอ้บาสกับส้มจี๊ด หรือคนอื่นๆ ใจผมเต้นตึ๊กตั๊กเลย ผมหันซ้ายหันขวา มองหาผู้โชคร้ายที่จะได้พวงมาลัยไหว้ศาลไป
‘คุณเมฆาแห่งแผนกผลิตหรือท่านรองของพวกเราถือพวงมาลัยมาด้วย อยากให้น้องคนไหนชี้เลยครับ’
อีพี่พลนี่ยังไม่เคยตาย ลงจากเวทีไปเมื่อไรอาจจะได้กลายเป็ศพ
ท่านรองจอมโหดชี้นิ้วมาที่ผม อ๊ากกกก พวงมาลัยไหวศาลที่กลิ่นหอมตลบอบอวนแต่ผมเกลี๊ยดเกลียดกำลังจะตกมาเป็ของผมแล้ว แล้วผมก็เดินกระดึ๊บๆไปข้างหน้าเพื่อรับพวงมาลัย 5 พวงด้วยกันมาคล้องคอไว้ ทำให้ผมกลายเป็ศาลพระภูมิรูปหมาปั๊กทันที ก็แต่ละอย่าง ดอกชบาสีแดงแจ๊ด ดอกลีลาวดีกลิ่นสยองๆแล้วยังพวงมาลัยไหว้ศาลอีก อ๋อย เหม็นอ่ะ
มีเสียงปรบมือและโห่ร้องดังลั่น อืม ผมไม่อายแล้วนะตอนนี้อ่ะ เพราะเหม็นพวงมาลัยมากกว่า กลิ่นดอกไม้แต่ละชนิด เด็ดๆทั้งนั้น…น่าเด็ดไปทิ้งอ่ะครับ
‘ท่านรองกับน้องปั๊กน้อยจะคุยหรือจะบอกรักกันก็เชิญหลังเวทีนะครับ ขอขอบคุณทีมน้องชาร์คน้อยๆและน้องปั๊กที่น่ารักที่มาสร้างร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะให้พวกเรานะครับ รายการต่อไปก็เชิญทุกคนออกมาแด๊นซ์มันๆกับคอนเสิร์ตได้เลยครับ’
พี่พลนี่ยังไม่เลิกเล่น เดี๋ยวโดนท่านรองเตะก้านคอผมจะไม่ช่วยเลยนะ
คอนเสิร์ตเริ่มขึ้นผู้คนก็ทยอยออกมาเต้นที่ลานหน้าเวที ส่วนผมตอนนี้ขอกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนครับ อยากจะเอาพวงมาลัยไปทิ้งเหลือเกิน แล้วก็หิวแล้วด้วย อาหารโต๊ะจีนของทีมสตาฟ ถูกจัดไว้ที่ห้องประชุมข้างเวที Sup บอกว่าพอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ให้ไปกินข้าวกัน
ท่านรองเขายืนเก๊กหล่ออยู่หลังเวที แอบหลบอยู่ในมุมมืดมนแต่ผมก็ยังตาดี เลยเดินเข้าไปทักทาย อยากจะขอบคุณที่เอาพวงมาลัยมาให้แต่ท่าจะให้ดีเปลี่ยนเป็แบงค์เทาซักพวงสองพวงจะดีกว่านะครับ
“ขอบคุณนะครับสำหรับพวงมาลัย แต่คราวหน้าขอเป็ดอกไม้อย่างอื่นนะครับ”
เวียนหัวครับบอกตรงๆ
“…ผมรีบ เห็นมีขายที่หน้าโรงงานเลยซื้อมา ว่าแต่คราวหน้ายังจะอยากขึ้นไปเต้นอีกเหรอ”
“…เอ่อ…อย่าดีกว่าครับ อับอายครั้งเดียวพอ แล้วผมเต้นเป็ไงบ้างครับ”
“ก็…ดี…น่ารักดี”
เมื่อได้ยินคำว่าน่ารักจากปากท่านรองทำให้หัวใจผมเต้นตุ๊บๆ ทำไมรู้สึกดีใจกว่าเมื่อได้ยินคนอื่นๆชมอีกนะ
“…ครับ”
อ๋อย รู้สึกหน้าร้อนๆ มึนๆงงๆ ตาลายๆคล้ายจะเป็ลม
“คุณเป็อะไรรึเปล่า”
“เอ่อ…เปล่าครับ”
“วันอาทิตย์คุณว่างรึเปล่า”
“ครับ? มีอะไรรึเปล่าครับ”
“เอ่อ…ผมอยากจะชวนไปกินข้าว”
“ด…ได้ครับ”
“ไว้ผมโทรหานะ ขอกลับไปเคลียร์งานก่อน”
“ยังจะทำงานอีกเหรอครับ ไม่ไปเต้นงานคอนเสิร์ตกับพี่พลเหรอครับ”
“…”
“ผมล้อเล่นหรอกครับ อย่างท่านรองถ้าไปเต้นคงฟ้าผ่าตายเลย”
“…เห็นผมเป็คนยังไงเนี่ย”
‘ไอ้น้องมีนไปกินข้าวได้แล้ว’
เสียงพี่ต้นเรียกให้ไปกินข้าวแล้ว
“งั้นผมไปนะครับ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับพวงมาลัยไหว้ศาลครับ”
“…อืม ไปเถอะ”
แล้วก็ร่ำลาท่านรองเขา ตอนนี้หน้าผมยังไม่หายร้อนเลย นี่ผมรู้สึกเขินเหรอ ปกติหน้าผมด้านนะ
“ไอ้หมอกมึงเต้นสุดยอดมากอ่ะ ไม่เห็นเหมือนกับตอนที่ซ้อมเลย”
เออจริงของไอ้บาส กูก็ยังงงตัวเองเลย ลืมความหน้าด้านที่มีอยู่น้อยนิดไปสนิทเลย
“ช่ายๆ หมอกเต้นเก่งมากเลยน้า”
ครับส้มจี๊ดคนสวย ผมไม่ได้มีดีแค่หน้าตาเท่านั้นนะครับ
“เอาล่ะเด็กๆไปกินข้าวกันค่ะ คงหิวกันแย่ เดี๋ยวค่อยมาดูคอนเสิร์ตต่อเนอะ”
หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเราก็มาแด๊นซ์หลุดโลกที่หน้าเวที เล่นเอาเหงื่อตก หมด่คอนเสิร์ตรอบแรก พิธีกรซึ่งก็คือพี่พลนี่แหละประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัล บางคนได้ทองคำก็ดีใจร้องะโกันยกใหญ่ หลังจากประกาศรางวัลก็เป็่คอนเสิร์ตให้แด๊นซ์กันต่อ จะยิงยาวไปจนถึงเที่ยงคืนแล้วก็แยกย้ายกันครับ ชลมุลวุ่นวายดีแท้ แต่ไม่มีปัญหาเพราะตำรวจคอยดูสถานการณ์อยู่รอบๆ พนักงานก็ไม่อยากตกงานกันหรอกครับ ส่วนมากก็ไม่ค่อยมีเื่มีราวกันอยู่แล้ว แล้วยิ่งไม่มีเหล้าให้ดื่มก็ไม่มีใครหาเื่ตกงานกันแน่นอน
แล้วพวกผมจะรออะไร แด๊นซ์กันสิครับ เต้นกันไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเหนื่อยก็เลยไปร่ำลา Sup เพื่อกลับบ้าน ยังดีที่พรุ่งนี้วันหยุดจะได้นอนยาวไปจนบ่าย
“แล้วส้มจี๊ดกลับยังไงอ่ะครับ”
“เดี๋ยวกูแวะไปส่งที่บ้าน”
“อืม…”
กูถามส้มจี๊ดเหอะ แล้วทำไมเธอดูเขินๆ ผมก็รู้อยู่หรอกว่าส้มจี๊ดชอบไอ้บาส แล้วไอ้บาสมันญาติดีด้วยแล้วเหรอ เธอถึงได้หน้าแดง ทำท่าเขินๆอย่างนั้นได้ แต่ช่างเหอะผมไม่ใช่คนขี้เสือกอะไรไม่ถามดีกว่า
“เดี๋ยวกูไปเอากระเป๋าที่ห้องสมัครงานแป๊บ”
ผมเอาสมบัติวางไว้ที่โต๊ะ ต้องเข้าไปเอาซักหน่อย
ผมเห็นไฟในห้องสมัครงานยังเปิดอยู่ แสดงว่ามีคนอยู่ในห้อง
“ไม่เป็ไรๆใจเย็นๆก่อน ป่ะเดี๋ยวพี่พาไป”
“อืม”
ผมได้ยินเสียงคนคุยกันหงุงหงิงๆดังมาในห้องแต่จับใจความไม่ได้ เปิดประตูเข้าไปก็พบ Sup กับท่ารองยืนกอดกัน… กอดกัน? กอดกัน ! เฮ้ย !ทำไม? อะไร? ยังไง? ตอนไหน?
ผมยืนตัวแข็งทื่อ แขนขาชาหน้าชา ปากชา ไอ้นั่นก็ชา จนขยับไม่ได้ รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเปรี๊ยงลงมาที่กลางหัว
“เอ่อ… ขอโทษครับ…ที่ผมมาขัดจังหวะ”
“เดี๋ยว…ไม่ใช่นะหมอก”
“ม…ไม่เป็ไรครับ”
เสียงผมตะกุกตะกัก รู้สึกว่าตัวเองพูดเสียงแ่เบาออกไป
“ไม่ใช่นะไอ้น้องหมอก”
“เอ่อ…ผมแค่จะมาเอากระเป๋าน่ะครับ”
แล้วผมก็รีบสาวเท้ายาวๆเข้าไปคว้ากระเป๋าที่วางอยู่ที่โต๊ะแล้วรีบหันหลังเดินออกมาทันที
“เดี๋ยวสิหมอก…เอ่อ…เดี๋ยวผมโทรหานะ”
ก็เื่ของท่านรองเหอะ ไม่ต้องโทรหาผมหรอก ผมไม่อยากรู้หรอก เหอะ!
เพลง Baby Shark ลองฟังดูนะครับ น่ารักดี
https://www.youtube.com/watch?v=XqZsoesa55w
ตอนที่ 13
ใกล้วันงานกินเลี้ยงเข้ามาทุกที ผมคิดว่าผมเต้นได้แล้วนะ แต่ไอ้บาสบอกว่ายังไม่ดีเท่าไร กูไม่ใช่มึงนี่ที่จะได้ส่ายตูดเก่ง ก่อนหน้านี้ผมแอบซ้อมเอาเป็เอาตายเลย เต้นได้ดีเท่านี้ก็บุญแล้ว
“เอาล่ะ อีก 3 วันก็จะเป็วันงานแล้ว เท่าที่ดูการซ้อมของพวกเรา พี่ว่าทำได้ดีแล้ว พอวันงานจริงๆขอให้ทุกคนตั้งใจเต้นนะคะ ไม่ต้องคิดมาก คนที่ดูเราอยู่ด้านล่างเวทีแค่ 5,000 คนเอง ไม่ต้องเครียดนะคะ”
Sup ผมไม่ตลกด้วยเลยนะ คนดู 5,000 คน เองเรอะ บ้าไปแล้วครับ สายตา 5,000 คู่ ที่จ้องมอง แค่คิดก็จะเป็ลมแล้วอ่ะ
“ไอ้น้องหมอกหน้าเองซีดๆ จะเป็ลมเหรอ ไม่ต้องเครียด หลับหูหลับตาเต้นไปเลย”
“Sup ผมจะเป็ลมจริงๆนะ ผมอายอ่ะ”
“ปกติเอ็งหน้าด้านนี่ ไม่ต้องอาย ทำเต็มที่เลย”
“…”
ว่าผมหน้าเหมือนหมายังไม่พอ ยังว่าผมหน้าด้านอีกนะ Sup
วันนี้ Sup เอาชุดที่จะให้ผมใส่มาให้ สรุป! เป็ชุดน้องหมาปั๊กน่าตาน่ารักน่าหยิก กูว่าแล้ว! คือก่อนหน้านี้ผมมีลางสังหรณ์อยู่ก่อนแล้วแหละ เพราะหลายๆคนบอกว่าผมหน้าเหมือนน้องหมาปั๊ก แล้วก็เป็จริง! แอบเอาซุกไว้แถวนี้แหละ ดูยังไงก็ไม่เข้ากับผมซักนิด แล้วมาหาว่าผมหน้าเหมือนน้องหมาปั๊กได้ไง
และแล้ววันที่น่าอับอายขายขี้หน้าก็มาถึง วันนี้เราไม่ได้ทำงานกันครับ ซ้อมเต้นอย่างเดียวเลย ดีจริงๆโรงงานนี้ Sup บอกว่า เวลาทำงานต้องตั้งใจแต่เวลาเต้น ต้องตั้งใจให้มากกว่าครับ ดีมั้ยล่ะหัวหน้าผม ไอ้ผมก็เชื่อสิซ้อมเต้นกันจนเหงื่อไหลไคลย้อย แต่ก็ยังถูกใช้งานให้ช่วยยกของที่จะแจกให้พนักงานก่อนเข้างานมาจัดเรียงที่โต๊ะลงทะเบียนอีก เหนื่อยฉิบหาย ไอ้บาสกะส้มจี๊ดคนสวยก็ถูกเกณฑ์ให้มาช่วยด้วย
“เด็กๆเดี๋ยวไปรับข้าวกล่องที่โรงอาหารนะคะ”
พี่น้ำฝนเดินมาบอกพวกผมหลังจากใช้งานซะคุ้มค่าข้าวกล่อง 30 บาท แต่ก็ยังดีที่มีข้าวฟรีให้กิน ตอนเย็นเลี้ยงโต๊ะจีนครับ แต่ผมจะกินได้รึเปล่านั่นอีกเื่ พอนึกถึงตอนขึ้นไปบนเวที ท้องใส้ก็เริ่มปั่นป่วนทันที
“เดี๋ยว่บ่ายน้องๆต้องเริ่มทยอยไปแต่งหน้าแต่งตัวนะคะ”
“ช่างแต่งหน้าจะเข้ามา่บ่าย 3 ทีมเอ็งน่าจะได้เริ่มแต่งประมาณ 5 โมงเย็นนะไอ้หน้องหมอก”
ก็ยังดีครับ ได้แต่ง่เย็น ไม่งั้นต้องเดินโชวหน้าหนาๆเหมือนโบกปูนซีเมนต์ไปมาในโรงงานหลายชั่วโมงแน่
หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมก็แอบมานั่งทำใจที่ใต้ต้นไม้ข้างห้องสมัครงาน เคยเต้นที่มหาวิทยาลัยนะ แต่ก็ไม่ตื่นเต้นเท่านี้เลย
“เป็ไงคุณ หน้าตาไม่ค่อยร่าเริงเลย”
“…อ้าวท่านรอง สวัสดีครับ”
“…ผมถามว่าเป็อะไร”
“ก็…เปล่าครับ”
ขืนบอกว่าตื่นเต้นเื่ที่จะต้องขึ้นไปเต้นบนเวที อายท่านรองเขาตายชัก
“อืม ดูไม่ค่อยสดใสเหมือนทุกวันเลย”
“…ครับ ไม่มีอะไรจริงๆครับ”
ปกติผมนี่หน้าตาเบิกบาน บานเบิก ดูสดใสขนาดนั้นเลยเหรอ
“อืม คืนนี้ก็…สู้ๆนะ”
“…ครับ ขอบคุณครับ”
ท่านรองชูนิ้วโป้งให้สองข้างเลย ผมนี่ยิ้มตาหยีเลย สู้ตายแน่นอนครับ น่ารักจริงๆ ก่อนทำผมเห็นท่านเขาแอบมองซ้ายมองขวาก่อนนะครับ
เฮ้อ เอาก็เอาวะ เป็ไงเป็กัน หน้าด้านหน่อย ปกติผมก็ว่าผมหน้าด้านในระดับนึงแหละ ด่าตัวเองดักไว้ก่อน เดี๋ยวคนอื่นด่าเจ็บจะกว่า
แล้วผมก็มารอขึ้นเขียง เอ่อ…มารอแต่งหน้าครับ ความจริงไม่น่าจะต้องแต่งอะไร เต้นตอนกลางคืน จะมองเห็นหน้าผมรึเปล่าก็ไม่รู้
“คุณน้องหล่อมากเลยค่ะ สนใจจะไปกินข้าวกับเจ๊มั้ยคะ”
ไอ้บาสครับ กำลังถูกพี่ช่างแต่งหน้าสาวสองลวนลาม ลูบแขนลูบหาจนจะลูบไปถึงไข่แล้วครับ
“ม…ไม่ดีกว่าครับ พอดีผมไม่ค่อยว่าง…”
ฮ่าๆ มันทำท่าจะเดินมาหนีมาแล้ว แต่โดนเจ๊แกกระชากแขนให้ไปนั่งต่อ
“เดี๋ยวก่อนสิค่ะ เดี๋ยวเจ๊เซ็ตผมให้ใหม่ค่ะ”
มือปลาหมึกของเจ๊แกพยายามที่จะลวนลามไอ้บาสให้ได้เลย สมน้ำหน้าครับ
“คุณน้องหน้าเนี๊ยนเนียนนะคะ ไม่มีตอหนวดเลยอ่ะ อิจฉามาก”
นั่นสิครับ หน้าเจ๊แก ตอนแรกผมเห็นเขียวๆนึกว่าลองพื้นแบบใหม่ ที่แท้ตอหนวดนี่เอง เจ๊แกก็สวยนะครับ สวยแปลกๆดี
“ค…ครับๆ”
“ปากแด๊งแดงนะคะ แหมหน้าก็สวยนะ แต่น้อยกว่าเจ๊นิดนึงนะ”
เอ่อ…ผมหล่อครับ ไม่ใช่สวย เบื่อจริงพวกมองไม่เห็นความหล่อของผมเนี่ย
หลังจากโดนเจ๊แกปู้ยี่ปู้ยำกับใบหน้าเสร็จ ก็มาดูตัวเองที่หน้ากระจก อร๊ายยย ใครวะ ทำไมไม่แมนเลยอ่ะ
“ไอ้น้องหมอก น่ารักว่ะไปเปลี่ยนชุดดิ มาถ่ายรูปกัน”
Sup ผมแต่งใหม่ได้มั้ย ไม่เวิร์คเลย แต่งซะผมหวานกว่าส้มจี๊ดอีก
แล้วผมก็วิ่งด๊อกแด๊กไปเอาชุดมาสคอตน้องปั๊กที่แอบซุกไว้มาใส่ ยังดีที่มันเป็แบบชุดนอนมาสคอต โผล่หน้าออกมาหายใจได้ ไม่งั้นอาจมีข่าวลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่ง ‘เด็กฝึกงานโรงงาน XXX เป็ลมตายเพราะใส่ชุดมาสคอตหมาปั๊ก’ โอยๆ อายเขาตายห่า
“น้องหมอกน่ารักมากเลยค่ะ ขอหยิกแก้มหน่อย”
ไม่ต้องขอแล้วมั้งพี่น้ำฝน หยิกเต็มสองมือขนาดนั้น หน้าผมยืดแล้วนะ อย่างดีอย่างหนา ยืดได้หดได้นี่คุณสมบัติหน้าผมเลย
แล้วพวเาาวแผนกบุคคลก็ถ่ายรูปกันไปหลายแอ็ค ยังไม่รวมที่ถ่ายกับทีมพนักงานใหม่อีก ผมนี้ยิ้มจนเหงือกจะแห้งแล้ว
“ขอไปซื้อน้ำหน่อยนะครับ ผมคอแห้งมาเลย”
ผมบอกทีมเต้นแล้วก็วิ่งด๊อกแด๊กส่ายหางดุ๊กดิ๊กไปที่โรงอาหาร อยากกินโค๊กขวด 1.5 ลิตร แต่ไม่มีครับ เอาขวดละ 10 บาทไปก่อนแล้วกัน
“…”
หืม รองเท้าใครคุ้นๆ พอเงยหน้ามองเท่านั้นแหละ ท่านรองนั่นเอง อุ้ย อายว่ะ หน้าบางขึ้นมากระทันหัน
“...สวัสดีครับท่านรอง”
“อืม…”
เงียบ…ผมทำอะไรผิดอี๊กก
“เอ่อ…ผมดูเป็ไงบ้างครับ”
“ก็…ดี…”
ท่านรองแกอึกอัก ผมหล่อจนท่านรองพูดไม่ออกเลยเซ้ ก็งี้แหละครับ คนมันหล่อแต่งเป็มาสคอตหมาก็ยังหล่ออ่ะคิดดู๊
“ถ่ายรูปกันหน่อยมั้ยครับ เมื่อกี๊ผมถ่ายกับทีมมาแล้ว”
“…”
ผมทำท่าจะเซลฟี่ อ่า…แต่ลืมคิดไปท่านรองคงไม่ทำอะไรหน่อมแน้มขนาดนี้หรอกมั้ง
“เอ่อ… ผมขอโทษครับ ผมลืมตัว คิดว่าท่านรองอาจจะไม่อยากถ่าย”
เดี๋ยวจะมาโกรธผมอีก คดีความเพิ่งจะเคลียร์ไป
“…เอาสิ ถ่ายเครื่องผมด้วย”
เอากับท่านรองเขาสิ ไอ้ที่คิดว่าไม่ทำกลับทำได้นะ
แล้วก็แอ็คท่าเซลฟี่กับท่านรองไปหลายแอ็ค แต่ท่านรองเขามีหน้าเดียวจริงๆครับ แต่ก็มีกระตุกๆมุมปากหน่อยๆ หรือท่านเขาเป็โรคชักกระตุกอันนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน
“แล้วคุณจะไปที่ไหนต่อ”
“อ๋อ เดี๋ยวผมต้องรอขึ้นแสดงครับ ทีมผมเป็ทีมแรกเลยครับ”
ทีมอนุบาลชาร์คน้อยของผมได้รับเกียรติให้แสดงเปิดงานครับ คิดได้นะครับ ถ้าทีมผมทำล่มนี่ เจ๊งทั้งงานเลยนะครับ
“อืม…ดูๆไปชุด…ก็ดูเข้ากับคุณดีนะ”
ยังดีไม่ว่าผมเหมือนหมา จะคิดซะว่ามันเป็คำชมก็แล้วกันครับ
แต่…เอ๊ะ ! ผมลืมอะไรไปรึเปล่าเนี่ย…อืม…ช่างมันเถอะ
เ้าปั๊กน้อยวันนี้เป็ปั๊กน้อยสมชื่อ ใส่ชุดมาสคอตมีหางส่ายดุ๊กดิ๊ก หน้าขาวๆปากแดงๆโผล่ออกมาจากฮู๊ดเล่นเอาผมสตั๊นไป 3 วิ จะว่าน่ารักก็น่ารักมากแหละ แต่จะว่าตลกก็ใช่อีก
บรรยากาศงานกินเลี้ยงพนักงานกว่า 5,000 คน เป็ไปอย่างครึกครื้น จริงๆแล้วพนักงานก็ไม่ได้มาร่วมงานกันครบหรอกครับ Sup บอกว่าจะมากันประมาณ 3,000 กว่าคน แต่ก็เยอะอยู่ดีครับ แต่ละคนแต่งตัวกันเฟี้ยวเต็มที่เลย งานเลี้ยงเป็ธีมคาวบอยครับ แต่งตัวแข่งกันสุดฤทธิ์เหมือนได้ปลดปล่อยความเป็ตัวตนที่แท้จริง
แล้วผมก็มานึกออกตอนจะขึ้นเวทีว่าลืมอะไรไป ฉิบหาย ชุดน้องปั๊กน้อยๆผมเด่นอยู่คนเดียว นอกนั้นคนอื่นๆเป็ชาร์คน้อยๆหมด ตายแล้วๆ ผมลืมสนิท ขาเริ่มสั่นหน่อยๆ
‘สวัสดีพี่น้องชาว xxx ทุกคนคร๊าบ ผมพลพลรับหน้าที่เป็พิธีกรสำหรับค่ำคืนนี้ และค่ำคืนนี้เป็ค่ำคืนแห่งความสนุกสาน เพราะเรามีการแสดงเปิดงานที่สุดแสนน่ารัก ต่อด้วยการจับรางวัลทองคำหลายเส้น ปิดท้ายด้วยคอนเสิร์ตแดนซ์กระจายและขอเชิญทุกท่านทานอาหารให้อร่อยพร้อมกับชมการแสดงชุดแรกจากทีมน้องใหม่วัยว้าวุ่น เป็น้องๆพนักงานใหม่และน้องๆฝึกงาน ที่เห็นน้องๆขอบตาดำๆเพราะทุ่มเวลาซุ่มซ้อมกันหลายเดือนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนนะครับ พบกับน้องๆทีมชาร์คน้อยได้เลยคร๊าบ’
กูเกลียดอีพี่พลจริงๆมาหาว่าพวกผมซ้อมกันนาน วันละชั่วโมง ไม่ถึงสิบวันด้วยซ้ำ อยากจะประกาศออกไมค์แก้ข่าว แต่ได้แค่รอเพลงมาแล้วะโออกไปเต้นหน้าเวที
‘เฮ้ย ทำไมไอ้น้องคนนั้นเป็ชุดน้องหมาอ่ะ ไม่เห็นเหมือนเพื่อนๆเลย’
‘แต่จะว่าไปก็เข้ากับน้องมันดีนะ’
‘น้องน่ารักอ่ะ ขอถ่ายรูปได้มั้ยคะ’
‘น่ารักครับ ขอเบอร์หน่อย’
แล้วก็มีเสียงกรี๊ดวี๊ดว้ายดังมาเป็ระยะๆ ผมฟังไม่รู้เื่เลยครับ คือเสียงมันดังมาก แต่ตอนนี้ขอทำสมาธิก่อน
เอ้าเพลงมา!
‘Baby shark doo doo doo doo doo doo’
‘Mommy shark doo doo doo doo doo doo’
‘Daddy shark doo doo doo doo doo doo’
ผมหลับหูหลับตาเต้นสุดฤทธิ์ เสียงกรี๊ดดังสนั่น จนผมหูsอื้อตาลายคล้ายจะเป็ลม ขอยาหม่องทาถูๆหน่อยครับ
‘กรี๊ดน่ารักมากเลยค่ะ‘
‘น้องๆน่าร๊ากกก’
‘น้องปั๊กน่ารักที่สุดเลย’
มีหลายคนลุกขึ้นยืนเต้นที่โต๊ะของตัวเอง หลายๆคนเดินออกมาที่ลานกว้างหน้าเวที แด๊นซ์กระจาย โห! ผมหมดยางอายบนใบหน้าทันที เต้นลืมตายคำนี้ใช้กับผมได้จริงๆ
เพลงจบลงก็มีทีมแผนกบุคคลนำทีมโดยพี่น้ำฝนกับพี่ต้นถือพวงมาลัยดอกชบาเดินมาที่ลานหน้าเวที ดอกชบาที่ผมเห็นอยู่ข้างห้องสมัครงานแน่นอนเลยครับ มีความครีเอท เอามาร้อยเป็พวง ส่วน Sup ถือพวงมาลัยดอกลีลาวดีที่ผมเกลียดกลิ่นมันที่สุดมาหลายพวง อันนี้ต้นมันอยู่ข้างกำแพงโรงงาน โห แต่ละคนไม่ลงทุนเลย ผมเห็นหน้าโรงงานก็มีพวงมาลัยขายอยู่นะ พวกแกกวักมือพวกผมให้ไปรับพวงมาลัย
‘เชิญน้องๆมารับพวงมาลัยหน้าเวทีครับ ปีนี้แผนกบุคคลมีความครีเอทเก็บดอกไม้ข้างๆห้องสมัครงานมาร้อยให้น้องๆนะครับ พี่ล่ะปราบปลื้มแทนจริงๆเลย’
พี่พลแกพูดแปลกๆนะครับ ประชดหรือเปล่าครับเนี่ย
เอ๊ะ! โอ๊ะ! โอ้! มายก๊อด! พระเ้าจอร์จ! ท่านรองเขาถือพวงมาลัยไหว้ศาลเ้ามาครับ ไอ้ที่มีดอกมะลิ ดอกจำปีขำปาอะไรซักอย่างอ่ะ หลายพวงด้วยแล้วกวักมือเรียก ท่านเขาเรียกใคร เรียกผม หรือลูกน้องเขาไอ้บาสกับส้มจี๊ด หรือคนอื่นๆ ใจผมเต้นตึ๊กตั๊กเลย ผมหันซ้ายหันขวา มองหาผู้โชคร้ายที่จะได้พวงมาลัยไหว้ศาลไป
‘คุณเมฆาแห่งแผนกผลิตหรือท่านรองของพวกเราถือพวงมาลัยมาด้วย อยากให้น้องคนไหนชี้เลยครับ’
อีพี่พลนี่ยังไม่เคยตาย ลงจากเวทีไปเมื่อไรอาจจะได้กลายเป็ศพ
ท่านรองจอมโหดชี้นิ้วมาที่ผม อ๊ากกกก พวงมาลัยไหวศาลที่กลิ่นหอมตลบอบอวนแต่ผมเกลี๊ยดเกลียดกำลังจะตกมาเป็ของผมแล้ว แล้วผมก็เดินกระดึ๊บๆไปข้างหน้าเพื่อรับพวงมาลัย 5 พวงด้วยกันมาคล้องคอไว้ ทำให้ผมกลายเป็ศาลพระภูมิรูปหมาปั๊กทันที ก็แต่ละอย่าง ดอกชบาสีแดงแจ๊ด ดอกลีลาวดีกลิ่นสยองๆแล้วยังพวงมาลัยไหว้ศาลอีก อ๋อย เหม็นอ่ะ
มีเสียงปรบมือและโห่ร้องดังลั่น อืม ผมไม่อายแล้วนะตอนนี้อ่ะ เพราะเหม็นพวงมาลัยมากกว่า กลิ่นดอกไม้แต่ละชนิด เด็ดๆทั้งนั้น…น่าเด็ดไปทิ้งอ่ะครับ
‘ท่านรองกับน้องปั๊กน้อยจะคุยหรือจะบอกรักกันก็เชิญหลังเวทีนะครับ ขอขอบคุณทีมน้องชาร์คน้อยๆและน้องปั๊กที่น่ารักที่มาสร้างร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะให้พวกเรานะครับ รายการต่อไปก็เชิญทุกคนออกมาแด๊นซ์มันๆกับคอนเสิร์ตได้เลยครับ’
พี่พลนี่ยังไม่เลิกเล่น เดี๋ยวโดนท่านรองเตะก้านคอผมจะไม่ช่วยเลยนะ
คอนเสิร์ตเริ่มขึ้นผู้คนก็ทยอยออกมาเต้นที่ลานหน้าเวที ส่วนผมตอนนี้ขอกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนครับ อยากจะเอาพวงมาลัยไปทิ้งเหลือเกิน แล้วก็หิวแล้วด้วย อาหารโต๊ะจีนของทีมสตาฟ ถูกจัดไว้ที่ห้องประชุมข้างเวที Sup บอกว่าพอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ให้ไปกินข้าวกัน
ท่านรองเขายืนเก๊กหล่ออยู่หลังเวที แอบหลบอยู่ในมุมมืดมนแต่ผมก็ยังตาดี เลยเดินเข้าไปทักทาย อยากจะขอบคุณที่เอาพวงมาลัยมาให้แต่ท่าจะให้ดีเปลี่ยนเป็แบงค์เทาซักพวงสองพวงจะดีกว่านะครับ
“ขอบคุณนะครับสำหรับพวงมาลัย แต่คราวหน้าขอเป็ดอกไม้อย่างอื่นนะครับ”
เวียนหัวครับบอกตรงๆ
“…ผมรีบ เห็นมีขายที่หน้าโรงงานเลยซื้อมา ว่าแต่คราวหน้ายังจะอยากขึ้นไปเต้นอีกเหรอ”
“…เอ่อ…อย่าดีกว่าครับ อับอายครั้งเดียวพอ แล้วผมเต้นเป็ไงบ้างครับ”
“ก็…ดี…น่ารักดี”
เมื่อได้ยินคำว่าน่ารักจากปากท่านรองทำให้หัวใจผมเต้นตุ๊บๆ ทำไมรู้สึกดีใจกว่าเมื่อได้ยินคนอื่นๆชมอีกนะ
“…ครับ”
อ๋อย รู้สึกหน้าร้อนๆ มึนๆงงๆ ตาลายๆคล้ายจะเป็ลม
“คุณเป็อะไรรึเปล่า”
“เอ่อ…เปล่าครับ”
“วันอาทิตย์คุณว่างรึเปล่า”
“ครับ? มีอะไรรึเปล่าครับ”
“เอ่อ…ผมอยากจะชวนไปกินข้าว”
“ด…ได้ครับ”
“ไว้ผมโทรหานะ ขอกลับไปเคลียร์งานก่อน”
“ยังจะทำงานอีกเหรอครับ ไม่ไปเต้นงานคอนเสิร์ตกับพี่พลเหรอครับ”
“…”
“ผมล้อเล่นหรอกครับ อย่างท่านรองถ้าไปเต้นคงฟ้าผ่าตายเลย”
“…เห็นผมเป็คนยังไงเนี่ย”
‘ไอ้น้องมีนไปกินข้าวได้แล้ว’
เสียงพี่ต้นเรียกให้ไปกินข้าวแล้ว
“งั้นผมไปนะครับ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับพวงมาลัยไหว้ศาลครับ”
“…อืม ไปเถอะ”
แล้วก็ร่ำลาท่านรองเขา ตอนนี้หน้าผมยังไม่หายร้อนเลย นี่ผมรู้สึกเขินเหรอ ปกติหน้าผมด้านนะ
“ไอ้หมอกมึงเต้นสุดยอดมากอ่ะ ไม่เห็นเหมือนกับตอนที่ซ้อมเลย”
เออจริงของไอ้บาส กูก็ยังงงตัวเองเลย ลืมความหน้าด้านที่มีอยู่น้อยนิดไปสนิทเลย
“ช่ายๆ หมอกเต้นเก่งมากเลยน้า”
ครับส้มจี๊ดคนสวย ผมไม่ได้มีดีแค่หน้าตาเท่านั้นนะครับ
“เอาล่ะเด็กๆไปกินข้าวกันค่ะ คงหิวกันแย่ เดี๋ยวค่อยมาดูคอนเสิร์ตต่อเนอะ”
หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเราก็มาแด๊นซ์หลุดโลกที่หน้าเวที เล่นเอาเหงื่อตก หมด่คอนเสิร์ตรอบแรก พิธีกรซึ่งก็คือพี่พลนี่แหละประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัล บางคนได้ทองคำก็ดีใจร้องะโกันยกใหญ่ หลังจากประกาศรางวัลก็เป็่คอนเสิร์ตให้แด๊นซ์กันต่อ จะยิงยาวไปจนถึงเที่ยงคืนแล้วก็แยกย้ายกันครับ ชลมุลวุ่นวายดีแท้ แต่ไม่มีปัญหาเพราะตำรวจคอยดูสถานการณ์อยู่รอบๆ พนักงานก็ไม่อยากตกงานกันหรอกครับ ส่วนมากก็ไม่ค่อยมีเื่มีราวกันอยู่แล้ว แล้วยิ่งไม่มีเหล้าให้ดื่มก็ไม่มีใครหาเื่ตกงานกันแน่นอน
แล้วพวกผมจะรออะไร แด๊นซ์กันสิครับ เต้นกันไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเหนื่อยก็เลยไปร่ำลา Sup เพื่อกลับบ้าน ยังดีที่พรุ่งนี้วันหยุดจะได้นอนยาวไปจนบ่าย
“แล้วส้มจี๊ดกลับยังไงอ่ะครับ”
“เดี๋ยวกูแวะไปส่งที่บ้าน”
“อืม…”
กูถามส้มจี๊ดเหอะ แล้วทำไมเธอดูเขินๆ ผมก็รู้อยู่หรอกว่าส้มจี๊ดชอบไอ้บาส แล้วไอ้บาสมันญาติดีด้วยแล้วเหรอ เธอถึงได้หน้าแดง ทำท่าเขินๆอย่างนั้นได้ แต่ช่างเหอะผมไม่ใช่คนขี้เสือกอะไรไม่ถามดีกว่า
“เดี๋ยวกูไปเอากระเป๋าที่ห้องสมัครงานแป๊บ”
ผมเอาสมบัติวางไว้ที่โต๊ะ ต้องเข้าไปเอาซักหน่อย
ผมเห็นไฟในห้องสมัครงานยังเปิดอยู่ แสดงว่ามีคนอยู่ในห้อง
“ไม่เป็ไรๆใจเย็นๆก่อน ป่ะเดี๋ยวพี่พาไป”
“อืม”
ผมได้ยินเสียงคนคุยกันหงุงหงิงๆดังมาในห้องแต่จับใจความไม่ได้ เปิดประตูเข้าไปก็พบ Sup กับท่ารองยืนกอดกัน… กอดกัน? กอดกัน ! เฮ้ย !ทำไม? อะไร? ยังไง? ตอนไหน?
ผมยืนตัวแข็งทื่อ แขนขาชาหน้าชา ปากชา ไอ้นั่นก็ชา จนขยับไม่ได้ รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเปรี๊ยงลงมาที่กลางหัว
“เอ่อ… ขอโทษครับ…ที่ผมมาขัดจังหวะ”
“เดี๋ยว…ไม่ใช่นะหมอก”
“ม…ไม่เป็ไรครับ”
เสียงผมตะกุกตะกัก รู้สึกว่าตัวเองพูดเสียงแ่เบาออกไป
“ไม่ใช่นะไอ้น้องหมอก”
“เอ่อ…ผมแค่จะมาเอากระเป๋าน่ะครับ”
แล้วผมก็รีบสาวเท้ายาวๆเข้าไปคว้ากระเป๋าที่วางอยู่ที่โต๊ะแล้วรีบหันหลังเดินออกมาทันที
“เดี๋ยวสิหมอก…เอ่อ…เดี๋ยวผมโทรหานะ”
ก็เื่ของท่านรองเหอะ ไม่ต้องโทรหาผมหรอก ผมไม่อยากรู้หรอก เหอะ!
เพลง Baby Shark ลองฟังดูนะครับ น่ารักดี
https://www.youtube.com/watch?v=XqZsoesa55w
9K
