หลังจากที่ เซียวเฉิน พูดแนะนำออกไปเป็พิเศษ อารมณ์ของ ซู่เสี่ยวเิ ก็กลายเป็ดีขึ้น บรรยากาศในห้องอาหารก็เริ่มดีขึ้นด้วย บางครั้งยังได้ยินเสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังออกมา
หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย เซียวเฉิน ก็หยิบบัตรเครดิตออกมาจ่ายเงิน แล้วทั้ง 2 คนก็ขึ้นรถมุ่งหน้ากลับไปที่บริษัท
“เซียวเฉิน นายจะต้องปกป้องพี่สาวของฉันให้ดี อย่าให้เธอตกอยู่ในอันตรายนะ เข้าใจไหม?”
ในตอนที่ใกล้ถึงบริษัท จู่ ๆ ซู่เสี่ยวเิ ก็หันไปพูดกับเซียวเฉินด้วยท่าทางที่จริงจัง
“ได้!” เซียวเฉิน พยักหน้า “ฉันสัญญากับพี่ชายของเธอเอาไว้แล้ว ว่าจะต้องปกป้องพวกเธอ 2 พี่น้องให้ได้!”
“งั้นตอนนี้ฉันจะยังไม่ไล่นายไปไหนแล้วกัน!” ซู่เสี่ยวเิ เอ่ยคำพูดนี้ออกมาอย่างหน้าตาเฉย
“ฮ่าๆๆๆ งั้นเหรอ? ฉันจะได้ลดความระมัดระวังตัวลงบ้าง การที่ต้องคอยระแวงตลอดเวลา มันจะเป็เื่ที่เหนื่อยมากเกินไป!”
เซียวเฉิน หัวเราะ แล้วดวงตาของเขาประกายแสงเ็าอีกครั้ง หลังจากที่เขาแก้ปัญหาให้ ซู่ฉิง แล้ว ต่อให้เธอไม่ไล่เขาไป ตัวเขาก็จะไปเอง… เขายังมีเื่ที่ต้องไปทำอีก นั่นก็คือการล้างแค้น!
“แต่ฉันขอบอกนายสักหน่อยนะ นายอย่าคิดมาจีบพี่สาวของฉันล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยนายเอาไว้แน่!”
“เหอะ ไม่มีทางหรอก!”
“ยิ่งกว่านั้น นายก็อย่าคิดมาจีบฉันด้วย!”
เซียวเฉิน กลอกตา แล้วเพ่งมองไปที่หน้าอกของ ซู่เสี่ยวเิ จากนั้นเขาแบะปากและพูดขึ้น “งั้นฉันจะต้องเน้นย้ำเธอสักประโยค ฉันไม่มีทางที่จะสนใจผู้หญิง ไม่สิ เด็กที่หน้าอกเล็กอย่างเธอหรอก!”
“นายพูดว่าอะไรนะ!”
ซู่เสี่ยวเิ มอง เซียวเฉิน ด้วยแววตาโกรธเคือง เ้าบ้านี่จะมากไปแล้วนะ หมอนี่ชอบพูดแทงใจดำได้ตลอดเลยสิน่า!
“แค่กๆๆ ไม่มีอะไร ฉันบอกว่าด้วยอายุของเธอแล้วก็น่ารักดี… ถ้าเจอพี่สาว ห้ามพูดเื่นี้ออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
เซียวเฉิน ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว และรีบเปลี่ยนหัวข้อคุย ในเวลาเดียวกันในใจของเขาก็ลอบบ่นอุบ หน้าอกเล็กเป็เื่ต้องห้ามสำหรับยัยตัวแสบคนนี้สินะ จากนี้ไปคงพูดถึงไม่ได้แล้วละมั้ง!
“เหอะ ในเมื่อนายชื่นชมฉันถึงขนาดนี้ งั้นฉันก็จะปล่อย ๆ ไปแล้วกัน!” ซู่เสี่ยวเิ ส่งเสียงออกมา “แล้วตัวนายเองก็อย่าหลุดปากออกมาก็แล้วกัน ถ้าพี่สาวของฉันรู้เื่ที่พวกเราไปแข่งรถกันมา พวกเราสองคนจบเห่แน่!”
ในขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ รถมาเซราติก็ขับมาถึงที่บริษัทแล้ว เขาจอดรถอยู่ตรงใต้ตึกทำงาน
ทั้ง 2 คนก้าวลงมาจากรถ จากนั้นก็ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนสุด ซึ่งมองเห็นซู่ฉิงที่อยู่ในห้องทำงาน
“เสี่ยวเิ เธอมาได้ยังไงกัน?”
ซู่ฉิง เพิ่งกลับมาจากห้องแล็บ เธอจึงยังไม่ได้ถอดเสื้อกาวน์ออก เมื่อเธอมองเห็นน้องสาวจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้น
“พี่คะ...”
ซู่เสี่ยวเิ มองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้าของพี่สาวตัวเอง ในใจก็รู้สึกเ็ป ดวงตาเธอเริ่มแดงขึ้นในทันที
“เสี่ยวเิ เป็อะไร?” ซู่ฉิง เห็นว่า น้ำตาเริ่มเจิ่งนองในดวงตาของน้องสาว จึงรีบเข้าไปถามด้วยความเป็ห่วง “เกิดเื่อะไรขึ้น? ใครรังแกเธองั้นเหรอ?”
ซู่เสี่ยวเิ ส่ายหัว เธอกลั้นน้ำตาลงไปแล้วพูด “ไม่มีอะไร พี่ ทำไมพี่ถึงไม่บอกฉัน?”
“เื่อะไร?”
“เื่ที่พี่ได้รับจดหมายข่มขู่...”
“อ้อ?” ซู่ฉิงนิ่งอึ้ง เธอกวาดสายตาไปมอง เซียวเฉิน แล้วพูดต่อ “นายเป็คนบอก เสี่ยวเิ เหรอ?”
เซียวเฉิน รู้สึกช่วยไม่ได้ เขายักไหล่แล้วตอบกลับไป “ในตอนที่กินข้าว ผมเผลอหลุดปากออกไป… ยิ่งไปกว่านั้นผมคิดว่าเื่นี้ไม่ควรจะปิดบังเสี่ยวเิ ถึงเธอรู้มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่”
“เสี่ยวเิ มันไม่มีอะไร หยุดร้องได้แล้ว พี่สาวคนนี้จะปกป้องเธอเอง พี่จะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายเธอได้แน่นอน!”
ซู่ฉิง จ้องเขม็งไปที่ เซียวเฉิน จากนั้นก็โอบกอดน้องสาวของตนและปลอบโยนเธอย่างอ่อนโยน
“พี่ ทำไมพี่ไม่บอกฉัน...”
“ไม่ใช่ว่าพี่กลัวเธอจะเป็ห่วง แต่เพราะมันไม่ได้เป็เื่ใหญ่อะไร พี่รับมือกับมันได้”
“พี่ ฉันอยากช่วยพี่ ฉันไม่อยากให้พี่ต้องเป็อะไรไป...”
“ฮ่าๆๆ เ้าเด็กโง่ เธอจะช่วยอะไรพี่ได้! วางใจเถอะ มี เซียวเฉิน อยู่นี่ พี่ไม่เป็อะไรหรอก!”
ซู่ฉิง ปลอบโยนน้องสาว เธอลอบถอนหายใจ ไม่ใช่ว่าพี่สาวคนนี้อยากจะปิดบังเธอ แต่ตอนนี้เธอยังเด็กอยู่ ไม่อาจจะทนรับเื่เหล่านี้ได้ไหว! ไม่ว่าจะเจอกับมรสุมพายุอะไร ให้พี่คนนี้แบกรับเอาไว้คนเดียวเถอะ!
เซียวเฉิน กำลังมองพี่สาวน้องสาวกอดกันกลม ก็ลอบยิ้มขึ้นอย่างอิจฉา เขาค่อย ๆ ออกไปจากห้องทำงานอย่างเงียบ ๆ ให้พวกเธอได้มีเวลาอยู่ร่วมกัน
เมื่อออกมาจากห้องประธานแล้ว เซียวเฉิน ก็ลงมาอยู่ที่แผนกรักษาความปลอดภัย
“หัวหน้าเซียว!”
เหล่าเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลายที่เข้าเวรกะดึก เมื่อพวกเขาเห็น เซียวเฉิน ก็รีบลุกขึ้นเอ่ยทักทาย
“อืม” เซียวเฉิน พยักหน้า “คืนนี้ไม่มีเื่อะไรใช่ไหม?”
“ไม่มีครับ!”
เซียวเฉิน สูบบุหรี่และปล่อยให้ควันลอยฟุ้งไปทั่ว “ทุกคนตั้งใจทำงานเข้าละ คอยจับตาเอาไว้อย่าให้เกิดเื่ผิดพลาดอะไรขึ้นเด็ดขาด!”
“ครับ!”
ในขณะที่กำลังพูดอยู่ ติงลี่ ก็เปิดประตูเข้ามาจากข้างนอก
“พี่เฉิน พี่มารับประธานซู่ใช่ไหมครับ?”
“ใช่ ว่าแต่ทำไมนายยังอยู่ที่นี่อีก? คืนนี้ไม่ได้เป็เวรของนายสักหน่อย?”
เซียวเฉิน มองเห็น ติงลี่ จึงรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย
“ไม่กี่วันมานี้ เ้าหน้าที่แผนกรักษาความปลอดภัยมีคนไม่พอ ดังนั้นผมจึงอยู่ที่นี่...” ติงลี่ พูดออกมาด้วยความเขินอาย
“โอ้ว นายนี่ อยากจะเป็เ้าหน้าที่ตัวอย่างอย่างงั้นเรอะ?” เซียวเฉิน หัวเราะ แล้วยื่นบุหรี่ให้ ติงลี่ มวนหนึ่ง
ติงลี่ รับบุหรี่มา จากนั้นก็คาบบุหรี่แล้วจุดไฟ เขาสูดเข้าไปเต็มปอดแล้วพ่นควันออกมาอย่างเคลิบเคลิ้ม
“ไป พาฉันไปที่ห้องมอนิเตอร์หน่อยสิ!”
“ได้ครับ!”
ทั้ง 2 คนออกจากแผนกรักษาความปลอดภัย มาอยู่ที่ห้องมอนิเตอร์ที่อยู่ด้านข้าง กล้องวงจรปิดทุกตัวกำลังฉายภาพสด บนหน้าจอแสดงผล
“พี่เฉิน พี่คิดว่ายังไงบ้าง?”
ติงลี่ เห็น เซียวเฉิน เข้ามาที่ห้องมอนิเตอร์แล้วยังไม่พูดอะไร เขาเอาแต่จ้องมองไปที่จอภาพ ติงลี่ จึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
“อ่อ ฉันกำลังมองหาจุดอับสายตาของกล้องวงจรปิดพวกนี้อยู่และก็เช็กอัตราการหมุนของกล้องด้วย...”
“ห๊ะ? พี่ดูออกด้วยเหรอ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว” เซียวเฉิน พยักหน้า แล้วพูดออกมาอีกว่า “ในบริษัทนี้มีจุดอับสายตาอยู่สิบกว่าจุด ทั้งหมดสามารถหลุดรอดจากกล้องวงจรปิดไปได้อย่างสมบูรณ์… ด้วยอัตราในการหมุนนี้ อย่างน้อยก็มี 5 จุดที่สามารถหลีกเลี่ยงการตรวจจับจากกล้องวงจรปิดได้ และเข้าไปภายในอาคารสำนักงานหรือแม้กระทั่งห้องทำงานของประธานได้...”
“พี่เฉิน พี่พูดเื่อะไร? ผมไม่เห็นเข้าใจเลยสักนิด?” ติงลี่ เอ่ยถามพร้อมเกาหัว
“ติงลี่ ฉันถามหน่อย ใครเป็คนตั้งค่าอัตราการหมุนของกล้องพวกนี้?”
“เหมือนว่าจะเป็หัวหน้าหลิวนะครับ”
“หลิวต้าขุย?”
“ครับ”
เซียวเฉิน หรี่ตาลง และไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก
“พี่เฉิน มีอะไรงั้นเหรอ?”
“ไม่มีอะไร พวกเราไปกันเถอะ” เซียวเฉิน ส่ายหน้าปฏิเสธแล้วลุกยืนขึ้น “นายคอยจับตาอยู่ที่บริษัทเอาไว้ให้ดี...ตลอดทั้งวันนี้แก๊งอินทรีก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร ไม่แน่ว่าคืนนี้อาจจะเกิดเื่ขึ้นก็ได้!”
สีหน้าของ ติงลี่ เปลี่ยนไป เขาพูดด้วยสีหน้าหวาดกลัว “แก๊งอินทรีจะมาล้างแค้นคืนนี้เลยงั้นเหรอ?”
“ไม่มีใครรู้หรอก แต่ระวังเอาไว้ก็ไม่เสียหายอะไร! นายไม่จำเป็ต้องกลัว ถ้าเกิดเื่อะไรขึ้นก็รีบโทรศัพท์หาฉันได้ทันที! หรือไม่ก็โทรศัพท์เรียกตำรวจเลยก็ได้ ในบางเื่เราอาจจำเป็ต้องพึ่งคุณตำรวจซะแล้ว!” เซียวเฉิน หยักหน้า ความกล้าหาญของเด็กหนุ่มคนนี้ก็ไม่มีใครเกินเลยสิน่า!
“ครับ ผมรู้แล้ว” ติงลี่ พยักหน้ารัวๆ
“ตกลงตามนี้ นายก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องของแผนกรักษาความปลอดภัยเถอะ ตอนนี้ประธานซู่น่าจะจัดการธุระเสร็จแล้ว ฉันจะไปดูสักหน่อย” เซียวเฉิน มองดูนาฬิกาแล้วพูด
“ครับ”
เมื่อ เซียวเฉิน กลับมาที่ห้องทำงานของประธาน ก็เห็นสองพี่น้องกำลังนั่งคุยกันอยู่ ดูเหมือนว่าพวกเธอกำลังอารมณ์ดี ใบหน้าของพวกเธอจึงเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส
“เซียวเฉิน นายไปไหนมา?”
ซู่ฉิง เห็นว่า เซียวเฉิน กลับมาแล้วจึงเอ่ยถามขึ้น
“ผมกลับไปที่แผนกรักษาความปลอดภัย ไปตรวจเช็กห้องมอนิเตอร์ดูสักหน่อย”
“เกิดเื่อะไรขึ้นงั้นเหรอ?”
“ไม่มีเื่อะไรหรอกครับ ว่าแต่คุณจัดการธุระเสร็จหรือยัง?”
“อ้อ เสร็จแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”
“ตกลง”
854K
