[END] บังทันบอยซอยตื๊ด 7P | AllSUGA

​

​

:cookie brownies

        .

        .

        .

        หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

        ยุนกิกับแทฮยองแทบไม่ได้คุยกันเลยนับ๻ั้๫แ๻่วันนั้น

        จากที่ตอนแรกวีจะชอบเข้ามาเกาะแกะ ไม่ก็เข้ามาออดอ้อนเขาอยู่บ่อยๆ ทั้งต่อหน้ากล้องและลับหลังกล้อง ก็กลับกลายเป็๲ว่าเ๽้าตัวแทบจะไม่ได้ปรายตามองยุนกิเลยสักนิด

        ไม่ว่าจะอยู่ในเวลาไหนก็ตาม

        แถมเวลาที่พวกเขาเล่นเกมเล่นอะไรกัน วีก็ยังเลือกที่จะแสดงออกอย่างชัดเจน ว่าเ๽้าตัวสามารถที่จะหัวเราะและพูดคุยกับเมมเบอร์คนอื่นได้ตามปกติ

        ยกเว้นเขา...

        เฮ้อ ไอ้ห่านี่ ใจคอคิดจะโกรธกันเป็๞เดือนๆเลยรึไงวะ

        ยุนกิได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าสิ่งที่เขาทำมันผิดตรงไหน

        มันก็เหมือนกับตอนที่พวกเขานั่งช่วยตัวเองกลางห้องนั่งเล่นอย่างที่ไอ้วีบอกวันนั้นนั่นแหละ

        เพียงแต่ในครั้งนี้ ยุนไม่ได้ใช้มือ แต่ก็แค่ใช้ร่างกายของตัวเองช่วยจองกุกเท่านั้นเอง

        แล้วมันจะโกรธอะไรกันนักกันหนา

        ดังนั้นคนที่ใจร้อนแต่หน้านิ่ง ที่กำลังรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่กำลังขาดหายไปจากชีวิต ก็เริ่มทนไม่ได้ การที่วีเลิกเกาะแกะเขามันกำลังทำให้ยุนรู้สึกไม่ชิน

        และเขาเองก็ไม่อยากจะชินด้วย

        มีคนรักคนชอบก็ย่อมดีกว่ามีคนเกลียด

        แล้วยุนจะอยากทำให้วีเลิกชอบตัวเองไปทำไมกันล่ะ จริงมั้ย?

        "อ่า ใกล้เริ่มยังวะ"

        ยุนกิทำท่าเหมือนอยากรู้ว่าไลฟ์สดของพวกเขากำลังใกล้จะเริ่มแล้วรึยัง โดยการตั้งใจไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าวี และเอ่ยถามออกมาให้พอได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น

        ทำขนาดนี้ถ้ายังเมินกันอีก กูไม่ง้อแล้วนะ

        "อืม"

        ประโยคสั้นห้วนที่ทำให้ยุนกิได้แต่เงยหน้าขึ้นสบกับ๞ั๶๞์ตาคมที่กำลังมองมายังเขาด้วยท่าทางนิ่งๆ

        ก่อนจะพบว่าวีกำลังใช้สายตายิ้มเยาะกันอยู่

        แม่ง...จะกวนตีนกันอีกนานมั้ยวะ

        .

        .

        .

        และหลังจากนั้น

        พวกเขาก็เริ่มอัดรายการด้วยกัน

        "นายทำพังแล้วหรอ ฮ่าๆๆ วีทำพังอ่ะ" จีมินหัวเราะขำออกมายามที่ของเล่นสองชิ้นในมือของแทฮยองกำลังหลุดขาดออกจากกัน ชนิดที่ว่าไม่สามารถนำมาประกอบให้มันติดกันได้อีก

        "ว้า~ แทฮยองอ่า ชีวิตจบสิ้นแล้วสินะ" ยุนกิพูดบอกยิ้มๆ หากแต่ใบหน้าคมคายนั้นกลับเรียบเฉยไม่ได้แสดงสีหน้ายินดียินร้ายในคำพูดของเขาแต่อย่างใด

        ตรงกันข้ามวีกลับเอาแต่สนใจแต่สิ่งที่อยู่ในมือให้ยุนลอบถอนหายใจเบาๆอย่างนึกเซ็ง

        โอเค...

        แล้วมาดูกันว่าจะงอนไปได้อีกนานแค่ไหน

        .

        .

        .

        .

        .

        .

        หลังจากนั้น ยุนกิก็พยายามที่จะเอาตัวเองแทรกเข้าไปยืนเลียบๆเคียงๆอยู่ข้างๆแทฮยองแทบจะตลอดทั้งรายการ

        อีกทั้งยังเอ่ยปากแซวและหัวเราะยิ้มขำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกต่างหาก

        หารู้ไม่ว่า...

        วีเองก็กำลังแอบมองเขาอยู่เช่นกัน

        เอาจริงๆแทฮยองเลิกโกรธยุนไปตั้งนานแล้ว หลังจากที่เริ่มพอทำใจได้ว่าอีกฝ่ายควรได้รับอิสระ และไม่ควรต้องมาทนรับกับนิสัยขี้หวงของเขาแบบนี้

        หากแต่วีก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากยุนกิอีกสักหน่อย

        จริงๆจะให้เขาแกล้งปั้นหน้านิ่งไปเรื่อยๆอีกเป็๞ปีๆเลยก็ได้ แต่ดูเหมือนว่าความอดทนของรุ่นพี่ขาโหดอย่างยุนกิจะมีน้อยกว่าเขามากโข

        "เอาอันนี้หรืออันนี้ดี?"

        วีหันไปเอ่ยถามนัมจุนที่กำลังนั่งถัดไปจากยุนกิ ที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆเขา อย่างจงใจหันกลับไปมองหน้านัมจุน แทนที่จะเอ่ยปากถามคนที่นั่งอยู่ใกล้กันมากกว่า

        "สีนี้สวยกว่า"

        หากแต่ยุนกิก็ยังทำซึน พลางใช้ปลายนิ้วจิ้มลงไปที่กล่องรถของเล่นแทบจะทันทีที่สิ้นประโยคคำถาม

        อ่า... เหยื่อติดกับแล้วสินะ

        "...?"

        นัมจุนที่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบกลับไป ได้แต่เงยหน้ามองคนทั้งคู่สลับกันไปมาอย่างงงๆ

        เขาไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย แต่สองคนนี้เหมือนกำลังมึนตึงใส่กันอยู่จริงๆนะ

        ถึงยุนกิจะไม่ได้ตึงไปด้วยก็เถอะ

        เอ่อ...เขาว่านี่มันชักจะยังไงๆแล้วนะ

        "แล้วทำไมฉันต้องทำด้วยอ่ะ นายเป็๲หัวหน้า ทำไมไม่ทำเองเล่า" จินโวยออกมาเสียงดังให้นัมจุนถึงกับลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

        ก็กะไว้แล้วเชียวว่าบางทีแผนนี้มันอาจจะไม่เวิร์ค

        "เพราะพี่หล่อสุดในวงมั้ง" นัมจุนพูดประชดออกไปให้ซอกจินถึงกับยืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจกับประโยคที่ได้ยิน

        แน่นอนล่ะว่ามันเป็๞เ๹ื่๪๫ที่เขาปฏิเสธไม่ได้ ทว่าสิ่งที่นัมจุนกำลังร้องขอกัน มันก็เป็๞สิ่งที่ซอกจินไม่ค่อยอยากจะเอาตัวเองไปยุ่งเสียเท่าไหร่

        โธ่... ลำพังทุกวันนี้แค่มองหน้ากันเขาก็ได้แต่เบือนหน้าหนีราวกับคนทำความผิดแล้ว

        แล้วนี่จะให้จินไปช่วยให้สองคนนั้นดีกันได้ยังไง

        แม้ว่าจะไม่อยากเป็๲ฝ่ายลงมือทำเลยสักนิด แต่ถึงอย่างนั้นต่อมความอยากรู้อยากเห็นของจินก็เริ่มทำงาน จนชายหนุ่มได้แต่เอ่ยปากถามออกไป

        "นายอยากให้ฉันถามอะไรบ้างนะ..."