กรุงเทพกระหายเลือด 18+

แกร๊ก! แกร๊ก! แกร๊ก!"รออะไร เจ้าหนุ่มหรืออยากให้ข้า ฆ่านังนี่ตอนนี้เลย?!!!!!"ปีศาจสาวแผดเสียง"มะ มันติด! ผะ ผมใช้ไม่เป็น"ผมมือสั่น ยกคันหน้าไม้เข้าไปหาร่างทั้งสอง"โอว.... ดูซิดีรอสโซ่ ของเจ้ามันตกยุคขนาดไหน"หล่อนพูดด้วยรอยยิ้ม เหยียดหยาม"ผะ ผมพยามแล้ว ดูสิครับคันบังคับมันมีปัญหา!"เมื่อผมขยับหน้าไม้ขึ้นเพื่อให้ดูกลไกปีศาจสาวเชฟบ๊ะก็ชะโงกหน้ามาดู....ทันใดนั้นเอง!!ฟุ่บ!!!สวบ!!!อ๊าาาากกก!!!ผมยกหน้าไม้ขึ้นยิงแสกหน้าในระยะเผาขน!มันเป็นการเสี่ยงครั้งแรกในชีวิตของคนธรรมดา!!หล่อนกรีดร้องโหยหวนเหวี่ยงร่างของพี่แป้งออกจนเธอไปกระแทกเสาไฟ ล้มลงแน่นิ่งด้วยความจุก!เมื่อมือข้างนั้นว่าง หล่อนยกมันขึ้นยิงเวทย์ไฟทันที ด้วยระยะที่ผมล่อให้เธอหลงกลมันก็ใกล้พอที่ผมจะหลบไม่พ้นอีกด้วย!บรึ้มมมมมม!!!!เสียงระเบิดดังก้องลูกไฟเวทย์มนต์พุ่งใส่ร่างผมเต็มๆ จนกระเด็นออกมาหลายเมตร!อ๊าาาาากกกกกกผมร้องเสียงหลงร่างของผมที่ถูกไฟคลอก มันเหม็นกลิ่นไหม้ของเนื้อหนังและเส้นผมจนฉุนไปหมดผิวเนื้อค่อยๆไหม้เกรียมอ๊าก อ๊าก อ๊ากผมได้แต่ร้องดิ้น ร้อง แล้วก็ดิ้นทุรนทุรายพี่แป้งเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เธอพยามจะลุกขึ้นมาดูผมแต่ก็ลุกไม่ไหวแต่เมื่อผมเห็นเธอปลอดภัยผมก็ได้แต่ยิ้มให้เธอ ทั้งที่ร่างกายเจ็บปวดมันคุ้มรึเปล่า ผมไม่รู้!ขอโทษด้วยครับ พ่อ แม่ ผมทิ้งชีวิตตัวเองเสียแล้ว!ฉัวะ!!นักล่าปีศาจ ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยเขาวาดเคียวล่าปีศาจ ฟันแขนข้างที่เจ็บของหล่อนขาดไปได้!"ดีลอสโซ่!!!!"หล่อนแผดเสียงคำรามก้อง ร่างของเขาถูกกระแทกออกไปดูเหมือนนางปีศาจยังมีไม้เด็ดฉับพลันจากปีศาจสวยเซ็กซี่ ร่างก็บิดเบี้ยวเปลี่ยนรูป กลับกลายเป็นอสูรชายร่างกำยำสูงกว่าน่าล่าหนุ่มกว่าสองเท่า!ผิวของมันสีแดงเข้ม มีเขี้ยวโง้งออกมา ดวงตาทั้งสามเบิกโพลง ผมเผาสีขาวแผ่กระจายดังราชสีห์ส่วนแขนที่ขาดงอกออกมาใหม่ด้วยน้ำเลือดที่จับตัวด้วยเวทย์มนต์!ฮูมมมมมม!!! ,มันคำรามดังกึกก้องยกที่สอง กำลังจะเริ่มขึ้น!แคล้งๆ แคล้งๆ แคล้งๆ!!!ตูม! ตูม! ตูม!เสียงปะทะของอาวุธกับกรงเล็บดังระงม หากมันเป็นปีศาจนักล่าหนุ่มดีรอสโซ่ผู้นี้ก็ไม่น่าใช่มนุษย์ เพราะเขาต่อสู้ได้อย่างทัดเทียมเปลวไฟเวทย์มนต์ได้มอดลง ทิ้งแผลไฟไหม้ฉกาจฉกรรจ์ไว้ทั่วร่างของผมมันเจ็บมาก เจ็บลึกไปถึงกระดู!ยิ่งตอนที่ลมพัดวูบมา มันเหมือนมีดกรีดบนบาดแผลหลายหมื่นครั้ง!"กะ.... เก่ง พี่จะพาไป ระ... โรงพยาบาลนะ.."เสียงที่เคยหวานใสกลายเป็นสลดหดหู่ หญิงสาวที่คลานต่ำเข้ามาหาผม ร่างของเธอสั่นงันงกมันไม่ใช่แค่เพราะความกลัว เมื่อผมเห็น รอยเล็บตรงเส้นเลือดของเธอแผ่ขยายออกเป็นสีดำ คล้ายคำสาป ที่ลุกลามตามเส้นเลือด"ผะ...ผม...ขอโทษ ผมไม่น่าทำเป็นเก่ง พี่แป้งถึงได้โดนคำสาปจากเล็บมันแบบนั้น"ทุกคำพูดที่กรีดบาดออกจากริมฝีปาก มันทำให้ผมแทบคลั่ง เลือดไหลซึมออกมาจากปากแผลไม่หยุด"ดะ...เด็กโง่! นี่นางนั่นเริ่มจิกเล็บเข้าไปตั้งแต่ที่จับทีแรกแล้วนางไม่คิดจะปล่อยพวกเราสักคนแน่ ธะ..เธอกล้าหาญมากแล้ว ที่สู้กลับแบบนั้น!"ไม่รู้ว่าเธอพูดจริงหรือแค่ปลอบผม ด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าร่างของเธอก็กำลังทรมานเพราะคำสาบเหมือนกัน"อึ๊กก!""พะ พี่ขอโทษ!"เธอพยามจะเคลื่อนย้ายร่างที่โดนไฟคลอกของผม แต่มันเกินจะเยียวยาเสียแล้ว...บรึ้มเสียงระเบิดกัมปะนาทดังขึ้นจากการปะทะเราเห็นเพียงฝุ่นควันและ!โครมมม!!!อ๊าาากกกกก!!!ว๊ายย!ร่างของดีลอสโซ่ลอยหวือ มาทับร่างของผม ทำให้อาการผมแย่ลงไปอีก"ไอ้หนุ่ม เจ้าทำได้ดีและกล้าหาญ แต่ขอโทษด้วย ที่ข้าคงทำให้เจ้าผิดหวัง"หน้าอกของเขาเป็นรูโบ๋ จากการถูกหมัดของมันทะลวงหัวใจ!เลือดไหลพรั่งพรูออกจากรูนั่น หลั่งลงบนร่างพุพองของผม...มันแสบ และร้อนมาก!!พี่แป้งจ้องสภาพอนาจของเราทั้งสามคนอย่างสิ้นหวังแต่แล้วผมก็สังเกตเห็น บาดแผลของเขา กำลังสมานตัวเอง!มันกำลังพยามปิดรูโบ๋นั่น"คุณไม่ใช่มนุษย์""เออ... แต่ก็ไม่เก่งพอที่จะชนะ!"ผมมองตามไปยังปีศาจที่ก็กระเด็นไปอีกฝั่งเหมือนกันมันเองก็ถูกฟันจนไหล่แหว่งไปข้าง แต่เหมือนว่าจะสาหัสไม่มากพอ!แขนข้างที่ขาดนั้น ถูกเชื่อมด้วยกล้ามเนื้อที่ยืดออก และดึงกลับมา ไม่ช้ามันคงจะรักษาตัวเองเสร็จ!"ได้โปรด ช่วยพี่แป้งด้วย...ผะ...ผมรักเธอ..."ผมกัดฟันพูดขอร้องชายหนุ่มที่มีแรงเพียงแค่จะกระเถิบร่างไม่ให้ทับร่างของผม...พี่แป้งถึงกับน้ำตาซึมออกมา!"คะ...คุณเป็นอมตะใช่ไหม ทำให้เขาเป็นด้วยได้มั้ย? แบบหนังแวมไพร์ อะไรก็ได้"เธอพูดอย่างควานหาทางออก โดยไร้ทิศทาง"ไม่ได้หรอก มันไม่ได้ทำงานแบบนั้น มันเป็นคำสาป"เขาพูดพร้อมก้มหน้าแสยะยิ้ม"ด้วยบาดแผลขนาดนี้ ผมเองก็กำลังจะตายเหมือนกัน!"รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นอีก ราวกับว่ารอความตายนี้มาเนิ่มนาน!"คะ คุณมันไม่รับผิดชอบ เก่งไม่ได้ทำอะไรผิด พวกคุณต่อสู้กัน แล้วก็ลากคนอื่นมาเจ็บปวดด้วยอย่างนี้งั้นเหรอ?"เธอเริ่มใช้อารมณ์ และฟูมฟาย อย่างคนสิ้นหนทาง ใบหน้าที่สวยหวานน่ารัก กลับมีแต่คราบน้ำตาอาบสองแก้มชายหนุ่มผู้นี้ มองเธอแล้วก็ทอดถอนใจ...เขาแพ้น้ำตาของผู้หญิงเสมอ มาตั้งแต่เมื่อก่อน"เห้อ... ข้าอุตส่าห์คิดว่าวังวนของข้ามันจะจบลงแล้ว"คำพูดของเขาเหมือนบทกวีที่แฝงปริศนา!"ไอ้หนุ่ม หากว่าเจ้าสามารถรอดชีวิตนี้ไปได้ แต่จะต้องกลายเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่คนและต่อสู้กับพวกมันไม่รู้จบ จนกว่าจะตาย เจ้าจะยอมรับชะตากรรมนั่นไหม?""ผะ...ผมจะช่วยพี่แป้งได้รึเปล่า?"นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมคิดถึงในตอนนี้"หึหึหึ แน่นอน! ข้าเองก็กลายเป็นแบบนี้ เพื่อช่วยหญิงที่ข้ารักแต่บอกตรงๆว่าหากเลือกได้อีกครั้ง ข้าจะไม่ทำสัญญานี่!"สีหน้าของเขาหมองหม่น บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ไม่อาจหยั่งถึง"ละ..ล้อเล่นรึไง ผ...ผมกำลังจะตายอยู่แล้ว แถมยังช่วยพี่แป้งได้อ...อีก""ละ...ลงมือ...เลยเถอะ!"อึ๊ก!!!อ๊าาาาก!!สิ้นคำเขาก็กดฝ่ามือลงบนอกผมอย่างแรง จนผมต้องกรีดร้องออกมาด้วยฤฤธิ์บาดแผลจนสุดเสียง"ตัวเขาคือเถ้าถ่านของความพยาบาท หากพิฆาตรมันไม่ได้จักไม่ยอมดับดิ้น"(ดีรอสโซ่พูดเป็นภาษาสเปนโบราณ แต่เอาแบบแปลไปละกันนะ)เขาเริ่มพูดบทสวดด้วยภาษาที่ไม่รู้จักเลือดของผมหลั่งรินจากบาดแผลทั่วร่าง และทวานทั้ง 6 ไหลวนจนเกิดเป็นวงไสยเวทย์!แล้วแสงสีแดงส่องประกายก็ไล่ออกมาจนทั่ววงเวทย์ก่อนพุ่งขึ้น ห่อหุ้มร่างของเราทั้งสอง"ปลดปล่อยข้าจากวิถีแห่งการฆ่าฟัน จักมอบดาบให้แก่เถ้าถ่านใหม่ที่คุกรุ่น""นะ...นี่ท่าน"ไม่รู้ทำไมผมเริ่มฟังบทสวดของเขาออก จนเหมือนกับผมเป็นคนพูดเองพริบตาแผลไฟไหม้ของผมก็ฟื้นคืนสภาพ แต่ดีรอสโซ่กลับทรุดลง!หน้าตาอันหล่อเหลาของเขาพลันแห้งเหี่ยว แก่ลงเรื่อยๆ!"มะ ไม่!!!"ผมร้องเสียงหลงด้วยเริ่มเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเขาสละชีวิตและความเป็นอมตะกับให้ผม!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด - 3 คำสาป

นิยายแนะนำ

กรุงเทพกระหายเลือด 18+

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

กรุงเทพกระหายเลือด - 3 คำสาป

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้