บทที่ 14 สารถีประจำตัว
“พี่สะใภ้ ฉันทำบะหมี่แผ่นมาให้ชิมค่ะ”
สะใภ้อ้วนหยิบชามใบใหญ่มาให้ลู่จิ่วอันเทบะหมี่เห็ด
“จิ่วอัน เธอรอเดี๋ยวนะ”
สะใภ้อ้วนหยิบชามในมือของลู่จิ่วอันไปล้างจนสะอาด จากนั้นก็ใส่ไข่ไก่ลงไป 6 ฟอง
“ไข่พวกนี้ไก่ฉันฟักเอง เธอเอากลับไปกินนะ”
ลู่จิ่วอันรีบปฏิเสธ “พี่สะใภ้ ฉันรับไว้ไม่ได้…”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ฉันให้เพราะถูกชะตาเธอหรอกนะ!”
สะใภ้อ้วนดันอีกฝ่ายให้ออกจากห้องครัว พร้อมพูดอย่างร่าเริง “คนอื่นขอ ฉันยังไม่ให้เลยนะ! เธอรีบกลับบ้านไปกินข้าวเถอะ พวกเราค่อยไปเกลี้ยกล่อมเหล่าเผยวันอื่นก็ได้”
“งั้นก็ขอบคุณนะคะพี่สะใภ้!”
และแล้วลู่จิ่วอันก็ไม่ได้กลับบ้านไปมือเปล่า
เซี่ยอวิ้นหนิงที่กลับจากนำบะหมี่ไปให้เพื่อนบ้านก็ไม่ได้กลับมามือเปล่าเช่นเดียวกัน
คุณป้าเพื่อนบ้านที่อยู่ทางขวามอบฟักทอง 1 ลูกให้เซี่ยอวิ้นหนิงอย่างมีน้ำใจ ส่วนคุณป้าทางซ้ายก็ให้มะเขือยาว 2 ลูกกับพริกขี้หนู 1 กำ
ห้องครัวที่เคยว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยพืชผักในพริบตา
ทั้งสองไม่มีเก้าอี้ตัวอื่นให้นั่ง พวกเขาจึงทำได้เพียงถือชามข้าวมานั่งกินที่ขอบเตียง
“อวิ้นหนิง ฉันซื้อเครื่องเรือนมาแล้ว ทั้งหมด 45 หยวน มีครบทั้งโต๊ะ เตียง เก้าอี้ แล้วก็ตู้เก็บของ” นอกจากนี้เธอยังอธิบายที่มาของเครื่องเรือนพวกนั้นว่า “ถึงจะเป็ของที่คนอื่นสั่งทำ แต่ว่าก็เป็ของใหม่ ฉันเลยไม่ถือ”
เซี่ยอวิ้นหนิงชิมบะหมี่แผ่นเห็ดแสนอร่อยแล้วตอบเพียงว่า “ผมก็ไม่เชื่อเื่พวกนั้นเหมือนกัน”
“ระหว่างนี้ลุงเฉินบอกว่าจะเคลือบเงาให้ วันเดียวก็เสร็จแล้ว ถ้าจางฉือสะดวก คุณบอกเขาให้มาช่วยขนเครื่องเรือนกลับบ้านหน่อยสิ”
“ได้ ผมจะบอกเขาให้นะ”
ตอนที่กลับมาถึง เซี่ยอวิ้นหนิงเห็นว่าแปลงผักอยู่ในสภาพพร้อมปลูกจึงถามขึ้น “คุณเป็คนเตรียมแปลงผักเหรอ?”
เนื่องจากว่าเมื่อก่อนบ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่อาศัย เพื่อนบ้านจึงเข้ามาใช้สอยแปลงผักที่อยู่ในสวน
ตอนที่ลู่จิ่วอันมาถึงเมื่อวานก็เห็นว่าในแปลงผักมีคนเอาเมล็ดมาปลูกไว้
วันนี้เมื่อกลับมาจากบ้านของสะใภ้อ้วนก็พบว่าผักสวนครัวพวกนั้นถูกเก็บไปแล้ว
การพบปะเพื่อนบ้านถือเป็ทักษะอย่างหนึ่ง เดิมทีลู่จิ่วอันตั้งใจจะไปหารือกับเพื่อนบ้านเกี่ยวกับเื่นี้ แต่พวกเขาก็เป็ฝ่ายแสดงความเป็มิตรโดยการย้ายพืชผักออกจากแปลง ลู่จิ่วอันจึงมอบบะหมี่แผ่นเห็ดให้เพื่อเป็คำขอบคุณ
ดังคำกล่าวที่ว่าญาติห่างไกลมิสู้คนบ้านใกล้เรือนเคียง
หากว่าเธอและเพื่อนบ้านรักใคร่กลมเกลียว ก็จะตัดความยุ่งยากไปได้มากทีเดียว
“ฉันปลูกผักกาดขาวกับปวยเล้ง พอถึงฤดูหนาวพวกเราจะได้มีผักไว้กิน”
“ลำบากเธอแย่เลย”
ลู่จิ่วอันยิ้มพร้อมกับพูดติดตลกว่า “เซี่ยอวิ้นหนิง ฉันมาจากบ้านนอกนะ แค่นี้น่ะเื่เล็ก”
เมื่อทั้งสองกินข้าวเสร็จแล้ว เซี่ยอวิ้นหนิงก็เอาจานไปล้างด้วยความเป็สุภาพบุรุษผู้ห่วงใยภรรยา
ลู่จิ่วอันเองก็ไม่ทำตัวให้ว่าง เธอเดินไปหยิบไม้กวาดและเริ่มทำความสะอาดห้องอื่น ๆ
เซี่ยอวิ้นหนิงยังมีเวลาว่างจนถึงบ่ายสองโมง เขาและลู่จิ่วอันจึงช่วยทำความสะอาดด้วยกัน
เมื่อมีผู้เป็ภรรยาคอยบอกให้ทำสิ่งต่าง ๆ ชายหนุ่มจึงทำงานบ้านได้รวดเร็วทีเดียว
ห้องต่าง ๆ ถูกเก็บกวาดจนเรียบร้อยภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง
“เซี่ยอวิ้นหนิง บ่ายโมงสี่สิบนาทีแล้ว คุณต้องกลับไปทำงานแล้วหรือเปล่า?”
เมื่อเซี่ยอวิ้นหนิงเห็นว่าได้เวลาแล้วก็รีบพูด “ผมต้องไปแล้ว คุณนอนพักเถอะ ที่เหลือเดี๋ยวผมกลับมาทำให้ตอนเย็น”
พูดจบก็หมุนตัวกลับไป
ลู่จิ่วอันก้าวไปคว้าตัวสามี จากนั้นก็เอื้อมมือไปปัดฝุ่นบนไหล่ของเขาเบา ๆ
“เดินทางดี ๆ นะ”
ชีวิตก่อนของลู่จิ่วอันไม่เคยได้ััความโรแมนติกของการเป็สามีภรรยากันมาก่อน และไม่รู้ว่าควรปฏิบัติตัวกับผู้ชายเช่นไร
แต่ในชีวิตนี้ เธอจะขอลองดูสักตั้งด้วยหวังจะมอบครอบครัวที่สมบูรณ์แบบให้กับลูกชาย
ใคร ๆ ต่างก็พูดกันว่าคู่แต่งงานครั้งแรกย่อมดีเสมอ หากว่าบ่มนิสัยของเซี่ยอวิ้นหนิงให้ดี ตราบใดที่เขาไม่ออกนอกลู่นอกทาง การใช้ชีวิตคู่กับผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาอย่างเขาก็ใช่ว่าจะเป็ไปไม่ได้!
ยิ่งไปกว่านั้นเธอและเซี่ยอวิ้นหนิงก็ยังมีลูกชายตัวน้อยด้วยกันอยู่อีกทั้งคน!
เพื่อให้ลูกชายได้รับความรักจากพ่อ เธอจึงต้องเปลี่ยนให้สามีกลายเป็ชายผู้แสนดีที่รักครอบครัวเสียก่อน!
ถ้าเซี่ยอวิ้นหนิงจะแกล้งตายและหายเข้ากลีบเมฆเหมือนกับในชาติก่อนก็ช่างปะไร
เธอไม่สนว่าเขาจะอยู่เคียงข้างหรือไม่ สิ่งสำคัญคือลูกชาย
ไม่ว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลัง
ก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ
อย่างไรซะเธอก็ไม่เสียเปรียบ
เซี่ยอวิ้นหนิงจุ๊บที่ใบหน้าของลู่จิ่วอันอย่างรวดเร็วปานลมกรด และเดินออกไปด้วยท่าทางลนลานพร้อมด้วยใบหน้าเขินอาย
“งั้นผมไปก่อนนะ”
ลู่จิ่วอันยิ้มออกมาขณะมองตามแผ่นหลังของชายผู้เป็คู่ชีวิต เหมือนว่าเขาจะไม่ได้เ็าไร้หัวใจเหมือนที่เธอจำได้ในชาติก่อน
แม้เธอจะจำได้ว่าเซี่ยอวิ้นหนิงเลือกโครงการหลงอิ่นแทนที่จะเป็เธอและลูกชาย แต่เธอก็รู้ดีว่าการตัดสินของเขาเป็สิ่งที่ถูกต้อง
โครงการหลงอิ่นไม่ใช่ของเซี่ยอวิ้นหนิงเพียงคนเดียว แต่เป็ของทั้งประเทศชาติ
ศัตรูเลือกที่จะลักพาตัวเธอสองแม่ลูกโดยไม่ลังเล และข่มขู่เซี่ยอวิ้นหนิงด้วยชีวิตของพวกเธอเพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งโครงการหลงอิ่น แสดงให้เห็นว่าโครงการนี้มีความสำคัญกับศัตรูมากเพียงใด
ลู่จิ่วอันมิได้โกรธที่ชายหนุ่มตัดสินใจแบบนั้น เธอแค่เสียใจที่เซี่ยซิงเหอไม่มีโอกาสได้รู้ว่าพ่อของเขานั้นยังมีชีวิตอยู่
พ่อของเขายอมเสียสละซึ่งทุกสิ่ง บดบังแสงสว่างในตัวเอง ด้วยความศรัทธาอย่างแรงกล้าในหัวใจว่าเมล็ดพันธ์ุแห่งอุดมการณ์จะแผ่ซ่านไปทั่วโลกในสักวัน
ลู่จิ่วอันไม่มีเวลาให้จมปลักกับความทุกข์ในอดีต เธอรวบรวมความคิดและลงมือทำความสะอาดห้องว่างที่เหลืออยู่ให้เรียบร้อย
เธอให้เซี่ยอวิ้นหนิงขอให้จางฉือมาช่วยขนเครื่องเรือนเข้าบ้าน ดังนั้นหลังจากที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว เธอจึงวางแผนสำหรับอาหารเย็นในค่ำคืนนี้
หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกา ยังมีเวลาอีกสองชั่วโมงก่อนที่เซี่ยอวิ้นหนิงจะเลิกงาน เธอจึงล็อกประตูบ้านและตัดสินใจขึ้นไปเสี่ยงโชคบนูเาเผื่อว่าจะจับกระต่ายป่าได้สักตัวนำมาทำผัดเผ็ดกระต่ายแสนอร่อยเป็มื้อเย็น
เด็กที่เติบโตมาจากบ้านนอกมีความสามารถในการปีนป่าย เก็บไข่นก และดำน้ำจับปลามาั้แ่เกิด
ลู่จิ่วอันเดินเข้าไปในป่าได้เพียงไม่นานก็พบกับลำธารสายเล็ก ๆ ปลาเล็กปลาน้อยกำลังแหวกว่ายอย่างอิสระในลำธารที่ใสจนมองเห็นเบื้องล่าง ตัวเธอที่กำลังหงุดหงิดเพราะจับกระต่ายป่าไม่ได้เห็นปลากำลังแหวกว่ายก็มีความหวัง เอื้อมมือพับขากางเกงและลงไปจับปลาในน้ำทันที
ลู่จิ่วอันผู้เชี่ยวชาญด้านการจับปลาสามารถจับปลาจำนวน 20 ตัวได้ในเวลาอันรวดเร็ว เธอนั่งบนโขดหินเล็ก ๆ ริมลำธาร ขอดเกล็ดปลาและใช้ใบตาลร้อยพวกมันเข้าไว้ด้วยกัน จากนั้นก็ใส่ลงในตะกร้าไม้ไผ่ที่เจอในบ้านอย่างระมัดระวัง เธอยังใช้ต้นหอมป่าที่ขุดมาคลุมไว้้าเพื่อไม่ให้เป็จุดสนใจจนเกินไป
เมื่อเห็นว่าเย็นมากแล้ว ลู่จิ่วอันก็หิ้วตะกร้ากลับออกไป แต่เดินไปเพียงไม่กี่ก้าว เธอก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังแว่วมาจากในป่าสน
“มีใครอยู่หรือเปล่า?”
ร่างบางหยุดฝีเท้าอย่างระวังตัว พร้อมกับมองไปรอบ ๆ และะโถามอีกครั้ง “ใครน่ะ? ใครอยู่ตรงนั้น?”
152
![[จบ] ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1707367957_83105662.webp)
![บทเพลงรัก(พื้นที่)พักใจ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697511760_25025172.webp)
