————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
เื่นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~
แต่จะเป็การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ
โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ
เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บ่ายวันต่อมา
House of Book Cafe
“…” ฉันนั่งเหม่อมองนอกร้านด้วยใจเป็กังวล ขณะที่กำลังรอเด็กสาวตรงหน้าวาดภาพตามที่พึ่งสอนเธอไปเมื่อกี้ ถึงเมื่อวานฉันจะเจอเื่ราวเลวร้ายมากแค่ไหน แต่สำหรับวันใหม่ฉันก็ต้องมาทำงานตามปกติให้ได้
เพราะรายจ่ายที่กำลังเข้ามา มันคงไม่มาหยุดรอให้ฉันทำใจ และถ้าเดือนนี้ฉันไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง หรือแม้กระทั่งค่าอื่น ๆ ละก็ เห็นทีคงต้องไปนอนข้างถนนแน่
ตอนนี้ฉันอยากย้ายไปที่อื่น เพราะยังไงก็ใกล้หมดสัญญาเช่าแล้ว แต่ประเด็นหลักเลยก็คงเป็เพราะอยากหนีจากพี่แวนด้วย ต่อให้เขาพูดขู่ยังไง ฉันก็ยังคงเลือกที่จะหนีอยู่ดี
“พี่เพลง...พี่เพลงคะ” เสียงใสเอ่ยเรียกฉันวนซ้ำไปมาจนในที่สุดมันก็ดึงความสนใจของฉันกลับมาได้
“เสร็จแล้วเหรอออม?” ฉันลูบหน้าตัวเองลวก ๆ พร้อมหันไปมองน้องด้วยใบหน้าร่าเริง
“เสร็จแล้วค่ะ พี่เพลงไม่สบายหรือเปล่าคะ?” น้องออมดันสมาร์ตโฟนหน้าจอขนาดสิบสองนิ้วมาตรงหน้าฉันพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“เปล่าจ้ะ เดี๋ยวตรงนี้ลองแก้เป็ประมาณนี้นะน้องออม พี่ว่ามันทำให้ดูมีมิติมากขึ้นได้กว่านี้” ฉันจิ้มปากกาลงบนหน้าจอสมาร์ตโฟนตรงตำแหน่งที่คิดว่าสามารถทำให้ดูดีมากกว่านี้ได้
“พี่เพลง ทำไมแขนของพี่ถึง...”
“…” มือที่กำลังกดปากกาหยุดนิ่งสายตาฉันจับจ้องไปที่แขนของตัวเองแล้วรีบดึงเสื้อลงมาเมื่อเห็นว่าแขนเสื้อมันเลิกขึ้นตามจังหวะที่กำลังตวัดข้อมือ
“นี่จ้ะ แบบนี้โอเคกว่าเนอะว่าไหม?” ฉันดันสมาร์ตโฟนกลับไปหาน้องออม แล้วก็รีบวางแขนไว้ใต้โต๊ะ
พูดตามตรง ฉันคิดไม่ทันว่าจะโกหกออกไปยังไง สุดท้ายก็เลยเลือกทำเป็ไม่ได้ยิน แล้วพูดเื่อื่นขึ้นมาแทน
“โอ้ว! ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ สงสัยออมต้องจำเทคนิคพวกนี้ไว้ให้ดีซะแล้ว ขอบคุณนะคะพี่เพลง” อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยปฏิกิริยาปกติแบบที่เธอมักจะทำเสมอเวลาที่ฉันแก้ หรือสอนบางอย่างที่จำเป็ให้
สุดท้ายฉันก็เลยสามารถหายใจอย่างโล่งอกได้ แล้วก็หันกลับมาโฟกัสกับเด็กด้านหน้าเพื่อให้ลืมเื่กังวลทั้งหมดไป
ฉันควรทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี เอาไว้หลังจากนี้ค่อยคิดอีกทีว่าจะหาเงินมาจากไหนเพิ่มได้อีก นอกจากค่าสอนพิเศษที่ฉันรับมาก่อนหน้านี้ และจำนวนเงินเ่าั้มันก็หายไปพร้อมกับพี่แวนแล้วเช่นกัน
ออม Talk
หลังเลิกเรียน
“เฮ้อ! แล้วก็มาบอกให้เรารีบออกมานะพี่บ้า!” ฉันยืนบ่นกับตัวเองท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว และมลภาวะรอบด้านที่ชวนให้ตายไวกว่าเดิม
สวัสดี! ฉันชื่อ ออม นะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน ฉันยังเป็นักเรียนตัวน้อยน่ารักอยู่ แล้ววันนี้ก็เป็หนึ่งในวันที่ฉันต้องออกมาติว เพราะ้าทำตามความฝันของตัวเองในการเข้าสอบชิงทุนด้านทักษะให้สำเร็จ เพราะงั้นเลยไม่มีเวลาว่างให้ออกไปเที่ยวเหมือนอย่างคนอื่นเท่าไร
อันที่จริงฉันไม่จำเป็ต้องตั้งใจแบบนี้ก็ได้ เพราะฐานะทางบ้านฉันไม่ได้ย่ำแย่อะไรด้วยซ้ำ แต่ลึก ๆ แล้วฉันอยากทำอะไรด้วยตัวเอง มันรู้สึกน่าภาคภูมิใจมากกว่า แถมพี่ชายของฉันทุกคนต่างมีความสามารถเป็ของตัวเองกันหมด พวกเขาไม่เคยพึ่งพาใคร จนพากันประสบความสำเร็จ
นั่นเลยยิ่งทำให้รู้สึกไม่อยากยอมแพ้อะไรง่ายดายเท่าไร
ลึก ๆ แล้วเื่นี้คงเป็เหตุผลหลักที่ฉันพยายามถีบตัวเอง เพราะอยากที่จะก้าวผ่านพี่ ๆ เพียงเพราะ้าคำชมจากพ่อกับแม่
อาจมองเป็เื่เล็ก แต่สำหรับฉันไม่ใช่เลย เพราะการเห็นพ่อแม่เอาแต่ชมพี่ชายมันน่าเจ็บใจมากที่สุดแล้ว!
แต่ ๆ ความจริงท่านทั้งสองก็ชมทุกคนนั่นแหละ แค่ฉันรู้สึกอิจฉาไปเอง และอยากได้รับคำชมมากกว่าสองคนนั้นก็เท่านั้น แบบว่าจะได้เอาไปตอกกลับไอ้พี่บ้าให้สาแก่ใจ หึหึ ~
“พี่อยู่ไหนเนี่ย หนูรอจนรากจะงอกอยู่แล้วนะ เหลือแค่คนมารดน้ำให้ก็พร้อมโตเป็ต้นไม้ใหญ่แล้วจ้า!” ฉันต่อสายหาพี่ชายคนโตพร้อมคำพูดประชดประชันเอาแต่ใจ จนได้ยินเสียงถอนหายใจดังออกมาจากปลายสาย
“รถมันติด รอก่อน แค่นี้นะ จะขับรถต่อ”
“…” ฉันกำมือถือด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวดหลังปลายสายพูดจบ ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไปก็ได้ยินเสียงตัดสายดังออกมาก่อนเสียแล้ว
คนอุตส่าห์เคยบอกว่าจะกลับเองก็ยังตามมารับมาส่งอยู่ได้ แบบนี้ฉันก็เหมือนเด็กน้อยไม่ยอมโตสักที ไม่สิ...เหตุผลจริง ๆ ที่พี่ชายเอาแต่เทียวมารับมาส่งฉันทุกครั้งที่มาเรียนพิเศษที่นี่บ่อย ๆ ทั้งที่ตัวเองก็ยุ่งมาก มันไม่ใช่เพราะว่าเขารักน้องสาวเพียงคนเดียวอย่างฉันหรอกนะ
มันมีเหตุผลมากกว่านี้...เพียงแต่ว่าพี่เขาแค่ยังไม่ยอมรับความจริงออกมาตามตรงให้ฉันฟันธงได้ก็เท่านั้น
ห้านาทีต่อมา
ภายในรถ
บนถนนเส้นหลัก
“พี่รู้ไหมว่าวันนี้หนูเห็นอะไรบ้าง?” ฉันวางมือถือลงบนหน้าตักหลังตอบแชตพี่เพลงเสร็จ
“พี่จะไปรู้ได้ไงว่าออมเห็นอะไรมา” อีกฝ่ายตอบกลับโดยที่สายตายังคงจับจ้องบนถนนเหมือนเดิม
“แล้วไม่อยากรู้หน่อยเหรอว่าออมเห็นอะไร?” ฉันแกล้งทำเป็พูดให้อีกฝ่ายเกิดอาการอยากรู้อยากเห็น แต่ทว่าดูเหมือนจะไม่สำเร็จ เพราะพี่เขายังคงตีหน้านิ่งอยู่เหมือนเดิมคล้ายกับว่าไม่ได้สนใจคำพูดก่อนหน้าของฉันเลยด้วยซ้ำ
“เกี่ยวกับพี่เพลงเลยนะ” และแล้วดูเหมือนพี่เขาจะเริ่มมีอาการขึ้นมาสักนิดละ เพราะเื่ที่ฉันจะพูดมันเกี่ยวกับผู้หญิงที่พี่เขาสนใจนี่นา
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
4K
