บทที่5
พยายาม
พีรดนย์จ้องมองกุลจิราสายตาของเขาสังเกตเห็นความผิดปกติของกุลจิรา ใบหน้าที่เนียนใสกว่าปกติกุลจิราไม่ได้แต่งหน้าหนาและเข้มเหมือนทุกครั้งที่เขาเคยเจอ
ตอนที่เห็นกุลจิราล้มลงโดยที่มือยังถือแก้วชาเขียว คิ้วของพีรดนย์ก็ขมวดทันที
เธอมาทำอะไรที่นี่? คำถามของพีรดนย์ฟังดูคลุมเครือราวกับว่าทั้งสองคนเป็คู่รักกันแต่พีรดนย์ไม่ชอบให้คนรักเข้ามาหาที่บริษัท!
สายตาของพนักงานที่ยืนเรียบร้อยอยู่รอบๆ ต่างส่งสายตากันไปมา เหมือนกำลังซุบซิบคาดเดากันไปว่านี่คือคนรักของท่านประธาน
มีเพียงพีรดนย์ฉายรวีและกุลจิราเท่านั้นที่รู้ว่าความจริงเป็ยังไง
“เออ...กุล”กุลจิราเพิ่งเริ่มพูด เธออยากจะบอกว่าเธอไม่ได้อยากมาหาเขาแต่ถูกบังคับ
ฉายรวีรีบพูดแทรกขึ้นมา “คุณพีรดนย์กุลจิราบอกว่าคิดถึงคุณมากค่ะ ฉันเลยพาเธอขึ้นมาหาคุณ”
กุลจิรา “...”
อย่าพูดให้มันแย่ไปกว่านี้ได้ไหม!
กุลจิรายกยิ้มประจบ “ไม่ใช่ค่ะ”เธอโบกมือปฏิเสธไปทางพีรดนย์อย่างรวดเร็ว “ความจริงแล้ว กุล...”
ฉายรวียังคงเหยียบซ้ำ“เมื่อกี้เธอเป็คนบอกฉันเองว่าเห็นคุณพีรดนย์ ทำไมเธอถึงปฏิเสธว่าไม่ใช่อีก?”
กุลจิรา “...”
แล้วตอนนี้เธอควรจะพูดอะไรดี?
่เวลานี้หากเป็นางร้ายที่ต้องเผชิญหน้ากับพนักงานหญิงที่อยากเรียกร้องความสนใจจากพีรดนย์นางร้ายคงจะอาละวาด แล้วก็สร้างความอับอายให้ไปรยาอย่างแน่นอนหรืออาจจะเข้าไปตบไปรยาสักครั้งสองครั้ง นางร้าย้าจับพระเอกให้ได้ก็เลยมักจะกีดกันไม่ให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้พระเอก
ส่วนในความคิดของพีรดนย์เขาจงใจให้โอกาสกุลจิราแสดงพฤติกรรมตามปกติออกมาเขาเพียงอยากจะดูว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติอย่างที่เขาคิดไหมแล้วเื่ที่กุลจิราพูดเมื่อวานว่าจะหยุดตอแยเขาเป็เื่จริงหรือแค่โกหก!
พีรดนย์กำลังทดสอบกุลจิรา!
กุลจิราตามตอแยเขามาั้แ่เด็กแค่วันเดียวเขาไม่เชื่อว่าเธอจะเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนี้!
ในความคิดของฉายรวีก็ไม่เชื่อเช่นกันความยึดติดของกุลจิราที่มีต่อพีรดนย์นั้น เรียกว่าบ้าคลั่งเล็กน้อย
ทุกสายตาจับจ้องไปที่กุลจิรา
กุลจิราสูดหายใจลึกจากนั้นก็หันหน้าไปพูดกับไปรยาพร้อมรอยยิ้ม“คุณบอกว่าแค่อยากแสดงความคิดเห็นส่วนตัวของคุณแล้วความผิดของผู้จัดการคนนี้ไม่เป็ความจริงงั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าคุณพูดแต่เื่ไร้สาระและไม่มีหลักฐานยืนยันอีกอย่างไม่ได้แปลว่าทุกคนคิดเหมือนคุณจริงไหม?”
กุลจิราส่ายหน้าด้วยท่าทางเบื่อหน่าย“ผู้จัดการคนนี้ ดูท่าทางและหน้าตา ฉันยังดูออกเลย ลักษณะแบบเขาใบหน้าหมองคล้ำดวงตาลึกแสดงออกอย่างชัดเจนถึงความโลภของเขา ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอนพี่ดนฉลาดและเก่งมาก ต้องตรวจสอบทุกอย่างจนแน่ชัดแล้ว และมีบทลงโทษที่สมเหตุสมผลเยี่ยมมากเลยค่ะ!”
กุลจิราประจบประแจงพีรดนย์ด้วยสีหน้าจริงจังสายตาก็มองไปที่พีรดนย์ “พี่ดนคิดว่าสิ่งที่กุลพูดถูกต้องไหมคะ?”
พีรดนย์ “...”
นี่คือกุลจิราที่เย่อหยิ่งและจองหองคนเดิมงั้นเหรอ!
ประกอบ “...”
พนักงาน “...”
ทำไมสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดฟังดูมีเหตุผลและไร้สาระในเวลาเดียวกัน? คงมีเพียงไม่กี่คนที่ตรงไปตรงมาและพูดเื่จริงสินะ!
ฉายรวี “...”
บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะพีรดนย์มองกุลจิราซึ่งกำลังทำหน้าตาอ้อนวอนขอคำชมเขาทำได้แค่เพียงบ่นออกมาเท่านั้น “ไร้สาระ!”
กุลจิราประจบอย่างต่อเนื่อง“คำพูดของกุลทั้งหมดมาจากส่วนลึกของหัวใจกุลจริง ๆ นะคะ”
พีรดนย์ยังคงมีท่าทางเ็าเขาไม่พูดว่าเขาเชื่อหรือไม่เชื่อ
แต่พีรดนย์ไม่อยากเสียเวลาฟังกุลจิราพูดอีกเขามองเธออย่างเ็า แล้วเดินจากไปพร้อมกับผู้ช่วย
กุลจิราจึงคิดเข้าข้างตัวเองว่ารอดแล้ว ถึงแม้ว่าพีรดนย์ดูเหมือนจะไม่มีท่าทีอะไรแต่การแสดงออกของพีรดนย์ทำให้ทุกคนเข้าใจว่าไม่ถือสาเธอ
คำพูดและท่าทางของเธอคงเพียงพอที่จะเป็ข้อแก้ตัวให้เธอได้หลุดพ้นได้!
หลังจากพีรดนย์เดินจากไปพนักงานต่างก็ถอนหายใจโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
บางคนก็แอบพูดคุยกัน “ไปรยาพึ่งมาทำงานใหม่ฉันไม่รู้ว่าเธอโง่หรือแกล้งทำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากท่านประธานกันแน่ทำเป็กล้าคิดกล้าพูด นึกว่าทุกคนมองไม่ออกเหรอไงทุกคนก็รู้ว่าคุณประกอบเป็คนยังไง!”
“ดูก็รู้ว่าเสแสร้งทำเป็เรียกร้องความยุติธรรม!”
“คุณประกอบควรถูกไล่ออกนานแล้วเขาทำเื่น่ารังเกียจไว้มากมาย!”
“แต่ฉันสนใจผู้หญิงอีกคนมากกว่าดูเหมือนว่าเธอจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับท่านประธาน”
“ไม่รู้สิแต่ฉันไม่คิดว่าจะมีความสัมพันธ์อะไรกัน ถ้าเป็คนรักของท่านประธานจริงคงจะไม่ประจบท่านประธานแบบนั้น”
“นั่นสิ!”
จากที่เห็นพฤติกรรมของกุลจิราในวันนี้ทำให้ฉายรวีเริ่มมีความรู้สึกว่าเธอต้องกลับไปสังเกตคนรักของเธอว่าเป็เกย์จริงหรือเปล่าจะได้ทำใจได้ทัน!
วิธีการสังเกตอาจจะดูซับซ้อนเธอต้องใช้เวลาคิดเกี่ยวกับเื่นี้
ความคิดของฉายรวีสับสนวุ่นวายจนอดไม่ได้ที่อยากจะพุ่งเข้าไปถามชัยกรตรง ๆ ว่า “คุณกรเป็เกย์หรือเปล่าคะ?”
คำถามตรงไปตรงมาที่อาจทำให้เธอถูกตบ!
หลังจากคิดไม่ตกฉายรวีก็สะกิดกุลจิราทางด้านหลัง “เธอกำลังคิดจะทำอะไร? เธอคิดจะเปลี่ยนนิสัยงั้นเหรอ? เธอไม่รีบตามพีรดนย์ไปล่ะเธออยากถูกพนักงานหญิงคนนั้น แย่งผู้ชายของเธอไปจริง ๆ เหรอ?”
ฉายรวีค่อนข้างสับสนมึนงงในตอนนี้กุลจิราดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ในอดีตกุลจิรารักพีรดนย์มากแต่กุลจิราตอนนี้ถึงจะถูกยั่วยุจากเธอ กุลจิราก็ยังยิ้มออกมาได้!
กุลจิรารีบตอบอย่างรวดเร็ว“ฉันเกือบลืม ขอบคุณที่เตือนฉัน บาย!”
กุลจิราได้ยินว่าพีรดนย์เดินจากไปแล้วเธอเองก็ไม่คิดจะตามเขา พอฉายรวีถามเธอด้วยความสงสัยเธอเลยตอบออกไปเพื่อไม่ให้ฉายรวีสงสัย
ฉายรวี “...”
หลังจากพยายามวิ่งตามพีรดนย์ภายใต้การจับตามองของฉายรวีกุลจิราก็ะโเรียกเขาจากด้านหลัง “รอก่อนค่ะ พี่ดน กุลยังมีเื่จะคุยกับพี่”
ความยาวของขาพีรดนย์ยาวกว่าเธอมากโชคดีที่วันนี้เธอสวมรองเท้าส้นเตี้ยมาชอปปิง
พีรดนย์หยุดรอกุลจิราแล้วโบกมือให้ผู้ช่วยที่อยู่ข้างหลังเดินไปก่อน
พีรดนย์มองสำรวจกุลจิรา สายตาของเขาเห็นหัวเข่าที่เป็รอยแดงน่าจะเกิดจากการล้มลงบนพื้นเมื่อสักครู่
พีรดนย์เย้ยหยันนี่คงเป็แผนเจ็บตัวใช่ไหม?
“ถ้าสมองเธอเล็กจนจำคำพูดเมื่อวานไม่ได้ฉันไม่รังเกียจที่จะเตือนเธอว่ายี่สิบล้านของฉันไม่ได้หามาง่าย ๆ และฉันสามารถเอาคืนมาได้อย่างง่ายดาย”
พีรดนย์เน้นย้ำคำพูดของกุลจิรา“เธอรับเงินไปแล้ว ก็ทำตามที่พูด อย่ามาใช้เล่ห์เหลี่ยมกับฉัน!”
่นี้พีรดนย์งานยุ่งมากเขาต้องมาเสียเวลาจัดการกับคนโลภมากอย่างประกอบไปแล้วนี่เขายังต้องมาเสียเวลาจัดการกุลจิราอีก เขาต้องรีบจัดการก่อนที่จะไปสนามบินสาย
กุลจิราคิดในใจว่าพระเอกยังไงก็มีสกิลเทพที่ฉลาดเกินคนถ้าเธอไม่กลัวว่าความร้ายกาจของนางร้ายที่เคยทำไว้จะทำให้เธอซวยจนพบจุดจบอย่างในนิยายเธอคงไม่ต้องมาประจบประแจงพระเอกอย่างในตอนนี้
กุลจิรายิ้มประจบ“ไม่ใช่อย่างที่พี่ดนคิดนะคะ กุลจำคำพูดของตัวเองได้ พี่ไม่ต้องกังวลวันนี้เป็แค่เื่บังเอิญกุลแค่อยากบอกว่าพี่ดนเก่งมากและอยากมาขอโทษเื่เมื่อวานด้วยค่ะเมื่อวานกุลเองก็ไม่ควรจะทำแบบนั้นจริง ๆนึกถึงเื่นี้ก็ทำให้กุลรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง และยังเสีย...”เธอแกล้งก้มหน้าร้องไห้
พีรดนย์ไม่มีเวลาฟังกุลจิรามาพร่ำบ่นเื่ไร้สาระเขาพูดขัดจังหวะเธออย่างหมดความอดทน “พูดมาเถอะ”
“โอ้ ได้ค่ะ!”กุลจิราแกล้งเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง “กุลสาบานว่าต่อจากนี้ไปกุลจะทำตัวให้ดีขึ้น จะไม่เข้ายุ่งวุ่นวายกับพี่ดนอีกแต่พี่ดนก็รู้ว่ากุลไม่เหลือใครแล้ว แม้ว่าพี่จะเมตตาให้เงินมา แต่กุลจะพยายามหารายได้เพิ่มค่ะ”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างลูกแมวตัวน้อยเพื่อให้เขาใจอ่อนไม่ถือสาที่เห็นเธอในครั้งนี้
พีรดนย์หันหน้าหนีไม่อยากจะมองกุลจิราอีกต่อไป เขารู้สึกว่าเสียเวลากับเธอมามากพอแล้ว ขณะที่เธอแอบสังเกตท่าทางของเขา ก็พูดพล่ามต่อไป “ต่อไปกุลจะพยายามไม่ให้พี่ดนเห็นหน้าอีกค่ะถ้าเจอกันโดยบังเอิญอย่างในวันนี้ กุลจะรีบไปให้พ้นสายตาพี่ดนทันทีค่ะ”
ให้จริงเถอะ!
มุมปากของพีรดนย์ยกโค้งอย่างเยาะเย้ย“เธอควรสนใจแต่เื่ของตัวเองจะดีกว่า”
กุลจิรา “...”
ทำไมพระเอกถึงชอบดูถูกคนอื่น?
ท่าทางของเขาก็ไม่ได้ขุ่นเคืองอะไรเธอก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ถือสาเื่ในวันนี้แล้วไม่อย่างนั้น เขาคงไม่ยอมยืนฟังเธอพูดเื่ไร้สาระอยู่ตั้งนาน
กุลจิรายังอยากจะพูดอะไรบางอย่างต่อ
แต่พีรดนย์ทนไม่ไหวอีกต่อไป“เธอพูดจบหรือยัง? รีบพูดแล้วออกไปให้พ้นจากสายตาของฉันซะที”
“ไม่มีแล้วค่ะกุลไปแล้วนะคะ!” กุลจิรารีบก้าวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไรสักคำเธอหายตัวไปภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที
พีรดนย์ “...”
ั้แ่เมื่อวานกุลจิราทำตัวผิดปกติไปจากเดิมเหมือนเธอกลายเป็คนละคน คนเราจะเปลี่ยนพฤติกรรมไปได้เพียงชั่วข้ามคืนจริง ๆ เหรอ? หรือว่าเธอกำลังวางแผนเรียกร้องความสนใจเขาด้วยวิธีอื่น?
พีรดนย์พึมพําอยู่ในใจ
กุลจิราจะเปลี่ยนไปหรือไม่? ตอนนี้ไม่สำคัญ
ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความสำคัญสำหรับเขานอกจากนี้เขายังรังเกียจเธอ ไม่คุ้มที่จะเก็บเื่ของเธอไปคิด!
เมื่อปัญหาได้รับการแก้ไขกุลจิราก็อารมณ์ดีขึ้น เธอดื่มชาเขียวในมือจนหมดและพร้อมที่จะดื่มเครื่องดื่มอีกแก้ว
ถ้าเป็เมื่อก่อนชาเขียวแก้วละร้อยกว่าแบบนี้เธอจะสั่งมาดื่มแค่สัปดาห์ละครั้ง แต่ตอนนี้เธอมีเงินแล้วเธออยากจะดื่มวันละสองแก้วก็ยังได้!
กุลจิรากำลังจะไปที่ร้านคาเฟ่ร้านเดิมเธอยืนก้มหน้าสั่งซื้อเครื่องดื่มทางโทรศัพท์
น้ำองุ่นอันนี้ก็ดูน่าอร่อยน้ำมะม่วงปั่นก็น่าอร่อย และยังสตรอเบอรี่โยเกิร์ตสมูทตี้นี่อีก
“กุลจิรา!”มีใครบางคนแตะหลังกุลจิรา ทำให้เธอใกลัว “ใครนะ!”
พอหันกลับไป เป็ฉายรวีอีกแล้ว!
ความทุกข์ทรมานของเธอในวันนี้เกิดจากฉายรวี!
ก่อนที่กุลจิราจะพูดอะไรเธอเห็นฉายรวีมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของกุลจิราอย่างไม่พอใจ “ถ้าฉันจำไม่ผิดนี่เป็เครื่องดื่มแก้วที่สองแล้ว เธอไม่รู้หรือว่าเครื่องดื่มพวกนี้มีแคลอรี่มากเธอกำลังปลอบใจตัวเองอยู่หรือไง? หรือเธออยากตายก่อนแก่กันแน่!”
“เออ...”กุลจิรารีบเลือกเครื่องดื่มที่เธอหมายตาไว้ “ใช่ ฉันปล่อยวางเื่พี่ดนแล้วหลังจากผ่านเื่ราวต่าง ๆ มามากมาย ชีวิตคนเรามันสั้นนักอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้าก็ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ในวินาทีถัดไป ฉันอาจกำลังมีความสุขหรือว่าทุกข์ก็ได้อย่างไรก็ตามการดื่มอะไรหวาน ๆ สักแก้วหรือสองแก้วก็ช่วยเยี่ยวยาจิตใจฉันได้ยังไงก็เป็แค่เครื่องดื่ม”
ฉายรวีเม้มริมฝีปาก“ตัวของเธอเองยังไม่สนใจ ก็ดื่มต่อไปเลย! ฉันจะต่อสู้กับไขมันต่อไปเอง!”
กุลจิรายื่นโทรศัพท์ให้ฉายรวี “คุณอยากได้เครื่องดื่มสักแก้วไหม? ฉันแนะนำน้ำมะม่วงปั่นแก้วนี้ รสชาติ...”
“ฉันไม่ดื่ม”ฉายรวีปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด เธอต้องรักษารูปร่าง!
“แล้วคุณมาหาฉันทำไม?”กุลจิรารู้สึกมึนงงกับพฤติกรรมของฉายรวีมากฉายรวีเกลียดเธอแต่ก็คอยตามติดเธอตลอด เธอนึกว่าหลังจากร่วมชมเหตุการณ์ตื่นเต้นด้วยกันเสร็จแล้วต่างคนต่างไปซะอีก
“คุณคงจะไม่ได้ตกหลุมรักฉันใช่ไหม?”นี่เหตุผลเดียวที่กุลจิรานึกได้ ความสวยของนางร้ายก็ไม่เบาอาจจะทำให้หัวใจสาวยูริของฉายรวีหวั่นไหวก็ได้
ฉายรวีกลอกตามองบน ท่าทางเย่อหยิ่ง“ฉันแค่มาบอกเธอ ตอนนี้พนักงานหญิงคนนั้นถูกไล่ออกแล้วและภัยคุกคามของเธอก็หายไปอีกหนึ่ง ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน”
ไล่ออกเหรอ? กุลจิรารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย? พีรดนย์ไล่พนักงานหญิงคนนั้นออก!
กุลจิราจับมือฉายรวีอย่างซาบซึ้งใจ“ขอบคุณมากนะ คุณเป็คนดีจริง ๆ ตอนนี้ทุกคนเอาแต่ดูถูกฉัน หัวเราะเยาะฉันฉันไม่คิดว่าคุณจะยังช่วยฉันแบบนี้อีกฉันต้องขอโทษคุณสำหรับเื่ทุกอย่างที่ผ่านมา”
ฉายรวีรีบดึงมือกลับอย่างไม่สบอารมณ์“ใครบอกว่าฉันช่วยเธอ ฉันแค่อยากดูเื่ตลกของเธอต่อต่างหาก!”
กุลจิรายังคงยิ้มอย่างยินดี“ไม่เป็ไร ไม่ว่าคุณจะมีจุดประสงค์อะไร ฉันแค่อยากจะขอบคุณ คุณจากใจ”
กุลจิราเปลี่ยนรอยยิ้มเป็เ็า“ต่อไปคุณไม่จำเป็ต้องช่วยฉัน อันที่จริงฉันคิดว่าจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายพี่ดนอีก ฉันคิดได้แล้วฉันกับพี่ดนคงไม่มีพรหมลิขิตต่อกัน ความรักไม่สามารถบังคับกันได้!”
ในอนาคตช่วยกรุณาอย่าผลักเธอไปตรงหน้าพีรดนย์อีกถ้าฉายรวียังทำอีกสักสองสามครั้ง ชีวิตของเธอคงยากที่จะรอด!
ฉายรวีจ้องมองรอยยิ้มเ็าของกุลจิราเธอแสร้งทำเป็มองไม่เห็นฉายรวีไม่อยากจะเชื่อว่ากุลจิราจะปล่อยความรักนับสิบปีของเธอไปอย่างง่ายดายแบบนี้
นี่ต้องเป็กุลจิราตัวปลอมแน่ ๆ!
401
![[นิยายแปล] ซอมบี้อันตรายร้ายถึงชีวิต (绝命毒尸)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1583493201_89762688.webp)
