บทละครหลายหน้าถูกพลิกไปมาจากนักแสดงหน้าใหม่ใจเธอนั้นอยากให้ชายหนุ่มช่วยต่อบทละครให้อยู่แล้ว แต่บทละครมีเพียงเล่มเดียวนี่สิ
เธอยื่นบทละครให้ชายหนุ่ม “คุณโดมเป็คนดูบทแล้วกันค่ะ ทรายพอจะจำได้แล้ว ถ้าตรงไหนทรายพูดไม่ตรงกับบทละครคุณโดมก็ช่วยบอกนะคะ”
ชายหนุ่มรับบทละครกลับมาไว้ในมือแล้วชวนเธอเข้าไปนั่งในซุ้มไม้สักที่ปลูกไว้เป็ที่นั่งเล่นตรงด้านข้างกำแพงทางลงไปยังท่าน้ำ
“คุณโดมแน่ใจนะคะ ว่าจะช่วยต่อบทให้ทราย”เธอเอ่ยปากถามอย่างเกรงใจ
“ครับ...วันนี้ผมว่าง...ไม่ต้องเกรงใจครับ”
เขาเสนอตัวอย่างเต็มใจเพราะตัวเองก็รู้สึกว่าอยากจะอยู่ใกล้ชิดหญิงสาวตรงหน้า อยากจะพูดคุยกับเธอและอยากจะเห็นหน้าเธอใกล้ๆอย่างนี้ไปนานๆ
โดมทองพลิกบทละครไปยังองค์ที่1 ฉากแรก...เขากวาดตามองตัวหนังสือ อ่านแบบคร่าวๆด้วยสายตาไล่ไปอย่างลวกๆ ก็รีบทักหญิงสาวทันที
“คุณทรายจะให้ผมต่อบทในท่อนนี้เหรอครับ”
“ทำไมล่ะคะ...ก็ฉากนี้แหละค่ะ จะเป็ฉากที่ทรายต้องถ่ายวันแรกคู่กับพระเอก” เธอชี้แจง
โดมทองกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่กับบทละครที่บรรยายทั้งคำพูดและเนื้อหาค่อนข้างโจ๋งครึ่มเขาจินตนาการล่วงหน้าไปว่า เมื่อหญิงสาวตรงหน้าได้สวมิญญาเป็ตัวละครนี้แล้ว คงจะหนีไม่พ้นเื่การเปลืองเนื้อเปลืองตัวแน่นอน
“ไม่มีอะไรครับ...แค่เห็นว่าบทบรรยายกับบทพูดมันค่อนข้างวาบหวิวไปหน่อย”
“ขอบคุณนะคะที่เป็ห่วง...แต่ว่าพี่หว่าหวาผู้จัดการของทรายคงคุยกับผู้กำกับให้แล้วค่ะว่าซีนนี้ขอแค่มุมกล้อง แล้วก็ทอนเนื้อหาตรงบทบรรยายออกบางส่วนน่ะค่ะ”
สีหน้าของคนท้วงติงคลายความเป็ห่วงลงบ้าง...ว่าแต่ทำไมเขาจะต้องห่วงเธอด้วยเล่าในเมื่อมันเป็อาชีพหนึ่ง เธอเองก็เล่นตามบทละคร ไม่ใช่ชีวิตจริงเสียหน่อย แล้วอีกอย่างเธอก็เป็แค่เพื่อนผู้หญิงข้างห้องเท่านั้นเอง
ทั้งๆที่สองสามวันก่อนเมื่อเห็นโรยทรายทีแรกในตอนเช้าแบบวันนี้ ตอนนั้นเขาอยู่ในอารมณ์ที่หงุดหงิดรำคาญใจเป็ที่สุดเมื่อติดต่อกับปาหนันไม่ได้ จึงแสดงออกด้วยคำพูดที่ค่อนข้างห้วน ไม่ใส่ใจคนที่ได้ฟังแต่วันนี้เมื่อมาเจอเธออีกครั้งในขณะที่ไม่ได้คบกับปาหนันแล้ว...เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมจึงเกิดความเป็ห่วงผู้หญิงตรงหน้าคนนี้
“งั้นเริ่มเลยนะครับ”
โรยทรายพยักหน้าแล้วเป็ฝ่ายเปิดฉากสนทนาตามบทที่ได้รับ “คุณไม่มีทางรู้หรอกค่ะคุณกานต์...ว่าที่ฉันไม่อยากพบหน้าคุณอีก...มันเป็เพราะอะไร”
“ผมไม่รู้จริงๆครับ ว่าทำไมรินถึงต้องหนีหน้าผม...ทั้งๆที่รินเองก็รักผม...และผมก็รักริน”โดมทองสวมบทคำพูดของพระเอกชื่อ ‘กานต์’
“คุณอย่าถามรินเลยนะคะ...รินขอร้อง” บทของน้ำรินที่โรยทรายพูดโต้ตอบ
“แต่ผมรักคุณนะครับริน”โดมทองสบตาตรงๆเข้าไปในดวงตาของคนสวมบทน้ำริน
โรยทรายมองตอบชายหนุ่มอย่างไม่รู้ตัวทำไมเธอถึงรู้สึกว่าคำพูดของเขาเมื่อสักครู่มันถึงดูจริงจังเกินกว่าการต่อบทก็ไม่รู้...เธอคิดไปเองหรือเปล่านะ
กว่าที่นางเอกสาวจะหลุดจากภวังค์ทางสายตาของโดมทองใจเธอก็สะท้านหวั่นไหวไปถึงไหนต่อไหน “ขอโทษนะคะ...ทรายคงตื่นเต้น...ลืมบทพูดไปเลย”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยนรู้สึกดีๆเหลือเกินเมื่อเห็นท่าทางประหม่าของเธอ มันช่างดูน่ารักไร้เล่ห์เหลี่ยมต่างจากปาหนันยิ่งนัก
“ก็ถูกแล้วนี่ครับ เพราะจบคำพูดพระเอกตรงนี้ เป็ไทม์มิ่งที่นางเอกต้องซึ้งแล้วพระเอกก็จะกระเถิบเข้าไปใกล้นางเอก”คนพูดขยับตัวเข้าไปใกล้ตามบท “ต่อเลยนะครับ”
เขาไม่รีรอ...เข้าบทพระเอกเองตามธรรมชาติโดยที่ความเป็จริงการซ้อมบทไม่จำเป็ต้องทำเหมือนจริงก็ได้
“ผมรักคุณมากนะครับริน”คราวนี้พระเอกตัวปลอมเอียงหน้าเข้าไปแทบกระซิบเฉียดแก้มนวลของนางเอกในเื่...จนแทบไม่ทันตั้งตัว
โรยทรายนั่งตัวแข็ง...ไม่คิดว่าการซ้อมของโดมทองนั้นเหมือนกับว่าเล่นเองยามอยู่ในกองถ่ายของจริง เผลอหลับตาเคลิ้มนอกบททั้งที่จริงแล้วต้องเอามือยันอกกว้างของพระเอกไว้แต่กลับตรงกันข้าม...เธอเม้มปากบางนั้นด้วยใจสั่นระรัว...หัวใจของเธอนึกไปถึงค่ำคืนก่อน
คนสวมบทกานต์ก็ไม่ยอมหยุด...เปลี่ยนจากเอียงคอไปที่นวลแก้มขยับไล่มายังดวงหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม ปลายจมูกของเขาััไล้ไปที่ปลายจมูกของเธอลมหายใจที่ผ่อนปรนบางเบาต่างััซึ่งกันและกัน เรียวปากบางที่เม้มอยู่คลายออกเมื่อรับรู้ว่ากำลังถูกรสััจากปากหยักหนาอิ่มของเขา
มือของชายหนุ่มเผลอไผลไล้ต้นแขนเธอเหมือนหนวดปลาหมึก...เขายอมรับว่าหยุดตัวเองไม่ได้และมันกำลังจะเกินเลยนอกจากบทละครเตลิดไปไกลลิบ
โรยทรายเองก็หายใจหอบและถี่เมื่อรู้ว่าดวงหน้าคมบาดลึกกำลังรุกคืบขึ้นเรื่อยไม่รู้เหมือนกันว่าต้องทำอย่างไร ถึงจะยับยั้งชั่งใจตนเอง...ก็คนไม่เคยเจอรสจูบแบบนี้นี่นา
ไม่รู้ต่างคนต่างคิดไกลขนาดไหนแล้วเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกส่วนลึกในจิตใจโรยทรายกลับเริ่มต่อต้านเมื่อเขากำลังจะทำเกินมากกว่าแค่ริมฝีปากประกบกัน
โรยทรายเหมือนมีสปริงติดอยู่ที่ตัวจึงถอยร่นออกห่างจากกายเขาอย่างรวดเร็วในดวงตามีน้ำใสๆรินอยู่ที่ขอบตา
ใช่แล้ว...เธอเริ่มรู้สึกกลัวกับอารมณ์เพียงชั่ววูบและรู้สึกละอายเหลือเกินที่ปล่อยใจปล่อยกายไปกับความใกล้ชิดอย่างที่้า แต่ก็ไม่นึกว่ามันจะข้ามขั้นตอนไปได้ถึงเพียงนี้
เมื่อร่างของโดมทองถูกดีดออกห่างจากเธอ...เขาเองก็ใเช่นกันและเริ่มรู้สึกตัวว่าทำพลาดอย่างมหันต์ ที่ไม่อาจหักห้ามกิเลสทางใจและกระทำการล่วงเกินผู้หญิงตรงหน้าแม้ว่ามันยังไม่ถึงขั้นลึกซึ้ง
“ผมขอโทษครับ”
///////////////////////////////////////
862
