สวัสดีฮะ ผมชื่อข้าวปั้น เป็ลูกชายคนเดียว ตอนนี้ผมเรียนจบชั้นมัธยมปลายและกำลังจะเข้ามามหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้แล้ว ผมตื่นเต้นมากๆเลยล่ะ เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไง ผมเป็คนเงียบๆ ไม่ค่อยกล้าเข้าไปคุยกับใคร จึงกลัวว่าจะไม่ม’เพื่อนน่ะฮะ
ถึงผมจะเป็คนเงียบๆ แต่ผมก็เป็เด็กกิจกรรมและรักการเรียนมากๆคนหนึ่งเลยล่ะ พอจบมอปลายผมก็เลยยื่นสมัครเข้าคณะและมหาวิทยาลัยที่ชอบได้ั้แ่รอบแรก ส่วนเพื่อนๆผมไม่กี่คนเขาก็สอบติดที่มหาวิทยาลัยอื่นกันไป มีแต่ผมคนเดียวที่แยกตัวออกมา
แถมผมยังต้องเช่าหออยู่ห่างจากพ่อแม่ที่บ้านอีก คิดแล้วก็น่าเศร้าจังเลยแฮะ
หลังจากที่ผมเตรียมชุดนักศึกษาสำหรับใส่วันพรุ่งนี้เสร็จแล้ว ผมก็มานั่งลงที่โต๊ะอ่านหนังสือในหอที่กำลังเช่าอยู่ ผมหยิบมันขึ้นมาก่อนจะสวมแว่นและอ่านมัน เล่มนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมอ่าน คือผมเป็คนชอบหนังสือนะครับ เวลาว่างๆผมชอบใช้เวลาไปกับการใฝ่หาความรู้เข้าหัวสมองมากกว่าทำกิจกรรมอื่นๆ คนรอบข้างผมมักจะบอกว่าอยากให้ผมออกไปเล่นกับเพื่อนๆที่ข้างนอกบ้าง ไม่ใช่หมกมุ่นเป็หนอนหนังสืออยู่แต่ในห้องอย่างนี้
แต่จะทำไงได้ล่ะ ก็ผมเป็อินโทรเวิร์ดนี่ ที่สำคัญผมไม่มีเพื่อนเยอะขนาดนั้น ผมชอบเก็บตัวและมักจะพูดน้อยเสมอเมื่อออกสังคม นั่นเลยทำให้ผมยินดีที่จะเป็อยู่แบบนี้มากกว่า อย่างน้อยก็สบายใจ
ครอบครัวผมเข้าใจสิ่งนี้ที่ผมเป็ดี ไม่ได้บังคับอะไรเหมือนผู้หวังดีข้างบ้าน พ่อกับแม่ชอบที่ผมอยู่แต่ในห้องอ่านหนังสือไปวันๆ ถึงเวลาก็ไปเรียน เลิกเรียนก็กลับมาอ่านหนังสืออยู่แต่ในห้อง กิจวัตรเดิมแบบนี้ แกบอกว่าดีกว่าไปมีเื่ชกต่อยท้าตีกันพวกท้ายซอยแถวบ้าน
ถึงครอบครัวผมจะไม่ว่าอะไร แต่ป้าข้างบ้านมักจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับผมเสมอ จนบางทีผมก็แอบรำคาญจนไม่อยากออกจากห้องเนี่ยแหละ เพราะเจอหน้าผมทีไร ผมก็จะโดนสัมภาษณ์และติติงว่าที่ไม่มีแฟนเหมือนเพื่อนเขาสักทีก็เพราะทำตัวเป็คนโลกส่วนตัวสูงแบบนี้ไง ซึ่งผมก็ไม่ได้ใส่ใจหรอก ลองคิดดู ถ้าผมมีแฟนในวัยเรียนผมจะเอาเวลาไหนอ่านหนังสือล่ะ
หน้าตาผมก็ไม่ใช่จะแย่ ออกขาวๆตี๋ๆ นิ่มๆ ติ๋ทๆอย่างที่ใครๆเขาเรียกผมว่าไอ้นัทนั่นแหละ ไม่ได้ดูแมนทั้งแท่งอยากให้พวกท้ายซอย ป้าข้างบ้านแกก็เลยกลัวว่าผมจะหาแฟนไม่ได้ ถึงขั้นอาสาจะหาผู้หญิงให้ผมเลยแหละ แต่ช้าก่อน เสียใจด้วยนะครับ เพราะผมไม่เคยมีความรู้สึกใดๆเกินคำว่าเพื่อนกับผู้หญิงเลย
เอาล่ะ ผมยอมรับว่าผมไม่ได้เป็ชายแท้ ผมรู้มาโดยตลอดั้แ่เป็วัยรุ่น ส่วนพ่อแม่ของผม ก็น่าจะรู้ั้แ่ผมยังเด็กแล้วละมั้ง แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีแอนตี้ผมแต่อย่างใด
ผมแฮปปี้ สุดๆแล้วที่มีครอบครัวที่เข้าใจผมแบบนี้ นึกแล้วก็คิดถึงพ่อแม่ที่บ้านจังแฮะ พอผมย้ายเข้ามาเรียนต่อที่ในเมืองหลวง ผมก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปเยี่ยมพวกท่านที่ต่างจังหวัดอีกทีเมื่อไหร่
พรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนแล้วด้วย ใจหวิวชะมัดเลยครับ ข้าวปั้นจะเอาตัวรอดได้หรือเปล่านะ
ตอนนี้ผมอ่านหนังสือไม่เข้าหัวแล้ว เพราะมัวแต่คิดถึงพ่อแม่ จึงวางลงแล้วหยิบโทรศัพท์กดเบอร์โปรดโทรไปยังครอบครัวที่ผมจากมา เสียงรอสายดังอยู่นาน ก็ไม่มีใครรับสักที ผมจึงหยุดโทร และรอให้ทางบ้านโทรกลับแล้วกัน
“เฮ้อ พ่อกับแม่ทำอะไรอยู่นะ จะคิดถึงข้าวปั้น เหมือนที่เขาปั้นคิดถึงหรือเปล่านะครับ” ผมถอนหายใจแล้วบ่นขมุบขมิบ ก่อนจะทิ้งหลังลงเองกายบนผ้านวมนุ่มๆในเตียงนอน
นอกจากเบอร์มือถือพ่อแม่แล้ว โทรศัพท์ของผมก็ไม่มีอะไรให้ติดต่อหรือแม้กระทั่งโซเชียลผมก็ยังไม่มีเหมือนคนอื่นๆเขาเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่ทันสมัยนะ แต่ผมเลือกที่จะไม่สมัครใช้งานแพลตฟอร์มเ่าั้มากกว่า ก็อย่างที่บอก ผมโลกส่วนตัวสูง คงเข้าใจเหตุผลแล้วนะ
ในโทรศัพท์ของผมแม้แต่เกมก็ยังไม่มี ถ้าตัดเื่อ่านหนังสือออกไป ชีวิตนี้ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรอีกแล้ว นอกเสียจาก…
มีสิ่งหนึ่งที่ผมชอบทำในโทรศัพท์เครื่องนี้ มันเป็ความลับที่มีเพียงผมเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงมันได้ สิ่งนั้นก็คือ…
เว็บหนังโป๊ออนไลน์
ใช่ เมื่อผมอยู่คนเดียว เหงาปนเบื่อ ไม่รู้จะทำอะไร กิจกรรมนี้แหละที่ผมจะใช้มันในการฆ่าเวลาในแต่ละวันของผม อ้อ ผมจะดูมันไปพร้อมกับสิ่งที่เรียกว่าโลกสวยด้วยมือเรา ผมทำวันละหลายรอบเลยล่ะ ไม่ต่ำกว่าห้าครั้งต่อวัน
ผมไม่ได้หมกมุ่นเกินไปหรอกนะ เคยอ่านมาว่าการที่เราทำแบบนี้บ่อยๆ จะช่วยให้ผ่อนคลาย จิตใจสงบ ลดความเครียดได้ดีเชียวแหละ น่าจะจริงนะ เพราะผมก็รู้สึกงั้น
“อ่าส์ ซี๊ด เสียวชิบ”
ผมไม่สามารถควบคุมเสียงครางของตัวเองที่มีต่ออารมณ์ในขณะนี้ได้เลยสักนิด ทุกอย่างอยู่ใต้อำนาจของสื่อที่แสดงผลบนจอภาพมือถือ ส่วนอีกมือหนึ่งข้างถนัดผมก็ใช้มันรูดขึ้นลงเป็จังหวะเร็วรัวเรื่อย ๆ ไม่ชะลอ
ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ในที่สุด ความรู้สึกที่ผู้ชายทุกคนต้องเผชิญก็ใกล้เข้ามา ในตอนนี้ผมถึงฝั่งฝันแล้ว ของเหลวสีขาวขุ่นปะทุออกมาถี่ๆ ่เอวของผมกระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะสงบลงด้วยความสุขที่ผมได้พบเจอ
“อูยย สุดยอดเลย คืนนี้อีกรอบละกันข้าวปั้น”
To be continued
ฝากกดติดตามกดหัวใจให้ไลค์ด้วยนะคะ