หลังจากที่ร่ำลากับแม่ฉินเสร็จ ฉินไฉ่หงก็เดินออกมารอรถรับส่งประจำทางที่หน้าหมู่บ้าน หมู่บ้านฉินเจียอยู่ไม่ไกลจากเมืองมากนัก ถ้าขึ้นรถประจำทางไป ก็ใช้เวลาประมาณ 30 นาทีเท่านั้น ก็จะถึงในตัวเมืองแล้ว
ฉินไฉ่หงก็ได้ออกไปรอรถได้ประมาณสัก 10 นาที รถประจำทางก็มาถึง พอนั่งในรถได้สักพักเธอรู้สึกว่ากลิ่นน้ำมันรถประจำทางเหม็นมากจริงๆ
ตอนนี้เธอเวียนหัวมาก เหมือนอาหารที่ทานไปเมื่อเช้าออกมาอยู่ที่คอหอยเธอหมดเลยแล้วล่ะในตอนนี้ เธอจึงหันหน้าออกไปข้างนอกรถ เพื่อที่จะให้ลมได้โดนที่ใบหน้าของเธอได้
‘เฮอ! ค่อยดีขึ้นมาหน่อย’ หลังจากที่ใบหน้าของเธอโดนลมที่นอกหน้าต่างรถ เธอจึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
และพอเวลาผ่านไปได้สักพัก รถประจำทางก็มาถึงในเมือง
‘เฮอ! ในที่สุดเธอก็มาถึงเมือง นึกว่าจะตายอยู่บนรถซะแล้ว ยุคนี้อะไรๆ ก็แย่จริงๆ’
พอลงจากรถมาฉินไฉ่หง ก็ถอนหายใจอีกครั้งและก็บ่นกับตัวเองเบาๆ
เมืองที่ฉินไฉ่หงอาศัยอยู่นี้มีชื่อว่าหย่งชิง มณฑลชิงเหอ มีโรงงานของรัฐบาลตั้งอยู่หลายโรงงานในเมืองนี้
บ้านในเมืองก็จะแตกต่างกับชนบทจริงๆ ตอนนี้ในเมืองเริ่มเจริญมากแล้ว ตึก 3-4 ชั้นก็มีให้เห็นแล้วด้วย ตรงริมถนน ก็มีคนขายอาหาร พวกก๋วยเตี๋ยว ซาลาเปา ร้านขายกับข้าว และอีกหลายอย่าง กันบ้างแล้วล่ะ ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนแต่ก่อนแล้ว
หลังจากลงจากรถแล้ว ฉินไฉ่หงก็ตรงไปที่โรงงานทอผ้าก่อนเลย และพอไปดูผลการสอบของทางโรงงาน ปรากฏว่าเธอสอบผ่านแล้วจริงๆ
‘อา! นี่มันเป็ไปตามที่นิยายบอกจริงๆ นี่น้า... แต่เธอจะไม่ใช้ชีวิตตามบทในนิยายหรอกนะ เธอจะต้องขายงานนี้ เพราะไม่อย่างนั้น ชีวิตของเธออาจจะต้องเป็ไปตามบท เหมือนในนิยายก็ได้ ขายเท่านั้น! เธอต้องขายงานนี้เท่านั้น!’ ฉินไฉ่หงก็บ่นพึมพำกับตัวเองอยู่ในใจ
หลังจากทราบผลการสอบของโรงงานแล้ว ฉินไฉ่หงก็เดินหาเหยื่อ เฮ้ย! ไม่ใช่สิ! เดินหาคนที่้าจะมาซื้องานของเธอ แต่ขณะที่เธอกำลังมองหาเป้าหมายอยู่หน้าโรงงานทอผ้าอย่างเงียบๆ อยู่นั้น ก็มีป้าคนหนึ่ง เดินเข้ามาทักเธอเสียก่อน
“สวัสดีจ้ะ หนูก็ได้งานที่โรงงานนี้เหมือนกันหรือจ๊ะ”
ฉินไฉ่หงมองไปที่ป้าที่เข้ามาทักเธอ ดูเหมือนว่าป้าคนนี้ก็ดูเหมือนว่าจะมีเงิน ถ้าดูจากการแต่งตัวป้าแกแล้ว เสื้อผ้าก็ใหม่ และดูเหมือนจะเป็คนที่อาศัยอยู่ในเมืองด้วย
“ใช่ค่ะคุณป้า แต่ฉันมีเหตุจำเป็ เลยมาทำงานที่โรงงานนี้ไม่ได้อะค่ะ”
“อ่า! ถ้าอย่างนี้หนูจะขายงานนี้มั้ยจ๊ะ? เรียกป้าว่าป้าจ้าวก็ได้จ้ะ”
“ค่ะ คุณป้าเรียกฉันว่า ฉินไฉ่หงก็ได้ค่ะ คุณป้าสนใจจะซื้องานเหรอคะ?”
ฉินไฉ่หงที่เห็นคุณป้าจ้าวสนใจก็เลยถามขึ้นมา
“สนใจ! สนใจสิจ๊ะ! ป้ากำลังจะหางานให้ลูกสาวของป้าพอดี หนูฉินไฉ่หงจะขายงานเท่าไหร่จ๊ะ?”
ป้าจ้าวตื่นเต้นมากที่ได้ยินว่าฉินไฉ่หงจะขายงาน เพราะเธอกำลังมองหางานให้ลูกสาวที่เรียนจบมอปลายด้วยพอดีเลย
“อืม...คุณป้าให้ได้เท่าไหร่ค่ะ ฉันก็ไม่เคยขายงานมาก่อนเหมือนกันนะคะ”
ในที่สุดหลังจากดึงราคากันไปมากับป้าจ้าว ฉินไฉ่หงก็ขายงานได้ในราคา หนึ่งพันหยวน อย่าคิดว่าแพงมากนะ ตอนนี้เงินเดือนของพนักงานโรงงานทอผ้า ก็ตกอยู่ประมาณเดือนละ สี่สิบหยวนแล้ว และดูจากเื่ราวตามนิยายแล้ว พระเอกกับนางเอกก็อยู่โรงงานนี้ด้วยจนจบเื่เลยนะ เพราะฉะนั้นก็แสดงว่าโรงงานทอผ้าแห่งนี้จะไม่ยุบเหมือนกับโรงงานอื่นๆ ของรัฐบาลแน่นอน ซื้องานในราคาหนึ่งพันหยวนนี้ถือว่าคุ้มมากๆ แล้วล่ะ
ตอนนี้ค่าเงินที่ใช้คือ 100 เฟิน เท่ากับ 1 หยวน
หลังจากนั้นเธอก็ได้เข้าไปที่โรงงานทอผ้า และได้เซ็นส่งมอบงานโรงงานทอผ้าให้กับป้าจ้าว และพอทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ฉินไฉ่หงก็ล่ำลากับป้าจ้าว เพื่อที่เธอจะได้ไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าของรัฐต่ออีก
“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะคุณป้า”
“จ๊ะ ขอบใจหนูมากนะฉินไฉ่หง งานนี้สำคัญกับลูกสาวป้าจริงๆ ถ้าไม่ได้หนูที่ขายงานนี้ ป้าก็ไม่รู้ว่าจะมีใครยอมขายงานอีกหรือเปล่า?” ป้าจ้าวก็คิดอย่างที่พูดจริงๆ เพราะสมัยนี้ การจะขายงานนั้น เป็ไปได้ยากมาก เพราะว่าใครๆ ก็อยากทำงานโรงงานกันทั้งนั้นล่ะ
“ค่ะ ฉันขอให้ลูกสาวของป้าโชคดีนะคะ”
และฉินไฉ่หง ก็รีบเดินทางไปซื้อของที่สหกรณ์ของรัฐทันที
ในเวลานี้ถึงทางรัฐบาลจะอนุญาตให้ขายของได้อย่างอิสระแล้ว แต่การซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าของรัฐก็ยังต้องใช้ตั๋วอยู่ดี
ถามว่าฉินไฉ่หงมีตั๋วคูปองมั้ย? เธอไม่มีเลย! แต่เดี๋ยวเธอจะไปหาซื้อกับทางห้างสรรพสินค้าเอาก็ได้ พวกตั๋วคูปอง แป้ง น้ำตาล น้ำมัน ขนม ข้าว พวกของกินของใช้หาซื้อได้ง่ายแล้วในตอนนี้ ยกเว้นตั๋วคูปอง รถจักรยาน จักรเย็บผ้า นาฬิกา ที่จะยังหาได้ยากอยู่ในตอนนี้
วันนี้เธอตั้งใจจะมาซื้อข้าว กับยีสต์โคจิ นำไปทำไวน์ข้าว เพื่อที่จะได้เอาไว้ใส่ในน้ำพริกของเธอที่กำลังจะทำขายอีกด้วย
พอเดินมาสักพักก็ถึงห้างสรรพสินค้าของรัฐ ฉินไฉ่หงก็ตรงไปซื้อตั๋วคูปองเกี่ยวกับของที่เธอ้าจะซื้อก่อนเลย พอได้มาแล้วก็จัดการไปซื้อของต่อเลย
ฉินไฉ่หง ซื้อ ข้าว 5 ชั่ง แป้งข้าวโพด 3 ชั่ง น้ำมันพืช 1 ลิตร เกลือ 1 ถุง น้ำตาล 1 ถุง สบู่ 3 ก้อน ผ้าที่เอาไว้ตัดชุด 5 ผืน ลูกอมตรากระต่าย 1 ถุง พอเห็นรองเท้าที่เธอใส่เริ่มขาดแล้ว เธอก็ซื้อมาอีก 3 คู่ เพราะซื้อเผื่อพ่อแม่ของเธอด้วย ส่วนพี่ชายกับพี่สะใภ้และหลานๆ ค่อยกลับมาซื้อให้ใหม่ในวันหน้าเอา
พอคิดว่าจะให้หลานสาวไปโรงเรียน เธอก็ซื้ออุปกรณ์การเรียนไปให้หลานสาวอีก แค่นี้ของก็เยอะมากแล้ว รวมทั้งหมด เธอจ่ายไปในวันนี้ ก็เกือบ 50 หยวนเลยทีเดียว
‘เงินนี่ มันใช้ได้ดีจริงๆ เลยนะ เหลือเนื้อหมูที่ยังไม่ได้ซื้ออีก เกือบลืมไปแล้วนะเนี่ย’
ว่าแล้วฉินไฉ่หงก็เดินออกจากห้างสรรพสินค้า ไปที่เขียงหมูที่อยู่ข้างๆ กันพอดี เธอซื้อเนื้อหมูกับหมูสามชั้น อีก 4 ชั่ง
พอเห็นร้านซาลาเปา เธอก็แวะซื้อซาลาเปาไปให้ครอบครัวเธอได้ทานอีก
หลังจากซื้อของเสร็จเธอก็ไปรอรถ เพื่อที่จะกลับไปยังหมู่บ้านทันที
1K
