บ้านพลตรีมีหนุ่มน้อยนำโชค (นิยายแปล)

        การปรากฏตัวของเฉียวมู่หลานดึงดูดความสนใจของอวี๋จิ่นลี่ ดังนั้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจับจ้องไปที่จานอาหารเหล่านี้ เขาก็รู้ว่าเฉียวมู่หลานต้องหิวแล้วแน่นอน จึงรีบพูดขึ้นทันทีว่า “คุณแม่รอสักครู่นะครับ พอเอาอันนี้ลงจาน พวกเราก็กินข้าวได้แล้วครับ”

        “ได้จ้ะ แม่ไม่รีบ เกาลัดน้อยเองก็ไม่ต้องรีบนะ เดี๋ยวจะโดนลวกเอานะจ๊ะ”

        แม้ตอนนี้เฉียวมู่หลานอยากจะลิ้มรสอาหารไวๆ อย่างอดรนทนไม่ไหว แต่เมื่อเห็นท่าทางเร่งมือของอวี๋จิ่นลี่ เธอก็คำนึงถึงความปลอดภัยของอีกฝ่ายก่อน จึงควบคุมความปรารถนาที่จะลิ้มรสนี้ของตนเอาไว้

        เวลาเดียวกับที่อวี๋จิ่นลี่เร่งมือก็ให้พวกเจิ้งเพ่ยฉียกอาหารที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วมาจัดวางบนโต๊ะ ตักข้าวไว้พร้อมและหลังจากจัดเตรียมเสร็จ อาหารจานสุดท้ายก็พร้อมเสิร์ฟแล้ว

        ผัดมันฝรั่งเส้น มะเขือเทศผัดไข่ มะเขือม่วงผัดเนื้อสับ ผัดผักกวางตุ้ง และซานเย่า*[1]ตุ๋นซี่โครง อาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งอย่างถือเป็๞เ๹ื่๪๫ที่น่าอับอายสำหรับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเจียง เพราะในฐานะตระกูลอันดับหนึ่งแล้ว ปกติมีตระกูลไหนที่กินอาหารบนโต๊ะตามใจอยากไม่ได้บ้าง

        แต่ตระกูลเจียงก็ไม่ได้สุรุ่ยสุร่ายและไม่กินทิ้งกินขว้าง ตราบใดที่มีอาหารเพียงพอ ยิ่งไปกว่านั้นอาหารทั้งสี่จาน และซุปอีกหนึ่งอย่างก็แตกต่างจากปกติโดยสิ้นเชิง ปริมาณอาหารแต่ละจานก็มากเพียงพอให้เจียงเจิ้นเทา เฉียวมู่หลานและอวี๋จิ่นลี่รับประทานแล้ว

        แม้วันนี้อาหารที่ทำประจำในบ้านทั้งหมดจะพบเห็นได้จากบ้านเรือนทั่วไป แต่นี่อาจเป็๞ครั้งแรกสำหรับคนในโลกที่กินแต่ต้มผักนี้ได้พบเห็น

        ดังนั้นวินาทีที่อาหารทุกจานวางลงบนโต๊ะ แม้แต่เจียงเจิ้นเทาที่เยือกเย็นมาโดยตลอดก็ต้องลอบกลืนน้ำลาย นับประสาอะไรกับคนรับใช้ที่กำลังยุ่งอยู่ในห้องรับแขกละ ดวงตาของพวกเขาอยากจะสิงโต๊ะใจจะขาด

        น่าเสียดายที่พวกเขาไม่โชคดีพอที่จะได้กินอาหารที่คุณนายน้อยทำ ดูจากหน้าตาแล้วมันต้องอร่อยมากแน่ๆ

        “อาหารพวกนี้...เสี่ยวลี่ทำเองหมดเลยเหรอ” เจียงเจิ้นเทามองจานอาหารเต็มโต๊ะแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ

        “แน่นอนสิคะ เกาลัดน้อยของพวกเราเก่งจะตาย” เฉียวมู่หลานเอ่ยปากชมอย่างไม่งกคำจนใบหน้าของอวี๋จิ่นลี่ขึ้นสีระเรื่อ

        “ผมทำเป็๲ครั้งแรก กลัวจะทำไม่อร่อย คุณพ่อ คุณแม่ลองชิมดูสิครับว่าอร่อยไหม” อวี๋จิ่นลี่มองไปที่เฉียวมู่หลานและเจียงเจิ้นเทาอย่างคาดหวัง

        

        

        นี่เป็๞ครั้งแรกที่เขาทำอาหารโดยใช้วัตถุดิบจากต่างโลกจริงๆ แม้ว่าเชฟทั้งสามคนจะคิดว่ามันอร่อย แต่คงจะแย่หากมันไม่ถูกปากคุณพ่อกับคุณแม่

        “เกาลัดน้อยต้องทำออกมาอร่อยอยู่แล้วจ้ะ เพราะแม่แค่ดูอย่างเดียว ก็แทบจะอดใจไม่ไหว” เฉียวมู่หลานเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม จากนั้นจึงหยิบตะเกียบคีบมันฝรั่งเส้นเข้าปาก ฉับพลันถูกสยบไว้ด้วยความหอมเค็มและเผ็ดชา

        เพราะปกติมักกินของต้มที่ไม่มีรสชาติ ล้วนอาศัยรสชาติเดิมของวัตถุดิบทั้งหมด แต่เมื่ออาหารเหล่านี้ปรุงแต่งรสชาติ ไม่เพียงแต่รักษารสชาติเดิมของวัตถุดิบไว้เท่านั้น แต่ยังเพิ่มรสชาติของเครื่องปรุงอีกด้วย อีกทั้งยังดึงรสชาติของส่วนผสมทั้งหมดออกมา เมื่อคลุกเคล้าด้วยกัน ย่อมอร่อยกว่าของต้มอยู่มากโข

        ยิ่งไปกว่านั้นรสชาติของผัดยังแตกต่างจากของต้มซึ่งเพิ่มความอร่อยไปอีกขั้นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเสิร์ฟพร้อมกับข้าวขาวในปริมาณที่พอดี สามารถกินได้ถึงแปดชามเลยทีเดียว!

        “อร่อยมากเลยจ้ะ ไม่คิดว่าเกาลัดน้อยจะเป็๞พ่อครัวที่มีพร๱๭๹๹๳์นะเนี่ย” ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฉียวมู่หลานได้กินอาหารแบบนี้ แต่เป็๞ครั้งแรกที่เธอได้กินอาหารจานอร่อยขนาดนี้ ซึ่งรสชาติเทียบได้กับหัวหน้าตระกูลพ่อครัวเก่าแก่

        เฉียวมู่หลานอดอุทานถึงความโชคดีของพวกเขาอีกครั้งไม่ได้ ไม่เพียงแต่ได้พบลูกสะใภ้ที่ฉลาดเฉลียวและน่ารักเท่านั้น ผลสุดท้ายลูกสะใภ้คนนี้ยังเป็๲สิ่งล้ำค่าที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจได้เสมอ

        ตระกูลเจียง เก็บสมบัติได้แล้วจริงๆ

        

        เชิงอรรถ

^ รูปทรงคล้ายมันเทียน เป็นสมุนไพรใช้ประกอบอาหารได้