"ข้ายืนอยู่ตรงนี้เพียงแต่พวกเ้าจะมีปัญญามาเอาชีวิตข้าหรือไม่นั่นก็อีกเื่หนึ่งแต่ข้าไม่อยากจะฆ่าเ้า แล้วคงจะมีตาแก่อีกสักคนมาทวงชีวิตให้เ้าอีกข้าไม่มีเวลามากพอจะมาเล่นกับพวกเ้า" เซียวเฟิงเหลือบมองชิวจวิ้นอย่างไม่ใส่ใจกล่าวด้วยน้ำเสียงแ่เบา ราวกับมิได้เห็นชิวจวิ้นอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
"รนหาที่ตาย!"
ชิวจวิ้นคำรามลั่นเท้ากระทืบพื้นเสียงดังสนั่น พลังปราณที่หมุนวนรอบกายสั่นะเืไปทั่วห้วงอากาศมือคว้าจับทวนยาวที่เปล่งประกายเย็นเยียบออกมาบัดนี้ในใจของชิวจวิ้นมีเพียงความคิดที่จะสังหารเซียวเฟิงเท่านั้น
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
ในขณะที่ชิวจวิ้นกำลังจะลงมือเสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าพลันดังขึ้น ในขณะที่เสียงนั้นดังขึ้นฟู่สงผู้าุโรักษากฎถึงกับสีหน้าแปรเปลี่ยนไป รีบคำนับพลางกล่าวว่า"คารวะท่านผู้าุโใหญ่!"
"ขอต้อนรับท่านผู้าุโใหญ่!"จากนั้นเหล่าผู้าุโ ผู้พิทักษ์ ผู้ดูแล และเหล่าศิษย์ต่างก็คำนับประสานมือต้อนรับ
"ตู้เฟยประลองความเป็ความตายกับผู้อื่นการที่ถูกสังหารได้ก็ต้องโทษว่าฝีมือไม่ถึงพวกเ้าอย่าใช้ข้ออ้างเช่นนี้มากลั่นแกล้งเซียวหานอีกมิเช่นนั้นจะถูกลงโทษตามกฎสำนัก" เสียงล่องลอยดุจเสียง์ดังขึ้นร่างมายาปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า ร่างนั้นคือชายชราในชุดคลุมสีขาว ผมขาวหนวดเคราขาว แม้ว่าใบหน้าของชายชราจะเลือนรางแต่พลังอำนาจที่แผ่ออกมาก็เพียงพอที่จะทำให้ขั้นราชันยุทธ์มิอาจหายใจได้
"น้อมรับบัญชา!" ไม่มีใครกล้าโต้แย้งแม้แต่ชิวจวิ้นที่เกือบจะลงมือสังหารเซียวเฟิงอยู่แล้ว ก็ไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อยในสายตาของผู้าุโใหญ่ คนรุ่นหลังของสำนักเช่นเขาหาได้มีความสำคัญยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขาเลย แม้แต่ผู้เป็อาจารย์ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของผู้าุโใหญ่
"เอาล่ะฟู่สง เ้าเริ่มการทดสอบได้อยากจะแต่งงานกับคุณหนูแห่งสำนักเทียนฮ่าวของเราก็ต้องพิสูจน์ความสามารถและพร์ของตนเอง" ผู้าุโใหญ่ดูเหมือนจะเหลือบมองเซียวเฟิงแวบหนึ่งเสียงล่องลอยดุจเสียง์กล่าวจบ ร่างมายาของเขาก็ค่อยๆ จางหายไปในความว่างเปล่า
"ขอรับ!"
ฟู่สงได้ยินดังนั้นก็ประสานมือคำนับอีกครั้ง
"เฮอะๆ คำของตาแก่ยังคงใช้ได้ผล"
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้หม่าเหลียงเฉินก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจแต่เมื่อสายตาเย็นเยียบจำนวนมากจับจ้องมาที่เขาหม่าเหลียงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน จากนั้นก็เบ้ปากกล่าวว่า"พวกที่เอาแต่รังแกคนอ่อนแออย่างพวกเ้าเทียบพี่ใหญ่ของข้าไม่ได้แม้แต่น้อย"
"ฮึ่ม เซียวหาน เ้าก็ได้ยินแล้วอยากจะแต่งงานกับหลานสาวถัง เ้าก็ต้องเข้าร่วมการทดสอบบัดนี้การทดสอบอยู่ในความดูแลของข้า หากเ้ากล้าเข้าร่วมก็จงเริ่มการทดสอบได้เลย"ฟู่สงคำรามอย่างเ็าดวงตาของเขาก็จับจ้องที่เซียวเฟิงด้วยความมุ่งร้าย
"ว่ามา จะให้ข้าทดสอบอะไร!"
สำหรับการทดสอบที่กำลังจะมาถึงเซียวเฟิงไม่มีท่าทีสะทกสะท้านใดๆราวกับว่าคนที่กำลังจะเข้ารับการทดสอบไม่ใช่ตัวเขาเอง ต้องรู้ว่าใครๆก็คิดว่าการทดสอบนี้จะต้องยากลำบากอย่างแน่นอนหรืออาจจะถึงขั้นไม่สามารถทำได้สำเร็จ
"ในโลกวิถีแห่งยุทธ์ย่อมกล่าวถึงความสามารถและพร์ วันนี้การทดสอบของเ้าคือการทดสอบวิถีแห่งยุทธ์ไม่เพียงแต่จะต้องทดสอบพลังฝีมือของเ้าแต่ยังต้องทดสอบจิตใจและความมุ่งมั่นของเ้าด้วยส่วนเ้าจะเลือกทดสอบสิ่งใดก่อนก็แล้วแต่เ้า" ฟู่สงมองเซียวเฟิงด้วยสีหน้าเ็าดวงตาของเขาเปล่งประกายวาววับ เขามั่นใจว่าไม่ว่าเซียวเฟิงจะเลือกอะไรก็ต้องพบกับจุดจบเช่นเดียวกัน
"น่าสนใจ การทดสอบวิถีแห่งยุทธ์หากทดสอบพลังฝีมือลูกชายของท่านก็คงจะลงมืออย่างนั้นสินะแต่ข้ากลับสนใจที่จะทดสอบจิตใจและความมุ่งมั่นมากกว่าดังนั้นข้าขอเลือกอย่างหลังก่อน" กล่าวจบเซียวเฟิงก็มองไปยังตำหนักทั้งเก้าที่ตั้งตระหง่านดุจขุนเขาตำหนักทั้งเก้านั้นให้ความรู้สึกที่ไม่ธรรมดาแก่เขาและสิ่งที่จะให้ความรู้สึกเช่นนี้แก่เขานั้นมีไม่มากนัก
"รนหาที่ตายเ้าคิดว่าการเลือกที่จะทดสอบจิตใจและความมุ่งมั่นจะไม่มีอันตรายหรืออย่างไร?"เมื่อได้ยินดังนั้น ฟู่สงก็หัวเราะเยาะอย่างที่คาดไว้จากนั้นกล่าวอย่างเ็าว่า "การทดสอบจิตใจและความมุ่งมั่นหาก้าที่จะผ่านไปได้ ก็จะต้องไปให้ถึงระดับเดียวกับหลานสาวถัง"
"ซี๊ด...!"
เมื่อฟู่สงกล่าวจบเหล่าศิษย์สำนักเทียนฮ่าวที่อยู่ในที่นั้นต่างก็สูดหายใจเข้าปอดลึกในขณะที่ด้านหลังของพวกเขามีตำหนักทั้งเก้าที่ใช้สำหรับทดสอบจิตใจและความมุ่งมั่น
ตำหนักทั้งเก้ายากขึ้นเรื่อยๆตำหนักหลังแรกนั้นง่ายที่สุด จึงถูกเรียกว่าเป็การทดสอบขั้นเริ่มต้นของจิตใจเหล่าศิษย์สำนักเทียนฮ่าวทั่วไปจะสามารถผ่านไปได้แต่การทดสอบของตำหนักหลังที่สองนั้นยากกว่าหลังแรกถึงสิบเท่ามีเพียงศิษย์ที่ได้รับการบ่มเพาะเป็พิเศษเท่านั้นจึงจะสามารถผ่านไปได้
ส่วนความยากของการทดสอบของตำหนักทั้งเก้าเรียงตามลำดับคือขั้นเริ่มต้น ขั้นยากเข็ญ ขั้นนรกกลั่น ขั้นครองเต๋า ขั้นหลอมเต๋า ขั้นสำนึกเต๋า ขั้นทะยานฟ้าขั้นฟ้าประทาน และขั้นที่ยากที่สุดจนไม่มีใครสามารถผ่านไปได้นั่นคือขั้นฝืนชะตาฟ้า
ในตำหนักทั้งเก้าตำหนักสามหลังแรกทดสอบผู้ฝึกยุทธ์หรือผู้ฝึกเต๋าที่มีพลังต่ำกว่าขั้นจิติญญาตำหนักสามหลังกลางทดสอบขั้นจิติญญา ขั้นราชัน และขั้นจ้าวแห่งวิถีตำหนักสามหลังหลังทดสอบขั้นสูงศักดิ์ ขั้นศักดิ์สิทธิ์ และขั้นจักรพรรดิ
ส่วนถังเยว่ซินนั้นมีอายุเพียงยี่สิบกว่าปีแต่กลับมีพลังถึงขั้นราชันเต๋า จิตใจของนางจึงมั่นคงอย่างยิ่งในตอนที่นางเข้าทดสอบจิตใจ นางสามารถทะลวงผ่านขั้นครองเต๋าไปได้ต้องรู้ว่าในตอนนั้นนางมีพลังเพียงแค่ขั้นจิติญญาเต๋าเท่านั้น
ส่วนเซียวเฟิงมีพลังเพียงแค่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์พลังระดับนี้โดยทั่วไปแล้วจิตใจยังไม่มั่นคงดีจะสามารถผ่านการทดสอบที่ยากลำบากไปได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ส่วนการที่จะทะลวงผ่านขั้นครองเต๋าไปได้นั้นแทบจะเป็ไปไม่ได้หากฝืนเข้าร่วมการทดสอบขั้นครองเต๋า จิตใจอาจแตกสลายและสิ้นชีพไปในพริบตา
แน่นอนว่าก็มีข้อยกเว้นเช่นกันเนื่องจากจิตใจและความมุ่งมั่นก็อาจจะไม่เกี่ยวข้องกับพลัง แต่คนเช่นนั้นมีน้อยมากซึ่งส่วนใหญ่แล้วยิ่งมีพลังสูง จิตใจและความมุ่งมั่นก็จะยิ่งสูง
"ขั้นครองเต๋าอย่างนั้นหรือถ้าเช่นนั้นข้าขอเลือกขั้นฝืนชะตาฟ้า!" หลังจากที่จางอี้แนะนำเซียวเฟิงก็เข้าใจถึงระดับความยากของตำหนักทั้งเก้า แต่เมื่อเซียวเฟิงกล่าวออกมาบรรยากาศพลันเงียบลงในทันที ทุกคนมองเซียวเฟิงราวกับมองคนบ้า
"ขั้นฝืนชะตาฟ้า? น่าขัน นั่นเป็การทดสอบที่ขั้นจักรพรรดิเต๋าเท่านั้นจะสามารถเข้าร่วมได้ขั้นปรมาจารย์ยุทธ์ตัวเล็กๆ อย่างเ้าอย่างนั้นหรือ? ช่างน่าขันสิ้นดี!"
"เป็การโอ้อวดเท่านั้นเกรงว่าเข้าไปก็จะหายไปในพริบตา" กลุ่มคนที่เงียบไปครู่หนึ่งะเิเสียงออกมาในทันทีเสียงเยาะเย้ยจำนวนมากทะลวงผ่านอากาศเข้าสู่หูของเซียวเฟิง
"ช่างน่าเศร้าแค่ขั้นฝืนชะตาฟ้าเท่านั้นเอง การฝึกฝนวิถีแห่งยุทธ์ก็คือการฝืนชะตาฟ้าหากแม้แต่ความกล้าหาญเช่นนี้ยังไม่มีความสำเร็จในอนาคตของพวกเ้าก็จะจำกัดอยู่แค่ขั้นต่ำกว่าจักรพรรดิยุทธ์เท่านั้นผู้ฝึกยุทธ์ควรจะมีหัวใจที่ไม่หวาดหวั่น จิตใจฝืนชะตาฟ้า และจิติญญาที่ไม่ดับสูญการทดสอบขั้นฝืนชะตาฟ้าแค่นี้ยังขวางข้าไม่ได้หรอก" เซียวเฟิงส่ายหน้าเล็กน้อยจากนั้นจึงก้าวเท้าออกไป มุ่งหน้าไปยังตำหนักหลังที่เก้า
ส่วนเหล่าศิษย์สำนักเทียนฮ่าวที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์และเยาะเย้ยเมื่อได้ยินดังนั้นต่างก็เงียบลงในขณะนั้นพวกเขาพบว่าตนเองไม่สามารถโต้แย้งคำพูดของเซียวเฟิงได้ หากเป็พวกเขาพวกเขาจะกล้าเลือกตำหนักขั้นฝืนชะตาฟ้านี้หรือไม่? บางทีคำตอบก็คือไม่เพียงแค่จุดนี้พวกเขาก็สู้เซียวเฟิงไม่ได้แล้ว
"พี่ใหญ่ช่างองอาจผ่าเผยจริงๆความกล้าหาญเช่นนี้ สมแล้วที่เป็พี่ใหญ่ของข้าหม่าเหลียงเฉิน" หม่าเหลียงเฉินมองเซียวเฟิงที่กำลังก้าวเดินออกไปกล่าวอย่างตื่นเต้นในขณะนั้นความเคารพที่เขามีต่อเซียวเฟิงนั้นแทบจะเหมือนกับแม่น้ำฮวงโหที่ไหลเชี่ยวไม่หยุด
เท้าเหยียบลงบนพื้น เซียวเฟิงไม่หวาดหวั่นไม่เกรงกลัว ร่างของเขาก็เดินไปยังตำหนักหลังที่เก้าอย่างช้าๆโดยไม่มีการหยุดชะงัก ลังเล หรือหวาดกลัว และท่าทางเช่นนี้ไม่สามารถแสร้งทำได้
ได้รู้แจ้งในรุ่งสาง ยามเย็นตายไม่หวาดหวั่นผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงจะไม่หวั่นเกรงต่อความตายฝืนชะตาฟ้าลิขิตก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ มีจิตใจที่ไม่ดับสูญและความมุ่งมั่นอันสูงสุดและจิตใจของเซียวเฟิงนั้นแข็งแกร่งเพียงใดผู้อื่นไม่สามารถจินตนาการได้ ความมุ่งมั่นของเขานั้นแข็งแกร่งเพียงใดผู้อื่นก็ไม่สามารถเข้าใจได้เช่นกัน
เซียวเฟิงอุทิศชีวิตในชาติก่อนให้แก่วิถีกระบี่กล่าวได้ว่าหากเทียบกันด้วยใจที่ยึดมั่นในวิถีแต่เพียงอย่างเดียวเกรงว่าในสำนักเทียนฮ่าวคงไม่มีใครเทียบได้หรือแม้แต่ทั่วทั้งแผ่นดินจิ่วโจวก็คงไม่มีใครมีจิตใจแห่งกระบี่เช่นเซียวเฟิง
"เด็กน้อยโง่เขลาที่ไม่รู้จักประมาณตน!ในเมื่อเ้าอยากจะหาที่ตายข้าก็จะสงเคราะห์เ้าเอง" ฟู่สงเห็นเซียวเฟิงกล้าที่จะกล่าววาจาโอหังเช่นนี้พลันหัวเราะเยาะออกมา มือโบกสะบัด ป้ายเก้าสีก็ปรากฏขึ้นในมือ ป้ายเก้าสีปรากฏแสงหลากสีส่องสว่าง และตำหนักทั้งเก้าก็เปล่งประกายหลากสีตามไปด้วย
แดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า น้ำเงิน ม่วง ดำและทองขาว ตำหนักหลังที่เก้าในขณะนี้เปล่งประกายสีทองอร่ามตำหนักทั้งหลังราวกับเป็ตำหนักทองคำ สง่างามไร้ผู้ใดเทียบไม่ยอมให้มนุษย์เหยียบย่ำ หากจิตใจไม่มั่นคงพอคงไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะย่างกรายเข้าใกล้
2K
