ตอนที่ 3
สมาชิกชมรม
ในขณะที่ อลิเซียและวาเนสซ่ากำลังยืนพิศวงงงงวยอยู่กับบรรยากาศอันแปลกประหลาดภายในชมรมนี้ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นจากตรงกลางห้อง
“พวกเธอทั้งสองเข้ามาตรงนี้สิ”เสียงสั่งบัญชาการดังขึ้นจากเด็กสาวที่นั่งอยู่บนบัลลังก์
อลิเซียและวาเนสซ่าขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะพบว่าเด็กสาวที่นั่งอยู่บนบัลลังก์หน้ารูปปิรามิดช่างมีความงามที่น่าพิศวงเธอมีเส้นผมสีดำสนิทยาวตรงถึงกลางหลัง ผมทุกเส้นเหยียดตรงไร้ที่ติและตัดผมหน้าม้าได้เรียบกริบคิ้วของเธอมีสีดำเป็วงโค้งเหมือนพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ดวงตาสีดำโตกระจ่างขนตาหนาปรือ ผิวพรรณที่ขาวละเอียดราวกับน้ำนม ริมฝีปากสีแดงฉ่ำเธออยู่ในชุดกระโปรงยาวสีดำเข้ารูปที่คลุมไปจนถึงข้อเท้าส่วนข้างบนเธอสวมเสื้อผ้าที่มีเลื่อมประดับดูกรุยกราย แวบแรกที่เห็น อลิเซียนึกว่าเธอกำลังยืนอยู่ต่อหน้าคลีโอพัตราตัวเป็ๆ
“ฉันชื่อ มายา โจนส์” เด็กสาวที่นั่งอยู่บนบัลลังก์แนะนำตัวก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์สีแดงที่หนุ่มหล่อยืนถือถาดอยู่ด้านข้างขึ้นมาจิบ“ไม่ต้องใหรอก มันเป็น้ำองุ่น ไม่ใช่ไวน์พวกเราอยู่ในโรงเรียนไม่ดื่มแอลกอฮอล์”
“ส่วนนี่คือ อเล็กซ์ สมิธ”มายาผายมือไปยังเด็กหนุ่มหล่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ผู้ช่วยประจำตัวของฉัน”
“ว้าว เข้าใจเลือกนะ”วาเนสซ่าพูด ในขณะที่อลิเซียพยักหน้าเห็นด้วยเพราะอเล็กซ์เป็เด็กหนุ่มที่รูปร่างสูงถึงแม้เขาจะใส่เสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์แต่ลักษณะของกล้ามเนื้อที่อยู่ใต้เสื้อยืดนั้นก็ยังแสดงออกมาเขาเป็คนที่หุ่นงามกล้ามแกร่งอลิเซียคิดว่าอเล็กซ์ควรจะไปเป็นายแบบกางเกงในยี่ห้อ คาลวิน ไคลน์ ได้อย่างสบาย ๆ
“ส่วนนั่น”มายาชี้มือไปยังเด็กหนุ่มใส่แว่นที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางฝูงบินยูเอฟโอที่ห้อยลงมา“ฟิลลิป เรย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านยูเอฟโอและสิ่งมีชีวิตนอกโลกประจำชมรมของเรา”
ฟิลลิปโบกมือทักทายมายังอลิเซียและวาเนสซ่าเขาเป็เด็กหนุ่มร่างเล็ก มีผมสีทอง ผิวขาวซีดเหมือนคนไม่เคยโดนแดดใส่แว่นตาหนาเตอะ ผิวมีตกกระจาง ๆ และฟันกระต่ายคู่ที่ดูน่ารักเขาใส่เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีแดงพร้อมกับเอาชายเสื้อเก็บไว้ในกางเกงยีนส์อย่างเรียบร้อยอลิเซียรู้สึกว่านายคนนี้นอกจากจะเพี้ยนนิด ๆ กับเื่มนุษย์ต่างดาวแต่ก็น่าจะเป็นักเรียนที่มีความประพฤติดีคนหนึ่ง
“แล้วคนนั้นล่ะ ?”วาเนสซ่าชี้มือไปที่เด็กหนุ่มผิวคล้ำ ซึ่งกำลังพร่ำสวดพรรณนาขอพรอะไรสักอย่างอยู่ที่หน้าโต๊ะบูชาเทพเ้า”
“นั่นคือ รามอน ซิงค์”มายาบอกพร้อมรอยยิ้ม “เขาเป็ผู้เชี่ยวชาญในการติดต่อสื่อสารกับจิติญญา”
รามอนเป็เด็กหนุ่มผิวคล้ำรูปร่างสูงโปร่ง เขามีใบหน้าคม จมูกโด่งที่มีปลายงุ้มเล็กน้อย ดวงตากลมโตริมฝีปากบาง และแนวขอบกรามที่ชัดเจนตามลักษณะของชาวอินเดีย เขาใส่เสื้อยืดสีดำซึ่งด้านหน้าสกรีนเป็รูปเทพเ้าอินเดียที่กำลังขี่เสือและสวมกางเกงยีนส์เข้ารูปดูเหมือนรามอนจะไม่สนใจว่าอะไรเกิดขึ้นภายในห้อง เขายังหลับหูหลับตาภาวนาอยู่
“ฉันเห็นหุ่นของไอรอนแมนวางอยู่บนโต๊ะนั้น”อลิเซียพูด พลางชี้นิ้วไปที่โต๊ะบูชาของรามอน ในขณะที่วาเนสซ่าทนไม่ไหวจนต้องปล่อยขำพรืดออกมา
รามอนหยุดภาวนาในทันใดเขาหันหน้ามามองเด็กสาวทั้งสองด้วยแววตาขึงขังจริงจัง
“โทนี่ สตาร์ค จะต้องไม่ตาย”รามอนะโข้ามห้องมา เสียงของเขาดังจนทำให้อลิเซียตะลึง “ฉันจะสวดมนต์จนกว่าค่ายมาร์เวลส์จะแก้บทให้โทนี่สตาร์ค กลับมามีชีวิตอีกครั้ง”
วาเนสซ่าหัวเราะลั่นดังกว่าเก่าแต่ดูเหมือนรามอนจะไม่สนใจ เขากลับไปนั่งสวดภาวนาต่ออลิเซียคิดว่าบางทีตอนนี้โทนี่ สตาร์ค กำลังใส่ชุดเกราะไอรอนแมนเพื่อบินมาหารามอนจากปรโลกก็ได้
“เอาล่ะ เรามาเข้าเื่กัน” มายาพูดพร้อมกับวางแก้วไวน์เอาไว้บนถาด “ฉันรู้ว่าพวกเธอมาที่นี่ทำไม”
“เธอรู้งั้นเหรอ ?” อลิเซียถามแต่ในใจแอบคิดว่าชมรมนี้มันบ้าชัด ๆ ที่นี่มันคือศูนย์รวมความคนเพี้ยน ๆหลุดโลกเอาไว้ด้วยกัน
วาเนสซ่ายืนกอดอกมองไปที่มายาเหมือนกับหยั่งเชิง ก่อนจะพูดว่า “แล้วเธอรู้อะไร”
มายาตวัดสายตาที่วาเนสซ่า แล้วบอกว่า“ไม่ใช่เธอ” จากนั้นจึงหันที่อลิเซีย“เธอต่างหาก”
มายายิ้มที่มุมปากริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธอเหยียดออก ดวงตาสีดำขลับจดจ้องมาที่อลิเซีย“เมื่อคืนนี้เธอตื่นขึ้นมากลางดึก เธอเห็นอะไร จงเล่ามา”
74K
