บทที่ 06
เอ้มาถึงที่คลับพร้อมเบียร์ก็สี่ทุ่มแล้วซึ่งได้มีการนัดตั้มกับปาล์มไว้ก่อนหน้า โดยสองคนนั้นเข้าไปนั่งในโซนวีไอพีที่เบียร์จองไว้ได้เลย
“กว่าจะมาทำอะไรกันอยู่วะ?” ตั้มบ่นทันทีที่เพื่อนมาถึง
เอ้กับเบียร์หย่อนก้นนั่งลงข้างกันก่อนที่พนักงานจะเข้ามาชงเครื่องดื่มให้
“รถติดน่ะพี่”เบียร์ตอบ พลางหันไปหยิบแก้วเหล้าที่พนักงานชงเสร็จแล้วยื่นให้กับเอ้
เบียร์รู้จักเพื่อนของเอ้เพราะเคยเจอกันที่ห้องของเอ้บ้างเป็บางครั้ง
“ใช่เหรอ?”ตั้มหรี่ตามองทำท่าไม่เชื่อ
เบียร์หัวเราะเบา ๆไม่ได้พูดอะไร รถติดจริง ๆ ก็ถ้าจะทำอะไรอย่างที่คิดป่านนี้คงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก ก่อนหน้านี้เขากับเอ้ก็แค่ต่างใช้มือช่วยกันในรถก็เท่านั้น
“เห็นเอ้มันบอกว่าร้านนี้เป็ร้านเพื่อนเบียร์เหรอ?”ปาล์มถาม
“ครับพี่เพิ่งเปิดเอง”
ปาล์มยิ้ม จะเปิดเมื่อไหร่เขาไม่ได้อยากรู้หรอกอยากรู้แค่ว่าเ้าของร้านเป็ยังไงบ้าง
“เพื่อนเบียร์หล่อมั้ย?”
เบียร์ยิ้ม“เป็ผู้หญิงครับ”
ปาล์มส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจเล็กน้อยเขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม กวาดสายตามองไปรอบ ๆก็หวังว่าจะหาใครสักคนกลับไปด้วยกันในคืนนี้
“ฮ่า ๆๆๆ”เอ้หัวเราะลั่นเมื่อเห็นเพื่อนผิดหวัง ก่อนจะหันไปชวนแก้วกับเบียร์แนบชิดอิงกายกันจนแทบจะรวมร่างกัน หากตรงนี้ไม่มีคนอยู่คงไม่ต้องเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้น
“ตัวพี่หอมจัง”เบียร์กระซิบบอกข้างใบหูเล็ก “สงสัยจะเป็เพราะชอบกินแต่ผักผลไม้หรือเปล่านะ”
เอ้เหลือบตาขึ้นมองอีกฝ่ายเล็กน้อยยกมือขึ้นหยิกแก้มอีกฝ่ายด้วยความหมั่นเขี้ยว ชอบจริง ๆ ปากหวานแบบนี้เห็นทีเดือนนี้เอ้คิดว่าจะให้โบนัสเบียร์สักหน่อย
ปกติแล้วเบียร์ได้เงินจากเอ้เป็เดือนจะมีบ้างถ้า่ไหนถูกใจ เอ้ก็จะให้เงินเบียร์เยอะเป็พิเศษ ถือว่าเป็ของขวัญเล็กๆ น้อย ๆ ที่อยากจะให้ มากกว่านี้ก็ให้ได้ เพราะเอ้ไม่ได้เดือดร้อนเื่เงิน
“ชอบกินเบียร์”เอ้ตอบ
“น้อย ๆหน่อยพวกมึง พวกกูอยู่ตรงนี้ทั้งคน” ตั้มอดไม่ได้ที่จะแซวทั้งคู่ที่ทำเหมือนเขากับปาล์มเป็ธาตุอากาศ
ตั้มคิดว่าเอ้แรดสมฉายาที่เพื่อน ๆ ตั้งไว้ให้จริง ๆ ไม่ว่าจะเจอใครหน้าตาหล่อที่ไหนถ้าเอ้ถูกใจ ก็จะเอามากินให้ได้ เป็มังสวิรัติที่แปลกจริง ๆ กินแต่ผักผลไม้แต่ชอบกินเนื้อหวาน ๆ โดยเฉพาะเนื้อของผู้ชายหล่อ ๆ อย่างนี้
“ก้าง!” เอ้หันไปแขวะเพื่อน ก่อนจะขยับห่างจากเบียร์เล็กน้อยหยิบเหล้าขึ้นดื่ม พร้อมกับกินอาหารที่ตัวเองสามารถกินได้ เช่นมันฝรั่ง ถั่วลิสง
ตั้มขอตัวกลับก่อนใครเพื่อนเนื่องจากเขาต้องเปิดร้านในตอนเช้า ส่วนปาล์มก็ออกไปกับใครแล้วก็ไม่รู้ตอนนี้เหลือแค่เอ้กับเบียร์นั่งดื่มกันอยู่สองคน
เอ้เริ่มเมาแล้วเขาเอนศีรษะซบไหล่เบียร์อีกครั้ง ข้อมือบางยกขึ้นดูนาฬิกา เป็เวลาเที่ยงคืนแล้ว
เที่ยงคืน...
ซินเดอเรลล่า
“เธอนี่นะมาทำให้พี่ติดใจแล้วก็หายไปนี่นะ” เอ้บ่นพึมพำในขณะที่เสียงเพลงบนเวทีเริ่มบรรเลงขึ้นเบียร์จึงได้ยินไม่ถนัดนักว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
“พี่เอ้”เบียร์สะกิดเบา ๆ
“หืม”เอ้เหลือบขึ้นมองอีกฝ่าย สายตาหวานเยิ้ม
“ดนตรีสดที่นี่เพราะนะพี่”
เอ้ย่นคิ้วเล็กน้อยดนตรีเพราะงั้นเหรอ เบียร์นี่นะชื่นชอบในดนตรีด้วย
“กลับดีกว่า”เอ้บอก
“ฟังเพลงก่อนสิครับ”เบียร์บอกอย่างอ้อน ๆ
เอ้ย่นจมูกน้อย ๆมองเบียร์ตาแป๋ว
“อยากฟังเสียงเธอมากกว่านี่”
“พี่อย่ามองแบบนั้นสิ”
ในขณะที่สองคนกำลังมองตากันเสียงนุ่ม ๆ ของนักร้องบนเวทีก็ค่อย ๆ ดังขึ้น
เอ้ไม่ได้สนใจอยู่แล้วเพราะเขาไม่รู้ว่าดนตรีสดเพราะไม่เพราะมันเป็ยังไง ที่เอ้สนใจก็มีแค่คนข้างกาย
แต่ก่อนที่จะเรียกเช็คบิลสายตาก็ดันมองเห็นคนที่อยู่บนเวทีเสียก่อน ผู้ชายคนนั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้กลมและกำลังร้องเพลงที่เอ้กำลังได้ยินอยู่
ดูเหมือนเอ้เพิ่งจะรู้ก็ตอนนี้แหละว่ามันเพลงที่นี่เพราะมาก
“นั่นซินเดอเรลล่านี่นา!”
ดวงตากลม ๆของเอ้เบิกกว้าง ั์ตาสีดำสะท้อนความดีใจออกมา ไม่คิดว่าจะได้เจอกับซินเดอเรลล่าของเขาอีกครั้งทำไมถึงมานั่งร้องเพลงอยู่ที่นี่กันนะ
“ซินเดอเรลล่าอะไรของพี่?”เบียร์ถาม
“เธอกลับไปก่อนพี่ว่าพี่มีธุระ” เอ้หันไปบอกเบียร์
เบียร์ทำหน้าเสียดายเขาคิดว่าคืนนี้เขากับเอ้คงจะสนุกสุดเหวี่ยง แต่อีกฝ่ายก็มาบอกให้กลับไปก่อนเสียดื้อๆ
“แล้วคืนนี้ล่ะพี่?”
“ไว้ค่อยนัดเจอกันจะสิ้นเดือนแล้ว พี่ให้เธอพิเศษเลย” เอ้ต่อรอง ซึ่งพอเบียร์ได้ยินแบบนั้นเขาก็หยิบกุญแจรถยื่นให้เอ้
“พี่ขับรถกลับละกันเดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่เอา” เบียร์บอกอย่างมีน้ำใจ
“ไม่เป็ไรไม่ต้องห่วง” เอ้ส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะยื่นหน้าไปจูบแก้มของเบียร์เป็การบอกลา
“ผมไปนะ” เบียร์บอกก่อนลุกออกไป เขาเองก็จูบแก้มของเอ้คืนเหมือนกัน
เอ้ยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับพนักงานในร้านเพื่อให้ทำตามคำขอของตนโดยการพาไปเจอนักร้องหนุ่มที่เพิ่งจะลงจากเวทีไปก่อนหน้านี้
ร่างโปร่งเดินตามพนักงานที่นำทางออกมาด้านหลังร้านอีกฝ่ายนั้นผายมือไปยังร่างสูงที่ยืนสูบบุหรี่อยู่เอ้เข้าใจได้ทันทีว่าคนที่ยืนอยู่นั้นคือซิน
“ซิน”เอ้ส่งเสียงเรียก ในขณะที่เ้าของชื่อหันมา
ซินยกยิ้มในทันทีเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายเอ้มองเห็นว่าสีหน้าและแววตาของซินนั้นมันบ่งบอกถึงความดีใจ เอ้นั้นคิดเข้าข้างตัวเองแล้วว่าซินคงดีใจเหมือนกันที่ได้มาเจอกันอีกครั้ง
“พี่มาได้ยังครับ?”ซินถาม ก่อนจะดับบุหรี่ในมือ
“พี่มาเที่ยวกับเพื่อนน่ะไม่คิดว่าจะได้เจอเธอ ดีใจจริง ๆ นะ”
เอ้เดินเข้าไปหา มองซินตอนนี้ที่แต่งกายด้วยกางเกงยีนส์และเสื้อยืดสีดำธรรมดาแต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ดูดีมาก
“แล้วเพื่อนพี่ล่ะ?”ซินถาม เขามองเห็นว่าตอนนี้เอ้อยู่คนเดียว
เอ้ยิ้ม “พี่ให้กลับไปแล้ว”
ซินมุ่นคิ้ว“อะไรกัน เจอกันทีไร พี่ให้เพื่อนกลับทุกทีเลย”
“ก็พี่อยากคุยกับเธอมากกว่า”เอ้บอกไปตามตรง
ซินกระตุกยิ้มเขาเข้าใจในความหมาย สายตาของอีกฝ่ายที่มองมาก็บ่งบอกถึงเจตนาว่า้าอะไร
เพียงแต่...
“คืนนี้ผมน่าจะมีนัดแล้ว”
เอ้หน้าจ๋อยในทันทีเขาคาดหวังจริง ๆ ว่าคืนนี้จะได้อยู่กับซินเหมือนในคืนนั้น
“พี่ถามได้มั้ยว่าใคร?”
“ลูกค้าในร้านนี่แหละเค้าบอกว่าจะให้ผมห้าพัน ถ้าไปกินข้าวกับเค้าคืนนี้” ซินบอกไปตามตรงก่อนหน้านี้ตอนที่เขาร้องเพลง เขาได้กระดาษโน้ตที่ส่งข้อความนั้นมาคนที่ส่งมาทิ้งเบอร์ไว้ให้โทรกลับ
เอ้มองซินตาปริบ
“แต่ผมยังไม่ได้ตกลงนะเค้าทิ้งเบอร์ไว้ ผมกำลังจะโทรไปพอดี” ซินบอก แล้วหยิบมือถือขึ้นมา
เอ้รีบไปยึดโทรศัพท์ของอีกฝ่ายเอาไว้“ขอโทษที่เสียมารยาท”
“...”
“หนึ่งหมื่น!”
“อะไร?”
“พี่ให้เธอหนึ่งหมื่นไปกับพี่ ไม่ต้องโทรหาเค้า”
ซินมองเอ้นิ่ง สายตาของซินในตอนนี้เอ้อ่านไม่ออก
“ไม่ได้จะดูถูกเธอพี่แค่อยากให้เธอไปกับพี่จริง ๆ นะ”
“ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร”
“หมายความว่าไง?”เอ้ถามเพื่อความแน่ใจ
“ก็ผมตกลงไง”
8K
